"ရုပ္ပံုထဲက စကားလံုးမ်ား "
မနာလို၊ ဝန္တိုဆိုတဲ့ဓားက ေနာက္ဆံုးမွာ တျခားလူကို ထိုးရင္ထိုး မထိုးရင္ ကိုယ့္ရင္ကို ကိုယ္ျပန္ထိုးတာပဲ...
အနားယူ ရပ္နားတဲ့အခါ တျခားလူ ေရွ႕ဆက္ေျပးလႊားေနေသးတယ္ဆိုတာကို မေမ့ပါနဲ႔...
နာက်င္ျခင္းဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ခံစားဖို႔ပါ... ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းကမွ မွ်ေဝဖို႔ျဖစ္တယ္။
ငါ့အေပၚ နင္မေကာင္းတာ နင့္အလုပ္ .. ငါနဲ႔မဆိုင္ဘူး။
နင့္အေပၚေကာင္းဖို႔က ငါ့အလုပ္.. နင္နဲ႔မဆိုင္ဘူး။
အသက္(၃ဝ)မတိုင္ခင္ ျဖဳန္းဖို႔ေငြရွိတာက ေပ်ာ္စရာပါ။
အသက္(၃ဝ)ေနာက္ပိုင္း ျဖဳန္းဖို႔ေငြရွိတာက ပိုေပ်ာ္စရာပါ။
အသက္(၃ဝ)မတိုင္ခင္ ရုန္းကန္ရတာ ပင္ပန္းတယ္။
အသက္(၃ဝ)ေနာက္ပိုင္း ရုန္းကန္ရတာ ပိုပင္ပန္းတယ္။
အင္တာနက္ဂိမ္းဆိုတာ လမ္းေဘးကေရေျမာင္းတစ္ခုပါ။
အဲဒီေရေျမာင္းကို လူတခ်ဳိ႕က ေကြ႔သြားၾကတယ္။
လူတခ်ဳိ႕က ခုန္ခ်ၿပီး ျပန္ထြက္လာၾကတယ္။
လူတခ်ဳိ႕က အဲဒီထဲမွာပဲ နစ္ေနၾကတယ္။
တခ်ဳိ႕အရာက ေပ်ာက္ကြယ္ေၾကြလႊင့္မွ သူရဲ႕ေတာက္ပတာကို လူေတြကေတြ႔ၾကတယ္။
ဒါဟာ ကံေကာင္းျခင္းတစ္မ်ဳိးျဖစ္သလို ကံဆိုးျခင္းတစ္မ်ဳိးလည္းျဖစ္တယ္။
ဆန္းသစ္ေျပာင္းလဲတယ္ဆိုတာ ႏွစ္လၾကာခင္းအိပ္ထားတဲ့အိပ္ရာခင္းကို ဖုန္ခါၿပီး တစ္ဘက္ျပန္လွည့္ခင္းတာပါပဲ။
ခဲြခြာျခင္းက ေၾကာက္စရာမေကာင္းပါဘူး။
ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတာက စိတ္ေတြ ပိုေဝးေဝးသြားတာကိုပဲ။
တကယ္လို႔ သင့္ကို ကူညီမယ့္သူမရွိရင္ တျခားလူကို သင္သြားကူညီလိုက္ပါ။
ႏိုင္းႏိုင္းစေန
Saturday, 21 May 2011
လွ်ဳိ႕ဝွက္တဲ့ သန္းၾကြယ္သူေဌး
သူ႔ကို နယူးဂ်ာစီေန အေမရိကန္အိုင္းရစ္လူမ်ဳိး ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္ သာမန္မိသားစုတစ္စုက ေမြးဖြားခဲ့တာျဖစ္တယ္။ ၂ဝ၁၁ခုႏွစ္မွာ သူ႔အသက္(၈ဝ)ျပည့္ခဲ့ၿပီး အေမရိကန္ ဆန္ဖရန္စစၥကိုမွာ အိမ္ခန္းႏွစ္ခန္းပါတဲ့အိမ္ေလးမွာ ဇနီးနဲ႔အတူ ငွားရမ္းေနထိုင္ခဲ့ပါတယ္။
နာမည္ႀကီးတံဆိပ္ အဝတ္အစားေတြ သူ မဝတ္ဆင္ခဲ့ဖူးသလို သူ႔မ်က္မွန္ကတည္း ေဟာင္းႏြမ္းေနခဲ့ပါတယ္။ သူ႔လက္မွာပတ္ထားတဲ့ နာရီကလည္း ေျမေအာက္ဘူတာတစ္ေနရာမွာ ဝယ္ခဲ့တဲ့နာရီျဖစ္တယ္။ အစားအေသာက္ေကာင္းေတြကို သူ မမက္ေမာခဲ့ပါဘူး။ သူႏွစ္သက္တဲ့အစားအစာက ေစ်းခ်ဳိတဲ့ ခရမ္းခ်ဥ္သီးခ်ိစ္ဆန္းဝွစ္ျဖစ္တယ္။ သူ႔မွာ ကိုယ္ပိုင္ကားမရွိဘူး။ ဘတ္စကားကိုပဲ သူအသံုးျပဳတယ္။ သူ႔ရဲ႕လက္ကိုင္အိတ္ဟာလည္း အဝတ္စနဲ႔ခ်ဳပ္ထားတဲ့အိတ္ပဲျဖစ္တယ္။ တကယ္လို႔ သူနဲ႔အတူ စားေသာက္ဆိုင္သြားရင္ ေဘလ္ေတြကို စနစ္တက် သူစစ္ေဆးမွာကို သင္ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ တကယ္လို႔ သူ႔အိမ္မွာ ညအိပ္ညေန သင္အိပ္ခဲ့ရင္ မအိပ္ခင္ မီးပိတ္ပါလို႔ သူသတိေပးပါလိမ့္မယ္။
ဒီေလာက္ဆင္းရဲတဲ့ အေမရိကန္အဘိုးႀကီးတစ္ေယာက္အေၾကာင္း ဘာမ်ားေျပာစရာရွိသလဲလို႔ သင္အံ့ၾသေကာင္း အံ့ၾသလိမ့္မယ္။ သူလုပ္ခဲ့သမွ်ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အရင္ၾကည့္ရေအာင္.....
Cornell University အတြက္ သူလွဴဒါန္းခဲ့တဲ့ေငြက စုစုေပါင္း ၅၈၈ မီလီယံ
California University အတြက္ သူလွဴဒါန္းခဲ့တဲ့ေငြက စုစုေပါင္း ၁၂၅ မီလီယံ
Stanford University အတြက္ သူလွဴဒါန္းခဲ့တဲ့ေငြက စုစုေပါင္း သန္း၆ဝ
အိုင္ယာလန္မွာ တကၠသိုလ္အသစ္ ၇ေက်ာင္းနဲ႔ ေျမာက္အိုင္ယာလန္မွာ ၂ေက်ာင္းေဆာက္ဖို႔ တစ္ဘီလီယံကို သူလွဴဒါန္းခဲ့တယ္။
ႏႈတ္ခမ္းကဲြကေလးသူငယ္ေတြရဲ႕ လက္မႈပစၥည္းေတြ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေအာင္ အၿပံဳးစစ္ဆင္ေရး "Operation Smile" ပရဟိတလုပ္ငန္းကို သူစတင္တည္ေထာင္ခဲ့ၿပီး ေဆးဖိုးဝါးခေတြ ရွာေပးခဲ့တယ္။ အာဖရိကတိုက္အတြက္ ပုလိပ္ေရာဂါနဲ႔ အျခားေရာဂါတိုက္ဖ်က္ေရးအတြက္ ေငြေၾကးအေျမာက္အျမား သူလွဴဒါန္းခဲ့တယ္။ ဒီကေန႔အထိ သူလွဴဒါန္းလိုက္တဲ့ ေငြေၾကးေပါင္း ၄ဘီလီယံေက်ာ္ရွိခဲ့ၿပီး လွဴဒါန္းဖို႔ ေငြေၾကး ၄ဘီလီယံ လ်ာထားဆဲျဖစ္ပါတယ္။
သူကေတာ့ သူကိုယ္တိုင္အတြက္ မၾကည့္ဘဲ အမ်ားအတြက္ၾကည့္သူ၊ ေငြေၾကးရွာေဖြတာကို ႏွစ္သက္ေပမယ့္ ေငြေၾကးေတြကို လက္ဝယ္မထားတဲ့သူ "Chuck Feeney"ပဲျဖစ္ပါတယ္။
Chuck Feeney
Chuck Feeney ဟာ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားလိုသူ မဟုတ္ပါဘူး။ သူဟာ အမည္မေဖာ္တဲ့အလွဴရွင္ျဖစ္တယ္။ သူဟာ ေငြေၾကး ၈ဘီလီယံပိုင္ဆိုင္တဲ့ The Atlantic Philanthropies ကို သူတည္ေထာင္ခဲ့ၿပီး ပရဟိတလုပ္ငန္းနဲ႔ဆိုင္တဲ့ အေမရိကန္ဥပေဒက ကင္းလြတ္ေအာင္ အေမရိကန္နဲ႔ေဝးတဲ့ Bermuda ကၽြန္းစုမွာ သြားေရာက္ တည္ေထာင္ခဲ့တာျဖစ္တယ္။ လုပ္ငန္းကိုလည္း သူ႔နာမည္ျဖစ္တဲ့ Chuck Feeney ကို မေပးခဲ့တဲ့အျပင္ အဲဒီမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့လူေတြကိုလည္း ဘယ္သူ႔ဆီမွာ အလုပ္လုပ္ေၾကာင္း မေပါက္ၾကားေစခဲ့ပါဘူး။ သူ႔ေတာင္းဆိုခ်က္ေၾကာင္း သူတို႔လုပ္ငန္းက လွဴဒါန္းခဲ့တဲ့ေငြေတြမွာ သူ႔နာမည္ကို မွတ္တမ္းမတင္ခဲ့ၾကဘူး။
၁၉၉၇ခုႏွစ္ေရာက္မွ Chuck Feeney တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ Duty Free Shoppers Group ကို ျပင္သစ္ကနာမည္ႀကီးတဲ့ Bernard Arnault က ဝယ္ယူလိုက္မွ သူ႔ကို လူေတြသိခဲ့ၾကတာျဖစ္တယ္။ အဲဒီကုမၸဏီရဲ႕ အစုရွယ္ယာေတြကို The Atlantic Philanthropiesထဲ သူအားလံုးလဲႊေျပာင္းခဲ့တယ္။ သူလွဴဒါန္းခဲ့တဲ့ေငြေတြဟာ Macarthur ၊ Rockefellerတို႔တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ နာမည္ႀကီး ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြထက္ ပိုမ်ားခဲ့ပါတယ္။
သူ ထင္ထင္ေပၚေပၚ မေနခဲ့ဘူး။ လွဴဒါန္းေငြေတြမွာလည္း နာမည္ကိုမေဖာ္ျပခဲ့ဘူး။ သူကိုယ္တိုင္တည္ေထာင္ထားတဲ့ ၈ဘီလီယံတန္ The Atlantic Philanthropies ကိုေတာင္ သူ႔နာမည္နဲ႔တည္ေထာင္ဖို႔ ျငင္းခဲ့တယ္။ ႏွစ္အေတာ္ၾကာမွ လူေတြက သူ႔ကိုသိခဲ့ၾကတယ္။ သူဟာ တစ္ကမာၻလံုးကို အံ့ၾသတုန္လႈပ္ေစခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ထင္ထင္ေပၚေပၚ မေနခ်င္သူတစ္ေယာက္ဟာ ထင္ေပၚလာခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔အဖဲြ႔အစည္းက လွဴဒါန္းမယ့္အေၾကာင္းေတြကို သူတို႔မေၾကညာတတ္သလို အလွဴရွင္ဆိုတဲ့ စာတန္း၊ နာမည္ေတြ ကမည္းမထိုးဖို႔လည္း ေတာင္းဆိုခဲ့တယ္။ သူလွဴဒါန္းတဲ့ အေဆာက္အဦးေတြမွာ သူ႔နာမည္ကို ကမည္းမထိုးဖုိ႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။
"အေဆာက္အဦးေတြ ဘယ္သူေဆာက္တယ္၊ ဘယ္သူလွဴဒါန္းတယ္ဆိုတာ အေရးမႀကီးပါဘူး။ အေရးႀကီးတာက အေဆာက္အဦး ေဆာက္လုပ္ၿပီးစီးဖို႔ပဲ" လို႔ သူကဆိုခဲ့ပါတယ္။
Chuck Feeney က သူဟာ "အဝတ္အစားစုတ္ျပတ္ျပတ္နဲ႔ အလွဴရွင္" လို႔ဆိုခဲ့ပါတယ္။ သူရဲ႕ေခၽြတာမႈက လူေတြကို အံ့ၾသေစခဲ့တယ္။ သူဟာ အေဆာက္အဦးေပါင္းမ်ားစြာ ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းခဲ့တယ္။ ျပင္သစ္ နာမည္ႀကီးခရီးသြားေနရာေတြ၊ လန္ဒန္အဆင့္ျမင့္ေနရာေတြနဲ႔ နယူးေယာက္ပန္းၿခံ အနီးအနားေတြမွာ အဆင့္ျမင့္ အေဆာက္အဦးေပါင္း ၆ခုရွိခဲ့ေပမယ့္ ဒီကေန႔မွာ တစ္ခုမွ သူ႔အတြက္ သူခ်န္မထားခဲ့ပါဘူး။ သူဟာ ဇနီးနဲ႔အတူ ဆန္ဖရန္စၥကိုေနရာတစ္ခုမွာ အိမ္ငွားေနထိုင္ၿပီး ဘတ္စကား၊ ေျမေအာက္ရထား၊ တကၠစီေတြကိုပဲ အသံုးျပဳေနခဲ့ပါတယ္။
Chuck Feeneyဟာ သူတည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ Duty Freeဆိုင္ေတြကေန ေငြေၾကးမ်ားစြာ ရရွိခဲ့ေပမယ့္ သူကိုယ္တိုင္ နာမည္ႀကီးတံဆိပ္ အဝတ္အစားေတြကို မဝတ္ဆင္ခဲ့ပါဘူး။ သူစားတဲ့ အစားအေသာက္ေတြဟာလည္း ဆင္းရဲသားဆန္လြန္းခဲ့ပါတယ္။
"နာမည္ႀကီး အဆင့္ျမင့္စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ ထမင္းတစ္နပ္ကို ေဒၚလာ(၁ဝဝ)နဲ႔ သင္စားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၂၅ေဒၚလာတန္တဲ့ ထမင္းတစ္နပ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပည့္ဝမႈေတြေပးႏိုင္ပါတယ္" လို႔ Chuck Feeneyက ေျပာခဲ့ပါတယ္။
Chuck Feeneyမွာ သားသမီးငါးေယာက္ရွိၿပီး ဒီသားသမီးေတြဟာ ထူးျခားတဲ့အလုိလိုက္ျခင္း၊ ဥစၥာပစၥည္းေတြအေပၚ ဇိမ္ခံျခင္းေတြ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ေက်ာင္းအားရက္ေတြမွာ သူတို႔ဟာ စားေသာက္ဆိုင္၊ ဟိုတယ္ေတြမွာ အလုပ္သြားလုပ္ရပါတယ္။ ကေလးေတြထဲက သမီးတစ္ေယာက္က ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္အရြယ္မွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ဖုန္းအၾကာႀကီး ေျပာခဲ့မိလို႔ ဖုန္းခေဆာင္ရခ်ိန္မွာ Chuck Feeney ဟာ အိမ္ကဖုန္းကို ျဖတ္ေတာက္ခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ကဖုန္းနံေဘးမွာလည္း လမ္းေဘးဖုန္း တည္ေနရာကို ေျမပံုဆဲြကပ္ထားခဲ့တယ္။ သမီးရဲ႕သူငယ္ခ်င္းကိုလည္း ဖုန္းခစာရြက္ကို ပို႔ေပးခဲ့တယ္။ စစခ်င္းမွာ သမီးက သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူကို အားနာခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးဟာ Chuck Feeney လုပ္တဲ့အလုပ္ဟာ မွန္ကန္ေၾကာင္းေထာက္ခံခဲ့တယ္။ ဖခင္ရဲ႕ အမည္အေဖာ္တဲ့အလွဴေတြကိုလည္း သားသမီးေတြက ေထာက္ခံခဲ့ၾကၿပီး "အေဖ ဒီလိုလုပ္တာ နည္းနည္းေတာ့ထူးဆန္းေပမဲ့ ဒီလိုလုပ္လိုက္တဲ့အတြက္ လွဴဒါန္းခံရသူေတြရဲ႕ အထူးတလည္ဆက္ဆံတာကို ကၽြန္မတို႔မခံရေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မတို႔ဟာ တျခားလူေတြနဲ႔ တန္းတူျဖစ္တယ္" လို႔ ဆိုခဲ့ၾကတယ္။
The Atlantic Philanthropies ရဲ႕ အစည္းအေဝးမွတ္တမ္းတစ္ခုမွာ "သူေဌးေတြက သူတို႔ပိုင္ဆိုင္သမွ်ကို ပရဟိတလုပ္ငန္းမွာ အသံုးျပဳၾကတယ္။ အမည္မသိနဲ႔ ထင္ထင္ေပၚေပၚ မလွဴဒါန္းခဲ့ရင္ သူတို႔ရဲ႕ေနာင္မ်ဳိးဆက္အတြက္ အေႏွာင့္အယွက္ေတြ ျဖစ္ေစႏိုင္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္" လို႔ ေရးခဲ့တယ္။ ထင္ထင္ေပၚေပၚ၊ ေက်ာ္ေက်ာ္ၾကားၾကားေနခ်င္သူေတြနဲ႔စာရင္ Chuck Feeneyက တမ်ဳိးတဘာသာ ထူးျခားတယ္၊ ဆိတ္ၿငိမ္တယ္လို႔ ဆိုရလိမ့္မယ္။
Chuck Feeneyရဲ႕ အလွဴအတန္းေတြထဲမွာ "Operation Smile" လို႔ေခၚတဲ့လုပ္ငန္းတစ္ခုပါတယ္။ အဓိက,က ႏႈတ္ခမ္းကဲြကေလးသူငယ္ေတြကို ခဲြစိတ္ကုသေပးဖို႔ျဖစ္တယ္။ တစ္ခါက ႏႈတ္ခမ္းခဲြစိတ္ကုသေနတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ သူဆံုခဲ့တယ္။ ေကာင္မေလးက ပါးစပ္ကိုလက္နဲ႔အုပ္ထားေပမယ့္ လႈပ္ရွားေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္စိတ္ကိုေတာ့ မဖံုးကြယ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ခဲြစိတ္ကုသၿပီးေနာက္ ေကာင္မေလးဟာ ၿပံဳးရယ္ေနၿပီး "ကၽြန္မရဲ႕ပံုစံက အရင္ကလို ရုပ္ဆိုးမေနေတာ့ဘူး"လို႔ ဆိုေနသေယာင္ရွိေနခဲ့တယ္။ ေကာင္မေလးကိုၾကည့္ၿပီး Chuck Feeneyက "ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာမွ ဥစၥာပစၥည္းက တန္ဖိုးရွိလြန္းတယ္" လို႔ဆိုခဲ့ပါတယ္။
တစ္ခါက စားေသာက္ဆိုင္တစ္ခုမွာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ Chuck Feeney ဆီေလွ်ာက္လာၿပီး "မစၥတာရဲ႕ ပညာေတာ္သင္ဆုကို ကၽြန္ေတာ္ရခဲ့ပါတယ္။ အခု ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဒီစားေသာက္ဆိုင္ရဲ႕ မန္ေနဂ်ာျဖစ္ေနပါၿပီ" လို႔ဆိုခဲ့တယ္။
Chuck Feeneyဟာ ျပင္သစ္စကား၊ ဂ်ပန္စကားေတြကို ေကာင္းစြာေျပာႏိုင္ၿပီး ကမာၻ႔အရပ္ရပ္ ခရီးသြားရတာကို ႏွစ္သက္ပါတယ္။ ေရာက္ရာအရပ္မွာလည္း အလွဴဒါနေတြ သူျပဳလုပ္လွဴဒါန္းေလ့ရွိတယ္။ The Atlantic Philanthropies လွဴဒါန္းခဲ့တဲ့ဝန္းက်င္ဟာ ကမာၻ႔ဝန္းက်င္ထက္ ေက်ာ္လြန္ေနခဲ့ပါၿပီ။ ဗီယက္နမ္ကေလးငယ္ေတြအတြက္ ယာဥ္လမ္းစည္းကမ္းအလွဴေငြ၊ ၾသစေတးလ် ကင္ဆာရွာေဖြေရးအတြက္ လွဴဒါန္းေငြ၊ ဖိလစ္ပိုင္ မ်က္ႏွာခၽြတ္ယြင္းကေလးငယ္အတြက္ ပလပ္စတစ္ဆာဂ်င္ရီ လွဴဒါန္းေငြ စတာေတြရွိခဲ့ပါတယ္။
"လူေတြဟာ ေငြရွာၿပီး သူေဌးသူၾကြယ္လုပ္ၾကတယ္။ လူအမ်ားရဲ႕အာရံုကို ဖမ္းစားၾကတယ္။ လူေတြကို ဘာလုပ္ပါလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာမဟုတ္ဘူး။ ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြမွာ ထည့္သြင္းလွဴဒါန္းတာဟာလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ျပည့္စံုမႈ၊ ျပည့္ဝမႈေတြ ျဖစ္ေစပါတယ္"
အခုေခတ္လက္ရွိ သန္းၾကြယ္သူေဌးေတြျဖစ္တဲ့ ဘီလ္ဂိတ္၊ Warren Buffettတို႔ဟာ ပရဟိတလုပ္ငန္းမွာ စံထားထိုက္တဲ့ သူေတြျဖစ္ပါတယ္။ Chuck Feeney ကေတာ့ ပရဟိတလုပ္ငန္းမွာ သူေဌးသူၾကြယ္ေတြအတြက္ သင္ယူေလ့လာသင့္တဲ့ ဆရာေကာင္းဆိုလည္း မွားမယ္မထင္ပါဘူး။
အခုေလာေလာဆယ္ Chuck Feeneyမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႏွစ္ခု ရွိပါသတဲ့။ တစ္ခုက ၂ဝ၁၆ခုႏွစ္မတိုင္ခင္ သူပိုင္ဆိုင္တဲ့ က်န္ရွိေနေသးတဲ့ ၄ဘီလီယံကို အကုန္လွဴဒါန္းခ်င္တာျဖစ္ပါတယ္။ အခုခ်ိန္ခါမွာ အဲဒီေငြထဲက ၄မီလီယံဟာ ကမာၻ႔အရပ္ရပ္က လိုအပ္သူေတြအတြက္ ႏွစ္စဥ္လွဴဒါန္းေငြေတြျဖစ္ပါတယ္။ ကမာၻႀကီးရဲ႕ေနရာတိုင္းမွာ အကူအညီလိုသူေတြ အမ်ားႀကီးရွိေသးေၾကာင္း Chuck Feeney က ခန္႔မွန္းပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လွဴဒါန္းေငြေတြကို မၾကန္႔ၾကာေစခဲ့ပါဘူး။
"ဒီေငြေတြကို ကၽြန္ေတာ္မလွဴဒါန္းႏိုင္ခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္အေသေျဖာင့္မွာ မဟုတ္ဘူး" လို႔ Chuck Feeney က အရယ္တစ္ဝက္နဲ႔ ဆိုခဲ့ပါတယ္။
သူ႔ရဲ႕ေနာက္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ခုက သူေဌးသူၾကြယ္ေတြ စံနမူနာယူတတ္ဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။
"ဘဝမွာေနထိုင္ရတာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးသလို လွဴဒါန္းမႈေတြကိုလည္း လုပ္ပါ" လို႔ သူကဆိုပါတယ္။
သတင္းေထာက္ေတြက Chuck Feeneyကို ဘာေၾကာင့္ တစ္ျပားတစ္ခ်ပ္မွမခ်န္ဘဲ လွဴဒါန္းမႈေတြ လုပ္ေနသလဲလို႔ေမးေတာ့ Chuck Feeney က ရိုးရိုးရွင္းရွင္းပဲ ေျဖခဲ့ပါတယ္။
"အေလာင္းဝတ္တဲ့အဝတ္အစားမွာ အိတ္ကပ္မရွိလို႔ပါ" တဲ့.....
http://en.wikipedia.org/wiki/Chuck_Feeney
http://wn.com/Chuck_Feeney
ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။
Tuesday, 17 May 2011
သိသင့္ေသာ အခ်က္ ၂၅ ခ်က္ ...forward mail မွရရွိပါသည္။
၁။ ဆံုး႐ံႈးသြားတဲ့အခ်ိန္မွ မိမိပိုင္ဆိုင္ခဲ့တာကို သိတယ္။
၂။ မွတ္သားသင့္တာကိုမွတ္သားၿပ ီး ေမ့သင့္တာကိုေမ့ရမယ္။ ေျပာင္းလဲႏိုင္တာကို ေျပာင္းလဲၿပီး မေျပာင္းလဲႏိုင္တာကို သင္လက္ခံႏိုင္ရမယ္။
၃။ မ်က္ရည္စက္ေတြဟာ ၀မ္းနည္းမႈကို မွတ္မွတ္ရရျဖစ္ေစတယ္။
၄။သူ႔အတြက္နဲ႔မ်က္ရည္မက်သင့္ဘူး ။ သူသင့္ကိုခ်စ္တာမွန္ရင္
သူ႔အတြက္နဲ႔မ်က္ရည္က်ေတာ့မယ္ဆို ရင္ သူကသင့္ရဲ့
မ်က္ရည္ကိုက်ခြင့္ေပးမွာမဟုတ္ဘူ း။
၅။ ၾကည္ႏူးေနတဲ့ ခ်စ္သူေတြရဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေလးဟာ ေႏြးေထြးတဲ့ အနမ္းေတြအတြက္ျဖစ္တယ္။
ရန္ျဖစ္တဲ့ ခ်စ္သူေတြရဲ့ ႏႈတ္ခမ္းကေန ထြက္လာတာကေတာ့ တေယာက္ကို တေယာက္နာက်င္ေစတဲ့ စကားေတြပါပဲ။
၆။ေပ်ာ္႐ႊင္မႈဆိုတာ တစ္ခုခုေပ်ာက္သြားလို႔ လိုက္႐ွာေနသလိုပဲဘယ္လို႐ွာ႐ွာမေတြ႕ ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေမ့သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ျပန္ေတြ႕သလိုေပါ့။ေပ်ာ္႐ႊင္မႈဟာသင့္နံေဘးမွာပါ။
၇။ မ်က္ရည္စက္ရဲ့ အပူခ်ိန္ဟာ ၅၃၀℃ ျဖစ္တယ္။ အျပင္ေလာကရဲ့ေအးစက္မႈေၾကာင ့္ မ်က္ရည္စက္က်ခ်ိန္မွာ ၅၃℃ သာက်န္ေတာ့တယ္။
၈။ ခ်စ္ျခင္းနဲ႔ အလိုလိုက္ျခင္းဟာ မတူပါဘူး။ အလိုလိုက္ရင္ ဘာမွမေျပာလဲရတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခ်စ္မွာ အဲလိုလုပ္လို႔မရဘူး။
၉။လူ႔ဘ၀မွာ ပညာေရး၊ စီးပြားေရး၊ အခ်စ္ေရး၊ အိမ္ေထာင္ေရးဆိုၿပီးစာေမးပြဲႀကီး ေလး ခုမွာ ပ်မ္းမွ်ေအာင္မွသာ ေအာင္ျမင္မွာပါ။တစ္ခုထဲမွာအာ႐ံုစူးစိုက္ေနလို႔လ ဲဒီလူ႔ဘ၀ မွာ ေအာင္ျမင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။
၁၀။ ငါးေလးကေျပာတယ္ သင္ငါ့ရဲ့မ်က္၀န္းထဲက မ်က္ရည္ေတြကို ေတြရမွာမဟုတ္ဘူး။ ငါးေလးက ေရထဲမွာေနလို႔ပါ။ေရကေျပာတယ္ ငါးရဲ့မ်က္ရည္ကို ေရကခံစားရတယ္တဲ့ ငါးေလးကေရရဲ့ ရင္ထဲမွာ႐ွိလို႔တဲ့။
၁၁။ လူ႔ဘ၀ဆိုတာ လွပတဲ့ ပန္းေလးအသြင္နဲ႔ သင့္ေဘးမွာ႐ွိတဲ့သူေတြကို ေမြးရနံ႔နဲ႔ သင္းေစရမယ္။
၁၂။တစ္မိနစ္အတြင္းမွာ လူတစ္ေယာက္ကို သိႏိုင္တယ္။ တစ္နာရီအတြင္း လူတစ္ေယာက္ကိုႏွစ္သက္ႏိုင္ တယ္။ တစ္ရက္အတြင္းမွာ သင္သူ႔ကို ခ်စ္ႏိုင္တယ္။
ဒါေပမဲ့ တသက္လံုးအခ်ိန္ေတြကုန္သြား ေပမဲ့ သင္သူ႔ကို ေမ့ႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။
၁၃။ သင္ဦးတည္ရာ႐ွိေနရင္ သင္ဟာဘယ္ေနရာေရာက္ေနတယ္ဆိုတာအေရ းမႀကီးပါဘူး။
၁၄။ ဘယ္အရာမဆို အဘက္ဘက္ေသာ႐ႈေထာင့္မွၾကည့္ ရတယ္။
၁၅။ ဘ၀ခရီးလမ္းဆိုတာ ယံုၾကည္ခ်က္႐ွိတဲ့သူအတြက္ ခင္းထားေပးပါတယ္။
၁၆။ ေပ်ာ႐ႊင္မႈကို ေ၀မွ်လိုက္ရင္ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈဟာ ႏွစ္ဆပါ။ Sorrw share is sorrow half, Joy share is Joy double.
၁၇။ အျမင့္ဆံုးကိုမွန္း အေကာင္းဆံုးကိုႀကိဳးစားၿပီ း အဆိုးဆံုးအတြက္ျပင္ဆင္ထားပ ါ။
၁၈။ လုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ကို အခ်ိန္နဲ႔အခြင့္အေရး ကို႐ွာပါ။
မလုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္အတြက္ ဆင္ေျခကိုေတာ့ ႐ွာပါ။
၁၉။ သိရက္နဲ႔ ႐ူးမူးေနတာ အရက္အျပင္ အခ်စ္ပါ။
၂၀။ ငါတို႔ေတြ အခြင့္အေရးမ႐ွိတာမဟုတ္ဘူး။ အခြင့္အေရးကမ်က္စိေ႐ွ႕မွာပ ါ။ ျပန္စဖို႔ သတၱိမ႐ွိတာပါ။
၂၁။ အရသာမ႐ွိတဲ့ ေရကို ၿငီးေငြ႔တယ္လို႔ ဘယ္သူမွမေျပာသလို ေအးေဆးၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ဘ၀ကို ဘယ္သူက ၿငီးေငြ႔မွာလဲ။
၂၂။ လိုခ်င္တဲ့အခ်စ္ကို မရရင္ ရေနတဲ့အခ်စ္ကို သင္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးပါ။
၂၃။အေ႐ွ႕ဘက္ကေနထြက္လို႔ အေနာက္ဘက္ကို ေန၀င္သြားသလို
စိတ္ညစ္လဲတစ္ရက္ေပ်ာ္လဲတစ္ ရက္ ေပါ့။ တစ္ခုခုကိုသင္ရင္ဆိုင္ိတဲ့အခ်ိန္မွာသင္ရင္ ဆိုင္ႏိုင္တဲ့
သတၱိကမွ််တေနမယ္ဆိုရင္ သင္လဲေပ်ာ္မယ္စိတ္လဲခ်မ္းသ ာမယ္။
၂၄။ သင္ျမတ္ႏိုးတက္ရင္ သင္ပိုင္ဆိုင္ထားတာကအေကာင္းဆံုး ပါ သင္အတၱႀကီးေနမယ္ဆိုရင္ သင္ပိုင္ဆိုင္ထားတာေတာင္ဆံုး႐ႈံ းႏိုင္ပါတယ္။
၂၅။အခ်စ္မွာလိုအပ္တာ ပြင့္လင္းမႈ၊ အေခ်အတင္ျဖစ္ၿပီဆိုရင္ညိႈႏိႈင္းရမယ္။စိတ္တိုတဲ့အခ်ိန္ မွာ စိတ္ကို ေအးေအးထားရမယ္၊ေပ်ာ္႐ႊင္တာေတြကို ေ၀မွ်ရမယ္။
Penang, Malaysia
၂။ မွတ္သားသင့္တာကိုမွတ္သားၿပ ီး ေမ့သင့္တာကိုေမ့ရမယ္။ ေျပာင္းလဲႏိုင္တာကို ေျပာင္းလဲၿပီး မေျပာင္းလဲႏိုင္တာကို သင္လက္ခံႏိုင္ရမယ္။
၃။ မ်က္ရည္စက္ေတြဟာ ၀မ္းနည္းမႈကို မွတ္မွတ္ရရျဖစ္ေစတယ္။
၄။သူ႔အတြက္နဲ႔မ်က္ရည္မက်သင့္ဘူး ။ သူသင့္ကိုခ်စ္တာမွန္ရင္
သူ႔အတြက္နဲ႔မ်က္ရည္က်ေတာ့မယ္ဆို ရင္ သူကသင့္ရဲ့
မ်က္ရည္ကိုက်ခြင့္ေပးမွာမဟုတ္ဘူ း။
၅။ ၾကည္ႏူးေနတဲ့ ခ်စ္သူေတြရဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေလးဟာ ေႏြးေထြးတဲ့ အနမ္းေတြအတြက္ျဖစ္တယ္။
ရန္ျဖစ္တဲ့ ခ်စ္သူေတြရဲ့ ႏႈတ္ခမ္းကေန ထြက္လာတာကေတာ့ တေယာက္ကို တေယာက္နာက်င္ေစတဲ့ စကားေတြပါပဲ။
၆။ေပ်ာ္႐ႊင္မႈဆိုတာ တစ္ခုခုေပ်ာက္သြားလို႔ လိုက္႐ွာေနသလိုပဲဘယ္လို႐ွာ႐ွာမေတြ႕ ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေမ့သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ျပန္ေတြ႕သလိုေပါ့။ေပ်ာ္႐ႊင္မႈဟာသင့္နံေဘးမွာပါ။
၇။ မ်က္ရည္စက္ရဲ့ အပူခ်ိန္ဟာ ၅၃၀℃ ျဖစ္တယ္။ အျပင္ေလာကရဲ့ေအးစက္မႈေၾကာင ့္ မ်က္ရည္စက္က်ခ်ိန္မွာ ၅၃℃ သာက်န္ေတာ့တယ္။
၈။ ခ်စ္ျခင္းနဲ႔ အလိုလိုက္ျခင္းဟာ မတူပါဘူး။ အလိုလိုက္ရင္ ဘာမွမေျပာလဲရတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခ်စ္မွာ အဲလိုလုပ္လို႔မရဘူး။
၉။လူ႔ဘ၀မွာ ပညာေရး၊ စီးပြားေရး၊ အခ်စ္ေရး၊ အိမ္ေထာင္ေရးဆိုၿပီးစာေမးပြဲႀကီး ေလး ခုမွာ ပ်မ္းမွ်ေအာင္မွသာ ေအာင္ျမင္မွာပါ။တစ္ခုထဲမွာအာ႐ံုစူးစိုက္ေနလို႔လ ဲဒီလူ႔ဘ၀ မွာ ေအာင္ျမင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။
၁၀။ ငါးေလးကေျပာတယ္ သင္ငါ့ရဲ့မ်က္၀န္းထဲက မ်က္ရည္ေတြကို ေတြရမွာမဟုတ္ဘူး။ ငါးေလးက ေရထဲမွာေနလို႔ပါ။ေရကေျပာတယ္ ငါးရဲ့မ်က္ရည္ကို ေရကခံစားရတယ္တဲ့ ငါးေလးကေရရဲ့ ရင္ထဲမွာ႐ွိလို႔တဲ့။
၁၁။ လူ႔ဘ၀ဆိုတာ လွပတဲ့ ပန္းေလးအသြင္နဲ႔ သင့္ေဘးမွာ႐ွိတဲ့သူေတြကို ေမြးရနံ႔နဲ႔ သင္းေစရမယ္။
၁၂။တစ္မိနစ္အတြင္းမွာ လူတစ္ေယာက္ကို သိႏိုင္တယ္။ တစ္နာရီအတြင္း လူတစ္ေယာက္ကိုႏွစ္သက္ႏိုင္ တယ္။ တစ္ရက္အတြင္းမွာ သင္သူ႔ကို ခ်စ္ႏိုင္တယ္။
ဒါေပမဲ့ တသက္လံုးအခ်ိန္ေတြကုန္သြား ေပမဲ့ သင္သူ႔ကို ေမ့ႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။
၁၃။ သင္ဦးတည္ရာ႐ွိေနရင္ သင္ဟာဘယ္ေနရာေရာက္ေနတယ္ဆိုတာအေရ းမႀကီးပါဘူး။
၁၄။ ဘယ္အရာမဆို အဘက္ဘက္ေသာ႐ႈေထာင့္မွၾကည့္ ရတယ္။
၁၅။ ဘ၀ခရီးလမ္းဆိုတာ ယံုၾကည္ခ်က္႐ွိတဲ့သူအတြက္ ခင္းထားေပးပါတယ္။
၁၆။ ေပ်ာ႐ႊင္မႈကို ေ၀မွ်လိုက္ရင္ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈဟာ ႏွစ္ဆပါ။ Sorrw share is sorrow half, Joy share is Joy double.
၁၇။ အျမင့္ဆံုးကိုမွန္း အေကာင္းဆံုးကိုႀကိဳးစားၿပီ း အဆိုးဆံုးအတြက္ျပင္ဆင္ထားပ ါ။
၁၈။ လုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ကို အခ်ိန္နဲ႔အခြင့္အေရး ကို႐ွာပါ။
မလုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္အတြက္ ဆင္ေျခကိုေတာ့ ႐ွာပါ။
၁၉။ သိရက္နဲ႔ ႐ူးမူးေနတာ အရက္အျပင္ အခ်စ္ပါ။
၂၀။ ငါတို႔ေတြ အခြင့္အေရးမ႐ွိတာမဟုတ္ဘူး။ အခြင့္အေရးကမ်က္စိေ႐ွ႕မွာပ ါ။ ျပန္စဖို႔ သတၱိမ႐ွိတာပါ။
၂၁။ အရသာမ႐ွိတဲ့ ေရကို ၿငီးေငြ႔တယ္လို႔ ဘယ္သူမွမေျပာသလို ေအးေဆးၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ဘ၀ကို ဘယ္သူက ၿငီးေငြ႔မွာလဲ။
၂၂။ လိုခ်င္တဲ့အခ်စ္ကို မရရင္ ရေနတဲ့အခ်စ္ကို သင္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးပါ။
၂၃။အေ႐ွ႕ဘက္ကေနထြက္လို႔ အေနာက္ဘက္ကို ေန၀င္သြားသလို
စိတ္ညစ္လဲတစ္ရက္ေပ်ာ္လဲတစ္ ရက္ ေပါ့။ တစ္ခုခုကိုသင္ရင္ဆိုင္ိတဲ့အခ်ိန္မွာသင္ရင္ ဆိုင္ႏိုင္တဲ့
သတၱိကမွ််တေနမယ္ဆိုရင္ သင္လဲေပ်ာ္မယ္စိတ္လဲခ်မ္းသ ာမယ္။
၂၄။ သင္ျမတ္ႏိုးတက္ရင္ သင္ပိုင္ဆိုင္ထားတာကအေကာင္းဆံုး ပါ သင္အတၱႀကီးေနမယ္ဆိုရင္ သင္ပိုင္ဆိုင္ထားတာေတာင္ဆံုး႐ႈံ းႏိုင္ပါတယ္။
၂၅။အခ်စ္မွာလိုအပ္တာ ပြင့္လင္းမႈ၊ အေခ်အတင္ျဖစ္ၿပီဆိုရင္ညိႈႏိႈင္းရမယ္။စိတ္တိုတဲ့အခ်ိန္ မွာ စိတ္ကို ေအးေအးထားရမယ္၊ေပ်ာ္႐ႊင္တာေတြကို ေ၀မွ်ရမယ္။
Penang, Malaysia
ဗုဒၶဘာသာဟာ သိပၸံနည္း က်ပါသလား။ အေမးအေျဖမ်ား.....(၂) စာေရးသူ*** ေရႊဘုိသီလာ
ေမး - ဗုဒၶဘာသာဟာ သိပၸံနည္း က်ပါသလား။
ေျဖ - ဒီအေမးကို မေျဖမီ သိပၸံ ဆိုတဲ့ စကားလံုးရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို ရွာၾကည့္တာ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အဘိဓာန္မ်ားက ဒီလိုဖြင့္ျပၾကပါတယ္။ သိပၸံ ဆိုတာ တကယ္ျဖစ္ေနတဲ့ သဘာ၀တစ္ခုကို လက္ေတြ႕မ်က္ျမင္ ၾကည့္႐ႈျခင္းႏွင့္ စမ္းသပ္ျခင္းတို႕အေပၚ အေျခခံၿပီး စနစ္တစ္ခု ေဖာ္ထုတ္တဲ့ပညာ၊ တိတိက်က် ေလ့လာစမ္းသပ္ သိရွိထားတဲ့ အရာတစ္ခုနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ သဘာ၀က်တဲ့ နည္းလမ္း ဥပေဒသမ်ား သတ္မွတ္ေဖၚျပတဲ့ ပညာပါပဲ။ အဲဒီပညာရဲ႕ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခုခုလဲ သိပၸံပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာမွာ ဒီဖြင့္ဆိုခ်က္နဲ႕ မကိုက္ညီတဲ့ အခ်က္အလက္မ်ား ရွိေကာင္း ရွိႏိုင္ပါတယ္။ သို႕ေသာ္လဲ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ လိုရင္း တရားျဖစ္တဲ့ သစၥာေလးပါးကေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ကိုက္ညီပါတယ္။
ပထမဆံုး အမွန္တရားက ဒုကၡသစၥာပါ။ ဒီမွာ ဆင္းရဲျခင္းဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ေတြ႕သိ ခံစားရတဲ့ အရာပါ။ သူ႕ကို အဓိပၸါယ္ သတ္မွတ္လို႕လဲ ရပါတယ္။ လက္ေတြ႕ ခံစား သိျမင္လို႕လဲ ရပါတယ္။
ဒုတိယ အမွန္တရားက သမုဒယသစၥာပါ။ လိုခ်င္တပ္မက္မႈ တဏွာကို ဆိုလိုပါတယ္။ ဆင္းရဲဒုကၡကို ျဖစ္ေပၚေစတဲ့ အေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ ဒီတဏွာဟာလဲ ကိုယ္တိုင္ ေတြ႕သိ ခံစားရတဲ့ အရာပါ။ အဓိပၸါယ္ သတ္မွတ္လို႕လဲ ရတယ္။ လက္ေတြ႕ ခံစား သိျမင္လို႕လဲ ရပါတယ္။ ဒီဒုကၡနဲ႕ ဒုကၡရဲ႕ အေၾကာင္းတရား အမွန္ကို ဒႆနပညာဆိုင္ရာ စကားလံုးေတြနဲ႕ ရွင္းျပဖို႕ မလိုပါဘူး။ ကိုယ္ေတြ႕ ခံစားသိျမင္ရတဲ့ အရာေတြပါ။
တတိယ အမွန္တရားကေတာ့ နိေရာဓသစၥာပါ။ ဆင္းရဲကုန္ဆံုးတဲ့သေဘာ၊ ဆင္းရဲၿငိမ္းတဲ့သေဘာပါ။ ဒီသေဘာကို အနႏၲ တန္ခိုးရွင္ဆိုသူ တစ္ဦးဦးကို အားကိုးလို႕ မရပါဘူး။ ယံုၾကည္႐ံုမွ် ဆုေတာင္႐ံုမွ်နဲ႕လဲ မရႏိုင္ပါဘူး။ ဆင္းရဲဒုကၡရဲ႕ အေၾကာင္းတရားကို ပယ္သတ္ႏိုင္မွပဲ ရပါတယ္။
စတုတၳ အမွန္တရားကေတာ့ ဆင္းရဲၿငိမ္းေစတဲ့ နည္းလမ္းျဖစ္တဲ့ မဂၢသစၥာပါ။ ဒီ ဆင္းရဲၿငိမ္းေရး နည္းလမ္းကလဲ ဒႆနပညာ သေဘာတရားေတြနဲ႕ လံုး၀ မသက္ဆိုင္ ပါဘူး။ သတ္မွတ္ေပးထားတဲ့ နည္းလမ္းအတိုင္း လက္ေတြ႕ က်င့္မွပဲ ရပါတယ္။ ဒီနည္းလမ္းကလဲ အစမ္းသပ္ခံ နည္းလမ္းပါ။ သိပၸံပညာမွာလိုပဲ ဗုဒၶဘာသာကို ရွင္းျပဖို႕လဲ အနႏၲ တန္ခိုးရွင္ အယူအဆကို လက္ခံဖို႕ မလိုပါဘူး။ ဗုဒၶဘာသာ ကိုယ္တိုင္က စၾကာ၀ဠာ ကမၻာေလာႀကီးရဲ႕ အလုပ္လုပ္ပံုကို သဘာ၀ နိယာမေတြနဲ႕ ရွင္းျပထားပါတယ္။ ဒီအခ်က္ အားလံုးက ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ သိပၸံနည္းက် အႏွစ္သာရကို ေသခ်ာစြာ ေဖၚေဆာင္ ေနပါတယ္။ ဒီမွာလဲ ကြၽႏု္ပ္တို႕ ဗုဒၶျမတ္စြာ အၿမဲတေစ ဆံုးမခဲ့တဲ့ အဆံုးအမက ကြၽႏု္ပ္တို႕ဟာ ဘယ္အရာကိုမဆို အကန္းယံု အရမ္းယံု မယံုမိၾကဖို႕၊ ေမးျမန္း၊ စံုစမ္း၊ စစ္ေဆး၊ စမ္းသပ္ၿပီးမွ ကိုယ္တိုင္ ေတြ႕သိခံစားရတဲ့ အရာေပၚမွာ အေျခခံၿပီး ယံုသင့္မွ ယံုဖို႕ပါပဲ။ ဒီအဆံုးအမမွာ တိက်တဲ့ သိပၸံနည္းက် အျမင္ ပါ၀င္ေနပါတယ္။
ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရား ဆံုးမပံုက -
ဗ်ာဒိတ္စကား ဆို႐ံုနဲ႕ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
အစဥ္အဆက္ ယံုၾကည္လက္ခံလာတာ ျဖစ္႐ံုႏွင့္ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
သတင္းၾကားနဲ႕လဲ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
ျမင့္ျမတ္တဲ့ က်မ္းစာမ်ားမွာ ပါ႐ံုနဲ႕လဲ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
တဆင့္ စကားမွ်ႏွင့္လဲ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
စဥ္းစားေတြးေခၚေရး တကၠေဗဒ၊ ဒႆနိကေဗဒေတြနဲ႕ ကိုက္ညီ႐ံုမွ်ႏွင့္လဲ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
ေျပာတဲ့လူက ယံုၾကည္ထိုက္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ ျဖစ္႐ံုမွ်ႏွင့္လဲ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
မိမိဆရာ ျဖစ္႐ံုမွ်ႏွင့္လဲ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
သင္ကိုယ္တိုင္ ေကာင္းတဲ့အရာပဲ၊ အျပစ္ကင္းတဲ့ အရာပဲ၊ ပညာရွိတို႕ ခ်ီးမြမ္းအပ္တဲ့ အရာပဲ၊ လက္ေတြ႕ က်င့္ၾကည့္တဲ့ အခါမွာလဲ မုခ် ခ်မ္းသာေစႏိုင္တဲ့ အရာပဲလို႕ ကိုယ္ေတြ႕ သိျမင္ရတဲ့ အခါက်မွပဲ အဲဒါကို ယံုၾကည္ လက္ခံ လိုက္နာ က်င့္ၾကံပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာဟာ ျပည့္ျပည့္၀၀ သိပၸံ နည္းက်တယ္လို႕ မဆိုႏိုင္ေသာ္လဲ အေတာ္ ခိုင္မာတဲ့ သိပၸံနည္းက် သေဘာသဘာ၀ေတြေတာ့ ပါ၀င္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ တျခား ဘာသာတရားေတြထက္ ပိုၿပီး သိပၸံ နည္းက်တယ္လို႕ေတာ့ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။
ႏွစ္ဆယ္ရာစုႏွစ္မွာ အႀကီးျမတ္ဆံုး သိပၸံပညာရွင္ ျဖစ္တဲ့ အဲလ္ဘတ္အိုင္းစတိုင္းက ဗုဒၶဘာသာနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ဒီလိုေျပာပါတယ္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ စၾက၀ဠာ တစ္ခုလံုး ကိုးကြယ္ၾကတဲ့ ဘာသာတရားတစ္ခု ျဖစ္ေပၚလာလိမ့္မယ္။ အဲဒီဘာသာတရားဟာ ထာ၀ရဘုရား အယူအဆကို လႊမ္းမိုးသြားလိမ့္မယ္။ တယ္ တရားေသ ၀ါဒကိုလဲေရွာင္လႊဲႏိုင္ လိမ့္မယ္။ သဘာ၀တရားႏွင့္ ဘာသာတရား ႏွစ္ခုလံုးကို လႊမ္းျခံဳမိတဲ့ ဒီဘာသာတရားဟာ ႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ပါးလံုး ကိုယ္ေတြ႕ ခံစား သိျမင္မႈနဲ႕ အဓိပၸါယ္ ျပည့္၀တဲ့ ေပါင္းစည္း ညီၫြတ္မႈေပၚမွာ အေျခခံလိမ့္မယ္။ ဒီအခ်က္ေတြကို ဗုဒၶဘာသာက အေျဖေပးလိမ့္မယ္။ တကယ္လို႕သာ ေခတ္သစ္ သိပၸံနည္းက် လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္တဲ့ ဘာသာတရားတစ္ခု ရွိတယ္ဆိုရင္ အဲဒီ ဘာသာတရားဟာ ဗုဒၶဘာသာပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။
ေမး - တျခား ဘာသာတရားမ်ားမွာ အမွားအမွန္ အယူအဆကို သူတို႕ ထာ၀ရဘုရား၊ နတ္ဘုရားမ်ားရဲ႕ပညတ္ေတာ္ေတြ ထဲမွ ရၾကပါတယ္။ သင္တို႕ ဗုဒၶဘာသာေတြက ထာ၀ရဘုရားကို မယံုၾကည္ၾကေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး အမွားအမွန္ကို သိၾကပါသလဲ။
ေျဖ - ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟတရားမ်ားမွာ အေျခခံၿပီး ကြၽႏု္ပ္တို႕ကို နိဗၺာန္မွ ေ၀းေစတဲ့ ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံမ်ားဟာ မေကာင္းမႈေတြ ျဖစ္ပါတယ္ (အမွားေတြပါ)။ ေပးကမ္း လွဴဒါန္းျခင္း၊ ေမတၱာထားျခင္းႏွင့္ အသိပညာတို႕ အေပၚမွာ အေျခခံၿပီး ကြၽႏု္ပ္တို႕ရဲ႕ နိဗၺာန္သြားရာ လမ္းေၾကာင္းကို ရွင္းလင္းေပးတဲ့ ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံမ်ားသာလွ်င္ ေကာင္းမႈေတြ ျဖစ္ပါတယ္(အမွန္ေတြပါ)။
ထာ၀ရဘုရားကို ဗဟိုထားတဲ့ ဘာသာတရားမ်ားမွာ အမွားအမွန္သိဖို႕ လိုအပ္တာ အားလံုးကေတာ့ ထာ၀ရဘုရား ေျပာတဲ့အတိုင္း လုပ္ဖို႕ ႀကိဳးစားျခင္းပါပဲ။
လူသားကို ဗဟိုထားတဲ့ ဗုဒၶဘာသာလို ဘာသာတရားမ်ားမွာ အမွားအမွန္ သိဖို႕ကေတာ့ မိမိကိုယ္ကို နက္နက္နဲနဲ သိရွိမႈ၊ နားလည္ သေဘာေပါက္မႈ တိုးတက္ျဖစ္ေပၚေအာင္ လုပ္ရပါတယ္။ နားလည္မႈေပၚမွာ အေျခခံတဲ့ လိုက္နာက်င့္ၾကံမႈဟာ ပညတ္ခ်က္ တစ္ခုေပၚမွာ အေျခခံတဲ့ နာခံမႈထက္ ပိုၿပီး အင္အားေကာင္းပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ အမွားအမွန္ကို သိဖို႕ရာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္ဟာ အရာသံုးခုကို ၾကည့္ပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ (၁)ရည္ရြယ္ခ်က္၊
(၂)အလုပ္ေၾကာင့္ မိမိအေပၚမွာ အက်ိဳး သက္ေရာက္မႈႏွင့္
(၃)သူတပါးအေပၚမွာ အက်ိဳး သက္ေရာက္မႈမ်ားပါပဲ။
ဒါန၊ ေမတၲာ၊ ပညာတို႕အေပၚမွာ အေျခခံလို႕ ရည္ရြယ္ခ်က္က ေကာင္းရင္၊ ၿပီးေတာ့ မိမိကိုယ္ကိုလဲ (ပိုေပးကမ္း လွဴဒါန္းေအာင္၊ ပိုေမတၱာ ထားေအာင္၊ ပိုအသိပညာပြါးေအာင္) ကူညီရင္၊ ၿပီးေတာ့ သူတစ္ပါးကိုလဲ (ပိုေပးကမ္း လွဴဒါန္းေအာင္၊ ပိုေမတၱာ ထားေအာင္၊ ပိုအသိပညာပြါးေအာင္) ကူညီရင္ အဲဒီ အလုပ္ေတြဟာ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ေတြ၊ ေကာင္းတဲ့ ကိုယ္က်င့္ တရားေတြပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ဒီအခ်က္ဟာ အမ်ိဳးမ်ိဳး အစားစား ေထြျပားလွပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ကိုယ္က အေကာင္းဆံုး ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕ လုပ္လိုက္ေပးမဲ့လဲ ကိုယ့္အတြက္ျဖစ္ေစ၊ သူတစ္ပါးအတြက္ ျဖစ္ေစ ေကာင္းက်ိဳး ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ကိုယ့္ ရည္ရြယ္ခ်က္က မေကာင္းေပမဲ့လဲ ကိုယ့္အလုပ္က သူတစ္ပါးကို ေကာင္းက်ိဳး ရေစတတ္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ရည္ရြယ္ခ်က္ ေကာင္းေကာင္းနဲ႕ လုပ္တဲ့ အလုပ္က ကိုယ့္ကို အက်ိဳးရေစေပမဲ့ သူတစ္ပါးကို ထိခိုက္ေကာင္း ထိခိုက္တတ္ပါတယ္။ ဒီလို ကိစၥမ်ိဳးေတြမွာ အေကာင္းႏွင့္ အေတာ္အသင့္ေကာင္းတာ ေရာေနပါတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္က မေကာင္းတဲ့အတြက္ အလုပ္ကလဲ ကိုယ့္ကိုေရာ သူတစ္ပါးကိုပါ အက်ိဳးမရေစဘူး ဆိုရင္ ဒီလို အလုပ္မ်ိဳးဟာ မေကာင္းပါဘူး။ ရည္ရြယ္ခ်က္ ေကာင္းလို႕ အလုပ္ကလဲ ကိုယ့္ကိုေရာ သူတစ္ပါးကိုပါ ေကာင္းက်ိဳး ရေစတယ္ဆိုရင္ ဒီလို အလုပ္မ်ိဳးဟာ အျပည့္အ၀ ေကာင္းတဲ့ အလုပ္ပါ။
ေမး - ဒါျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာမွာ ကိုယ္က်င့္တရားႏွင့္ ပတ္သက္တဲ့ က်င့္၀တ္ေတြ ရွိပါသလား။
ေျဖ - ရွိပါတယ္။ ငါးပါးသီလဟာ ဗုဒၶဘာသာ ကိုယ္က်င့္တရားရဲ႕ အေျခခံ က်င့္၀တ္ပါပဲ။ ပထမ သိကၡာပုဒ္က သတၲ၀ါကို ထိခိုက္ နာက်င္ေစျခင္း၊ သတ္ျဖတ္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒုတိယက ခိုးမႈမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊ တတိယက ကာမဂုဏ္ ကိစၥေတြမွာ ေဖါက္ျပန္ မွားယြင္းစြာ က်င့္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊ စတုတၳက လိမ္ညာေျပာဆိုျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊ ပဥၥမက မူယစ္ေစတတ္တဲ့ အရက္ေသစာႏွင့္ မူးယစ္ေဆး၀ါးမွန္သမွ်မွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္းမ်ားပါပဲ။
ေမး - ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတရံမွာ သတ္ျဖတ္တာဟာ ေကာင္းတာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဥပမာ - ေရာဂါ ပ်ံ႕ႏွံ႕ေစတဲ့ ပိုးကိုသတ္တာ သင့္ကို သတ္မည့္လူကို သတ္တာမ်ိဳးေပါ့။
ေျဖ - သင့္အတြက္ေတာ့ ေကာင္းမွာေပါ့။ အဲဟို အသတ္ခံရတဲ့ ပိုးမႊား၊ အသတ္ခံရတဲ့လူမွာ ဘယ္လိုေနမလဲ။ သင္ အသက္ရွင္ေနခ်င္သလို သူတို႕လဲ အသက္ရွင္ ေနခ်င္တာေပါ့။ သင္ေရာဂါျဖန္႕ပိုးကို သတ္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္တဲ့ အခါမွာ ကိုယ့္ကို စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမႈ (ေကာင္းတာ)ႏွင့္ ေျပာင္းျပန္သေဘာ (မေကာင္းတာ) ေရာေႏွာေနတယ္။ အဲဒီ သတ္ျဖတ္မႈက သင့္ကို ေကာင္းက်ိဳး (ေကာင္းမႈ) ရေစၿပီး၊ ဟိုပိုးမႊားကို ဆိုးက်ိဳး (မေကာင္းမႈ) ရေစတာ ထင္ရွားပါတယ္။ ဒီေတာ့ ရံဖန္ရံခါမွာ သတ္ျဖတ္ဖို႕ လိုေကာင္းလိုမွာ ျဖစ္ေပတဲ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေကာင္းမႈေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။
ေမး - သင္တို႕ ဗုဒၶဘာသာေတြဟာ ပုရြက္ဆိတ္ေတြ၊ ၾကမ္းပိုးေတြႏွင့္ ပတ္သက္လို႕ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾက လြန္းပါတယ္။
ေျဖ - ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ ခြဲျခားမႈ မရွိိဘဲ အားလံုးကို လႊမ္းျခံဳမိတဲ့ သနားၾကင္နာ က႐ုဏာတရား တိုးပြါးဖို႕ ႀကိဳးစားေနၾကပါတယ္။ သူတို႕ဟာ ကမၻာေလာကႀကီးကို သတၱ၀ါတိုင္း သူ႕ေနရာႏွင့္သူ၊ သူ႕လုပ္ငန္းေဆာင္တာႏွင့္သူ အသီးသီး စုေပါင္း ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ အေပါင္းအဖြဲ႕ႀကီး တစ္ခုအျဖစ္ ျမင္ၾကပါတယ္။ ကြၽႏု္ပ္တို႕ဟာ သဘာ၀တရားရဲ႕ သိမ္ေမြ႕တဲ့ ခ်ိန္ညီမႈကို ဖ်က္ဆီးမျပစ္မီ ကြၽႏု္ပ္တို႕ သတိထားသင့္တယ္လို႕ ယံုၾကည္ၾကပါတယ္။ သဘာ၀တရားကို အျပည့္အ၀ လက္၀ါးႀကီးအုပ္ သံုးစားျခင္း၊ ေလ်ာ့သြားတာကို ျပန္ျဖည့္မေပးဘဲ သဘာ၀တရားရဲ႕ ေနာက္ဆံုး အစက္ အေပါက္ကေလး တစ္ခုကိုေတာင္မွ မရမက ျဖစ္ၫွစ္ယူျခင္း၊ သဘာ၀တရားကို အႏိုင္ယူျခင္း၊ လႊမ္းမိုးျခင္းမ်ား အေပၚမွာ အေလးေပးထားတဲ့ အဲဒီ ယဥ္ေက်းမႈကိုပဲ ၾကည့္ပါဦး။ အခု သဘာ၀က ေတာ္လွန္ တိုက္ခိုက္ေနပါၿပီ။ ေလဟာ အဆိပ္ သင့္ေနပါၿပီ။ ျမစ္ေရေတြ ညစ္ညမ္းၿပီး ခန္းေျခာက္ကုန္ၾကၿပီ။ လွပတဲ့ တိရစၦာန္ မ်ိဳးစိတ္ေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာဟာ မ်ိဳးသုဥ္းကုန္ၾကပါၿပီ။ ေတာင္ေတြေပၚမွာ သစ္ပင္ ကင္းမဲ့ၿပီး ေတာင္ကတံုးေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကၿပီ။ ေရတိုက္စားကုန္ၾကၿပီ။ ရာသီဥတုေတာင္မွ ေျပာင္းလဲ ေနပါၿပီ။ လူေတြဟာ ႀကိတ္ေခ်ဖို႕၊ ဖ်က္ဆီးဖို႕၊ သတ္ျဖတ္ဖို႕၊ စိတ္ေစာေနမႈကေလး နည္းနည္း ေလွ်ာ့ေပးလိုက္ရင္ပဲ အခုေျပာခဲ့တဲ့ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ အေျခအေနေတြ ျဖစ္ေပၚလာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကြၽႏု္ပ္တို႕ အားလံုးဟာ သဘာ၀ရဲ႕ အသက္ကို ေလးစားမႈ နည္းနည္းေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ပိုတိုးလာေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ၾကပါတယ္။ ဒါဟာ သတၱ၀ါရဲ႕ အသက္ကို သတ္ျဖတ္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း ဆိုတဲ့ ပထမ သိကၡာပုဒ္က ေျပာျပေနတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။
ေမး - ဒါေပတဲ့ မုသာ၀ါဒနဲ႕ ပတ္သက္တာ က်ေတာ့ ဘယ္လိုလဲ။ မုသား မေျပာဘဲ ေနလို႕ ျဖစ္ပါ့မလား။
ေျဖ - လူ႕အသိုင္းအ၀န္းထဲမွာ ျဖစ္ေစ၊ စီးပြါးေရး ေလာကထဲမွာ ျဖစ္ေစ မုသားမပါဘဲ ေနထိုင္လုပ္ကိုင္ဖို႕အမွန္တကယ္ မျဖစ္ဘူးဆိုရင္ ဒီလို ထိတ္လန္႕စရာေကာင္းတဲ့ အက်င့္ပ်က္မႈမ်ိဳးကို ေျပာင္းလဲ ပစ္သင့္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ဆိုတာ ပိုၿပီး ေတာ္တည့္မွန္ကန္ဖို႕၊ ပိုၿပီး ႐ိုးသားေျဖာင့္မတ္ဖို႕ ႀကိဳးစားရင္း ျပႆနာနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ လက္ေတြ႕ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္ဖို႕ သႏၷ႒ာန္ခ်ထားတဲ့ လူမ်ိဳးပါ။
ေမး - ေကာင္းၿပီ။ ဒါျဖင့္ အရက္ႏွင့္ ပတ္သက္လို႕ ဘယ္လိုလဲ။ နည္းနည္းပါးပါးေလး ေသာက္တာကေတာ့ မထိခိုက္တာ ေသခ်ာပါတယ္။
ေျဖ - လူေတြဟာ အရက္ကို အရသာခံဖို႕ မေသာက္ၾကပါဘူး။ သူတို႕ တစ္ေယာက္တည္း ေသာက္တဲ့အခါ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ ေသာက္ၾကတာပါ။ လူမႈေရး အေနနဲ႕ ေသာက္တဲ့အခါ အမ်ားႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ျဖစ္ေစဖို႕ ေသာက္ၾကတာပါ။ သို႕ေသာ္လဲ အရက္ကို နည္းနည္းေလးပင္ ေသာက္ဦးေတာ့ စိတ္ဓါတ္ ပ်က္စီးၿပီး သတိလက္လြက္ ျဖစ္ေစပါတယ္။ အမ်ားႀကီး ေသာက္ရင္ေတာ့ ပ်က္စီးေတာ့တာပါပဲ။
ေမး - ဒါေပတဲ့ နည္းနည္းပါးပါးေသာက္တာဟာ သီလ မက်ိဳးဘူး မဟုတ္လား။ နည္းနည္းေလးပဲဟာ။
ေျဖ - ဟုတ္ပါတယ္။ နည္းနည္းေလးပါပဲ။ ဒါေပတဲ့ နည္းနည္းေတာင္မွ မေစာင့္ထိန္းႏိုင္ရင္ သင့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ဟာ မခိုင္မာဘူးေပါ့။ မဟုတ္ဘူးလား။
ေမး - ငါးပါးသီလဟာ အျပဳသေဘာ မဟုတ္ပါဘူး။ ငါးပါးသီလက သင့္ကို မလုပ္ဖို႕ပဲ ေျပာတယ္။ လုပ္ဖို႕က်ေတာ့ မေျပာဘူး။
ေျဖ - ငါးပါးသီလဟာ ဗုဒၶဘာသာ ကိုယ္က်င့္တရားရဲ႕ အေျခခံ က်င့္၀တ္မွ်ပါပဲ။ က်င့္၀တ္အားလံုး မဟုတ္ပါဘူး။ ကြၽႏု္ပ္တို႕ရဲ႕ မေကာင္းတဲ့ အျပဳအမူေတြကို မွတ္သားထားၿပီးေတာ့ အဲဒါေတြကို မလုပ္မိေအာင္ ႀကိဳးစားျခင္းအားျဖင့္ ကိုယ္က်င့္တရားကို စ ရပါတယ္။ ဥပမာ - စကားေျပာတယ္ ဆိုၾကပါစို႕။ မုသားေျပာမႈကို ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္းအားျဖင့္ စ သင့္ေၾကာင္း ျမတ္စြာဘုရား မိန္႕ေတာ္မူပါတယ္။ အဲဒီလို ေရွာင္ၾကဥ္ၿပီးေတာ့ မွန္တဲ့စကား ႏူးညံ႕သိမ္ေမြ႕တဲ့စကား၊ ယဥ္ေက်းဖြယ္ရာစကား၊ အခ်ိန္ကာလႏွင့္ ကိုက္ညီတဲ့စကားကို ေျပာရပါမယ္။ ဗုဒၶျမတ္စြာက ေအာက္ပါအတိုင္း မိန္႕ေတာ္မူပါတယ္။ မမွန္ေသာ စကားကို ေရွာင္ၾကဥ္သူသည္ မွန္ေသာစကား၊ အားကိုးထိုက္ေသာစကား၊ ယံုၾကည္ထိုက္ေသာစကား၊ မွီခိုအားထားထိုက္ေသာ စကားကို ေျပာသူျဖစ္သည္။ သူသည္ ေလာကကို မလိမ္ညာ မလွည္႕စားေပ။ ဂံုးေခ်ာစကား ေရွာင္ၾကဥ္သူသည္ လူအမ်ားၾကားတြင္ စိတ္၀မ္း ကြဲျပားေစဖို႕ရာ ဤေနရာ၌ ၾကားေသာစကားကို ထိုေနရာ၌ မေျပာၾကားေပ။ ထိုေနရာ၌ ၾကားေသာ စကားကို ဤေနရာ၌ မေျပာၾကားေပ။ သူသည္ စိတ္၀မ္းကြဲျပား ေနသူမ်ားကို အေစ့အစပ္စကား ေျပာၾကား ေလ့ရွိ၏။ ခင္မင္ေနသူမ်ားကို ပိုမိုခ်စ္ခင္ေအာင္ အားေပးစကား ေျပာၾကားတတ္၏။ ညီညြတ္မႈသည္ သူ၏ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ ညီညြတ္မႈသည္ သူ၏ ၀မ္းေျမာက္မႈ၊ ညီညြတ္မႈသည္ သူ၏ ခ်စ္ခင္မႈျဖစ္သည္။ ဤသည္မွာ သူစကားေျပာရာတြင္ ပါ၀င္ေသာ စိတ္ထား ေစတနာျဖစ္သည္။ ၾကမ္းတမ္း ႐ိုင္းစိုင္းေသာ စကားကို ေရွာင္ၾကဥ္သူသည္ အျပစ္ကင္းေသာ စကား၊ နား ၀င္သာေသာ စကား၊ ႏွစ္သက္ဖြယ္ေသာ စကား၊ စိတ္ႏွလံုးသို႕ သက္၀င္ေသာ စကား၊ ယဥ္ေက်းေသာ စကား၊ အမ်ားႏွစ္သက္ သေဘာက်ေသာ စကားကို ေျပာဆိုတတ္၏ ။ အက်ိဳးမရ အႏွစ္သာရ မရွိေသာ စကားကို ေရွာင္ၾကဥ္သူသည္ အခ်ိန္ကာလႏွင့္ ကိုက္ညီေသာ စကား၊ မွန္ေသာစကား၊ အက်ိဳးရွိေသာ စကား၊ တရားႏွင့္ စပ္ေသာ စကား၊ က်င့္၀တ္ႏွင့္ စပ္ေသာ စကားကို ေျပာဆိုတတ္၏။ သူသည္ စိတ္ႏွလံုး၌ သိုမွီထားထိုက္ေသာ စကား၊ အခ်ိန္ကာလႏွင့္ ေလ်ာ္ေသာစကား၊ သင့္ေလ်ာ္ ေလ်ာက္ပတ္ေသာ စကား၊ အဓိပၸါယ္ ျပည့္၀ေသာစကား၊ အက်ိဳးစီးပြါးႏွင့္ စပ္ေသာ စကားကို ေျပာဆိုတတ္၏။
ေမး - ထာ၀ရဘုရား သို႕မဟုတ္ တန္ခိုးရွင္ဘုရားမ်ားရဲ႕ တန္ခိုးကို အားကိုးအားထားမွသာလွ်င္ လူေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႕ တခ်ိဳ႕ ေျပာၾကပါတယ္။ (အဲဒါ ဘယ္လို အေဘာရပါသလဲ။)
ေျဖ - ဒါကေတာ့ လံုး၀ မွားပါတယ္။ ျမင့္ျမတ္တဲ့ အျပစ္ကင္းတဲ့ အျပဳအမူေတြကို ျပဳမူေနၾကတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ၊ ဘယ္ဘာသာမွ မကိုးကြယ္သူေတြ သန္းခ်ီရွိၾကပါတယ္။ သူတို႕ဟာ တစ္ခါတေလမွသာ မဟုတ္ဘဲ အျမဲတေစ ျမင့္ျမတ္တဲ့ အျပစ္ကင္းတဲ့ အျပဳအမူေတြကို ျပဳမူေနၾကသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ထူး တစ္ေယာက္ကို ယံုၾကည္ေနၾကတဲ့ လူမ်ားအၾကားမွာ ေတြ႕ရတတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးလိုပါပဲ။ သင္ဟာ ႐ိုးသားစြာ ႀကိဳးစားရင္ သင့္ရဲ႕ အျပဳအမူေတြကို စင္ၾကယ္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ လံုး၀ အျပည့္အစံု မစင္ၾကယ္ႏိုင္ေတာင္မွ ပိုၿပီး စင္ၾကယ္ေအာင္ ႀကိဳးစား လုပ္ေဆာင္ႏိုင္တာကေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။
ေမး - ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ သက္သတ္လြတ္ သမားေတြ ျဖစ္သင့္တယ္ မဟုတ္လား။
ေျဖ - အဲဒီလိုျဖစ္ဖို႕ မလိုအပ္ပါဘူး။ ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ သက္သတ္လြတ္သမားမဟုတ္ပါဘူး။ သူ႕ရဲ႕ တပည့္မ်ားကိုလဲ သက္သတ္လြတ္စားဖို႕ မမိန္႕ၾကားပါဘူး။ ဒီေခတ္မွာေတာင္မွ သက္သတ္လြတ္သမား မဟုတ္ဘဲ စိတ္ေကာင္း ႏွလံုးေကာင္းရွိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။
ေမး - ဒါေပမဲ့ သင္ အသားစားရင္ သတၱ၀ါတစ္စံုတစ္ဦး ေသတဲ့အတြက္ သင့္မွာ သြယ္၀ိုက္ေသာအားျဖင့္ တာ၀န္ရွိပါတယ္။ အဲဒါဟာ ငါးပါးသီလထဲက ပထမ သိကၡာပုဒ္ကို ခ်ိဳးတာ မဟုတ္ပါဘူးလား။
ေျဖ - မွန္ပါတယ္။ တစ္စိတ္ တစ္ေဒသအားျဖင့္ သြယ္၀ိုက္ၿပီးတာ၀န္ရွိပါတယ္။ သုိ႕ေသာ္လဲ သင္ ဟင္းသီး ဟင္းရြက္ စားတဲ့အခါလဲ အတူတူပါပဲ။ လယ္ယာဦးႀကီးက ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြ ပိုးေပါက္မပါဘဲ သင့္ ထမင္းစားပြဲေပၚ ေရာက္ေအာင္ အဆိပ္ေတြ ဖ်န္းေပးရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သင့္ သားေရခါးပတ္အတြက္၊ လက္ဆြဲအိပ္အတြက္၊ သင္သံုးတဲ့ ဆပ္ျပာခ်က္ဖို႕ အမဲဆီ၊ ၿပီးေတာ့ တျခား တိရစၦာန္ သားေရနဲ႕ လုပ္ထားတဲ့ ပစၥည္းေတြ၊ ဒါေတြအတြက္ တိရစၦာန္ေတြကို သတ္ရပါတယ္။ တျခား သတၱ၀ါ ေသတဲ့အတြက္ တစ္နည္းနည္းနဲ႕ သြယ္၀ိုက္ၿပီး တာ၀န္ မရွိေအာင္ အသက္ရွင္ေနဖို႕ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါဟာ ဒုကၡသစၥာရဲ႕ ပံုစံ တစ္ခုပါပဲ။ သူလို ကိုယ္လို သာမာန္ အသက္ရွင္ေနတာဟာ ဆင္းရဲပါတယ္။ ေက်နပ္ဖြယ္ မရွိပါဘူး။ သင္ ပါဏာတိပါတ သိကၡာပုဒ္ ေဆာက္တည္တဲ့ အခါမွာ သတၱ၀ါရဲ႕ အသက္ကို သတ္ျခင္းအတြက္ တိုက္႐ိုက္ တာ၀န္ မရွိေအာင္ ႀကိဳးစား ေရွာင္ၾကဥ္ရပါတယ္။
ေမး - မဟာယာန ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ အသား မစားၾကဘူး မဟုတ္လား။
ေျဖ - အဲဒါ မမွန္ပါဘူး။ တ႐ုတ္ မဟာယာန ဗုဒၶဘာသာက သက္သတ္လြတ္စားဖို႕ အလြန္ အေလးထားေပမဲ့ တိဘက္ႏွင့္ ဂ်ပန္မွာရွိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာေတြ ကေတာ့ အမ်ိဳးသား အမ်ိဳးသမီးေရာ ဘုန္းႀကီးေတြပါ အသားစားတဲ့ အေလ့ ရွိပါတယ္။
ေမး - သို႕ေသာ္လဲ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္ဟာ သက္သတ္လြတ္သမားပဲ ျဖစ္သင့္တယ္လို႕ ကြၽႏု္ပ္ထင္ေနတုန္းပဲ။
ေျဖ - လူတစ္ေယာက္ဟာ သက္သတ္လြတ္ ၀ါဒကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ က်င့္သံုးၿပီး တကိုယ္ေကာင္းဆန္မယ္၊ မ႐ိုးေျဖာင့္ဘူး၊ ယုတ္ညံ့ နိမ့္က်မယ္ဆိုရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္က သက္သတ္လြတ္သမားေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ ကိုယ္ခ်င္စာတရားရွိတယ္၊ ရက္ေရာတယ္၊ သနားၾကင္နာတတ္တယ္ဆိုရင္ ဒီလူ ႏွစ္ေယာက္ထဲက ဘယ္သူဟာ ပိုေတာ္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ျဖစ္မလဲ။
ေမးသူ - ႐ိုးေျဖာင့္ၿပီး သနား ၾကင္နာတတ္တဲ့လူက ပိုေတာ္ပါတယ္။
ေျဖသူ - ဘာေၾကာင့္ပါလဲ။
ေမးသူ - ဒီလို ပုဂၢိဳလ္က စိတ္ေကာင္း ႏွလံုးေကာင္း ရွိေၾကာင္း ထင္ရွားလို႕ပါ။
ေျဖသူ - အတိအက် မွန္ပါတယ္။ အသား မစားတဲ့ လူက စိတ္ထား မျဖဴစင္ဘဲ ရွိတတ္သလို အသားစားတဲ့လူက စိတ္ႏွလံုး ျဖဴစင္ေနတာလဲ ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဗုဒၶတရားေတာ္မွာ အေရးႀကီးတာက စိတ္ႏွလံုးရဲ႕ အရည္အခ်င္းပါ။ အစားအစာမွာပါတဲ့ အရာ မဟုတ္ပါဘူး။ မ်ားစြာေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ အသားမစားဖို႕က်ေတာ့ သိပ္ဂ႐ုစိုက္ၾကတယ္။ တစ္ကိုယ္ေကာင္း ဆန္တာ၊ မ႐ိုးေျဖာင့္တာ၊ ရက္စက္တာ၊ မနာလို ၀န္တိုတာေတြ ကိုေတာ့ ေၾကာင့္ၾကခံၿပီး မစဥ္းစားၾကဘူး။ လုပ္ဖို႕ လြယ္ကူတဲ့ အစားအစာ ေျပာင္းလဲတာကိုေတာ့ လုပ္ၾကတယ္။ လုပ္ဖို႕ ခက္တဲ့ စိတ္ထား ေျပာင္းဖို႕က်ေတာ့ မလုပ္ၾကဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သက္သတ္လြတ္စားသူ ဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ ဗုဒၶဘာသာမွာ အေရး အႀကီးဆံုးက စိတ္ထား ျဖဴစင္ဖို႕ပဲဆိုတာ မွတ္ထားပါ။
Labels: အေမးအေျဖမ်ား
စာေရးသူ*** ေရႊဘုိသီလာ at 8:59 AM 0 အၾကံဳျပဳေဆြးေႏြးႏိုင္ပါသည္။
အေမးအေျဖမ်ား..........(၁)
ဗုဒၶအေမးအေျဖ
ႏုိင္ငံျခားသား ဘုန္းေတာ္ႀကီး တစ္ပါး၏ ဗုဒၶဘာသာအျမင္ အေမး အေျဖမ်ား
ဒီစာအုပ္က ဘာသာျပန္ စာအုပ္ပါ... စာအုပ္မူရင္း Good Question Good Answer အဂၤလိပ္စာအုပ္ကို ေရးသားသူက ၾသစေၾတးလ် ႏိုင္ငံသား ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးVen. Shravasti Dhammika ပါ။ ခ်မ္းေျမ႕ဆရာေတာ္ဘုရားက ျမန္မာလို ဘာသာျပန္ေပးထားတာပါ. စာအုပ္ကို ၁၉၉၃ခုႏွစ္ မွာ ထုတ္ေ၀ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ေျပာပံုအရကေတာ့ ဒီစာအုပ္မထုတ္မီ ျမတ္မဂၤလာ စာေစာင္မွာ ဒီစာအုပ္ကိုပဲ ပညာရွင္ တစ္ဦးက ဘာသာျပန္ၿပီး အခန္းဆက္အျဖစ္ ေဖၚျပဖူးပါတယ္။
ေမး - ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ ဘာလဲ။
ေျဖ - “ဗုဒၶဘာသာ“ ဆိုတဲ့ စကားလံုးဟာ “ဗုဓိ“ ဆိုတဲ့ စကားလံုးမွ လာတာပါ။ “ဗုဒၶ“ ဆိုတာ (ကိေလသာ တည္းဟူေသာ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းမွ) “ႏိုးလာသူ“ လို႕ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ ႏိုးၾကားေရး အေတြးအျမင္ (ဒႆန) ပညာပါပဲ။ ဒီဒႆနပညာကို ေဂါတမႏြယ္ဖြား သိဒၶတၳ မင္းသားကေန ဘုရား ျဖစ္လာတဲ့ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားက စတင္ေဟာေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားဟာ သက္ေတာ္ ၃၅ႏွစ္မွာ (ကိေလသာ တည္းဟူေသာ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းမွ) ႏိုးလာၿပီးလွ်င္ ဘုရားအျဖစ္သို႕ ေရာက္ေတာ္မူပါသည္။ ဗုဒၶဘာသာဟာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္လို႕ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေပါင္း သန္းသံုးရာေက်ာ္ ရွိေနပါၿပီ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာေလာက္ အထိေတာ့ ဗုဒၶဘာသာဟာ အေရွ႕တိုင္း ဒႆနပညာရပ္ တစ္ခုအျဖစ္သာ တည္ရွိခဲ့ပါတယ္။ သို႕ေသာ္လဲ ယခုအခ်ိန္မွာ ဥေရာပႏွင့္ အေမရိကတိုက္ရွိ ႏိုင္ငံေပါင္း မ်ားစြာမွာလဲ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ဦးေရ တျဖည္းျဖည္း တိုးပြါးေနပါတယ္။
ေမး - ဒီလိုဆိုရင္ ဗုဒၶဘာသာဟာ ဒႆနပညာရပ္ တစ္ခုဘဲေပါ့။
ေျဖ - ဒႆနပညာဆိုတာ အဂၤလိပ္စကား Philosopy ကို ဘာသာျပန္ထားတာပါ။ အဘိဓာန္မ်ား ဖြင့္ျပခ်က္အရ ဆိုရင္ "philo"ဆိုတာ “ခ်စ္ခင္ျခင္း ေမတၲာ“ လို႕ ဆိုလိုပါတယ္။ "sophy" ဆိုတာ “ပညာ“ လို႕ အဓိပၸါယ္ ရပါတယ္။ ဒီေတာ့ "Philosopy" ဆိုတာ “ပညာကို ခ်စ္ခင္ျခင္း“၊ သို႕မဟုတ္ “ေမတၲာႏွင့္ ပညာ“ လို႕ အဓိပၸါယ္ ရပါတယ္။ ဒီစကား ႏွစ္လံုးဟာ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို အျပည့္အ၀ ေဖၚျပႏိုင္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ တရားက သဘာ၀တရားကို ၾကည္လင္ျပတ္သားစြာ ကြၽႏု္ပ္တို႕ နားလည္ ႏိုင္ေရးအတြက္ အျပည့္စံုဆံုး ဥာဏ္ပညာအရည္အေသြး တိုးတက္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖို႕ သင္ေပးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြၽႏု္ပ္တို႕ဟာ သတၱ၀ါအားလံုးရဲ႕ မိတ္ေဆြသဖြယ္ ျဖစ္ႏိုင္ေစရန္ ေမတၱာ က႐ုဏာတရား တိုးပြါးေအာင္ ႀကိဳးစားဖို႕ကိုလဲ သင္ေပးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာကို အေတြးအျမင္ ပညာတစ္ရပ္လို႕ ဆိုႏိုင္ေသာ္လဲ သာမာန္ အေတြးအျမင္ပညာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျမင့္ျမတ္ေသာ အေတြးအျမင္ပညာ (Supreme Philosopy) သာ ျဖစ္ပါတယ္။
ေမး - ဗုဒၶဆိုတာ ဘယ္သူပါလဲ။
ေျဖ - ခရစ္မေပၚမီ ၅၆၃ ခုႏွစ္မွာ အိႏၵိယျပည္ ေျမာက္ပိုင္း (ကပၸိလ၀တ္ျပည္) ဘုရင္ သုေဒၶါဒနႏွင့္ မိဖုရား မယ္ေတာ္မာယာတို႕မွ သားကေလးတစ္ေယာက္ ဖြားျမင္ပါတယ္။ ဒီမင္းသားကေလးဟာ စည္းစိမ္ဥစၥာ ျပည့္ျပည့္စံုစံုႏွင့္ ႀကီးျပင္းလာရေသာ္လဲ ေနာက္ဆံုးမွာ ေလာကီစည္းစိမ္ဥစၥာေတြဟာ ခ်မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္မႈကို မေပးႏိုင္ဘူးဆိုတာ ေတြ႕လာရတယ္။ ဒီမင္းသားဟာ သူ႕ပတ္၀န္းက်င္မွာ သူေတြ႕ျမင္ရတဲ့ ဆင္းရဲဒုကၡေတြေၾကာင့္ အႀကီးအက်ယ္ စိတ္မခ်မ္းမသာျဖစ္ၿပီး လူသားတို႕ ခ်မ္းသာေရးအတြက္ ေသာ့ခ်က္ကိုရွာဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ အသက္၂၉ႏွစ္ ရွိတဲ့အခါ ဒီမင္းသားဟာ သူ႕ရဲ႕ၾကင္ယာေတာ္ (ယေသာဓရာ)ႏွင့္ သားေတာ္(ရာဟုလာ)ကို ထားခဲ့ၿပီးေတာ့ အဲဒီေခတ္က ဘာသာေရး ဆရာႀကီးမ်ားရဲ႕ အထံမွာ အသိပညာ ဆည္းပူးဖို႕ ထြက္လာခဲ့တယ္။ သူတို႕ဟာ ဒီမင္းသားကို ေျမာက္ျမားစြာ သင္ၾကား ေပးၾကေသာ္လဲ သူတို႕ကိုယ္တိုင္ ဆင္းရဲဒုကၡရဲ႕ အေၾကာင္းရင္း ဇစ္ျမစ္ကို မသိၾကတဲ့အတြက္ ဒီဆင္းရဲဒုကၡကို ဘယ္လို ေက်ာ္လြန္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာကိုလဲ မသိၾကဘူး။ သိဒၡတၳမင္းသားဟာ (ဥ႐ုေ၀လေတာ) မွာ ေျခာက္ႏွစ္ ၾကာေအာင္ ေလ့လာ ပြါးမ်ား အားထုတ္ၿပီးတဲ့ အခါမယ္ အ၀ိဇၨာကို ပယ္ခြါႏိုင္တဲ့အတြက္ (အမွန္တရားကို) ထိုးထြင္းသိျမင္သြားပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး သူ႕ကို “ဗုဒၶ“ (ကိေလသာတည္းဟူေသာ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းမွ) “ႏိုးလာသူ“လို႕ ေခၚေ၀ၚ သမုတ္ၾကပါတယ္။ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ ျမတ္ဘုရားဟာ အဲဒီအခ်ိန္မွစၿပီး ၄၅ႏွစ္ပတ္လံုး အိႏၵိယျပည္ ေျမာက္ပိုင္းမွာ သူေတြ႕သိထားတဲ့ တရားေတာ္မ်ားကို လွည့္လည္ေဟာေျပာ ခဲ့ပါတယ္။
(မွတ္ခ်က္ ။ ။ ဥ႐ုေ၀လေတာ၌ ဒုကၠရစရိယာ ေျခာက္ႏွစ္ၾကာ က်င့္စဥ္က ဘုရား မျဖစ္ေသးပါ။ ထိုအက်င့္မွားကို စြန္႕၍ အာနာပါနစ်ာန္ အေျခခံလ်က္ မဂၢင္ရွစ္တန္ ပြါးမွသာ ဘုရားအျဖစ္သို႕ ေရာက္ပါသည္။)
ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားရဲ႕ ႀကီးမားလွတဲ့ မဟာ က႐ုဏာေတာ္ႏွင့္ ခႏၲီတရားေၾကာင့္ မ်ားစြာေသာ လူတို႕ဟာ တပည့္သာ၀ကအျဖစ္ ခံယူၾကပါတယ္။ သက္ေတာ္ ရွစ္ဆယ္ ျပည့္ေတာ္မူတဲ့အခါ သဘာ၀အေလ်ာက္ အိုျခင္းတရား၊ နာျခင္းတရားမ်ား ဖိစီးႏွိပ္စက္ ခံရေသာ္လဲ ခ်မ္းေျမ႕ေအးၿငိမ္းလ်က္ပင္ ေနာက္ဆံုးမွာ ပရိနိဗၺာန္၀င္စံေတာ္ မူပါတယ္။
ေမး - ဗုဒၶဟာ သူ႕ရဲ႕ၾကင္ယာေတာ္နဲ႕ သားေတာ္ကို ပစ္ထားခဲ့တဲ့အတြက္ တာ၀န္မဲ့ရာ မေရာက္ဘူးလား။
ေျဖ - ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ သူ႕ရဲ႕ ၾကင္ယာေတာ္နဲ႕ သားေတာ္ကို လြယ္လြယ္နဲ႕ ပစ္ထားႏိုင္ခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူအခ်ိန္ အၾကာႀကီး စဥ္းစားၿပီး တြန္႕ဆုတ္တြန္႕ဆုတ္ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးက်မွ သူ႕မိသားစုကို ေကြၽးေမြးေစာင့္ေရွာက္ တာထက္ တေလာကလံုးရဲ႕ အက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္တာက ပိုၿပီး အက်ိဳး ႀကီးမားတယ္လို႕ ဆံုးျဖတ္ၿပီး ဒီလမ္းကို ေရြးခ်ယ္လိုက္တာပါပဲ။ ႀကီးမားတဲ့ မဟာ က႐ုဏာေတာ္က ဗုဒၶျမတ္စြာကို တေလာကလံုးရဲ႕ အက်ိဳးကို ေဆာင္ေစတာပါပဲ။ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ႕ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႕ၿပီး အဆင္းရဲအပင္ပန္း ခံမႈေၾကာင့္ တေလာကလံုး ႀကီးမားတဲ့ အက်ိဳးကို အခုတိုင္ ခံစားေနၾကရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကိုၾကည့္ရင္ ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ တာ၀န္မမဲ့ေၾကာင္း ထင္ရွားပါတယ္။ ဒါဟာ အႀကီးမားဆံုးေသာ စြန္႕လႊတ္မႈ ႀကီးပါပဲ။
ေမး - ဗုဒၶက ပရိနိဗၺာန္ စံသြားၿပီဆိုေတာ့ သူက ကြၽႏု္ပ္တို႕ကို ဘယ္လို ကူညီႏိုင္ပါသလဲ။
ေျဖ - လွ်ပ္စစ္ဓါတ္ကိုေတြ႕ရွိတဲ့ မုိက္ကယ္ ဖာရာေဒး ဟာ ကြယ္လြန္သြားပါၿပီ။ သို႕ေသာ္လဲ သူ႕ရဲ႕ ေတြ႕ရွိခ်က္က ကြၽႏု္ပ္တို႕ကို အခုတိုင္ ကူညီေနပါတယ္။ ေရာဂါေပါင္း မ်ားစြာကို ကုသတဲ့ ကုထံုးေတြကို ေတြ႕ရွိတဲ့ လူး၀စ္ပါးစ္ခ်ား ဟာလဲ ကြယ္လြန္သြားပါၿပီ။ သို႕ေသာ္လဲ သူေတြ႕ရွိတဲ့ ကုထံုးေတြက အခုတိုင္ အသက္ေပါင္းမ်ားစြာကို ကယ္ေနဆဲပါပဲ။ ေက်ာ္ၾကားတဲ့ အႏုပညာ မ်ားစြာကို တီထြင္ ဖန္တီးခဲ့တဲ့ လီယိုနာဒိုဒါဗင္ခ်ီ ဟာလဲ ေသသြားပါၿပီ။ သို႕ေသာ္လဲ သူဖန္တီးခဲ့တဲ့ အႏုပညာေတြက လူေတြကို အခုတိုင္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ေပးေနဆဲပါပဲ။ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ားနဲ႕ အာဇာနည္ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ား ကြယ္လြန္သြားၾကတာ ရာစုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေသာ္လဲ သူတို႕အေၾကာင္းကို ကြၽႏု္ပ္တို႕ ဖတ္႐ႈရတဲ့အခါမွာ သူတို႕လို ေနထိုင္ ျပဳမူလိုစိတ္မ်ား ကြၽႏု္ပ္တို႕ သႏၲာန္မွာ တဖြားဖြား ေပၚလာပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ဗုဒၶျမတ္စြာ ပရိနိဗၺာန္ စံတာဟာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ ၾကာသြားပါၿပီ။ သို႕ေသာ္လဲ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားရဲ႕ တရားေတာ္မ်ားဟာ အခုတိုင္ ကူညီေနဆဲပါပဲ။ ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ႕ နမူနာေကာင္းေတြက လူေတြကို အခုတိုင္ အားတက္ေစတုန္းပါပဲ။ သူ႕စကားေတာ္ေတြက အခုတိုင္ လူေတြရဲ႕ ဘ၀ေတြကို ေျပာင္းလဲေစတုန္းပါပဲ။ ဗုဒၶျမတ္စြာမွာသာလွ်င္ ပရိနိဗၺာန္စံၿပီးေနာက္ ရာစုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာသည့္တိုင္ေအာင္ ဒီလိုစြမ္းအားမ်ား ရွိေနႏိုင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။
ေမး - ဗုဒၶဟာ ထာ၀ရဘုရား God လား။
ေျဖ - ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ ထာ၀ရဘုရား မဟုတ္ပါဘူး။ ဗုဒၶျမတ္စြာက သူဟာ ထာ၀ရဘုရား လို႕ျဖစ္ေစ၊ ထာ၀ရဘုရားရဲ႕ သားေတာ္လို႕ျဖစ္ေစ၊ ထာ၀ရဘုရားက လႊတ္လိုက္တဲ့ တမန္ေတာ္လို႕ျဖစ္ေစ မမိန္႕ၾကားပါဘူး။ ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ အလံုးစံု ျပည့္စံုတဲ့ လူသား တစ္ဦးပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သူ႕လို ကြၽႏု္ပ္တို႕ ႀကိဳးစားလွ်င္ ကြၽႏု္ပ္တို႕လဲ သူ႕လိုပဲ အလံုးစံု ျပည့္စံုသူမ်ား ျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း မိန္႕ၾကားေတာ္ မူပါတယ္။
ေမး - ဗုဒၶဟာ ထာ၀ရဘုရား မဟုတ္ရင္ ဘာေၾကာင့္ သူ႕ကို လူေတြက ရွိခိုး ကိုးကြယ္ေနၾကသလဲ။
ေျဖ - ကိုးကြယ္နည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က တစ္စံုတစ္ခုေသာ တန္ခိုးရွင္ဘုရားကို (a God) ကိုးကြယ္တဲ့အခါ အဲဒီဘုရားကို ခ်ီးက်ဴးေထာပနာ ျပဳၾကတယ္။ ဂုဏ္ျပဳၾကတယ္။ တစ္စံုတစ္ရာ ပူေဇာ္ ပသ ၾကတယ္။ ကိုယ္လိုတာကို ဘုရားဆီမွာ ေတာင္းၾကတယ္။ အဲဒီလို လုပ္ၾကတာကေတာ့ မိမိတို႕ရဲ႕ ခ်ီးက်ဴးေထာပနာသံကို အဲဒီဘုရားက ၾကားလိမ့္မယ္လို႕ ယံုၾကည္လို႕၊ ပူေဇာ္ ပသ တာကို လက္ခံလိမ့္မယ္လို႕ ယံုၾကည္လို႕၊ ဆုေတာင္းတာကို ျဖည့္ဆည္းေပးလိမ့္မယ္လို႕ ယံုၾကည္လို႕ပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ကေတာ့ ဒီလို ကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္မႈ မ်ိဳးကို မလုပ္ၾကပါဘူး။ တျခား ကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္မႈတစ္မ်ိဳးကေတာ့ မိမိတို႕ ေလးျမတ္ၾကည္ညိဳတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦးဦး သို႕မဟုတ္ တစ္စံုတစ္ရာကို ႐ိုေသသမႈ ဂါရ၀ ျပဳၾကတယ္။ ဆရာအခန္းထဲ ၀င္လာရင္ ေနရာက ထ ေပးၾကတယ္။ ဂုဏ္သေရရွိတဲ့ လူနဲ႕ေတြ႕ရင္လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္။ အမ်ိဳးသားသီခ်င္း တီးရင္ မတ္တပ္ရပ္ အေလးျပဳၾကတယ္။ ဒါေတြအားလံုးဟာ ႐ိုေသေလးစားမႈကို ျပတဲ့ အမူအရာေတြ ပါပဲ။ ေလးျမတ္ၾကည္ညိဳမႈကို ေဖၚျပၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို အ႐ိုအေသ ဂါရ၀ျပဳၿပီး ရွိခိုး ကိုးကြယ္မႈဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား ျပဳလုပ္ၾကတဲ့ ရွိခိုး ကိုးကြယ္မႈမ်ိဳးပါပဲ။ တင္ပလႅင္ ေခြ ထိုင္ၿပီး ရင္ခြင္ထက္မွာ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ရြရြကေလးခ်ထားတဲ့ ဗုဒၶ႐ုပ္ပြါးေတာ္ရဲ႕ မဟာက႐ုဏာေတာ္ျဖင့္ ၾကည္လင္ လန္းဆန္းေနတဲ့ မ်က္ႏွာေတာ္ဟာ ကြၽႏု္ပ္တို႕ရဲ႕ သႏၲာန္မွာ ၿငိမ္းေအးမႈနဲ႕ ေမတၱာတရား တိုးပြါးေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖို႕ ကြၽႏု္ပ္တို႕ကို သတိေပး ေနပါတယ္။ အေမႊးတိုင္ရဲ႕ အေမႊးနံ႕က ကြၽႏု္ပ္တို႕ သႏၲာန္မွာ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ေတြ ပ်ံ႕ႏွံ႕ေနေစဖို႕ သတိေပးေနပါတယ္။ ဆီမီးကေတာ့ ပညာဆီမီး တန္ေဆာင္ ထြန္းေျပာင္ေစဖို႕ သတိေပးေနပါတယ္။ ကပ္လွဴထားတဲ့ ပန္းမ်ားရဲ႕ ၫႈိးႏြမ္းေၾကြက်သြားတဲ့ သေဘာက ကြၽႏု္ပ္တို႕အား အနိစၥတရားကို သတိရေစပါတယ္။ ဗုဒၶ႐ုပ္ပြါးေတာ္ေရွ႕မွာ ဦးၫႊတ္ရွိခိုးျခင္းက ကြၽႏု္ပ္တို႕ကို တရားဓမၼ ေဟာေျပာၫႊန္ျပ ဆံုးမေတာ္မူတဲ့အတြက္ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ ျမတ္ဘုရားရဲ႕ ဂုဏ္ေက်းဇူးေတာ္ကို ေလးျမတ္ေကာ္ေရာ္ ပူေဇာ္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားရဲ႕ ရွိခိုးကိုးကြယ္မႈပါပဲ။
ေမး - ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားဟာ ႐ုပ္တုကို ကိုးကြယ္ၾကတယ္လို႕ တခ်ိဳ႕လူမ်ားက ေျပာတာ ၾကားဘူးပါတယ္။ ဟုတ္ပါသလား။
ေျဖ - ဒီလို အေျပာမ်ိဳးဟာ ဗုဒၶဘာသာကို နားလည္မွားေနတဲ့ လူေတြ ေျပာၾကတဲ့ စကားေတြပါ။ အဘိဓာန္မ်ားကေတာ့ ႐ုပ္တုကို ထာ၀ရဘုရား(God) အျဖစ္နဲ႕ ရွိခုိး ကိုးကြယ္ၾကတာကို ႐ုပ္တု ကိုးကြယ္မႈ လို႕ ဖြင့္ျပၾကပါတယ္။ သိၾကတဲ့အတိုင္းပဲ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားဟာ ဗုဒၶျမတ္စြာကို ထာ၀ရဘုရားတစ္ပါး(God) အေနနဲ႕ ယံုၾကည္ သိမွတ္ၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားဟာ သစ္သား႐ုပ္တု၊ သံ႐ုပ္တု၊ ေၾကး႐ုပ္တု စသည္ကို ဘယ္မွာ ကိုးကြယ္ၾကပါမလဲ။ သို႕ေသာ္လဲ တစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဘာသာတရားတိုင္းမွာ ဘာသာ၀င္တိုင္းဟာ အယူအဆ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေဖၚျပဖို႕ အမွတ္လကၡဏာ(Symbol) အမ်ိဳးမ်ိဳးကို အသံုးျပဳၾကပါတယ္။ ဥပမာ - တာအိုဘာသာမွာဆိုရင္ ဆန္႕က်င္ဘက္ ႏွစ္ခုတို႕ရဲ႕ ညီၫႊတ္ ေပါင္းစည္းမႈကို ေဖၚျပဖို႕ရာ ယင္နဲ႕ယန္(Ying -Yang) ကို အမွတ္လကၡဏာအျဖစ္ အသံုးျပဳပါတယ္။ ဆစ္ဘာသာမွာ ဘာသာေရးဆိုင္ရာ ႐ုန္းကန္လႈပ္ရွားမႈကို ေဖၚျပဖို႕ရာ ဓားကို အမွတ္လကၡဏာအျဖစ္ အသံုးျပဳပါတယ္။ ခရစ္ယာန္ဘာသာမွာ ခရစ္ေတာ္ တည္ရွိျခင္းကို ေဖၚျပဖို႕ရာ ငါးကို အမွတ္လကၡဏာအျဖစ္ အသံုးျပဳၾကတယ္။ ခရစ္ေတာ္ရဲ႕ လူသားအတြက္ အသက္စြန္႕လႊတ္မႈကို ေဖာ္ျပဖို႕ရာ လက္၀ါးကပ္တိုင္ကို အမွတ္လကၡဏာအျဖစ္ အသံုးျပဳပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာမွာ လူသားတစ္ဦးရဲ႕ အလံုးစံုၿပီးျပည့္စံုမႈကို ေဖၚျပဖို႕ရာ ဘုရား႐ုပ္တုေတာ္ကို အမွတ္လကၶဏာအျဖစ္ အသံုးျပဳၾကပါတယ္။ ဗုဒၶ႐ုပ္တုေတာ္က ဗုဒၶရဲ႕ တရားေတာ္မ်ားမွာ ပါ၀င္တဲ့ လူသားနဲ႕ သက္ဆိုင္တဲ့ သဘာ၀မ်ားကို ကြၽႏ္ုပ္တို႕အား သတိရေစပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာဟာ လူသားကို ဗဟိုျပဳပါတယ္ ထာ၀ရဘုရား သိ ကို ဗဟိုမျပဳဘူး ဆိုတဲ့ အခ်က္နဲ႕ အလံုးစံု ၿပီးျပည့္စံုေရးနဲ႕ အသိမွန္ အျမင္မွန္ ရေရးအတြက္ ဗဟိဒၶသႏၲာန္ကို မၾကည့္ရဘူး၊အဇၩတၱသႏၲာန္ကိုသာ ၾကည့္ရမယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကိုလဲ ကြၽႏ္ုပ္တို႕အား သတိရေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ ႐ုပ္တုကို ရွိခိုးကိုးကြယ္တယ္ဆိုတဲ့ စြပ္စြဲေျပာဆိုခ်က္ေတြဟာ မမွန္ပါဘူး။
ေမး - တ႐ုတ္ ဗုဒၶဘာသာ ဘုရားေက်ာင္းေတြ ထဲမွာ စကၠဴပိုက္ဆံေတြကို မီး႐ႈိ႕တာေတြ၊ ၿပီးေတာ့ တျခား ထူးထူးဆန္းဆန္း လုပ္ၾကတာ ေတြ႕ၾကရပါတယ္။ အဲဒါေတြကို ဘာေၾကာင့္ လုပ္ၾကပါသလဲ။
ေျဖ - ကြၽႏု္ပ္တို႕ဟာ ကြၽႏု္ပ္တို႕ နားမလည္တဲ့ အရာမ်ားကို ေတြ႕ရတဲ့အခါ အဲဒါေတြကို ကြၽႏု္ပ္တို႕အတြက္ ထူးဆန္းေနတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုဟာေတြကို အထူးအဆန္း ေတြပဲလို႕ အမွတ္တမဲ့ ဘာသိဘာသာ မေနပဲ အဲဒါေတြရဲ႕ အဓိပၸါယ္ေတြကို ရွာေဖြဖို႕ ႀကိဳးစားသင့္ၾကပါတယ္။ မွန္ပါတယ္၊ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ လိုက္နာ လုပ္ေဆာင္ေနၾကတာေတြဟာ ဗုဒၶတရားေတာ္မွာ အေျခမခံပဲ နားလည္မွားမႈနဲ႕ အမ်ားယံုၾကည္ လက္ခံထားတဲ့ အစြဲအလမ္းေပၚမွာ အေျခခံထားတာ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ ဒီလိုကိစၥေတြဟာ ဗုဒၶဘာသာ တစ္ခုတည္းမွာသာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာသာတိုင္းမွာပဲ ရံဖန္ရံခါ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ ဗုဒၶျမတ္စြာ တရားေတာ္မ်ားကို ရွင္းလင္းျပတ္သားစြာ အေသးစိတ္ ေဟာျပေတာ္မူပါတယ္။ အဲဒါကိုမွ ျပည့္ျပည့္စံုစံု နားမလည္ရင္ေတာ့ ဗုဒၶျမတ္စြာကို အျပစ္ဆိုလို႕ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါနဲ႕ပတ္သက္လို႕ မွတ္သားဖြယ္ အဆံုးအမ တစ္ခုကေတာ့ ေရာဂါေ၀ဒနာ ခံစားေနရေသာ လူတစ္ေယာက္သည္ ေဆးဆရာအထံမွ ေဆးကုသမႈ ခံယူဖို႕ လြယ္ကူပါလ်က္နဲ႕ ကုသမႈ မခံယူလွ်င္ ေဆးဆရာ၏ အျပစ္မဟုတ္ေပ။ ထို႕အတူပင္ ကိေလသာေရာဂါ အဖိစီး အႏွိပ္စက္ ခံေနရသူသည္ ျမတ္စြာဘုရား၏ တရားေတာ္မ်ား ရွိေနပါလ်က္နဲ႕ တရားေဆးျဖင့္ မကုစားလွ်င္ ျမတ္စြာဘုရား၏ အျပစ္မဟုတ္ေပ။} ဗုဒၶဘာသာကိုပဲျဖစ္ေစ၊ တျခား ဘာသာတရားကိုပဲျဖစ္ေစ အဲဒီဘာသာတရားအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း နားမလည္သူမ်ားက အမွား၊ အမွန္၊ အဆိုး၊ အေကာင္း ကို မဆံုးျဖတ္သင့္ပါဘူး။
ေမး - ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ကုသိုလ္ျဖစ္ လုပ္ငန္းေတြ လုပ္ၾကတာ သိပ္မၾကားမိပါဘူး။ အဲဒါ ဘာေၾကာင့္လဲ။
ေျဖ - ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြလဲ ကုသိုလ္ျဖစ္ လုပ္ငန္းေတြ လုပ္ၾကပါတယ္။ သင္မၾကားမိတာကေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားဟာ သူတို႕လုပ္တဲ့ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြ အေၾကာင္းကို ၀ါၾကြားေျပာဆိုဖို႕ မလိုဘူးလို႕ ယူဆထားၾကလို႕ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ႏွစ္ေပါင္းေတာ္ေတာ္ၾကာဆီက ဂ်ပန္ ဗုဒၶဘာသာ ေခါင္းေဆာင္ တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ နစ္ခိုနိရ၀ါႏို ဟာ ဘာသာတရားအားလံုး ေပါင္စည္းညီၫြတ္မႈ တိုးတက္ေရးကို လုပ္ေဆာင္တဲ့အတြက္ (Templeton Prize) တင္ပယ္လ္တန္ဆုကုိ ရရွိပါတယ္။ အလားတူပဲ ထိုင္းဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး တစ္ပါးဟာ မူးယစ္ေဆး စြဲသူမ်ားကို ကုသရာမွာ ထူးခြၽန္တဲ့အတြက္ မက္ေဆးေဆး ဆုကို ရရွိခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၈၇ ခုႏွစ္တုန္းကလဲ အရွင္ ကႏၲယပိ၀တ္ ဆိုတဲ့ ထိုင္းဘုန္းႀကီးတစ္ပါးဟာ ေက်းလက္ ေတာရြာမ်ားမွာရွိတဲ့ အေျခအေနမဲ့ ကေလးမ်ားကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာေအာင္ ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တဲ့အတြက္ ]ေနာ္ေ၀ ကေလးမ်ား၏ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆု} ကို ရရွိခဲ့ပါတယ္။ အေနာက္တိုင္း ဗုဒၶဘာသာအဖြဲ႕ (Western Buddhist Order) ဟာ အိႏၵိယျပည္မွာ ဆင္းရဲသားမ်ား အတြက္ ႀကီးမားက်ယ္ျပန္႕တဲ့ လူမႈေရး လုပ္ငန္းေတြကို လုပ္ေဆာင္ေနပါတယ္။ စာသင္ေက်ာင္းေတြ၊ ကေလးျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ေရး ဌာနေတြ၊ ေဆးေပးခန္းေတြ၊ တႏိုင္ စက္မႈလုပ္ငန္း အေသးစားေတြ တည္ေထာင္ၿပီး ျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ေပးေနပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားဟာ တျခား ဘာသာ၀င္မ်ားလိုပဲ သူတစ္ပါးကို အကူအညီ ေပးရတာဟာ သူတို႕ရဲ႕ ဘာသာတရား လိုက္နာက်င့္ၾကံမႈကို ေဖၚျပတာပဲလို႕ သိျမင္မွတ္ယူၾကပါတယ္။ သို႕ေသာ္လဲ ဒါေတြကို ကိုယ့္ကိုယ္ကို မထင္ေပၚေစပဲ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ပဲ လုပ္သင့္တယ္လို႕ ယံုၾကည္ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႕ရဲ႕ ကုသိုလ္ျဖစ္လုပ္ငန္းေတြ အေၾကာင္းကို သင္ သိပ္မၾကားရတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
ေမး - ဘာေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲျပားေနပါသလဲ။
ေျဖ - လူေတြ စားသံုးၾကတဲ့ သၾကားေတြလဲ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကတာ မဟုတ္လား။ သၾကားျဖဴ၊ သၾကားညိဳ၊ ေက်ာက္သၾကား၊ သၾကားရည္၊ ေရခဲသၾကား စသည္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကတာပဲ။ သို႕ေသာ္လဲ အားလံုးဟာ သၾကားခ်ည္းပဲ ၿပီးေတာ့ သၾကားတိုင္းဟာ ခ်ိဳၾကတာခ်ည္းပဲ။ မခ်ိဳတဲ့ သၾကားရယ္လို႕ မရွိဘူး။ ဒီလို သၾကားအမ်ိဳးမ်ိဳးအစားစား ထုတ္ၾကတာက သူတို႕ကို သံုးစြဲပံု သံုးစြဲနည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကလို႕ပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာလဲ ထို႕အတူပါပဲ။ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ၊ စ်င္ ဗုဒၶဘာသာ၊ အမိတာဘာ ဗုဒၶဘာသာ၊ ေယာဂါစာရ ဗုဒၶဘာသာ၊ ၀ဇီရယာန ဗုဒၶဘာသာ စသည္ျဖင့္ ကြဲျပားေနၾကေသာ္လဲ အႏွစ္သာရအားျဖင့္ အတူတူပါပဲ။ အဲဒီ အႏွစ္သာရက ဘာလဲဆိုေတာ့ ကိေလသာမွ လြတ္ေျမာက္ျခင္း၊ ဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္ျခင္းဆိုတဲ့ အႏွစ္သာရပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာဟာ သူျဖစ္ေပၚရာ ယဥ္ေက်းမႈ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ဟပ္မိေအာင္ အသြင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္လာခဲ့ပါတယ္။ အသစ္ျဖစ္တဲ့ မ်ိဳးဆက္ အသီးသီးနဲ႕ ကိုက္ညီေအာင္ ရာစုႏွစ္မ်ား တေလ်ာက္မွာ ဗုဒၶဘာသာကို ျပန္ၿပီး အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုၾကပါတယ္။ ျပင္ပ ပံုပန္းသဏၭာန္ အေနနဲ႕ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲျပားေနတယ္လို႕ ထင္ရေသာ္လဲ အားလံုးရဲ႕ ဗဟိုခ်က္မ အႏွစ္သာရကေတာ့ သစၥာေလးပါး မဂၢင္ရွစ္ပါးပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာ အပါအ၀င္ ဘာသာႀကီးမ်ား အားလံုးဟာ ဂိုဏ္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲခဲ့ၾကပါတယ္။ သို႕ေသာ္လဲ ဗုဒၶဘာသာ ဂိုဏ္းအမ်ိဳးမ်ိဳးဟာ အခ်င္းခ်င္း ဘယ္ေတာ့မွ စစ္ပြဲေတြ မဆင္ႏႊဲခဲ့ၾကပါဘူး။ သူတို႕ဟာ အခ်င္းခ်င္း ဘယ္ေတာ့မွ ရန္မပြါး ခဲ့ၾကပါဘူး။ ခုေခတ္မွာဆိုရင္ ဂိုဏ္းတစ္ဂိုဏ္းရဲ႕ ေက်ာင္းကန္ဘုရားကို တစ္ျခား ဂိုဏ္းတစ္ခုက သြားေရာက္ၿပီး အတူတကြ ဘုရား၀တ္ျပဳၾကပါတယ္။ တျခားဘာသာေရး ေလာကမွာ တကယ္ေတာ့ အလြန္ရွားပါတယ္။
ေမး - သင္က ဗုဒၶဘာသာကို အလြန္ အထင္ႀကီးတာပဲ။ သင္ဟာ သင့္ဘာသာတရားကို မွန္တယ္လို႕ ယူဆၿပီး တျခားဘာသာ အားလံုးကို မွားတယ္လို႕ ယူဆပံုရတယ္။
ေျဖ - ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ႕ တရားေတာ္မ်ားကို နားလည္ သေဘာေပါက္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ မည္သူမဆို တျခား ဘာသာတရား မွားတယ္လို႕ မထင္ၾကပါဘူး။ တျခားဘာသာတရားမ်ားကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေ၀ဖန္စစ္ေဆးဖို႕ရာ စစ္မွန္တဲ့ လံု႕လ၀ီရိယကို ျပဳသူမွန္သမွ် ဘယ္သူမွ အဲဒီလို မထင္ၾကပါဘူး။ ဘာသာတရား အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေလ့လာတဲ့ အခါမွာ ပထမဆံုး သတိျပဳမိတာကေတာ့ ဒီဘာသာတရား ေတြဟာ အခ်င္းခ်င္း ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား တူညီၾကတယ္ ဆိုတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။ အားလံုးေသာ ဘာသာတရားမ်ားက လူသားရဲ႕ လက္ရွိ အေျခအေနဟာ ေက်နပ္ဖြယ္ မရွိဘူးလို႕ ၀န္ခံၾကတာပါပဲ။ လူသားရဲ႕ အေျခအေန တိုးတက္လိုရင္ စိတ္ေနစိတ္ထား အျပဳအမူ ေျပာင္းလဲဖို႕ လိုအပ္တယ္လို႕ အားလံုးယံုၾကည္ၾကပါတယ္။ ဘာသာတရား အားလံုးဟာ ေမတၱာ၊ က႐ုဏာ၊ ေပးကမ္းလွဴဒါန္းျခင္း၊ လူမႈေရး၊ တာ၀န္၀တ္တရားမ်ား ေဆာင္ရြက္ျခင္း စတဲ့ က်င့္၀တ္မ်ားကို သင္ၾကားေပးၾကပါတယ္။ ဒီဘာသာတရား အားလံုးက အဆံုးစြန္ ျပည့္စံုတဲ့ သေဘာတစ္ခုဟာ ပံုသဏၭာန္ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ရွိတယ္ဆိုတာ လက္ခံၾကပါတယ္။ ဘာသာတရားမ်ားက ဒီ လံုး၀အုပ္စံု ျပည့္စံုတဲ့ သဘာ၀ကို ဘာသာစကား အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ နာမည္အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အမွတ္အသား အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ရွင္းလင္း ေဖၚျပၾကပါတယ္။ အရာရာကို တစ္ဘက္သက္ ႐ႈျမင္သံုးသပ္တဲ့နည္းကို အျမင္က်ဥ္းစြာ တြယ္ကပ္ထားၾကတဲ့ အခါမွာသာ သည္းမခံႏိုင္မႈ၊ မာနတရားနဲ႕ ကိုယ္သာမွန္ စိတ္ထားေတြ ျဖစ္ပြါးေပၚေပါက္ လာတတ္ပါတယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ အဂၤလိပ္၊ ျပင္သစ္၊ တ႐ုတ္၊ အင္ဒိုနီးရွား၊ လူ ၄ ဦး ေကာ္ဖီပန္းကန္ တစ္လံုးကို ၾကည့္ၾကတယ္ ဆိုပါစို႕။ အဲဒီပန္းကန္ကို အဂၤလိပ္က Cup လို႕ေခၚတယ္။ ျပင္သစ္က Tasse လို႕ေခၚတယ္။ တ႐ုတ္က Pei ၊ အင္ဒိုနီးရွားက Cawan လို႕ေခၚတယ္။ အဲဒါ သူ႕အေခၚမွန္တယ္၊ တစ္ျခားလူ႕အေခၚ မွားတယ္လို႕ ကိုယ့္အဘိဓာန္ ကိုယ္ ကိုးကားၿပီး အေၾကာက္အကန္ ျငင္းခံုးေနၾကပါေရာ။ အဲဒီအခိုက္မွာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ဦး ေရာက္လာၿပီး ဘာမွေျပာမေနဘဲ ေကာ္ဖီပန္းကန္ကို ေကာက္ယူၿပီး ေမာ့ေသာက္ျပစ္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ သူက ဟိုလူေလးေယာက္ကို ေျပာလိုက္တယ္။ ဒီပန္းကန္ကို ဘယ္လိုပဲ မိတ္ေဆြတို႕ေခၚေခၚ လိုရင္းက ဒါကို ေကာ္ဖီေသာက္ဖို႕ အသံုးျပဳတာပါပဲ၊ ျငင္းခံုေနလို႕ ဘာအက်ိဳးရွိမလဲ၊ ေသာက္ဖို႕ပန္းကန္ကို ေသာက္လိုက္မွ အေမာေျပၿပီး လန္းဆန္းလာမွာေပါ့၊ အဲဒါ လိုရင္းပဲ။ ဒါဟာ ဘာသာတရားမ်ားအပၚ ဗုဒၶဘာသာက ျမင္တဲ့ အျမင္၊ ထားတဲ့ စိတ္ထားပါပဲ။
ဘ၀အတြက္
ပါပသၼိ ံ ရမတိ မေနာ တဲ့ စိတ္ဟာမေကာင္းမႈမွာ ေမြ႔ေလ်ာ္တယ္ လုိ႔ ဗုဒၶေဟာေတာ္မူေတာ္သည္ႏွင့္အညီ သတၱ၀ါတုိင္းမွာ မေကာင္းမႈကုိသာ ေမြ႕ေလ်ာ္ေနၿပီး ေက်နပ္ေနၾကေပသည္။
ဘ၀ရဲ႕အေမာေလးေတြကို ေခတၱေမာပန္းေျဖတာဆုိၿပီး ရပ္နားတဲ့ သူမ်ားလည္း ရွိေနေပေသးသည္။ မည္သို႔ဆိုေစေတာ့ ေကာင္းမႈကိုေတာ့ ျဖင့္ ျပဳလုပ္ဖို႔ရန္ မေမ့သင့္။
ကုိယ္ပုိင္ဘ၀ရဲ႕ လြတ္ေျမာက္ရာလမ္းကား ဤလမ္းမဟုတ္ေပဘူးလား။
ေနာက္ေနာင္ေတြရဲ႕ တုိးတက္မႈေတြဟာ ယခုဘ၀နဲ႔ သက္ဆိုင္ေနတယ္ဆိုတာ သတိရသင့္ပါသည္။
သုိ႔ေၾကာင့္ မိမိတို႔၏ ဘ၀ေရွ႕ေရးအတြက္ ေႏွာင္းျမန္မၾကာ တိုးတက္စည္ပင္ေအာင္ ကုိယ္စီ ေရေလာင္း ေပါင္းသင္ႏုိင္ၾကပါေစ..........
စာေရးသူ*** ေရႊဘုိသီလာ at 8:51 AM 0 အၾကံဳျပဳေဆြးေႏြးႏိုင္ပါသည္။
ေျဖ - ဒီအေမးကို မေျဖမီ သိပၸံ ဆိုတဲ့ စကားလံုးရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို ရွာၾကည့္တာ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အဘိဓာန္မ်ားက ဒီလိုဖြင့္ျပၾကပါတယ္။ သိပၸံ ဆိုတာ တကယ္ျဖစ္ေနတဲ့ သဘာ၀တစ္ခုကို လက္ေတြ႕မ်က္ျမင္ ၾကည့္႐ႈျခင္းႏွင့္ စမ္းသပ္ျခင္းတို႕အေပၚ အေျခခံၿပီး စနစ္တစ္ခု ေဖာ္ထုတ္တဲ့ပညာ၊ တိတိက်က် ေလ့လာစမ္းသပ္ သိရွိထားတဲ့ အရာတစ္ခုနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ သဘာ၀က်တဲ့ နည္းလမ္း ဥပေဒသမ်ား သတ္မွတ္ေဖၚျပတဲ့ ပညာပါပဲ။ အဲဒီပညာရဲ႕ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခုခုလဲ သိပၸံပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာမွာ ဒီဖြင့္ဆိုခ်က္နဲ႕ မကိုက္ညီတဲ့ အခ်က္အလက္မ်ား ရွိေကာင္း ရွိႏိုင္ပါတယ္။ သို႕ေသာ္လဲ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ လိုရင္း တရားျဖစ္တဲ့ သစၥာေလးပါးကေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ကိုက္ညီပါတယ္။
ပထမဆံုး အမွန္တရားက ဒုကၡသစၥာပါ။ ဒီမွာ ဆင္းရဲျခင္းဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ေတြ႕သိ ခံစားရတဲ့ အရာပါ။ သူ႕ကို အဓိပၸါယ္ သတ္မွတ္လို႕လဲ ရပါတယ္။ လက္ေတြ႕ ခံစား သိျမင္လို႕လဲ ရပါတယ္။
ဒုတိယ အမွန္တရားက သမုဒယသစၥာပါ။ လိုခ်င္တပ္မက္မႈ တဏွာကို ဆိုလိုပါတယ္။ ဆင္းရဲဒုကၡကို ျဖစ္ေပၚေစတဲ့ အေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ ဒီတဏွာဟာလဲ ကိုယ္တိုင္ ေတြ႕သိ ခံစားရတဲ့ အရာပါ။ အဓိပၸါယ္ သတ္မွတ္လို႕လဲ ရတယ္။ လက္ေတြ႕ ခံစား သိျမင္လို႕လဲ ရပါတယ္။ ဒီဒုကၡနဲ႕ ဒုကၡရဲ႕ အေၾကာင္းတရား အမွန္ကို ဒႆနပညာဆိုင္ရာ စကားလံုးေတြနဲ႕ ရွင္းျပဖို႕ မလိုပါဘူး။ ကိုယ္ေတြ႕ ခံစားသိျမင္ရတဲ့ အရာေတြပါ။
တတိယ အမွန္တရားကေတာ့ နိေရာဓသစၥာပါ။ ဆင္းရဲကုန္ဆံုးတဲ့သေဘာ၊ ဆင္းရဲၿငိမ္းတဲ့သေဘာပါ။ ဒီသေဘာကို အနႏၲ တန္ခိုးရွင္ဆိုသူ တစ္ဦးဦးကို အားကိုးလို႕ မရပါဘူး။ ယံုၾကည္႐ံုမွ် ဆုေတာင္႐ံုမွ်နဲ႕လဲ မရႏိုင္ပါဘူး။ ဆင္းရဲဒုကၡရဲ႕ အေၾကာင္းတရားကို ပယ္သတ္ႏိုင္မွပဲ ရပါတယ္။
စတုတၳ အမွန္တရားကေတာ့ ဆင္းရဲၿငိမ္းေစတဲ့ နည္းလမ္းျဖစ္တဲ့ မဂၢသစၥာပါ။ ဒီ ဆင္းရဲၿငိမ္းေရး နည္းလမ္းကလဲ ဒႆနပညာ သေဘာတရားေတြနဲ႕ လံုး၀ မသက္ဆိုင္ ပါဘူး။ သတ္မွတ္ေပးထားတဲ့ နည္းလမ္းအတိုင္း လက္ေတြ႕ က်င့္မွပဲ ရပါတယ္။ ဒီနည္းလမ္းကလဲ အစမ္းသပ္ခံ နည္းလမ္းပါ။ သိပၸံပညာမွာလိုပဲ ဗုဒၶဘာသာကို ရွင္းျပဖို႕လဲ အနႏၲ တန္ခိုးရွင္ အယူအဆကို လက္ခံဖို႕ မလိုပါဘူး။ ဗုဒၶဘာသာ ကိုယ္တိုင္က စၾကာ၀ဠာ ကမၻာေလာႀကီးရဲ႕ အလုပ္လုပ္ပံုကို သဘာ၀ နိယာမေတြနဲ႕ ရွင္းျပထားပါတယ္။ ဒီအခ်က္ အားလံုးက ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ သိပၸံနည္းက် အႏွစ္သာရကို ေသခ်ာစြာ ေဖၚေဆာင္ ေနပါတယ္။ ဒီမွာလဲ ကြၽႏု္ပ္တို႕ ဗုဒၶျမတ္စြာ အၿမဲတေစ ဆံုးမခဲ့တဲ့ အဆံုးအမက ကြၽႏု္ပ္တို႕ဟာ ဘယ္အရာကိုမဆို အကန္းယံု အရမ္းယံု မယံုမိၾကဖို႕၊ ေမးျမန္း၊ စံုစမ္း၊ စစ္ေဆး၊ စမ္းသပ္ၿပီးမွ ကိုယ္တိုင္ ေတြ႕သိခံစားရတဲ့ အရာေပၚမွာ အေျခခံၿပီး ယံုသင့္မွ ယံုဖို႕ပါပဲ။ ဒီအဆံုးအမမွာ တိက်တဲ့ သိပၸံနည္းက် အျမင္ ပါ၀င္ေနပါတယ္။
ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရား ဆံုးမပံုက -
ဗ်ာဒိတ္စကား ဆို႐ံုနဲ႕ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
အစဥ္အဆက္ ယံုၾကည္လက္ခံလာတာ ျဖစ္႐ံုႏွင့္ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
သတင္းၾကားနဲ႕လဲ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
ျမင့္ျမတ္တဲ့ က်မ္းစာမ်ားမွာ ပါ႐ံုနဲ႕လဲ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
တဆင့္ စကားမွ်ႏွင့္လဲ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
စဥ္းစားေတြးေခၚေရး တကၠေဗဒ၊ ဒႆနိကေဗဒေတြနဲ႕ ကိုက္ညီ႐ံုမွ်ႏွင့္လဲ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
ေျပာတဲ့လူက ယံုၾကည္ထိုက္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ ျဖစ္႐ံုမွ်ႏွင့္လဲ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
မိမိဆရာ ျဖစ္႐ံုမွ်ႏွင့္လဲ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
သင္ကိုယ္တိုင္ ေကာင္းတဲ့အရာပဲ၊ အျပစ္ကင္းတဲ့ အရာပဲ၊ ပညာရွိတို႕ ခ်ီးမြမ္းအပ္တဲ့ အရာပဲ၊ လက္ေတြ႕ က်င့္ၾကည့္တဲ့ အခါမွာလဲ မုခ် ခ်မ္းသာေစႏိုင္တဲ့ အရာပဲလို႕ ကိုယ္ေတြ႕ သိျမင္ရတဲ့ အခါက်မွပဲ အဲဒါကို ယံုၾကည္ လက္ခံ လိုက္နာ က်င့္ၾကံပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာဟာ ျပည့္ျပည့္၀၀ သိပၸံ နည္းက်တယ္လို႕ မဆိုႏိုင္ေသာ္လဲ အေတာ္ ခိုင္မာတဲ့ သိပၸံနည္းက် သေဘာသဘာ၀ေတြေတာ့ ပါ၀င္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ တျခား ဘာသာတရားေတြထက္ ပိုၿပီး သိပၸံ နည္းက်တယ္လို႕ေတာ့ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။
ႏွစ္ဆယ္ရာစုႏွစ္မွာ အႀကီးျမတ္ဆံုး သိပၸံပညာရွင္ ျဖစ္တဲ့ အဲလ္ဘတ္အိုင္းစတိုင္းက ဗုဒၶဘာသာနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ဒီလိုေျပာပါတယ္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ စၾက၀ဠာ တစ္ခုလံုး ကိုးကြယ္ၾကတဲ့ ဘာသာတရားတစ္ခု ျဖစ္ေပၚလာလိမ့္မယ္။ အဲဒီဘာသာတရားဟာ ထာ၀ရဘုရား အယူအဆကို လႊမ္းမိုးသြားလိမ့္မယ္။ တယ္ တရားေသ ၀ါဒကိုလဲေရွာင္လႊဲႏိုင္ လိမ့္မယ္။ သဘာ၀တရားႏွင့္ ဘာသာတရား ႏွစ္ခုလံုးကို လႊမ္းျခံဳမိတဲ့ ဒီဘာသာတရားဟာ ႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ပါးလံုး ကိုယ္ေတြ႕ ခံစား သိျမင္မႈနဲ႕ အဓိပၸါယ္ ျပည့္၀တဲ့ ေပါင္းစည္း ညီၫြတ္မႈေပၚမွာ အေျခခံလိမ့္မယ္။ ဒီအခ်က္ေတြကို ဗုဒၶဘာသာက အေျဖေပးလိမ့္မယ္။ တကယ္လို႕သာ ေခတ္သစ္ သိပၸံနည္းက် လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္တဲ့ ဘာသာတရားတစ္ခု ရွိတယ္ဆိုရင္ အဲဒီ ဘာသာတရားဟာ ဗုဒၶဘာသာပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။
ေမး - တျခား ဘာသာတရားမ်ားမွာ အမွားအမွန္ အယူအဆကို သူတို႕ ထာ၀ရဘုရား၊ နတ္ဘုရားမ်ားရဲ႕ပညတ္ေတာ္ေတြ ထဲမွ ရၾကပါတယ္။ သင္တို႕ ဗုဒၶဘာသာေတြက ထာ၀ရဘုရားကို မယံုၾကည္ၾကေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး အမွားအမွန္ကို သိၾကပါသလဲ။
ေျဖ - ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟတရားမ်ားမွာ အေျခခံၿပီး ကြၽႏု္ပ္တို႕ကို နိဗၺာန္မွ ေ၀းေစတဲ့ ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံမ်ားဟာ မေကာင္းမႈေတြ ျဖစ္ပါတယ္ (အမွားေတြပါ)။ ေပးကမ္း လွဴဒါန္းျခင္း၊ ေမတၱာထားျခင္းႏွင့္ အသိပညာတို႕ အေပၚမွာ အေျခခံၿပီး ကြၽႏု္ပ္တို႕ရဲ႕ နိဗၺာန္သြားရာ လမ္းေၾကာင္းကို ရွင္းလင္းေပးတဲ့ ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံမ်ားသာလွ်င္ ေကာင္းမႈေတြ ျဖစ္ပါတယ္(အမွန္ေတြပါ)။
ထာ၀ရဘုရားကို ဗဟိုထားတဲ့ ဘာသာတရားမ်ားမွာ အမွားအမွန္သိဖို႕ လိုအပ္တာ အားလံုးကေတာ့ ထာ၀ရဘုရား ေျပာတဲ့အတိုင္း လုပ္ဖို႕ ႀကိဳးစားျခင္းပါပဲ။
လူသားကို ဗဟိုထားတဲ့ ဗုဒၶဘာသာလို ဘာသာတရားမ်ားမွာ အမွားအမွန္ သိဖို႕ကေတာ့ မိမိကိုယ္ကို နက္နက္နဲနဲ သိရွိမႈ၊ နားလည္ သေဘာေပါက္မႈ တိုးတက္ျဖစ္ေပၚေအာင္ လုပ္ရပါတယ္။ နားလည္မႈေပၚမွာ အေျခခံတဲ့ လိုက္နာက်င့္ၾကံမႈဟာ ပညတ္ခ်က္ တစ္ခုေပၚမွာ အေျခခံတဲ့ နာခံမႈထက္ ပိုၿပီး အင္အားေကာင္းပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ အမွားအမွန္ကို သိဖို႕ရာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္ဟာ အရာသံုးခုကို ၾကည့္ပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ (၁)ရည္ရြယ္ခ်က္၊
(၂)အလုပ္ေၾကာင့္ မိမိအေပၚမွာ အက်ိဳး သက္ေရာက္မႈႏွင့္
(၃)သူတပါးအေပၚမွာ အက်ိဳး သက္ေရာက္မႈမ်ားပါပဲ။
ဒါန၊ ေမတၲာ၊ ပညာတို႕အေပၚမွာ အေျခခံလို႕ ရည္ရြယ္ခ်က္က ေကာင္းရင္၊ ၿပီးေတာ့ မိမိကိုယ္ကိုလဲ (ပိုေပးကမ္း လွဴဒါန္းေအာင္၊ ပိုေမတၱာ ထားေအာင္၊ ပိုအသိပညာပြါးေအာင္) ကူညီရင္၊ ၿပီးေတာ့ သူတစ္ပါးကိုလဲ (ပိုေပးကမ္း လွဴဒါန္းေအာင္၊ ပိုေမတၱာ ထားေအာင္၊ ပိုအသိပညာပြါးေအာင္) ကူညီရင္ အဲဒီ အလုပ္ေတြဟာ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ေတြ၊ ေကာင္းတဲ့ ကိုယ္က်င့္ တရားေတြပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ဒီအခ်က္ဟာ အမ်ိဳးမ်ိဳး အစားစား ေထြျပားလွပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ကိုယ္က အေကာင္းဆံုး ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕ လုပ္လိုက္ေပးမဲ့လဲ ကိုယ့္အတြက္ျဖစ္ေစ၊ သူတစ္ပါးအတြက္ ျဖစ္ေစ ေကာင္းက်ိဳး ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ကိုယ့္ ရည္ရြယ္ခ်က္က မေကာင္းေပမဲ့လဲ ကိုယ့္အလုပ္က သူတစ္ပါးကို ေကာင္းက်ိဳး ရေစတတ္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ရည္ရြယ္ခ်က္ ေကာင္းေကာင္းနဲ႕ လုပ္တဲ့ အလုပ္က ကိုယ့္ကို အက်ိဳးရေစေပမဲ့ သူတစ္ပါးကို ထိခိုက္ေကာင္း ထိခိုက္တတ္ပါတယ္။ ဒီလို ကိစၥမ်ိဳးေတြမွာ အေကာင္းႏွင့္ အေတာ္အသင့္ေကာင္းတာ ေရာေနပါတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္က မေကာင္းတဲ့အတြက္ အလုပ္ကလဲ ကိုယ့္ကိုေရာ သူတစ္ပါးကိုပါ အက်ိဳးမရေစဘူး ဆိုရင္ ဒီလို အလုပ္မ်ိဳးဟာ မေကာင္းပါဘူး။ ရည္ရြယ္ခ်က္ ေကာင္းလို႕ အလုပ္ကလဲ ကိုယ့္ကိုေရာ သူတစ္ပါးကိုပါ ေကာင္းက်ိဳး ရေစတယ္ဆိုရင္ ဒီလို အလုပ္မ်ိဳးဟာ အျပည့္အ၀ ေကာင္းတဲ့ အလုပ္ပါ။
ေမး - ဒါျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာမွာ ကိုယ္က်င့္တရားႏွင့္ ပတ္သက္တဲ့ က်င့္၀တ္ေတြ ရွိပါသလား။
ေျဖ - ရွိပါတယ္။ ငါးပါးသီလဟာ ဗုဒၶဘာသာ ကိုယ္က်င့္တရားရဲ႕ အေျခခံ က်င့္၀တ္ပါပဲ။ ပထမ သိကၡာပုဒ္က သတၲ၀ါကို ထိခိုက္ နာက်င္ေစျခင္း၊ သတ္ျဖတ္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒုတိယက ခိုးမႈမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊ တတိယက ကာမဂုဏ္ ကိစၥေတြမွာ ေဖါက္ျပန္ မွားယြင္းစြာ က်င့္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊ စတုတၳက လိမ္ညာေျပာဆိုျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊ ပဥၥမက မူယစ္ေစတတ္တဲ့ အရက္ေသစာႏွင့္ မူးယစ္ေဆး၀ါးမွန္သမွ်မွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္းမ်ားပါပဲ။
ေမး - ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတရံမွာ သတ္ျဖတ္တာဟာ ေကာင္းတာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဥပမာ - ေရာဂါ ပ်ံ႕ႏွံ႕ေစတဲ့ ပိုးကိုသတ္တာ သင့္ကို သတ္မည့္လူကို သတ္တာမ်ိဳးေပါ့။
ေျဖ - သင့္အတြက္ေတာ့ ေကာင္းမွာေပါ့။ အဲဟို အသတ္ခံရတဲ့ ပိုးမႊား၊ အသတ္ခံရတဲ့လူမွာ ဘယ္လိုေနမလဲ။ သင္ အသက္ရွင္ေနခ်င္သလို သူတို႕လဲ အသက္ရွင္ ေနခ်င္တာေပါ့။ သင္ေရာဂါျဖန္႕ပိုးကို သတ္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္တဲ့ အခါမွာ ကိုယ့္ကို စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမႈ (ေကာင္းတာ)ႏွင့္ ေျပာင္းျပန္သေဘာ (မေကာင္းတာ) ေရာေႏွာေနတယ္။ အဲဒီ သတ္ျဖတ္မႈက သင့္ကို ေကာင္းက်ိဳး (ေကာင္းမႈ) ရေစၿပီး၊ ဟိုပိုးမႊားကို ဆိုးက်ိဳး (မေကာင္းမႈ) ရေစတာ ထင္ရွားပါတယ္။ ဒီေတာ့ ရံဖန္ရံခါမွာ သတ္ျဖတ္ဖို႕ လိုေကာင္းလိုမွာ ျဖစ္ေပတဲ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေကာင္းမႈေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။
ေမး - သင္တို႕ ဗုဒၶဘာသာေတြဟာ ပုရြက္ဆိတ္ေတြ၊ ၾကမ္းပိုးေတြႏွင့္ ပတ္သက္လို႕ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾက လြန္းပါတယ္။
ေျဖ - ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ ခြဲျခားမႈ မရွိိဘဲ အားလံုးကို လႊမ္းျခံဳမိတဲ့ သနားၾကင္နာ က႐ုဏာတရား တိုးပြါးဖို႕ ႀကိဳးစားေနၾကပါတယ္။ သူတို႕ဟာ ကမၻာေလာကႀကီးကို သတၱ၀ါတိုင္း သူ႕ေနရာႏွင့္သူ၊ သူ႕လုပ္ငန္းေဆာင္တာႏွင့္သူ အသီးသီး စုေပါင္း ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ အေပါင္းအဖြဲ႕ႀကီး တစ္ခုအျဖစ္ ျမင္ၾကပါတယ္။ ကြၽႏု္ပ္တို႕ဟာ သဘာ၀တရားရဲ႕ သိမ္ေမြ႕တဲ့ ခ်ိန္ညီမႈကို ဖ်က္ဆီးမျပစ္မီ ကြၽႏု္ပ္တို႕ သတိထားသင့္တယ္လို႕ ယံုၾကည္ၾကပါတယ္။ သဘာ၀တရားကို အျပည့္အ၀ လက္၀ါးႀကီးအုပ္ သံုးစားျခင္း၊ ေလ်ာ့သြားတာကို ျပန္ျဖည့္မေပးဘဲ သဘာ၀တရားရဲ႕ ေနာက္ဆံုး အစက္ အေပါက္ကေလး တစ္ခုကိုေတာင္မွ မရမက ျဖစ္ၫွစ္ယူျခင္း၊ သဘာ၀တရားကို အႏိုင္ယူျခင္း၊ လႊမ္းမိုးျခင္းမ်ား အေပၚမွာ အေလးေပးထားတဲ့ အဲဒီ ယဥ္ေက်းမႈကိုပဲ ၾကည့္ပါဦး။ အခု သဘာ၀က ေတာ္လွန္ တိုက္ခိုက္ေနပါၿပီ။ ေလဟာ အဆိပ္ သင့္ေနပါၿပီ။ ျမစ္ေရေတြ ညစ္ညမ္းၿပီး ခန္းေျခာက္ကုန္ၾကၿပီ။ လွပတဲ့ တိရစၦာန္ မ်ိဳးစိတ္ေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာဟာ မ်ိဳးသုဥ္းကုန္ၾကပါၿပီ။ ေတာင္ေတြေပၚမွာ သစ္ပင္ ကင္းမဲ့ၿပီး ေတာင္ကတံုးေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကၿပီ။ ေရတိုက္စားကုန္ၾကၿပီ။ ရာသီဥတုေတာင္မွ ေျပာင္းလဲ ေနပါၿပီ။ လူေတြဟာ ႀကိတ္ေခ်ဖို႕၊ ဖ်က္ဆီးဖို႕၊ သတ္ျဖတ္ဖို႕၊ စိတ္ေစာေနမႈကေလး နည္းနည္း ေလွ်ာ့ေပးလိုက္ရင္ပဲ အခုေျပာခဲ့တဲ့ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ အေျခအေနေတြ ျဖစ္ေပၚလာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကြၽႏု္ပ္တို႕ အားလံုးဟာ သဘာ၀ရဲ႕ အသက္ကို ေလးစားမႈ နည္းနည္းေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ပိုတိုးလာေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ၾကပါတယ္။ ဒါဟာ သတၱ၀ါရဲ႕ အသက္ကို သတ္ျဖတ္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း ဆိုတဲ့ ပထမ သိကၡာပုဒ္က ေျပာျပေနတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။
ေမး - ဒါေပတဲ့ မုသာ၀ါဒနဲ႕ ပတ္သက္တာ က်ေတာ့ ဘယ္လိုလဲ။ မုသား မေျပာဘဲ ေနလို႕ ျဖစ္ပါ့မလား။
ေျဖ - လူ႕အသိုင္းအ၀န္းထဲမွာ ျဖစ္ေစ၊ စီးပြါးေရး ေလာကထဲမွာ ျဖစ္ေစ မုသားမပါဘဲ ေနထိုင္လုပ္ကိုင္ဖို႕အမွန္တကယ္ မျဖစ္ဘူးဆိုရင္ ဒီလို ထိတ္လန္႕စရာေကာင္းတဲ့ အက်င့္ပ်က္မႈမ်ိဳးကို ေျပာင္းလဲ ပစ္သင့္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ဆိုတာ ပိုၿပီး ေတာ္တည့္မွန္ကန္ဖို႕၊ ပိုၿပီး ႐ိုးသားေျဖာင့္မတ္ဖို႕ ႀကိဳးစားရင္း ျပႆနာနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ လက္ေတြ႕ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္ဖို႕ သႏၷ႒ာန္ခ်ထားတဲ့ လူမ်ိဳးပါ။
ေမး - ေကာင္းၿပီ။ ဒါျဖင့္ အရက္ႏွင့္ ပတ္သက္လို႕ ဘယ္လိုလဲ။ နည္းနည္းပါးပါးေလး ေသာက္တာကေတာ့ မထိခိုက္တာ ေသခ်ာပါတယ္။
ေျဖ - လူေတြဟာ အရက္ကို အရသာခံဖို႕ မေသာက္ၾကပါဘူး။ သူတို႕ တစ္ေယာက္တည္း ေသာက္တဲ့အခါ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ ေသာက္ၾကတာပါ။ လူမႈေရး အေနနဲ႕ ေသာက္တဲ့အခါ အမ်ားႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ျဖစ္ေစဖို႕ ေသာက္ၾကတာပါ။ သို႕ေသာ္လဲ အရက္ကို နည္းနည္းေလးပင္ ေသာက္ဦးေတာ့ စိတ္ဓါတ္ ပ်က္စီးၿပီး သတိလက္လြက္ ျဖစ္ေစပါတယ္။ အမ်ားႀကီး ေသာက္ရင္ေတာ့ ပ်က္စီးေတာ့တာပါပဲ။
ေမး - ဒါေပတဲ့ နည္းနည္းပါးပါးေသာက္တာဟာ သီလ မက်ိဳးဘူး မဟုတ္လား။ နည္းနည္းေလးပဲဟာ။
ေျဖ - ဟုတ္ပါတယ္။ နည္းနည္းေလးပါပဲ။ ဒါေပတဲ့ နည္းနည္းေတာင္မွ မေစာင့္ထိန္းႏိုင္ရင္ သင့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ဟာ မခိုင္မာဘူးေပါ့။ မဟုတ္ဘူးလား။
ေမး - ငါးပါးသီလဟာ အျပဳသေဘာ မဟုတ္ပါဘူး။ ငါးပါးသီလက သင့္ကို မလုပ္ဖို႕ပဲ ေျပာတယ္။ လုပ္ဖို႕က်ေတာ့ မေျပာဘူး။
ေျဖ - ငါးပါးသီလဟာ ဗုဒၶဘာသာ ကိုယ္က်င့္တရားရဲ႕ အေျခခံ က်င့္၀တ္မွ်ပါပဲ။ က်င့္၀တ္အားလံုး မဟုတ္ပါဘူး။ ကြၽႏု္ပ္တို႕ရဲ႕ မေကာင္းတဲ့ အျပဳအမူေတြကို မွတ္သားထားၿပီးေတာ့ အဲဒါေတြကို မလုပ္မိေအာင္ ႀကိဳးစားျခင္းအားျဖင့္ ကိုယ္က်င့္တရားကို စ ရပါတယ္။ ဥပမာ - စကားေျပာတယ္ ဆိုၾကပါစို႕။ မုသားေျပာမႈကို ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္းအားျဖင့္ စ သင့္ေၾကာင္း ျမတ္စြာဘုရား မိန္႕ေတာ္မူပါတယ္။ အဲဒီလို ေရွာင္ၾကဥ္ၿပီးေတာ့ မွန္တဲ့စကား ႏူးညံ႕သိမ္ေမြ႕တဲ့စကား၊ ယဥ္ေက်းဖြယ္ရာစကား၊ အခ်ိန္ကာလႏွင့္ ကိုက္ညီတဲ့စကားကို ေျပာရပါမယ္။ ဗုဒၶျမတ္စြာက ေအာက္ပါအတိုင္း မိန္႕ေတာ္မူပါတယ္။ မမွန္ေသာ စကားကို ေရွာင္ၾကဥ္သူသည္ မွန္ေသာစကား၊ အားကိုးထိုက္ေသာစကား၊ ယံုၾကည္ထိုက္ေသာစကား၊ မွီခိုအားထားထိုက္ေသာ စကားကို ေျပာသူျဖစ္သည္။ သူသည္ ေလာကကို မလိမ္ညာ မလွည္႕စားေပ။ ဂံုးေခ်ာစကား ေရွာင္ၾကဥ္သူသည္ လူအမ်ားၾကားတြင္ စိတ္၀မ္း ကြဲျပားေစဖို႕ရာ ဤေနရာ၌ ၾကားေသာစကားကို ထိုေနရာ၌ မေျပာၾကားေပ။ ထိုေနရာ၌ ၾကားေသာ စကားကို ဤေနရာ၌ မေျပာၾကားေပ။ သူသည္ စိတ္၀မ္းကြဲျပား ေနသူမ်ားကို အေစ့အစပ္စကား ေျပာၾကား ေလ့ရွိ၏။ ခင္မင္ေနသူမ်ားကို ပိုမိုခ်စ္ခင္ေအာင္ အားေပးစကား ေျပာၾကားတတ္၏။ ညီညြတ္မႈသည္ သူ၏ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ ညီညြတ္မႈသည္ သူ၏ ၀မ္းေျမာက္မႈ၊ ညီညြတ္မႈသည္ သူ၏ ခ်စ္ခင္မႈျဖစ္သည္။ ဤသည္မွာ သူစကားေျပာရာတြင္ ပါ၀င္ေသာ စိတ္ထား ေစတနာျဖစ္သည္။ ၾကမ္းတမ္း ႐ိုင္းစိုင္းေသာ စကားကို ေရွာင္ၾကဥ္သူသည္ အျပစ္ကင္းေသာ စကား၊ နား ၀င္သာေသာ စကား၊ ႏွစ္သက္ဖြယ္ေသာ စကား၊ စိတ္ႏွလံုးသို႕ သက္၀င္ေသာ စကား၊ ယဥ္ေက်းေသာ စကား၊ အမ်ားႏွစ္သက္ သေဘာက်ေသာ စကားကို ေျပာဆိုတတ္၏ ။ အက်ိဳးမရ အႏွစ္သာရ မရွိေသာ စကားကို ေရွာင္ၾကဥ္သူသည္ အခ်ိန္ကာလႏွင့္ ကိုက္ညီေသာ စကား၊ မွန္ေသာစကား၊ အက်ိဳးရွိေသာ စကား၊ တရားႏွင့္ စပ္ေသာ စကား၊ က်င့္၀တ္ႏွင့္ စပ္ေသာ စကားကို ေျပာဆိုတတ္၏။ သူသည္ စိတ္ႏွလံုး၌ သိုမွီထားထိုက္ေသာ စကား၊ အခ်ိန္ကာလႏွင့္ ေလ်ာ္ေသာစကား၊ သင့္ေလ်ာ္ ေလ်ာက္ပတ္ေသာ စကား၊ အဓိပၸါယ္ ျပည့္၀ေသာစကား၊ အက်ိဳးစီးပြါးႏွင့္ စပ္ေသာ စကားကို ေျပာဆိုတတ္၏။
ေမး - ထာ၀ရဘုရား သို႕မဟုတ္ တန္ခိုးရွင္ဘုရားမ်ားရဲ႕ တန္ခိုးကို အားကိုးအားထားမွသာလွ်င္ လူေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႕ တခ်ိဳ႕ ေျပာၾကပါတယ္။ (အဲဒါ ဘယ္လို အေဘာရပါသလဲ။)
ေျဖ - ဒါကေတာ့ လံုး၀ မွားပါတယ္။ ျမင့္ျမတ္တဲ့ အျပစ္ကင္းတဲ့ အျပဳအမူေတြကို ျပဳမူေနၾကတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ၊ ဘယ္ဘာသာမွ မကိုးကြယ္သူေတြ သန္းခ်ီရွိၾကပါတယ္။ သူတို႕ဟာ တစ္ခါတေလမွသာ မဟုတ္ဘဲ အျမဲတေစ ျမင့္ျမတ္တဲ့ အျပစ္ကင္းတဲ့ အျပဳအမူေတြကို ျပဳမူေနၾကသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ထူး တစ္ေယာက္ကို ယံုၾကည္ေနၾကတဲ့ လူမ်ားအၾကားမွာ ေတြ႕ရတတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးလိုပါပဲ။ သင္ဟာ ႐ိုးသားစြာ ႀကိဳးစားရင္ သင့္ရဲ႕ အျပဳအမူေတြကို စင္ၾကယ္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ လံုး၀ အျပည့္အစံု မစင္ၾကယ္ႏိုင္ေတာင္မွ ပိုၿပီး စင္ၾကယ္ေအာင္ ႀကိဳးစား လုပ္ေဆာင္ႏိုင္တာကေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။
ေမး - ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ သက္သတ္လြတ္ သမားေတြ ျဖစ္သင့္တယ္ မဟုတ္လား။
ေျဖ - အဲဒီလိုျဖစ္ဖို႕ မလိုအပ္ပါဘူး။ ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ သက္သတ္လြတ္သမားမဟုတ္ပါဘူး။ သူ႕ရဲ႕ တပည့္မ်ားကိုလဲ သက္သတ္လြတ္စားဖို႕ မမိန္႕ၾကားပါဘူး။ ဒီေခတ္မွာေတာင္မွ သက္သတ္လြတ္သမား မဟုတ္ဘဲ စိတ္ေကာင္း ႏွလံုးေကာင္းရွိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။
ေမး - ဒါေပမဲ့ သင္ အသားစားရင္ သတၱ၀ါတစ္စံုတစ္ဦး ေသတဲ့အတြက္ သင့္မွာ သြယ္၀ိုက္ေသာအားျဖင့္ တာ၀န္ရွိပါတယ္။ အဲဒါဟာ ငါးပါးသီလထဲက ပထမ သိကၡာပုဒ္ကို ခ်ိဳးတာ မဟုတ္ပါဘူးလား။
ေျဖ - မွန္ပါတယ္။ တစ္စိတ္ တစ္ေဒသအားျဖင့္ သြယ္၀ိုက္ၿပီးတာ၀န္ရွိပါတယ္။ သုိ႕ေသာ္လဲ သင္ ဟင္းသီး ဟင္းရြက္ စားတဲ့အခါလဲ အတူတူပါပဲ။ လယ္ယာဦးႀကီးက ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြ ပိုးေပါက္မပါဘဲ သင့္ ထမင္းစားပြဲေပၚ ေရာက္ေအာင္ အဆိပ္ေတြ ဖ်န္းေပးရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သင့္ သားေရခါးပတ္အတြက္၊ လက္ဆြဲအိပ္အတြက္၊ သင္သံုးတဲ့ ဆပ္ျပာခ်က္ဖို႕ အမဲဆီ၊ ၿပီးေတာ့ တျခား တိရစၦာန္ သားေရနဲ႕ လုပ္ထားတဲ့ ပစၥည္းေတြ၊ ဒါေတြအတြက္ တိရစၦာန္ေတြကို သတ္ရပါတယ္။ တျခား သတၱ၀ါ ေသတဲ့အတြက္ တစ္နည္းနည္းနဲ႕ သြယ္၀ိုက္ၿပီး တာ၀န္ မရွိေအာင္ အသက္ရွင္ေနဖို႕ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါဟာ ဒုကၡသစၥာရဲ႕ ပံုစံ တစ္ခုပါပဲ။ သူလို ကိုယ္လို သာမာန္ အသက္ရွင္ေနတာဟာ ဆင္းရဲပါတယ္။ ေက်နပ္ဖြယ္ မရွိပါဘူး။ သင္ ပါဏာတိပါတ သိကၡာပုဒ္ ေဆာက္တည္တဲ့ အခါမွာ သတၱ၀ါရဲ႕ အသက္ကို သတ္ျခင္းအတြက္ တိုက္႐ိုက္ တာ၀န္ မရွိေအာင္ ႀကိဳးစား ေရွာင္ၾကဥ္ရပါတယ္။
ေမး - မဟာယာန ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ အသား မစားၾကဘူး မဟုတ္လား။
ေျဖ - အဲဒါ မမွန္ပါဘူး။ တ႐ုတ္ မဟာယာန ဗုဒၶဘာသာက သက္သတ္လြတ္စားဖို႕ အလြန္ အေလးထားေပမဲ့ တိဘက္ႏွင့္ ဂ်ပန္မွာရွိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာေတြ ကေတာ့ အမ်ိဳးသား အမ်ိဳးသမီးေရာ ဘုန္းႀကီးေတြပါ အသားစားတဲ့ အေလ့ ရွိပါတယ္။
ေမး - သို႕ေသာ္လဲ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္ဟာ သက္သတ္လြတ္သမားပဲ ျဖစ္သင့္တယ္လို႕ ကြၽႏု္ပ္ထင္ေနတုန္းပဲ။
ေျဖ - လူတစ္ေယာက္ဟာ သက္သတ္လြတ္ ၀ါဒကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ က်င့္သံုးၿပီး တကိုယ္ေကာင္းဆန္မယ္၊ မ႐ိုးေျဖာင့္ဘူး၊ ယုတ္ညံ့ နိမ့္က်မယ္ဆိုရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္က သက္သတ္လြတ္သမားေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ ကိုယ္ခ်င္စာတရားရွိတယ္၊ ရက္ေရာတယ္၊ သနားၾကင္နာတတ္တယ္ဆိုရင္ ဒီလူ ႏွစ္ေယာက္ထဲက ဘယ္သူဟာ ပိုေတာ္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ျဖစ္မလဲ။
ေမးသူ - ႐ိုးေျဖာင့္ၿပီး သနား ၾကင္နာတတ္တဲ့လူက ပိုေတာ္ပါတယ္။
ေျဖသူ - ဘာေၾကာင့္ပါလဲ။
ေမးသူ - ဒီလို ပုဂၢိဳလ္က စိတ္ေကာင္း ႏွလံုးေကာင္း ရွိေၾကာင္း ထင္ရွားလို႕ပါ။
ေျဖသူ - အတိအက် မွန္ပါတယ္။ အသား မစားတဲ့ လူက စိတ္ထား မျဖဴစင္ဘဲ ရွိတတ္သလို အသားစားတဲ့လူက စိတ္ႏွလံုး ျဖဴစင္ေနတာလဲ ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဗုဒၶတရားေတာ္မွာ အေရးႀကီးတာက စိတ္ႏွလံုးရဲ႕ အရည္အခ်င္းပါ။ အစားအစာမွာပါတဲ့ အရာ မဟုတ္ပါဘူး။ မ်ားစြာေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ အသားမစားဖို႕က်ေတာ့ သိပ္ဂ႐ုစိုက္ၾကတယ္။ တစ္ကိုယ္ေကာင္း ဆန္တာ၊ မ႐ိုးေျဖာင့္တာ၊ ရက္စက္တာ၊ မနာလို ၀န္တိုတာေတြ ကိုေတာ့ ေၾကာင့္ၾကခံၿပီး မစဥ္းစားၾကဘူး။ လုပ္ဖို႕ လြယ္ကူတဲ့ အစားအစာ ေျပာင္းလဲတာကိုေတာ့ လုပ္ၾကတယ္။ လုပ္ဖို႕ ခက္တဲ့ စိတ္ထား ေျပာင္းဖို႕က်ေတာ့ မလုပ္ၾကဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သက္သတ္လြတ္စားသူ ဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ ဗုဒၶဘာသာမွာ အေရး အႀကီးဆံုးက စိတ္ထား ျဖဴစင္ဖို႕ပဲဆိုတာ မွတ္ထားပါ။
Labels: အေမးအေျဖမ်ား
စာေရးသူ*** ေရႊဘုိသီလာ at 8:59 AM 0 အၾကံဳျပဳေဆြးေႏြးႏိုင္ပါသည္။
အေမးအေျဖမ်ား..........(၁)
ဗုဒၶအေမးအေျဖ
ႏုိင္ငံျခားသား ဘုန္းေတာ္ႀကီး တစ္ပါး၏ ဗုဒၶဘာသာအျမင္ အေမး အေျဖမ်ား
ဒီစာအုပ္က ဘာသာျပန္ စာအုပ္ပါ... စာအုပ္မူရင္း Good Question Good Answer အဂၤလိပ္စာအုပ္ကို ေရးသားသူက ၾသစေၾတးလ် ႏိုင္ငံသား ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးVen. Shravasti Dhammika ပါ။ ခ်မ္းေျမ႕ဆရာေတာ္ဘုရားက ျမန္မာလို ဘာသာျပန္ေပးထားတာပါ. စာအုပ္ကို ၁၉၉၃ခုႏွစ္ မွာ ထုတ္ေ၀ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ေျပာပံုအရကေတာ့ ဒီစာအုပ္မထုတ္မီ ျမတ္မဂၤလာ စာေစာင္မွာ ဒီစာအုပ္ကိုပဲ ပညာရွင္ တစ္ဦးက ဘာသာျပန္ၿပီး အခန္းဆက္အျဖစ္ ေဖၚျပဖူးပါတယ္။
ေမး - ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ ဘာလဲ။
ေျဖ - “ဗုဒၶဘာသာ“ ဆိုတဲ့ စကားလံုးဟာ “ဗုဓိ“ ဆိုတဲ့ စကားလံုးမွ လာတာပါ။ “ဗုဒၶ“ ဆိုတာ (ကိေလသာ တည္းဟူေသာ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းမွ) “ႏိုးလာသူ“ လို႕ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ ႏိုးၾကားေရး အေတြးအျမင္ (ဒႆန) ပညာပါပဲ။ ဒီဒႆနပညာကို ေဂါတမႏြယ္ဖြား သိဒၶတၳ မင္းသားကေန ဘုရား ျဖစ္လာတဲ့ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားက စတင္ေဟာေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားဟာ သက္ေတာ္ ၃၅ႏွစ္မွာ (ကိေလသာ တည္းဟူေသာ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းမွ) ႏိုးလာၿပီးလွ်င္ ဘုရားအျဖစ္သို႕ ေရာက္ေတာ္မူပါသည္။ ဗုဒၶဘာသာဟာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္လို႕ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေပါင္း သန္းသံုးရာေက်ာ္ ရွိေနပါၿပီ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာေလာက္ အထိေတာ့ ဗုဒၶဘာသာဟာ အေရွ႕တိုင္း ဒႆနပညာရပ္ တစ္ခုအျဖစ္သာ တည္ရွိခဲ့ပါတယ္။ သို႕ေသာ္လဲ ယခုအခ်ိန္မွာ ဥေရာပႏွင့္ အေမရိကတိုက္ရွိ ႏိုင္ငံေပါင္း မ်ားစြာမွာလဲ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ဦးေရ တျဖည္းျဖည္း တိုးပြါးေနပါတယ္။
ေမး - ဒီလိုဆိုရင္ ဗုဒၶဘာသာဟာ ဒႆနပညာရပ္ တစ္ခုဘဲေပါ့။
ေျဖ - ဒႆနပညာဆိုတာ အဂၤလိပ္စကား Philosopy ကို ဘာသာျပန္ထားတာပါ။ အဘိဓာန္မ်ား ဖြင့္ျပခ်က္အရ ဆိုရင္ "philo"ဆိုတာ “ခ်စ္ခင္ျခင္း ေမတၲာ“ လို႕ ဆိုလိုပါတယ္။ "sophy" ဆိုတာ “ပညာ“ လို႕ အဓိပၸါယ္ ရပါတယ္။ ဒီေတာ့ "Philosopy" ဆိုတာ “ပညာကို ခ်စ္ခင္ျခင္း“၊ သို႕မဟုတ္ “ေမတၲာႏွင့္ ပညာ“ လို႕ အဓိပၸါယ္ ရပါတယ္။ ဒီစကား ႏွစ္လံုးဟာ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို အျပည့္အ၀ ေဖၚျပႏိုင္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ တရားက သဘာ၀တရားကို ၾကည္လင္ျပတ္သားစြာ ကြၽႏု္ပ္တို႕ နားလည္ ႏိုင္ေရးအတြက္ အျပည့္စံုဆံုး ဥာဏ္ပညာအရည္အေသြး တိုးတက္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖို႕ သင္ေပးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြၽႏု္ပ္တို႕ဟာ သတၱ၀ါအားလံုးရဲ႕ မိတ္ေဆြသဖြယ္ ျဖစ္ႏိုင္ေစရန္ ေမတၱာ က႐ုဏာတရား တိုးပြါးေအာင္ ႀကိဳးစားဖို႕ကိုလဲ သင္ေပးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာကို အေတြးအျမင္ ပညာတစ္ရပ္လို႕ ဆိုႏိုင္ေသာ္လဲ သာမာန္ အေတြးအျမင္ပညာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျမင့္ျမတ္ေသာ အေတြးအျမင္ပညာ (Supreme Philosopy) သာ ျဖစ္ပါတယ္။
ေမး - ဗုဒၶဆိုတာ ဘယ္သူပါလဲ။
ေျဖ - ခရစ္မေပၚမီ ၅၆၃ ခုႏွစ္မွာ အိႏၵိယျပည္ ေျမာက္ပိုင္း (ကပၸိလ၀တ္ျပည္) ဘုရင္ သုေဒၶါဒနႏွင့္ မိဖုရား မယ္ေတာ္မာယာတို႕မွ သားကေလးတစ္ေယာက္ ဖြားျမင္ပါတယ္။ ဒီမင္းသားကေလးဟာ စည္းစိမ္ဥစၥာ ျပည့္ျပည့္စံုစံုႏွင့္ ႀကီးျပင္းလာရေသာ္လဲ ေနာက္ဆံုးမွာ ေလာကီစည္းစိမ္ဥစၥာေတြဟာ ခ်မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္မႈကို မေပးႏိုင္ဘူးဆိုတာ ေတြ႕လာရတယ္။ ဒီမင္းသားဟာ သူ႕ပတ္၀န္းက်င္မွာ သူေတြ႕ျမင္ရတဲ့ ဆင္းရဲဒုကၡေတြေၾကာင့္ အႀကီးအက်ယ္ စိတ္မခ်မ္းမသာျဖစ္ၿပီး လူသားတို႕ ခ်မ္းသာေရးအတြက္ ေသာ့ခ်က္ကိုရွာဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ အသက္၂၉ႏွစ္ ရွိတဲ့အခါ ဒီမင္းသားဟာ သူ႕ရဲ႕ၾကင္ယာေတာ္ (ယေသာဓရာ)ႏွင့္ သားေတာ္(ရာဟုလာ)ကို ထားခဲ့ၿပီးေတာ့ အဲဒီေခတ္က ဘာသာေရး ဆရာႀကီးမ်ားရဲ႕ အထံမွာ အသိပညာ ဆည္းပူးဖို႕ ထြက္လာခဲ့တယ္။ သူတို႕ဟာ ဒီမင္းသားကို ေျမာက္ျမားစြာ သင္ၾကား ေပးၾကေသာ္လဲ သူတို႕ကိုယ္တိုင္ ဆင္းရဲဒုကၡရဲ႕ အေၾကာင္းရင္း ဇစ္ျမစ္ကို မသိၾကတဲ့အတြက္ ဒီဆင္းရဲဒုကၡကို ဘယ္လို ေက်ာ္လြန္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာကိုလဲ မသိၾကဘူး။ သိဒၡတၳမင္းသားဟာ (ဥ႐ုေ၀လေတာ) မွာ ေျခာက္ႏွစ္ ၾကာေအာင္ ေလ့လာ ပြါးမ်ား အားထုတ္ၿပီးတဲ့ အခါမယ္ အ၀ိဇၨာကို ပယ္ခြါႏိုင္တဲ့အတြက္ (အမွန္တရားကို) ထိုးထြင္းသိျမင္သြားပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး သူ႕ကို “ဗုဒၶ“ (ကိေလသာတည္းဟူေသာ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းမွ) “ႏိုးလာသူ“လို႕ ေခၚေ၀ၚ သမုတ္ၾကပါတယ္။ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ ျမတ္ဘုရားဟာ အဲဒီအခ်ိန္မွစၿပီး ၄၅ႏွစ္ပတ္လံုး အိႏၵိယျပည္ ေျမာက္ပိုင္းမွာ သူေတြ႕သိထားတဲ့ တရားေတာ္မ်ားကို လွည့္လည္ေဟာေျပာ ခဲ့ပါတယ္။
(မွတ္ခ်က္ ။ ။ ဥ႐ုေ၀လေတာ၌ ဒုကၠရစရိယာ ေျခာက္ႏွစ္ၾကာ က်င့္စဥ္က ဘုရား မျဖစ္ေသးပါ။ ထိုအက်င့္မွားကို စြန္႕၍ အာနာပါနစ်ာန္ အေျခခံလ်က္ မဂၢင္ရွစ္တန္ ပြါးမွသာ ဘုရားအျဖစ္သို႕ ေရာက္ပါသည္။)
ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားရဲ႕ ႀကီးမားလွတဲ့ မဟာ က႐ုဏာေတာ္ႏွင့္ ခႏၲီတရားေၾကာင့္ မ်ားစြာေသာ လူတို႕ဟာ တပည့္သာ၀ကအျဖစ္ ခံယူၾကပါတယ္။ သက္ေတာ္ ရွစ္ဆယ္ ျပည့္ေတာ္မူတဲ့အခါ သဘာ၀အေလ်ာက္ အိုျခင္းတရား၊ နာျခင္းတရားမ်ား ဖိစီးႏွိပ္စက္ ခံရေသာ္လဲ ခ်မ္းေျမ႕ေအးၿငိမ္းလ်က္ပင္ ေနာက္ဆံုးမွာ ပရိနိဗၺာန္၀င္စံေတာ္ မူပါတယ္။
ေမး - ဗုဒၶဟာ သူ႕ရဲ႕ၾကင္ယာေတာ္နဲ႕ သားေတာ္ကို ပစ္ထားခဲ့တဲ့အတြက္ တာ၀န္မဲ့ရာ မေရာက္ဘူးလား။
ေျဖ - ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ သူ႕ရဲ႕ ၾကင္ယာေတာ္နဲ႕ သားေတာ္ကို လြယ္လြယ္နဲ႕ ပစ္ထားႏိုင္ခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူအခ်ိန္ အၾကာႀကီး စဥ္းစားၿပီး တြန္႕ဆုတ္တြန္႕ဆုတ္ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးက်မွ သူ႕မိသားစုကို ေကြၽးေမြးေစာင့္ေရွာက္ တာထက္ တေလာကလံုးရဲ႕ အက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္တာက ပိုၿပီး အက်ိဳး ႀကီးမားတယ္လို႕ ဆံုးျဖတ္ၿပီး ဒီလမ္းကို ေရြးခ်ယ္လိုက္တာပါပဲ။ ႀကီးမားတဲ့ မဟာ က႐ုဏာေတာ္က ဗုဒၶျမတ္စြာကို တေလာကလံုးရဲ႕ အက်ိဳးကို ေဆာင္ေစတာပါပဲ။ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ႕ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႕ၿပီး အဆင္းရဲအပင္ပန္း ခံမႈေၾကာင့္ တေလာကလံုး ႀကီးမားတဲ့ အက်ိဳးကို အခုတိုင္ ခံစားေနၾကရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကိုၾကည့္ရင္ ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ တာ၀န္မမဲ့ေၾကာင္း ထင္ရွားပါတယ္။ ဒါဟာ အႀကီးမားဆံုးေသာ စြန္႕လႊတ္မႈ ႀကီးပါပဲ။
ေမး - ဗုဒၶက ပရိနိဗၺာန္ စံသြားၿပီဆိုေတာ့ သူက ကြၽႏု္ပ္တို႕ကို ဘယ္လို ကူညီႏိုင္ပါသလဲ။
ေျဖ - လွ်ပ္စစ္ဓါတ္ကိုေတြ႕ရွိတဲ့ မုိက္ကယ္ ဖာရာေဒး ဟာ ကြယ္လြန္သြားပါၿပီ။ သို႕ေသာ္လဲ သူ႕ရဲ႕ ေတြ႕ရွိခ်က္က ကြၽႏု္ပ္တို႕ကို အခုတိုင္ ကူညီေနပါတယ္။ ေရာဂါေပါင္း မ်ားစြာကို ကုသတဲ့ ကုထံုးေတြကို ေတြ႕ရွိတဲ့ လူး၀စ္ပါးစ္ခ်ား ဟာလဲ ကြယ္လြန္သြားပါၿပီ။ သို႕ေသာ္လဲ သူေတြ႕ရွိတဲ့ ကုထံုးေတြက အခုတိုင္ အသက္ေပါင္းမ်ားစြာကို ကယ္ေနဆဲပါပဲ။ ေက်ာ္ၾကားတဲ့ အႏုပညာ မ်ားစြာကို တီထြင္ ဖန္တီးခဲ့တဲ့ လီယိုနာဒိုဒါဗင္ခ်ီ ဟာလဲ ေသသြားပါၿပီ။ သို႕ေသာ္လဲ သူဖန္တီးခဲ့တဲ့ အႏုပညာေတြက လူေတြကို အခုတိုင္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ေပးေနဆဲပါပဲ။ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ားနဲ႕ အာဇာနည္ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ား ကြယ္လြန္သြားၾကတာ ရာစုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေသာ္လဲ သူတို႕အေၾကာင္းကို ကြၽႏု္ပ္တို႕ ဖတ္႐ႈရတဲ့အခါမွာ သူတို႕လို ေနထိုင္ ျပဳမူလိုစိတ္မ်ား ကြၽႏု္ပ္တို႕ သႏၲာန္မွာ တဖြားဖြား ေပၚလာပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ဗုဒၶျမတ္စြာ ပရိနိဗၺာန္ စံတာဟာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ ၾကာသြားပါၿပီ။ သို႕ေသာ္လဲ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားရဲ႕ တရားေတာ္မ်ားဟာ အခုတိုင္ ကူညီေနဆဲပါပဲ။ ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ႕ နမူနာေကာင္းေတြက လူေတြကို အခုတိုင္ အားတက္ေစတုန္းပါပဲ။ သူ႕စကားေတာ္ေတြက အခုတိုင္ လူေတြရဲ႕ ဘ၀ေတြကို ေျပာင္းလဲေစတုန္းပါပဲ။ ဗုဒၶျမတ္စြာမွာသာလွ်င္ ပရိနိဗၺာန္စံၿပီးေနာက္ ရာစုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာသည့္တိုင္ေအာင္ ဒီလိုစြမ္းအားမ်ား ရွိေနႏိုင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။
ေမး - ဗုဒၶဟာ ထာ၀ရဘုရား God လား။
ေျဖ - ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ ထာ၀ရဘုရား မဟုတ္ပါဘူး။ ဗုဒၶျမတ္စြာက သူဟာ ထာ၀ရဘုရား လို႕ျဖစ္ေစ၊ ထာ၀ရဘုရားရဲ႕ သားေတာ္လို႕ျဖစ္ေစ၊ ထာ၀ရဘုရားက လႊတ္လိုက္တဲ့ တမန္ေတာ္လို႕ျဖစ္ေစ မမိန္႕ၾကားပါဘူး။ ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ အလံုးစံု ျပည့္စံုတဲ့ လူသား တစ္ဦးပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သူ႕လို ကြၽႏု္ပ္တို႕ ႀကိဳးစားလွ်င္ ကြၽႏု္ပ္တို႕လဲ သူ႕လိုပဲ အလံုးစံု ျပည့္စံုသူမ်ား ျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း မိန္႕ၾကားေတာ္ မူပါတယ္။
ေမး - ဗုဒၶဟာ ထာ၀ရဘုရား မဟုတ္ရင္ ဘာေၾကာင့္ သူ႕ကို လူေတြက ရွိခိုး ကိုးကြယ္ေနၾကသလဲ။
ေျဖ - ကိုးကြယ္နည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က တစ္စံုတစ္ခုေသာ တန္ခိုးရွင္ဘုရားကို (a God) ကိုးကြယ္တဲ့အခါ အဲဒီဘုရားကို ခ်ီးက်ဴးေထာပနာ ျပဳၾကတယ္။ ဂုဏ္ျပဳၾကတယ္။ တစ္စံုတစ္ရာ ပူေဇာ္ ပသ ၾကတယ္။ ကိုယ္လိုတာကို ဘုရားဆီမွာ ေတာင္းၾကတယ္။ အဲဒီလို လုပ္ၾကတာကေတာ့ မိမိတို႕ရဲ႕ ခ်ီးက်ဴးေထာပနာသံကို အဲဒီဘုရားက ၾကားလိမ့္မယ္လို႕ ယံုၾကည္လို႕၊ ပူေဇာ္ ပသ တာကို လက္ခံလိမ့္မယ္လို႕ ယံုၾကည္လို႕၊ ဆုေတာင္းတာကို ျဖည့္ဆည္းေပးလိမ့္မယ္လို႕ ယံုၾကည္လို႕ပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ကေတာ့ ဒီလို ကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္မႈ မ်ိဳးကို မလုပ္ၾကပါဘူး။ တျခား ကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္မႈတစ္မ်ိဳးကေတာ့ မိမိတို႕ ေလးျမတ္ၾကည္ညိဳတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦးဦး သို႕မဟုတ္ တစ္စံုတစ္ရာကို ႐ိုေသသမႈ ဂါရ၀ ျပဳၾကတယ္။ ဆရာအခန္းထဲ ၀င္လာရင္ ေနရာက ထ ေပးၾကတယ္။ ဂုဏ္သေရရွိတဲ့ လူနဲ႕ေတြ႕ရင္လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္။ အမ်ိဳးသားသီခ်င္း တီးရင္ မတ္တပ္ရပ္ အေလးျပဳၾကတယ္။ ဒါေတြအားလံုးဟာ ႐ိုေသေလးစားမႈကို ျပတဲ့ အမူအရာေတြ ပါပဲ။ ေလးျမတ္ၾကည္ညိဳမႈကို ေဖၚျပၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို အ႐ိုအေသ ဂါရ၀ျပဳၿပီး ရွိခိုး ကိုးကြယ္မႈဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား ျပဳလုပ္ၾကတဲ့ ရွိခိုး ကိုးကြယ္မႈမ်ိဳးပါပဲ။ တင္ပလႅင္ ေခြ ထိုင္ၿပီး ရင္ခြင္ထက္မွာ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ရြရြကေလးခ်ထားတဲ့ ဗုဒၶ႐ုပ္ပြါးေတာ္ရဲ႕ မဟာက႐ုဏာေတာ္ျဖင့္ ၾကည္လင္ လန္းဆန္းေနတဲ့ မ်က္ႏွာေတာ္ဟာ ကြၽႏု္ပ္တို႕ရဲ႕ သႏၲာန္မွာ ၿငိမ္းေအးမႈနဲ႕ ေမတၱာတရား တိုးပြါးေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖို႕ ကြၽႏု္ပ္တို႕ကို သတိေပး ေနပါတယ္။ အေမႊးတိုင္ရဲ႕ အေမႊးနံ႕က ကြၽႏု္ပ္တို႕ သႏၲာန္မွာ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ေတြ ပ်ံ႕ႏွံ႕ေနေစဖို႕ သတိေပးေနပါတယ္။ ဆီမီးကေတာ့ ပညာဆီမီး တန္ေဆာင္ ထြန္းေျပာင္ေစဖို႕ သတိေပးေနပါတယ္။ ကပ္လွဴထားတဲ့ ပန္းမ်ားရဲ႕ ၫႈိးႏြမ္းေၾကြက်သြားတဲ့ သေဘာက ကြၽႏု္ပ္တို႕အား အနိစၥတရားကို သတိရေစပါတယ္။ ဗုဒၶ႐ုပ္ပြါးေတာ္ေရွ႕မွာ ဦးၫႊတ္ရွိခိုးျခင္းက ကြၽႏု္ပ္တို႕ကို တရားဓမၼ ေဟာေျပာၫႊန္ျပ ဆံုးမေတာ္မူတဲ့အတြက္ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ ျမတ္ဘုရားရဲ႕ ဂုဏ္ေက်းဇူးေတာ္ကို ေလးျမတ္ေကာ္ေရာ္ ပူေဇာ္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားရဲ႕ ရွိခိုးကိုးကြယ္မႈပါပဲ။
ေမး - ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားဟာ ႐ုပ္တုကို ကိုးကြယ္ၾကတယ္လို႕ တခ်ိဳ႕လူမ်ားက ေျပာတာ ၾကားဘူးပါတယ္။ ဟုတ္ပါသလား။
ေျဖ - ဒီလို အေျပာမ်ိဳးဟာ ဗုဒၶဘာသာကို နားလည္မွားေနတဲ့ လူေတြ ေျပာၾကတဲ့ စကားေတြပါ။ အဘိဓာန္မ်ားကေတာ့ ႐ုပ္တုကို ထာ၀ရဘုရား(God) အျဖစ္နဲ႕ ရွိခုိး ကိုးကြယ္ၾကတာကို ႐ုပ္တု ကိုးကြယ္မႈ လို႕ ဖြင့္ျပၾကပါတယ္။ သိၾကတဲ့အတိုင္းပဲ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားဟာ ဗုဒၶျမတ္စြာကို ထာ၀ရဘုရားတစ္ပါး(God) အေနနဲ႕ ယံုၾကည္ သိမွတ္ၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားဟာ သစ္သား႐ုပ္တု၊ သံ႐ုပ္တု၊ ေၾကး႐ုပ္တု စသည္ကို ဘယ္မွာ ကိုးကြယ္ၾကပါမလဲ။ သို႕ေသာ္လဲ တစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဘာသာတရားတိုင္းမွာ ဘာသာ၀င္တိုင္းဟာ အယူအဆ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေဖၚျပဖို႕ အမွတ္လကၡဏာ(Symbol) အမ်ိဳးမ်ိဳးကို အသံုးျပဳၾကပါတယ္။ ဥပမာ - တာအိုဘာသာမွာဆိုရင္ ဆန္႕က်င္ဘက္ ႏွစ္ခုတို႕ရဲ႕ ညီၫႊတ္ ေပါင္းစည္းမႈကို ေဖၚျပဖို႕ရာ ယင္နဲ႕ယန္(Ying -Yang) ကို အမွတ္လကၡဏာအျဖစ္ အသံုးျပဳပါတယ္။ ဆစ္ဘာသာမွာ ဘာသာေရးဆိုင္ရာ ႐ုန္းကန္လႈပ္ရွားမႈကို ေဖၚျပဖို႕ရာ ဓားကို အမွတ္လကၡဏာအျဖစ္ အသံုးျပဳပါတယ္။ ခရစ္ယာန္ဘာသာမွာ ခရစ္ေတာ္ တည္ရွိျခင္းကို ေဖၚျပဖို႕ရာ ငါးကို အမွတ္လကၡဏာအျဖစ္ အသံုးျပဳၾကတယ္။ ခရစ္ေတာ္ရဲ႕ လူသားအတြက္ အသက္စြန္႕လႊတ္မႈကို ေဖာ္ျပဖို႕ရာ လက္၀ါးကပ္တိုင္ကို အမွတ္လကၡဏာအျဖစ္ အသံုးျပဳပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာမွာ လူသားတစ္ဦးရဲ႕ အလံုးစံုၿပီးျပည့္စံုမႈကို ေဖၚျပဖို႕ရာ ဘုရား႐ုပ္တုေတာ္ကို အမွတ္လကၶဏာအျဖစ္ အသံုးျပဳၾကပါတယ္။ ဗုဒၶ႐ုပ္တုေတာ္က ဗုဒၶရဲ႕ တရားေတာ္မ်ားမွာ ပါ၀င္တဲ့ လူသားနဲ႕ သက္ဆိုင္တဲ့ သဘာ၀မ်ားကို ကြၽႏ္ုပ္တို႕အား သတိရေစပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာဟာ လူသားကို ဗဟိုျပဳပါတယ္ ထာ၀ရဘုရား သိ ကို ဗဟိုမျပဳဘူး ဆိုတဲ့ အခ်က္နဲ႕ အလံုးစံု ၿပီးျပည့္စံုေရးနဲ႕ အသိမွန္ အျမင္မွန္ ရေရးအတြက္ ဗဟိဒၶသႏၲာန္ကို မၾကည့္ရဘူး၊အဇၩတၱသႏၲာန္ကိုသာ ၾကည့္ရမယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကိုလဲ ကြၽႏ္ုပ္တို႕အား သတိရေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ ႐ုပ္တုကို ရွိခိုးကိုးကြယ္တယ္ဆိုတဲ့ စြပ္စြဲေျပာဆိုခ်က္ေတြဟာ မမွန္ပါဘူး။
ေမး - တ႐ုတ္ ဗုဒၶဘာသာ ဘုရားေက်ာင္းေတြ ထဲမွာ စကၠဴပိုက္ဆံေတြကို မီး႐ႈိ႕တာေတြ၊ ၿပီးေတာ့ တျခား ထူးထူးဆန္းဆန္း လုပ္ၾကတာ ေတြ႕ၾကရပါတယ္။ အဲဒါေတြကို ဘာေၾကာင့္ လုပ္ၾကပါသလဲ။
ေျဖ - ကြၽႏု္ပ္တို႕ဟာ ကြၽႏု္ပ္တို႕ နားမလည္တဲ့ အရာမ်ားကို ေတြ႕ရတဲ့အခါ အဲဒါေတြကို ကြၽႏု္ပ္တို႕အတြက္ ထူးဆန္းေနတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုဟာေတြကို အထူးအဆန္း ေတြပဲလို႕ အမွတ္တမဲ့ ဘာသိဘာသာ မေနပဲ အဲဒါေတြရဲ႕ အဓိပၸါယ္ေတြကို ရွာေဖြဖို႕ ႀကိဳးစားသင့္ၾကပါတယ္။ မွန္ပါတယ္၊ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ လိုက္နာ လုပ္ေဆာင္ေနၾကတာေတြဟာ ဗုဒၶတရားေတာ္မွာ အေျခမခံပဲ နားလည္မွားမႈနဲ႕ အမ်ားယံုၾကည္ လက္ခံထားတဲ့ အစြဲအလမ္းေပၚမွာ အေျခခံထားတာ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ ဒီလိုကိစၥေတြဟာ ဗုဒၶဘာသာ တစ္ခုတည္းမွာသာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာသာတိုင္းမွာပဲ ရံဖန္ရံခါ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ ဗုဒၶျမတ္စြာ တရားေတာ္မ်ားကို ရွင္းလင္းျပတ္သားစြာ အေသးစိတ္ ေဟာျပေတာ္မူပါတယ္။ အဲဒါကိုမွ ျပည့္ျပည့္စံုစံု နားမလည္ရင္ေတာ့ ဗုဒၶျမတ္စြာကို အျပစ္ဆိုလို႕ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါနဲ႕ပတ္သက္လို႕ မွတ္သားဖြယ္ အဆံုးအမ တစ္ခုကေတာ့ ေရာဂါေ၀ဒနာ ခံစားေနရေသာ လူတစ္ေယာက္သည္ ေဆးဆရာအထံမွ ေဆးကုသမႈ ခံယူဖို႕ လြယ္ကူပါလ်က္နဲ႕ ကုသမႈ မခံယူလွ်င္ ေဆးဆရာ၏ အျပစ္မဟုတ္ေပ။ ထို႕အတူပင္ ကိေလသာေရာဂါ အဖိစီး အႏွိပ္စက္ ခံေနရသူသည္ ျမတ္စြာဘုရား၏ တရားေတာ္မ်ား ရွိေနပါလ်က္နဲ႕ တရားေဆးျဖင့္ မကုစားလွ်င္ ျမတ္စြာဘုရား၏ အျပစ္မဟုတ္ေပ။} ဗုဒၶဘာသာကိုပဲျဖစ္ေစ၊ တျခား ဘာသာတရားကိုပဲျဖစ္ေစ အဲဒီဘာသာတရားအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း နားမလည္သူမ်ားက အမွား၊ အမွန္၊ အဆိုး၊ အေကာင္း ကို မဆံုးျဖတ္သင့္ပါဘူး။
ေမး - ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ကုသိုလ္ျဖစ္ လုပ္ငန္းေတြ လုပ္ၾကတာ သိပ္မၾကားမိပါဘူး။ အဲဒါ ဘာေၾကာင့္လဲ။
ေျဖ - ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြလဲ ကုသိုလ္ျဖစ္ လုပ္ငန္းေတြ လုပ္ၾကပါတယ္။ သင္မၾကားမိတာကေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားဟာ သူတို႕လုပ္တဲ့ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြ အေၾကာင္းကို ၀ါၾကြားေျပာဆိုဖို႕ မလိုဘူးလို႕ ယူဆထားၾကလို႕ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ႏွစ္ေပါင္းေတာ္ေတာ္ၾကာဆီက ဂ်ပန္ ဗုဒၶဘာသာ ေခါင္းေဆာင္ တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ နစ္ခိုနိရ၀ါႏို ဟာ ဘာသာတရားအားလံုး ေပါင္စည္းညီၫြတ္မႈ တိုးတက္ေရးကို လုပ္ေဆာင္တဲ့အတြက္ (Templeton Prize) တင္ပယ္လ္တန္ဆုကုိ ရရွိပါတယ္။ အလားတူပဲ ထိုင္းဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး တစ္ပါးဟာ မူးယစ္ေဆး စြဲသူမ်ားကို ကုသရာမွာ ထူးခြၽန္တဲ့အတြက္ မက္ေဆးေဆး ဆုကို ရရွိခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၈၇ ခုႏွစ္တုန္းကလဲ အရွင္ ကႏၲယပိ၀တ္ ဆိုတဲ့ ထိုင္းဘုန္းႀကီးတစ္ပါးဟာ ေက်းလက္ ေတာရြာမ်ားမွာရွိတဲ့ အေျခအေနမဲ့ ကေလးမ်ားကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာေအာင္ ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တဲ့အတြက္ ]ေနာ္ေ၀ ကေလးမ်ား၏ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆု} ကို ရရွိခဲ့ပါတယ္။ အေနာက္တိုင္း ဗုဒၶဘာသာအဖြဲ႕ (Western Buddhist Order) ဟာ အိႏၵိယျပည္မွာ ဆင္းရဲသားမ်ား အတြက္ ႀကီးမားက်ယ္ျပန္႕တဲ့ လူမႈေရး လုပ္ငန္းေတြကို လုပ္ေဆာင္ေနပါတယ္။ စာသင္ေက်ာင္းေတြ၊ ကေလးျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ေရး ဌာနေတြ၊ ေဆးေပးခန္းေတြ၊ တႏိုင္ စက္မႈလုပ္ငန္း အေသးစားေတြ တည္ေထာင္ၿပီး ျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ေပးေနပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားဟာ တျခား ဘာသာ၀င္မ်ားလိုပဲ သူတစ္ပါးကို အကူအညီ ေပးရတာဟာ သူတို႕ရဲ႕ ဘာသာတရား လိုက္နာက်င့္ၾကံမႈကို ေဖၚျပတာပဲလို႕ သိျမင္မွတ္ယူၾကပါတယ္။ သို႕ေသာ္လဲ ဒါေတြကို ကိုယ့္ကိုယ္ကို မထင္ေပၚေစပဲ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ပဲ လုပ္သင့္တယ္လို႕ ယံုၾကည္ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႕ရဲ႕ ကုသိုလ္ျဖစ္လုပ္ငန္းေတြ အေၾကာင္းကို သင္ သိပ္မၾကားရတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
ေမး - ဘာေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲျပားေနပါသလဲ။
ေျဖ - လူေတြ စားသံုးၾကတဲ့ သၾကားေတြလဲ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကတာ မဟုတ္လား။ သၾကားျဖဴ၊ သၾကားညိဳ၊ ေက်ာက္သၾကား၊ သၾကားရည္၊ ေရခဲသၾကား စသည္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကတာပဲ။ သို႕ေသာ္လဲ အားလံုးဟာ သၾကားခ်ည္းပဲ ၿပီးေတာ့ သၾကားတိုင္းဟာ ခ်ိဳၾကတာခ်ည္းပဲ။ မခ်ိဳတဲ့ သၾကားရယ္လို႕ မရွိဘူး။ ဒီလို သၾကားအမ်ိဳးမ်ိဳးအစားစား ထုတ္ၾကတာက သူတို႕ကို သံုးစြဲပံု သံုးစြဲနည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကလို႕ပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာလဲ ထို႕အတူပါပဲ။ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ၊ စ်င္ ဗုဒၶဘာသာ၊ အမိတာဘာ ဗုဒၶဘာသာ၊ ေယာဂါစာရ ဗုဒၶဘာသာ၊ ၀ဇီရယာန ဗုဒၶဘာသာ စသည္ျဖင့္ ကြဲျပားေနၾကေသာ္လဲ အႏွစ္သာရအားျဖင့္ အတူတူပါပဲ။ အဲဒီ အႏွစ္သာရက ဘာလဲဆိုေတာ့ ကိေလသာမွ လြတ္ေျမာက္ျခင္း၊ ဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္ျခင္းဆိုတဲ့ အႏွစ္သာရပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာဟာ သူျဖစ္ေပၚရာ ယဥ္ေက်းမႈ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ဟပ္မိေအာင္ အသြင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္လာခဲ့ပါတယ္။ အသစ္ျဖစ္တဲ့ မ်ိဳးဆက္ အသီးသီးနဲ႕ ကိုက္ညီေအာင္ ရာစုႏွစ္မ်ား တေလ်ာက္မွာ ဗုဒၶဘာသာကို ျပန္ၿပီး အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုၾကပါတယ္။ ျပင္ပ ပံုပန္းသဏၭာန္ အေနနဲ႕ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲျပားေနတယ္လို႕ ထင္ရေသာ္လဲ အားလံုးရဲ႕ ဗဟိုခ်က္မ အႏွစ္သာရကေတာ့ သစၥာေလးပါး မဂၢင္ရွစ္ပါးပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာ အပါအ၀င္ ဘာသာႀကီးမ်ား အားလံုးဟာ ဂိုဏ္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲခဲ့ၾကပါတယ္။ သို႕ေသာ္လဲ ဗုဒၶဘာသာ ဂိုဏ္းအမ်ိဳးမ်ိဳးဟာ အခ်င္းခ်င္း ဘယ္ေတာ့မွ စစ္ပြဲေတြ မဆင္ႏႊဲခဲ့ၾကပါဘူး။ သူတို႕ဟာ အခ်င္းခ်င္း ဘယ္ေတာ့မွ ရန္မပြါး ခဲ့ၾကပါဘူး။ ခုေခတ္မွာဆိုရင္ ဂိုဏ္းတစ္ဂိုဏ္းရဲ႕ ေက်ာင္းကန္ဘုရားကို တစ္ျခား ဂိုဏ္းတစ္ခုက သြားေရာက္ၿပီး အတူတကြ ဘုရား၀တ္ျပဳၾကပါတယ္။ တျခားဘာသာေရး ေလာကမွာ တကယ္ေတာ့ အလြန္ရွားပါတယ္။
ေမး - သင္က ဗုဒၶဘာသာကို အလြန္ အထင္ႀကီးတာပဲ။ သင္ဟာ သင့္ဘာသာတရားကို မွန္တယ္လို႕ ယူဆၿပီး တျခားဘာသာ အားလံုးကို မွားတယ္လို႕ ယူဆပံုရတယ္။
ေျဖ - ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ႕ တရားေတာ္မ်ားကို နားလည္ သေဘာေပါက္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ မည္သူမဆို တျခား ဘာသာတရား မွားတယ္လို႕ မထင္ၾကပါဘူး။ တျခားဘာသာတရားမ်ားကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေ၀ဖန္စစ္ေဆးဖို႕ရာ စစ္မွန္တဲ့ လံု႕လ၀ီရိယကို ျပဳသူမွန္သမွ် ဘယ္သူမွ အဲဒီလို မထင္ၾကပါဘူး။ ဘာသာတရား အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေလ့လာတဲ့ အခါမွာ ပထမဆံုး သတိျပဳမိတာကေတာ့ ဒီဘာသာတရား ေတြဟာ အခ်င္းခ်င္း ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား တူညီၾကတယ္ ဆိုတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။ အားလံုးေသာ ဘာသာတရားမ်ားက လူသားရဲ႕ လက္ရွိ အေျခအေနဟာ ေက်နပ္ဖြယ္ မရွိဘူးလို႕ ၀န္ခံၾကတာပါပဲ။ လူသားရဲ႕ အေျခအေန တိုးတက္လိုရင္ စိတ္ေနစိတ္ထား အျပဳအမူ ေျပာင္းလဲဖို႕ လိုအပ္တယ္လို႕ အားလံုးယံုၾကည္ၾကပါတယ္။ ဘာသာတရား အားလံုးဟာ ေမတၱာ၊ က႐ုဏာ၊ ေပးကမ္းလွဴဒါန္းျခင္း၊ လူမႈေရး၊ တာ၀န္၀တ္တရားမ်ား ေဆာင္ရြက္ျခင္း စတဲ့ က်င့္၀တ္မ်ားကို သင္ၾကားေပးၾကပါတယ္။ ဒီဘာသာတရား အားလံုးက အဆံုးစြန္ ျပည့္စံုတဲ့ သေဘာတစ္ခုဟာ ပံုသဏၭာန္ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ရွိတယ္ဆိုတာ လက္ခံၾကပါတယ္။ ဘာသာတရားမ်ားက ဒီ လံုး၀အုပ္စံု ျပည့္စံုတဲ့ သဘာ၀ကို ဘာသာစကား အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ နာမည္အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အမွတ္အသား အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ရွင္းလင္း ေဖၚျပၾကပါတယ္။ အရာရာကို တစ္ဘက္သက္ ႐ႈျမင္သံုးသပ္တဲ့နည္းကို အျမင္က်ဥ္းစြာ တြယ္ကပ္ထားၾကတဲ့ အခါမွာသာ သည္းမခံႏိုင္မႈ၊ မာနတရားနဲ႕ ကိုယ္သာမွန္ စိတ္ထားေတြ ျဖစ္ပြါးေပၚေပါက္ လာတတ္ပါတယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ အဂၤလိပ္၊ ျပင္သစ္၊ တ႐ုတ္၊ အင္ဒိုနီးရွား၊ လူ ၄ ဦး ေကာ္ဖီပန္းကန္ တစ္လံုးကို ၾကည့္ၾကတယ္ ဆိုပါစို႕။ အဲဒီပန္းကန္ကို အဂၤလိပ္က Cup လို႕ေခၚတယ္။ ျပင္သစ္က Tasse လို႕ေခၚတယ္။ တ႐ုတ္က Pei ၊ အင္ဒိုနီးရွားက Cawan လို႕ေခၚတယ္။ အဲဒါ သူ႕အေခၚမွန္တယ္၊ တစ္ျခားလူ႕အေခၚ မွားတယ္လို႕ ကိုယ့္အဘိဓာန္ ကိုယ္ ကိုးကားၿပီး အေၾကာက္အကန္ ျငင္းခံုးေနၾကပါေရာ။ အဲဒီအခိုက္မွာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ဦး ေရာက္လာၿပီး ဘာမွေျပာမေနဘဲ ေကာ္ဖီပန္းကန္ကို ေကာက္ယူၿပီး ေမာ့ေသာက္ျပစ္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ သူက ဟိုလူေလးေယာက္ကို ေျပာလိုက္တယ္။ ဒီပန္းကန္ကို ဘယ္လိုပဲ မိတ္ေဆြတို႕ေခၚေခၚ လိုရင္းက ဒါကို ေကာ္ဖီေသာက္ဖို႕ အသံုးျပဳတာပါပဲ၊ ျငင္းခံုေနလို႕ ဘာအက်ိဳးရွိမလဲ၊ ေသာက္ဖို႕ပန္းကန္ကို ေသာက္လိုက္မွ အေမာေျပၿပီး လန္းဆန္းလာမွာေပါ့၊ အဲဒါ လိုရင္းပဲ။ ဒါဟာ ဘာသာတရားမ်ားအပၚ ဗုဒၶဘာသာက ျမင္တဲ့ အျမင္၊ ထားတဲ့ စိတ္ထားပါပဲ။
ဘ၀အတြက္
ပါပသၼိ ံ ရမတိ မေနာ တဲ့ စိတ္ဟာမေကာင္းမႈမွာ ေမြ႔ေလ်ာ္တယ္ လုိ႔ ဗုဒၶေဟာေတာ္မူေတာ္သည္ႏွင့္အညီ သတၱ၀ါတုိင္းမွာ မေကာင္းမႈကုိသာ ေမြ႕ေလ်ာ္ေနၿပီး ေက်နပ္ေနၾကေပသည္။
ဘ၀ရဲ႕အေမာေလးေတြကို ေခတၱေမာပန္းေျဖတာဆုိၿပီး ရပ္နားတဲ့ သူမ်ားလည္း ရွိေနေပေသးသည္။ မည္သို႔ဆိုေစေတာ့ ေကာင္းမႈကိုေတာ့ ျဖင့္ ျပဳလုပ္ဖို႔ရန္ မေမ့သင့္။
ကုိယ္ပုိင္ဘ၀ရဲ႕ လြတ္ေျမာက္ရာလမ္းကား ဤလမ္းမဟုတ္ေပဘူးလား။
ေနာက္ေနာင္ေတြရဲ႕ တုိးတက္မႈေတြဟာ ယခုဘ၀နဲ႔ သက္ဆိုင္ေနတယ္ဆိုတာ သတိရသင့္ပါသည္။
သုိ႔ေၾကာင့္ မိမိတို႔၏ ဘ၀ေရွ႕ေရးအတြက္ ေႏွာင္းျမန္မၾကာ တိုးတက္စည္ပင္ေအာင္ ကုိယ္စီ ေရေလာင္း ေပါင္းသင္ႏုိင္ၾကပါေစ..........
စာေရးသူ*** ေရႊဘုိသီလာ at 8:51 AM 0 အၾကံဳျပဳေဆြးေႏြးႏိုင္ပါသည္။
အေမဆုိတာ.......(.ျဖစ္ရပ္မွန္) -ေရႊဘုိသီလာ
ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္သားေတြက သူ႔ကိုေတြ႔တဲ႔ အခ်ိန္မွာ သူေသေနခဲ႔ၿပီ ။ ၿပိဳက်လာတဲ႔ အိမ္ပိမိၿပီး သူေသသြားတာ ။ အပ်က္အစီးေတြ ၾကားကေန ေသဆံုးေနတဲ႔ သူ႔ပံုစံကို လွမ္းၿမင္ေနရတယ္ ဒူးေကြးၿပီး ေရွ႕ကို ကိုင္းေနတဲ႔ ကိုယ္ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို အားၿပဳ ေထာက္ထားတဲ႔ သူ႔ပံုစံက ဘုရား၀တ္ၿပဳေနတဲ႔ ပံုနဲ႔တူေနတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ အသက္ရွင္မရွင္ ပိုေသခ်ာေအာင္ ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္သားေတြက သူ႔ကို စမ္းသပ္ၾကည့္ၾကတယ္ ။ ကယ္ဆယ္ေရး အလုပ္သမားတဦးက ဦးခိုက္ခ်ေသေနတဲ႔ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ထဲ ခဲရာခဲဆစ္ လက္ကိုထိုးထည့္ၿပီး ၀မ္းသာအားရ လွမ္းေအာ္လိုက္တယ္ ။
“လူရွိတယ္ ကေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္ ၊ အသက္ရွင္လ်က္ပဲ” လို႔ထေအာ္လိုက္တယ္ ။ ရွိသမွ် ခြန္အားေတြနဲ႔ သူ႔ကိုယ္ေပၚမွာ ဖိကပ္ေနတဲ႔ အုတ္ပံုေတြကို ရွင္းလင္းလိုက္ၾကတယ္ ။ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ကို ေထာင္မတ္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ႔ သံုး ၊ ေလးလသား အရြယ္ကေလး တစ္ေယာက္ကို သြားေတြ႔မိတယ္ ။ ကေလးကိုစစ္ေဆးဖို႔ ဆရာ၀န္တစ္ဦး က ေပြ႔ခ်ီလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ကေလးေက်ာပိုးစထဲကေန ဖုန္းတစ္လံုး ထြက္က်လာတယ္ ။ ဆရာ၀န္က ဖံုးကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ message တိုေလးတစ္ေၾကာင္းကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္
“သားေလးေရ တကယ္လို႔မ်ား သားေလး အသက္ရွင္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္ သားကိုအေမ အရမ္းခ်စ္တယ္ဆိုတာကို ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္ထားေပးပါ ေနာ္” တဲ့ ။ ေသသူေပါင္းမ်ားစြာကို ေတြ႔ဖူးတဲ့ ဆရာ၀န္ေတာင္မွ ပါးၿပင္ေပၚကို မ်က္ရည္ေတြ စီးက်လာခဲ့တယ္ ။
တစ္ေယာက္လက္ကို တစ္ေယာက္ကမ္းလိုက္တဲ႔ ဖံုးထဲက message ကို ဖတ္မိသူတိုင္း ရင္ထဲဆို႔နင့္သြားတဲ႔ ဒီခံစားခ်က္က ဘာနဲ႔မွ ႏႈိင္းၿပ လို႔ မရနိုင္ခဲ႔ဘူး ။ မုခ်ေသရေတာ့မယ္ ဆိုတာ သိလိုက္ရတဲ႔ အေမတစ္ေယာက္ဟာ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ သူ႔ရင္ေသြးအတြက္ ေပးဆပ္သြားခဲ႔တာ ။
ေၾသာ္…မိခင္ေတြ…မိခင္ေတြ……
၂၀၀၈ ၊ ေမလ(၁၂) ရက္ေန႔က တရုတ္နိုင္ငံ စီခၽြမ္ၿပည္နယ္မွာ လႈပ္ခဲ႔တဲ႔ ငလ်င္ရဲ႕ ၿဖစ္ရပ္မွန္ေလးတစ္ခုပါ ။
(fwd mail ပါ မည္သူေရးမွန္ေတာ႔မသိ)
--
Labels: သတိေပးစာမ်ား
စာေရးသူ*** ေရႊဘုိသီလာ at 10:19 AM 0 အၾကံဳျပဳေဆြးေႏြးႏိုင္ပါသည္။
“လူရွိတယ္ ကေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္ ၊ အသက္ရွင္လ်က္ပဲ” လို႔ထေအာ္လိုက္တယ္ ။ ရွိသမွ် ခြန္အားေတြနဲ႔ သူ႔ကိုယ္ေပၚမွာ ဖိကပ္ေနတဲ႔ အုတ္ပံုေတြကို ရွင္းလင္းလိုက္ၾကတယ္ ။ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ကို ေထာင္မတ္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ႔ သံုး ၊ ေလးလသား အရြယ္ကေလး တစ္ေယာက္ကို သြားေတြ႔မိတယ္ ။ ကေလးကိုစစ္ေဆးဖို႔ ဆရာ၀န္တစ္ဦး က ေပြ႔ခ်ီလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ကေလးေက်ာပိုးစထဲကေန ဖုန္းတစ္လံုး ထြက္က်လာတယ္ ။ ဆရာ၀န္က ဖံုးကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ message တိုေလးတစ္ေၾကာင္းကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္
“သားေလးေရ တကယ္လို႔မ်ား သားေလး အသက္ရွင္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္ သားကိုအေမ အရမ္းခ်စ္တယ္ဆိုတာကို ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္ထားေပးပါ ေနာ္” တဲ့ ။ ေသသူေပါင္းမ်ားစြာကို ေတြ႔ဖူးတဲ့ ဆရာ၀န္ေတာင္မွ ပါးၿပင္ေပၚကို မ်က္ရည္ေတြ စီးက်လာခဲ့တယ္ ။
တစ္ေယာက္လက္ကို တစ္ေယာက္ကမ္းလိုက္တဲ႔ ဖံုးထဲက message ကို ဖတ္မိသူတိုင္း ရင္ထဲဆို႔နင့္သြားတဲ႔ ဒီခံစားခ်က္က ဘာနဲ႔မွ ႏႈိင္းၿပ လို႔ မရနိုင္ခဲ႔ဘူး ။ မုခ်ေသရေတာ့မယ္ ဆိုတာ သိလိုက္ရတဲ႔ အေမတစ္ေယာက္ဟာ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ သူ႔ရင္ေသြးအတြက္ ေပးဆပ္သြားခဲ႔တာ ။
ေၾသာ္…မိခင္ေတြ…မိခင္ေတြ……
၂၀၀၈ ၊ ေမလ(၁၂) ရက္ေန႔က တရုတ္နိုင္ငံ စီခၽြမ္ၿပည္နယ္မွာ လႈပ္ခဲ႔တဲ႔ ငလ်င္ရဲ႕ ၿဖစ္ရပ္မွန္ေလးတစ္ခုပါ ။
(fwd mail ပါ မည္သူေရးမွန္ေတာ႔မသိ)
--
Labels: သတိေပးစာမ်ား
စာေရးသူ*** ေရႊဘုိသီလာ at 10:19 AM 0 အၾကံဳျပဳေဆြးေႏြးႏိုင္ပါသည္။
ေနာင္ပြင့္ေတာ္မူမည့္ ျမတ္ဗုဒၶဆယ္ဆူ(ခ) -ေရႊဘုိသီလာ
Saturday, October 9, 2010
(၂) ဗုဒၶသည္ အုတ္အုတ္-အုတ္အုတ္အသံတုိ႔ကို ၾကားသည္။ ရုတ္ရုတ္-ရုတ္ရုတ္ အေျခအေနတို႔ကို သိသည္။
ရဟန္းတို႔၊ ရဟန္းတုိ႔၊ ေရႊသကၤန္းကို အလွဴခံေသာ ရဟန္းကား သာမန္မဟုတ္။ ဘုန္းႏွင့္ ကံႏွင့္ ပါရမီႏွင့္ ၀ိေသသကို ေဆာင္သည္။ သူ႔အား အျမင္မွားျခင္းမရွိၾကလင့္။ အမွားျမင္ျခင္းမရွိၾကသင့္။ ဆုထူးပန္ျဖစ္သည္။ ဤဘဒၵကမၻာ ၌ ဆက္၍ ပြင့္မည့္ အရိေမေတၱယ်အေလာင္းေတာ္ျမတ္ ျဖစ္ေပသည္။
ဤသို႔ သံဃာေတာ္အမ်ားက အဇိတရဟန္းအား အထင္အျမင္လြဲမွားျခင္းကင္းေစရန္ ဗုဒၶက မိန္႔ေတာ္မူလုိက္သည္။
လက္ေတြ႔သည္ အေရးပါ၏။ အရာေရာက္၏။ အရာရာ၌ ရာႏႈန္းျပည့္ေအာင္ေစ၏။
ျမသပိတ္ေတာ္သည္ အနားေလးရစ္ႏွင့္ ျဖစ္သည္။ ဗုဒၶသည္ သပိတ္ေတာ္ကို လက္၀ါးေပၚတြင္ တင္သည္။ ေကာင္းကင္ထက္သို႔ လႊတ္သည္။ ျမသပိတ္ေတာ္ကို လုိက္ယူၾက။ ရဟန္းတို႔အား မိန္႔ေတာ္မူသည္။
ရွစ္ကိ်ပ္ေသာ သာ၀ကႀကီးမ်ားမစြမ္း။ ရဟန္းငယ္မ်ားမစြမ္း။ သပိတ္ပ်ံကို လုိက္ဖမ္းႏုိင္သူ တပါးမွ် မေပၚခဲ့။ မထြက္ခဲ့။
အဇိတ၊ ခ်စ္သား အဇိတ၊ ျမသပိတ္ပ်ံကို ယူေခ်ေလာ့။
ျမတ္ဗုဒၶ၊ ေကာင္းပါၿပီ၊ တပည့္အဇိတ ယူေပးပါမည္။
အဇိတရဟန္းက ၀န္ခံသည္။ ေကာင္းကင္ယံသုိ႔ စ်ာန္ယာဥ္ပ်ံျဖင့္ ၾကြသည္။ ျမသပိတ္ေတာ္ေနာက္သို႔ လုိက္သည္။ ခ်က္ခ်င္း ရရွိ၏။ ဗုဒၶအား ကပ္သည္။
ဤကား အဇိတရဟန္း၏ အစြမ္းကို လက္ေတြ႔ျဖင့္တည္ေစလုိက္ျခင္း။
တစ္ဆက္တည္းပင္ အဇိတရဟန္းက ဗုဒၶအား ေရႊဖ်ဥ္ထည္- ေရႊ၀ိတာန္ကို လွဴသည္။ ေရႊဖ်ဥ္မ်က္ႏွာက်က္အျဖစ္ သံုးစြဲေတာ္မူပါ။ ဤေကာင္းမႈေၾကာင့္ ဗုဒၶအျဖစ္ေရာက္ေသာအခါ ေရႊပန္းဆုိင္း၊ ေငြပန္းဆုိင္း၊ သႏၱာပန္းဆုိင္း၊ ပုလဲပန္းဆုိင္းတို႔ျဖင့္ တန္းဆာဆင္အပ္ေသာ (၁၂) ယူဇနာရွိ ရတနာ၀ိတာန္ႀကီး ျဖစ္ေပၚပါေစသတည္း။ ရလိုေသာဆု ယူလုိေသာဆုကို ပန္၍ ဗုဒၶအား လွဴပါသည္။
အရိေမေတၱယ် ျမတ္စြာဘုရား
(၁) နိေျဂာဓာရံု ေက်ာင္းေတာ္တစ္ခုလံုး သိမ့္သိမ့္ တုန္သြားသည္။ သံဃာ့အစည္းအေ၀းတြင္ သာ၀ကႀကီးေတြ တက္ေရာက္ၾကသည္။ ရဟန္းေတြ တက္ေရာက္ၾကသည္။
ရွစ္က်ိပ္ေသာ သာ၀ကႀကီးမ်ား နႈတ္မျမြက္။ ရဟန္းငယ္မ်ား ႏႈတ္မျမြက္။ တစ္ပါးတည္းသာ ႏႈတ္ျမြက္၏။
မဟာပဇာပတိေဂါတမီသည္ ဗုဒၶအား ေရႊသကၤန္းလွဴမည္။ ေရႊအုိးထဲ၌ ေရႊေျမမႈန္႔တုိ႔ကို ႀကဲသည္။ ေရႊ၀ါေစ့ကို စုိက္သည္။ နံ႔သာေရႊရည္ ဖ်န္းသည္။ ေရႊ၀ါပင္ေပါက္ပါေစဟု အဓိ႒ာန္ျပဳသည္။
၀ါပင္က မဟာေလွကားပြင့္ပမာ ျဖစ္သည္။ ၀ါသီးက ျမအဆင္းအလားျဖစ္သည္။ အံ့ဘြယ္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ အသီးႏွင့္ အပြင့္ႏွင့္ ေရႊဖ်ဥ္းအုိးထဲမွာ ေရႊ၀ါပင္ေပါက္သည္။
မိေထြးေတာ္၏ ပီတိကား အတုိင္းမသိ။ ဆီထိဂြမ္းကဲ့သို႔ ျဖစ္သည္။ ၀ါပင္ေပါက္တုိ႔ကို ကိုယ္တုိင္ေကာက္သည္။ ကိုယ္တုိင္ဘန္၊ ကိုယ္တုိင္ႀကိတ္၊ ကိုယ္တုိင္ ဂြမ္းလိပ္ျဖစ္ေစသည္။
ေရႊသကၤန္းကို ေရႊမ်က္ပါးခတ္သလိုရက္သည္။ သကၤန္းေတာ္ႏွစ္ထည္၊ တထည္တထည္မွာ အလ်ား(၁၄) ေတာင္၊ အနံ(၇) ေတာင္စီရွိသည္။
နီလေရာင္ျခည္ျဖာသည္။ ပီတေရာင္ျဖာသည္။ နိေျဂာဓာရံုေက်ာင္းေတာ္၀ယ္ ေျခာက္သြယ္ေရာင္ျခည္ ကြန္႔ျမဴးေနသည္။ ျမတ္ဗုဒၶက ေရႊသလြန္ထက္၌ စံေတာ္မူလွ်က္၊ သံဃာေတာ္မ်ားက အပါးမွာ ၀န္းရံေနၾကသည္။
ေရႊသကၤန္းကို ပတၱျမားၾကဳတ္တြင္ ထည့္သည္။ ပတၱျမားၾကဳတ္ကို ဦးေခါင္းေပၚမွာ ရြက္သည္။ မိေထြးေတာ္သည္ ေဂါတမဘုရားအား သကၤန္းကပ္ရန္ သာကီ၀င္မင္းသား၊ မင္းသမီး ငါးရာအၿခံအရံျဖင့္ ထြက္ခဲ့သည္။ မေ၀းလြန္း၊ မနီးလြန္း၊ အျပစ္ေျခာက္ပါးလြတ္သည့္ အရပ္မွေန၍ ျမတ္စြာဘုရားအား သူလက္အုပ္ခ်ီသည္။ ေလွ်ာက္ထားသည္။
ဘုန္းေတာ္ေျခာက္ပါးႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ျမတ္စြာဘုရား၊ ဤသကၤန္းကို ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ရက္ပါသည္ စိတ္တုိင္းက် စီမံ ပါသည္။ ျမတ္စြာဘုရားအား ရည္ရြယ္ပါ၏။ သနားေသာအားျဖင့္ ျမတ္သကၤန္းကို အလွဴခံေတာ္မူပါ။
ဗုဒၶက တထည္ကုိ အလွဴခံသည္။ တထည္ကိုမူ သံဃာေတာ္အားလွဴရန္ မိန္႔သည္။
သကၤန္းတထည္ကို မည္သူအလွဴခံမည္နည္း။
အဇိတရဟန္း။ အဇိတရဟန္းသည္ ဘုရင့္သားေတာ္။ ခမည္းေတာ္က အဇာတသတ္။ မယ္ေတာ္က ကဥၥနေဒ၀ီ။ ဗုဒၶ၏ သာသနာေတာ္ကို သူလြန္စြာ ၾကည္ညိဳသည္။ ေရႊအိမ္ေတာ္မွာမေပ်ာ္။ မင္းသားဘ၀မွာ မေမြ႔ေလ်ာ္။ ရာဇၿဂိဳဟ္ ျပည္ ေ၀ဠဳ၀န္ေက်ာင္းေတာ္သို႔ သြားသည္။ ရဟန္းျပဳေပးရန္ ျမတ္ဗုဒၶအား သူခြင့္ပန္သည္။
အဇိတမင္းသားကား လာျခင္းေကာင္းသူျဖစ္သည္။ ပါရမီေတာ္ႀကီးသည္။ ဘုန္းကံသမၻာ ရင့္သည္။ ျမင့္ေသာ အဇိတမင္းသားႏွင့္ ျမတ္ေသာ ေရႊ၀ါေရာင္သကၤန္း လုိက္ဖတ္သည္။ ဗုဒၶက ျမတ္သကၤန္းဆင္ျမန္းေပးလုိက္သည္။ ဘြဲ႔ေတာ္မွာ ဘိကၡဳအဇိတ။
ဗုဒဒသည အဇိတရဟန္းကို ေနာက္ပါျပဳသည္။ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္မွ ကပၸိလ၀တ္ျပည္သို႔ ၾကြသည္။ နိေျဂာဓာရံုသည္ ဗုဒၶသီတင္းသံုးရာ ေက်ာင္းေတာ္။
မဟာမဇာပတိေဂါတမီ၏ သကၤန္းအလွဴပြဲ။ ဗုဒၶက ဖိတ္ေခၚသည္။ ေရႊသကၤန္းကို သံဃာေတာ္မ်ားအား အလွဴခံရန္ မိန္႔ေတာ္မူသည္။
သာ၀က ရွစ္က်ိပ္တို႔လည္း ဆိတ္ဆိတ္။ အျခားရဟန္းငယ္မ်ားလည္း တိတ္တိတ္။ အေထာင္မကေသာ သံဃာ့အစည္းအေ၀းႀကီးမွာ အပ္က်လွ်င္ပင္ ၾကားရေလာက္သည္။
ေရႊသကၤန္းကို အလွဴခံၾကပါ။
ေရႊသကၤန္းကို အလွဴခံၾကပါ။ ဤသို႔ ဗုဒၶက မိန္႔ေတာ္မူျခင္းမွာ မိေထြးေတာ္ေဂါတမီအား ႀကီးမားေသာ အက်ိဳးကုိ ရေစလုိ၍ ျဖစ္သည္။
ေရႊအဆင္းကဲ့သို႔ ၀ါ၀င္းေသာ သကၤန္း။ ထုိသကၤန္းကို တပည့္ေတာ္အဇိတ အလွဴခံပါသည္။
အဇိတရဟန္းသည္ ဗုဒၶ၏ ဆႏၵေတာ္ကို သိသည္။ သိသည့္အတုိင္း ထုိဆႏၵကို ျပည့္ေစသည္။ ေၾကာက္ရြံ႕ ျခင္းကင္းသည္။ ေဂါတမီ၏ ေရႊသကၤန္းကို သူ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့အလွဴခံသည္။
ေရႊသကၤန္းကုိ ရွစ္က်ိပ္ေသာ သာ၀ကတုိ႔ အလွဴမခံ။ ရဟန္းငယ္တုိ႔အလွဴမခံ။ အညၾတ ရဟန္းေလးတစ္ပါးက ၀င္ေရာက္အလွဴခံလုိက္ျခင္း။ ဤသို႔ ေျပာၾကဆုိၾကသံေတြ သံဃာ့အစည္းအေ၀းႀကီးတစ္ခုလံုး ေသာေသာညံခဲ့သည္။ နိေျဂာဓာရံု သိမ့္သိမ့္တုန္သြားသည္။
စာေရးသူ*** ေရႊဘုိသီလာ at 10:52 PM 0 အၾကံဳျပဳေဆြးေႏြးႏိုင္ပါသည္။
(၂) ဗုဒၶသည္ အုတ္အုတ္-အုတ္အုတ္အသံတုိ႔ကို ၾကားသည္။ ရုတ္ရုတ္-ရုတ္ရုတ္ အေျခအေနတို႔ကို သိသည္။
ရဟန္းတို႔၊ ရဟန္းတုိ႔၊ ေရႊသကၤန္းကို အလွဴခံေသာ ရဟန္းကား သာမန္မဟုတ္။ ဘုန္းႏွင့္ ကံႏွင့္ ပါရမီႏွင့္ ၀ိေသသကို ေဆာင္သည္။ သူ႔အား အျမင္မွားျခင္းမရွိၾကလင့္။ အမွားျမင္ျခင္းမရွိၾကသင့္။ ဆုထူးပန္ျဖစ္သည္။ ဤဘဒၵကမၻာ ၌ ဆက္၍ ပြင့္မည့္ အရိေမေတၱယ်အေလာင္းေတာ္ျမတ္ ျဖစ္ေပသည္။
ဤသို႔ သံဃာေတာ္အမ်ားက အဇိတရဟန္းအား အထင္အျမင္လြဲမွားျခင္းကင္းေစရန္ ဗုဒၶက မိန္႔ေတာ္မူလုိက္သည္။
လက္ေတြ႔သည္ အေရးပါ၏။ အရာေရာက္၏။ အရာရာ၌ ရာႏႈန္းျပည့္ေအာင္ေစ၏။
ျမသပိတ္ေတာ္သည္ အနားေလးရစ္ႏွင့္ ျဖစ္သည္။ ဗုဒၶသည္ သပိတ္ေတာ္ကို လက္၀ါးေပၚတြင္ တင္သည္။ ေကာင္းကင္ထက္သို႔ လႊတ္သည္။ ျမသပိတ္ေတာ္ကို လုိက္ယူၾက။ ရဟန္းတို႔အား မိန္႔ေတာ္မူသည္။
ရွစ္ကိ်ပ္ေသာ သာ၀ကႀကီးမ်ားမစြမ္း။ ရဟန္းငယ္မ်ားမစြမ္း။ သပိတ္ပ်ံကို လုိက္ဖမ္းႏုိင္သူ တပါးမွ် မေပၚခဲ့။ မထြက္ခဲ့။
အဇိတ၊ ခ်စ္သား အဇိတ၊ ျမသပိတ္ပ်ံကို ယူေခ်ေလာ့။
ျမတ္ဗုဒၶ၊ ေကာင္းပါၿပီ၊ တပည့္အဇိတ ယူေပးပါမည္။
အဇိတရဟန္းက ၀န္ခံသည္။ ေကာင္းကင္ယံသုိ႔ စ်ာန္ယာဥ္ပ်ံျဖင့္ ၾကြသည္။ ျမသပိတ္ေတာ္ေနာက္သို႔ လုိက္သည္။ ခ်က္ခ်င္း ရရွိ၏။ ဗုဒၶအား ကပ္သည္။
ဤကား အဇိတရဟန္း၏ အစြမ္းကို လက္ေတြ႔ျဖင့္တည္ေစလုိက္ျခင္း။
တစ္ဆက္တည္းပင္ အဇိတရဟန္းက ဗုဒၶအား ေရႊဖ်ဥ္ထည္- ေရႊ၀ိတာန္ကို လွဴသည္။ ေရႊဖ်ဥ္မ်က္ႏွာက်က္အျဖစ္ သံုးစြဲေတာ္မူပါ။ ဤေကာင္းမႈေၾကာင့္ ဗုဒၶအျဖစ္ေရာက္ေသာအခါ ေရႊပန္းဆုိင္း၊ ေငြပန္းဆုိင္း၊ သႏၱာပန္းဆုိင္း၊ ပုလဲပန္းဆုိင္းတို႔ျဖင့္ တန္းဆာဆင္အပ္ေသာ (၁၂) ယူဇနာရွိ ရတနာ၀ိတာန္ႀကီး ျဖစ္ေပၚပါေစသတည္း။ ရလိုေသာဆု ယူလုိေသာဆုကို ပန္၍ ဗုဒၶအား လွဴပါသည္။
အရိေမေတၱယ် ျမတ္စြာဘုရား
(၁) နိေျဂာဓာရံု ေက်ာင္းေတာ္တစ္ခုလံုး သိမ့္သိမ့္ တုန္သြားသည္။ သံဃာ့အစည္းအေ၀းတြင္ သာ၀ကႀကီးေတြ တက္ေရာက္ၾကသည္။ ရဟန္းေတြ တက္ေရာက္ၾကသည္။
ရွစ္က်ိပ္ေသာ သာ၀ကႀကီးမ်ား နႈတ္မျမြက္။ ရဟန္းငယ္မ်ား ႏႈတ္မျမြက္။ တစ္ပါးတည္းသာ ႏႈတ္ျမြက္၏။
မဟာပဇာပတိေဂါတမီသည္ ဗုဒၶအား ေရႊသကၤန္းလွဴမည္။ ေရႊအုိးထဲ၌ ေရႊေျမမႈန္႔တုိ႔ကို ႀကဲသည္။ ေရႊ၀ါေစ့ကို စုိက္သည္။ နံ႔သာေရႊရည္ ဖ်န္းသည္။ ေရႊ၀ါပင္ေပါက္ပါေစဟု အဓိ႒ာန္ျပဳသည္။
၀ါပင္က မဟာေလွကားပြင့္ပမာ ျဖစ္သည္။ ၀ါသီးက ျမအဆင္းအလားျဖစ္သည္။ အံ့ဘြယ္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ အသီးႏွင့္ အပြင့္ႏွင့္ ေရႊဖ်ဥ္းအုိးထဲမွာ ေရႊ၀ါပင္ေပါက္သည္။
မိေထြးေတာ္၏ ပီတိကား အတုိင္းမသိ။ ဆီထိဂြမ္းကဲ့သို႔ ျဖစ္သည္။ ၀ါပင္ေပါက္တုိ႔ကို ကိုယ္တုိင္ေကာက္သည္။ ကိုယ္တုိင္ဘန္၊ ကိုယ္တုိင္ႀကိတ္၊ ကိုယ္တုိင္ ဂြမ္းလိပ္ျဖစ္ေစသည္။
ေရႊသကၤန္းကို ေရႊမ်က္ပါးခတ္သလိုရက္သည္။ သကၤန္းေတာ္ႏွစ္ထည္၊ တထည္တထည္မွာ အလ်ား(၁၄) ေတာင္၊ အနံ(၇) ေတာင္စီရွိသည္။
နီလေရာင္ျခည္ျဖာသည္။ ပီတေရာင္ျဖာသည္။ နိေျဂာဓာရံုေက်ာင္းေတာ္၀ယ္ ေျခာက္သြယ္ေရာင္ျခည္ ကြန္႔ျမဴးေနသည္။ ျမတ္ဗုဒၶက ေရႊသလြန္ထက္၌ စံေတာ္မူလွ်က္၊ သံဃာေတာ္မ်ားက အပါးမွာ ၀န္းရံေနၾကသည္။
ေရႊသကၤန္းကို ပတၱျမားၾကဳတ္တြင္ ထည့္သည္။ ပတၱျမားၾကဳတ္ကို ဦးေခါင္းေပၚမွာ ရြက္သည္။ မိေထြးေတာ္သည္ ေဂါတမဘုရားအား သကၤန္းကပ္ရန္ သာကီ၀င္မင္းသား၊ မင္းသမီး ငါးရာအၿခံအရံျဖင့္ ထြက္ခဲ့သည္။ မေ၀းလြန္း၊ မနီးလြန္း၊ အျပစ္ေျခာက္ပါးလြတ္သည့္ အရပ္မွေန၍ ျမတ္စြာဘုရားအား သူလက္အုပ္ခ်ီသည္။ ေလွ်ာက္ထားသည္။
ဘုန္းေတာ္ေျခာက္ပါးႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ျမတ္စြာဘုရား၊ ဤသကၤန္းကို ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ရက္ပါသည္ စိတ္တုိင္းက် စီမံ ပါသည္။ ျမတ္စြာဘုရားအား ရည္ရြယ္ပါ၏။ သနားေသာအားျဖင့္ ျမတ္သကၤန္းကို အလွဴခံေတာ္မူပါ။
ဗုဒၶက တထည္ကုိ အလွဴခံသည္။ တထည္ကိုမူ သံဃာေတာ္အားလွဴရန္ မိန္႔သည္။
သကၤန္းတထည္ကို မည္သူအလွဴခံမည္နည္း။
အဇိတရဟန္း။ အဇိတရဟန္းသည္ ဘုရင့္သားေတာ္။ ခမည္းေတာ္က အဇာတသတ္။ မယ္ေတာ္က ကဥၥနေဒ၀ီ။ ဗုဒၶ၏ သာသနာေတာ္ကို သူလြန္စြာ ၾကည္ညိဳသည္။ ေရႊအိမ္ေတာ္မွာမေပ်ာ္။ မင္းသားဘ၀မွာ မေမြ႔ေလ်ာ္။ ရာဇၿဂိဳဟ္ ျပည္ ေ၀ဠဳ၀န္ေက်ာင္းေတာ္သို႔ သြားသည္။ ရဟန္းျပဳေပးရန္ ျမတ္ဗုဒၶအား သူခြင့္ပန္သည္။
အဇိတမင္းသားကား လာျခင္းေကာင္းသူျဖစ္သည္။ ပါရမီေတာ္ႀကီးသည္။ ဘုန္းကံသမၻာ ရင့္သည္။ ျမင့္ေသာ အဇိတမင္းသားႏွင့္ ျမတ္ေသာ ေရႊ၀ါေရာင္သကၤန္း လုိက္ဖတ္သည္။ ဗုဒၶက ျမတ္သကၤန္းဆင္ျမန္းေပးလုိက္သည္။ ဘြဲ႔ေတာ္မွာ ဘိကၡဳအဇိတ။
ဗုဒဒသည အဇိတရဟန္းကို ေနာက္ပါျပဳသည္။ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္မွ ကပၸိလ၀တ္ျပည္သို႔ ၾကြသည္။ နိေျဂာဓာရံုသည္ ဗုဒၶသီတင္းသံုးရာ ေက်ာင္းေတာ္။
မဟာမဇာပတိေဂါတမီ၏ သကၤန္းအလွဴပြဲ။ ဗုဒၶက ဖိတ္ေခၚသည္။ ေရႊသကၤန္းကို သံဃာေတာ္မ်ားအား အလွဴခံရန္ မိန္႔ေတာ္မူသည္။
သာ၀က ရွစ္က်ိပ္တို႔လည္း ဆိတ္ဆိတ္။ အျခားရဟန္းငယ္မ်ားလည္း တိတ္တိတ္။ အေထာင္မကေသာ သံဃာ့အစည္းအေ၀းႀကီးမွာ အပ္က်လွ်င္ပင္ ၾကားရေလာက္သည္။
ေရႊသကၤန္းကို အလွဴခံၾကပါ။
ေရႊသကၤန္းကို အလွဴခံၾကပါ။ ဤသို႔ ဗုဒၶက မိန္႔ေတာ္မူျခင္းမွာ မိေထြးေတာ္ေဂါတမီအား ႀကီးမားေသာ အက်ိဳးကုိ ရေစလုိ၍ ျဖစ္သည္။
ေရႊအဆင္းကဲ့သို႔ ၀ါ၀င္းေသာ သကၤန္း။ ထုိသကၤန္းကို တပည့္ေတာ္အဇိတ အလွဴခံပါသည္။
အဇိတရဟန္းသည္ ဗုဒၶ၏ ဆႏၵေတာ္ကို သိသည္။ သိသည့္အတုိင္း ထုိဆႏၵကို ျပည့္ေစသည္။ ေၾကာက္ရြံ႕ ျခင္းကင္းသည္။ ေဂါတမီ၏ ေရႊသကၤန္းကို သူ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့အလွဴခံသည္။
ေရႊသကၤန္းကုိ ရွစ္က်ိပ္ေသာ သာ၀ကတုိ႔ အလွဴမခံ။ ရဟန္းငယ္တုိ႔အလွဴမခံ။ အညၾတ ရဟန္းေလးတစ္ပါးက ၀င္ေရာက္အလွဴခံလုိက္ျခင္း။ ဤသို႔ ေျပာၾကဆုိၾကသံေတြ သံဃာ့အစည္းအေ၀းႀကီးတစ္ခုလံုး ေသာေသာညံခဲ့သည္။ နိေျဂာဓာရံု သိမ့္သိမ့္တုန္သြားသည္။
စာေရးသူ*** ေရႊဘုိသီလာ at 10:52 PM 0 အၾကံဳျပဳေဆြးေႏြးႏိုင္ပါသည္။
ေနာင္ပြင့္ေတာ္မူမည့္ ျမတ္ဗုဒၶဆယ္ဆူ(ဂ)- ေရႊဘုိသီလာ
ဗုဒၶက ၿပံဳးေတာ္မူ၏။
အဘယ့္ေၾကာင့္ ၿပံဳးေတာ္မူသနည္း။ အေၾကာင္းကို မိန္႔ေတာ္မူပါ။ အရွင္အာနႏၵက ေလွ်ာက္ထားသည္။
ခ်စ္သား အာနႏၵ၊ အဇိတရဟန္းသည္ ဤဘဒၵကမၻာ၌ပင္ အရိေမေတၱယ်ဘြဲ႔ေတာ္ျဖင့္ မုခ်ဗုဒၶျဖစ္လတၱံ႕။
ဤသို႔ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္စကားကို ၾကားရေသာ္ အရွင္သာရိပုတၱရာက ဆက္၍ အဇိတရဟန္းသည္ အဘယ္အခါ၌ အဘယ္အျခင္းအရာျဖင့္ အရိေမေတၱယ်ဘုရား ျဖစ္လတၱံ႕နည္း။ အေၾကာင္းကုန္စင္ မိန္႔ေတာ္မူရန္ ဗုဒၶအား ေမးေလွ်ာက္သည္။
အရိေမေတၱယ် အနာဂတ၀င္သည္ ဗုဒၶေဟာ။ အရွင္သာရိပုတၱရာအား ေဟာၾကားခဲ့သည့္ ေဒသနာေတာ္ ျဖစ္သည္။
ေဒသနာေတာ္မွာ
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ၊ ငါဘုရား ပရိနိဗၺာန္စံၿပီး ေနာက္ကာလမ်ားစြာၾကာေသာ္ အရိေမေတၱယ်ျမတ္စြာဘုရား ပြင့္ေတာ္မူလိမ့္မည္။
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ၊ ငါဘုရား၏သာသနာေတာ္သည္ ပဋိသမၻိဒါေခတ္ ကြယ္ျခင္း၊ မဂ္ဖုိလ္ကြယ္ျခင္း၊ အက်င့္ကြယ္ျခင္း၊ ပရိယတ္ပိဋကတ္သံုးပံုကြယ္ျခင္း၊ သံဃာေတာ္ကြယ္ျခင္း၊ ထုိကြယ္ျခင္းငါးမ်ိဳးျဖင့္ ကြယ္လိမ့္မည္။
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ၊ ပိဋကတ္သံုးပံုတြင္ ပဌာန္းက်မ္းက ပထမကြယ္လိမ့္မည္။
ေနာက္ - ယမိုက္ကထာ၀တၳဳ ၊ ပုဂၢလပညတ္ ၊ ဓာတုကထာ ၊ ၀ိဘင္း - ဓမၼသဂၤဏီ ၊
အဘိဓမၼာက်မ္းတုိ့ အစဥ္အလိုက္ကြယ္လိမ့္မည္ ။
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ၊ နိကာယ္ငါးရပ္တြင္ - အဂၤုတၱရနိကာယ္ ပထမကြယ္မည္။
ေနာက္ - သံယုတၱနိကာယ္ ၊ မဇၥ်ိမနိကာယ္ ၊ ဒီဃနိကာယ္ ၊ ခုဒၵကနိကာယ္တို့ အစဥ္လိုက္ကြယ္ၾကမည္ ။
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ ၊ ေနာင္ေသာ္တရားေလးပုဒ္ ၊ဓမၼေလးဂါထာ ေဟာေျပာနိုင္သူပင္မျမင္ ။ အသျပာတစ္ေထာင္ေပးေသာ္လည္း မနာၾကားရ ။
ေတာ-ေတာင္-ေရ-ေျမ အဆံုးရွာေသာ္လညး္ မေတြ.ရ။ တရား ဓမၼ- သုည အေျခအေနေရာက္ခဲ့ေသာ္ ပရိယတ္ ကြယ္သည္ - မည္သည္ ။
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ ၊ ဖန္ရည္စြန္းေသာ သကၤန္းကို ရြံလာၾကမည္ ။ မုန္းလာၾကမည္ ။ တစ္ထြာတစ္မိုက္မွ်ပင္ ဆံပင္၌မဆင္ ၊ လည္၌မဆြဲ ၊လက္၌မပတ္၊
သကၤန္းကိုဆင္ျမန္းျခင္းကား အခ်ညး္နွီးသာ။ ေတာျခံဳေပၚ၌သာ စြန္.ပစ္ၾကမည္။ ထိုအေျခအေနေရာက္ေသာ္ - ရဟန္းသံဃာကြယ္သည္ - မည္သည္ ။
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ ၊ ငါဘုရား၏ ဓာတ္ေတာ္ ေမြေတာ္တို့သည္ ယခု လူ.ျပည္၌ရွိသည္ ။နတ္ျပည္ - ျဗဟၼာ.ျပည္- နဂါးျပည္တုိ့၌ ရွိသည္။အနွစ္ငါးေထာင္ၾကာေသာ္ ဓာတ္ေတာ္တုိ့ကို ပူေဇာ္မည့္သူ လံုးလံဳးမရွိေတာ့။
ပူေဇာ္မည့္သူရွိရာ မဟာေဗာဓိမ႑ိဳင္မွာ ထုိဓာတ္ေတာ္ေတြ တစ္လံုးတစ္စည္းတည္း
ေပါငး္ဆံုၾကလိမ့္မည္။ နိမိၼတသ႑ာန္ ငါဘုရား၏ရုပ္ပြားေတာ္ ဖန္ဆင္းျပီး တန္းခုိး
ျပာဋိဟာတုိ.ကို ျပလိမ့္မည္။
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ၊ ငါဘုရား၏ ဓါတုပရိနိဗၺာန္ စံ၀င္ရာ မဟာေဗာဓိမ႑ိဳင္၌ လူအမ်ားမေရာက္ႏုိင္။ ဂႏၶမာဒနေတာင္မွ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားေသာ တရားကို လူတို႔မနာၾကားႏုိင္။ စၾကာ၀ဠာတစ္ေသာင္းမွ နတ္ျဗဟၼာအေပါင္းသာ နာရၾကားရသည္။ နတ္ျဗဟၼာေတြ ကုေဋတစ္သိန္း ကြ်တ္တန္း၀င္လိမ့္မည္။
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ၊ ငါဘုရား ဓါတုပရိနိဗၺာန္စံ၀င္ေသာေန႔၊ ထုိေန႔၌ နတ္ေတြ ငိုသည္။ ျဗဟၼာေတြ ငိုသည္။ ယေန႔လြန္လွ်င္ စၾကာ၀ဠာတစ္ခြင္ကား အေမွာင္ျပင္ႀကီး ျဖစ္ေတာ့မည္တကား။ အမုိက္ထုႀကီးလႊမ္းေတာ့မည္တကား။ ဤသို႔ဤသို႔ ေရရြတ္၍ ရင္ပတ္စည္တီးျဖစ္ၾကမည္။ ဓါတ္ေတာ္ေမြေတာ္တို႔သည္ ေတေဇာဓါတ္ေလာင္မည္။ အၾကြင္းမရွိ အႏုပါဒိေသသ နိဗၺာန္၀င္စံလိမ့္မည္။
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ လူတုိ့သည္ မေကာင္းမႈ၌ ေပ်ာ္ပုိက္ၾက၏၊ အက်င့္ယုတ္ယုတ္လာသည္၊ သက္တမ္းဆုတ္ဆုတ္လာသည္၊ ငါးႏွစ္သမီးႏွင့္ လင္ယူၾကမည္။ သားေမြးၾကမည္၊ ေျခာက္ႏွစ္ ခုႏွစ္ႏွစ္ရွိလွ်င္ ေျမးႏွင့္ ျမစ္ႏွင့္ ျဖစ္လာၾကမည္၊
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ မြတ္သိပ္စာေလာင္ျခင္းအႏၱရာယ္ အနာေရာဂါအႏၱရာယ္ လက္နက္အႏၱရာယ္ ၊ အႏၱရာယ္သုံးပါးဆုိက္မည္။ ကပ္သုံးပါးထုိက္မည္။ မြတ္သိပ္ငတ္ျပတ္၍ ေသသူေတြ ျပိတၱာျဖစ္လိမ့္မည္။ အနာေရာဂါျဖင့္ ေသသူေတြ နတ္ရြာစံ လိမ့္မည္၊ လက္နက္ေၾကာင့္ ေသသူေတြ ငရဲေရာက္လိမ့္မည္။
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ ၀ိသၾကဳံနတ္မင္းသည္ လူ့ျပည္ဆင္း၍ ဤသုိ့ေၾကြးေၾကာ္လိမ့္မည္၊ အုိ … လူအေပါင္းတုိ႕ ယေန႕မွစ၍ (၇)ရက္အတြင္း ေဘးႀကီးဆုိက္ ကပ္ႀကီးထုိက္လိမ့္မည္။ လူကုိ လူဟုမျမင္၊ သမင္သားငါးအမွတ္ျဖင့္ သတ္ၾကျဖတ္ၾကမည္၊ ေရွာင္ၾကေလာ့၊ လူမေရာက္သည့္ ဂူ၊ ေဂ်ာက္၊ ေခ်ာင္၌ တေယာက္စီပုန္းေနၾကေလာ့၊(၇)ရက္ျပည့္မွ ျပန္လာၾကကုန္။
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ အခ်ိဳ႕ကယုံသည္၊ အခ်ဳိ႕မယုံ ။ ၀ိသႀကံဳနတ္မင္း၏စကားကုိ မယုံသူေတြမခ်င္းခ်င္း သတ္၍ေသမည္။ သူတုိ႕အေလာင္းေတြ မုိးေရထဲ ေမ်ာပါသြားလိမ့္မည္။
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ အမုိက္ေကာင္ေတြရွင္းသြားၿပီ။ ပုဆုိးမုိးရြာမည္။ ပုန္းေနသူေတြ ျပန္လာၾကမည္။ သတိႀကီးစြာ ရ၏။ သံေ၀ဂ ျပင္းစြာျဖစ္၏။ ကုိယ္က်င့္တရားႏွင့္ သီတင္းသီလႏွင့္ျဖစ္လာၾကလိမ့္မည္။
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ ကုိယ္က်င့္တည္မွ သက္တမ္းရွည္သည္။ ဆယ္ႏွစ္တမ္းမွ ထမ္းပုိးထမ္းပုိး တုိးမည္။ အသေခ်ၤယ်တမ္းထိ တက္မည္။ အသက္ရွည္လြန္းသျဖင့္ အုိ နာ ေသ လကၡဏာကုိပင္ ျမင္ၾကမည္မဟုတ္။
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ အုိ နာ ေသ လကၡဏာ သုံးပါး မျမင္။ တရားပ်က္ၾကလွ်င္ သက္တမ္းက်လာမည္။ တေျဖးေျဖး ဆုတ္မည္။ အသေခ်ၤယ်တမ္းမွ ရွစ္ေသာင္းတမ္းထိ ေလွ်ာမည္။ ထုိရွစ္ေသာင္းတမ္း၌ ေယာက်္ားတုိ႕က နတ္သားပမာ ၊မိန္းမတို့က နတ္သမီးပမာ လွမည္၊ တင့္မည္၊ လူ႔ျပည္သည္နတ္ျပည္ႏွင့္မျခား စည္မည္။ သာယာမည္။
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ အသက္ရွစ္ေသာင္းတမ္း၌ ထမင္းဆာျခင္း၊ အဆီယစ္၍ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္း၊ အုိမင္းရင့္ေရာ္ျခင္း၊ ထုိလကၡဏာ သုံးမ်ိဳးသာ ေပၚမည္။ အျခား အနာေရာဂါမရွိ၊ ကုိးဆယ့္ေျခာက္ပါး ေ၀းမည္။
ခ်စ္သား သာရိပုတၱရာ အသက္ရွစ္ေသာင္းတမ္း၌ ေကတုမတီျပည္ကုိ သခၤစၾက၀ေတး စုိးအုပ္မည္။ သုျဗဟၼပုဏၰားသည္ မင္းဆရာ ျဖစ္မည္။ အရိေမတၱယ် အေလာင္းေတာ္နတ္သားသည္ မင္းဆရာ၏ ဇနီးပုေဏၰးမ - ျဗဟၼ၀တီ ၀မ္းၾကာတုိက္၌ ပဋိသေႏၶယူလိမ့္မည္။
စသည္ - စသည္ျဖင့္ အေလာင္းေတာ္၏ အေၾကာင္းကုိ ေဂါတမျမတ္ဘုရားက ရွင္သာရိပုတၱရာအား ေဟာၾကားခဲ့သည္။
အေလာင္းေတာ္ ပဋိသေႏၶယူခန္း၊ စည္းစိမ္စံခန္း၊ ေတာထြက္ခန္း၊ ဒုကၠရစရိယာက်င့္ခန္း၊ ဗုဒၶျဖစ္ေတာ္မူခန္း-စသည့္ အနာဂတ၀င္သည္ ဗုဒၶေဟာ၊ ထုိအခန္းတုိ႔ကုိ ျမတ္ဘုရားက ဆက္၍ေဟာၾကားသည္။
ဆင္နားပန္းညိွဳး၊ ပုဆုိးႏြမ္းပါး၊ ခ်ိဳင္းၾကားေခၽြးထြက္၊ ကုိယ္ေရာင္ပ်က္သား၊ နန္းထက္မေမြ႕၊ စုေတ့ေၾကာင္းဟိတ္၊ ငါးနိမိတ္ထင္၊ နတ္တုိ႔သြင္သုိ႕။
စာေရးသူ*** ေရႊဘုိသီလာ at 4:33 AM 1 အၾကံဳျပဳေဆြးေႏြးႏိုင္ပါသည္။
အဘယ့္ေၾကာင့္ ၿပံဳးေတာ္မူသနည္း။ အေၾကာင္းကို မိန္႔ေတာ္မူပါ။ အရွင္အာနႏၵက ေလွ်ာက္ထားသည္။
ခ်စ္သား အာနႏၵ၊ အဇိတရဟန္းသည္ ဤဘဒၵကမၻာ၌ပင္ အရိေမေတၱယ်ဘြဲ႔ေတာ္ျဖင့္ မုခ်ဗုဒၶျဖစ္လတၱံ႕။
ဤသို႔ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္စကားကို ၾကားရေသာ္ အရွင္သာရိပုတၱရာက ဆက္၍ အဇိတရဟန္းသည္ အဘယ္အခါ၌ အဘယ္အျခင္းအရာျဖင့္ အရိေမေတၱယ်ဘုရား ျဖစ္လတၱံ႕နည္း။ အေၾကာင္းကုန္စင္ မိန္႔ေတာ္မူရန္ ဗုဒၶအား ေမးေလွ်ာက္သည္။
အရိေမေတၱယ် အနာဂတ၀င္သည္ ဗုဒၶေဟာ။ အရွင္သာရိပုတၱရာအား ေဟာၾကားခဲ့သည့္ ေဒသနာေတာ္ ျဖစ္သည္။
ေဒသနာေတာ္မွာ
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ၊ ငါဘုရား ပရိနိဗၺာန္စံၿပီး ေနာက္ကာလမ်ားစြာၾကာေသာ္ အရိေမေတၱယ်ျမတ္စြာဘုရား ပြင့္ေတာ္မူလိမ့္မည္။
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ၊ ငါဘုရား၏သာသနာေတာ္သည္ ပဋိသမၻိဒါေခတ္ ကြယ္ျခင္း၊ မဂ္ဖုိလ္ကြယ္ျခင္း၊ အက်င့္ကြယ္ျခင္း၊ ပရိယတ္ပိဋကတ္သံုးပံုကြယ္ျခင္း၊ သံဃာေတာ္ကြယ္ျခင္း၊ ထုိကြယ္ျခင္းငါးမ်ိဳးျဖင့္ ကြယ္လိမ့္မည္။
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ၊ ပိဋကတ္သံုးပံုတြင္ ပဌာန္းက်မ္းက ပထမကြယ္လိမ့္မည္။
ေနာက္ - ယမိုက္ကထာ၀တၳဳ ၊ ပုဂၢလပညတ္ ၊ ဓာတုကထာ ၊ ၀ိဘင္း - ဓမၼသဂၤဏီ ၊
အဘိဓမၼာက်မ္းတုိ့ အစဥ္အလိုက္ကြယ္လိမ့္မည္ ။
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ၊ နိကာယ္ငါးရပ္တြင္ - အဂၤုတၱရနိကာယ္ ပထမကြယ္မည္။
ေနာက္ - သံယုတၱနိကာယ္ ၊ မဇၥ်ိမနိကာယ္ ၊ ဒီဃနိကာယ္ ၊ ခုဒၵကနိကာယ္တို့ အစဥ္လိုက္ကြယ္ၾကမည္ ။
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ ၊ ေနာင္ေသာ္တရားေလးပုဒ္ ၊ဓမၼေလးဂါထာ ေဟာေျပာနိုင္သူပင္မျမင္ ။ အသျပာတစ္ေထာင္ေပးေသာ္လည္း မနာၾကားရ ။
ေတာ-ေတာင္-ေရ-ေျမ အဆံုးရွာေသာ္လညး္ မေတြ.ရ။ တရား ဓမၼ- သုည အေျခအေနေရာက္ခဲ့ေသာ္ ပရိယတ္ ကြယ္သည္ - မည္သည္ ။
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ ၊ ဖန္ရည္စြန္းေသာ သကၤန္းကို ရြံလာၾကမည္ ။ မုန္းလာၾကမည္ ။ တစ္ထြာတစ္မိုက္မွ်ပင္ ဆံပင္၌မဆင္ ၊ လည္၌မဆြဲ ၊လက္၌မပတ္၊
သကၤန္းကိုဆင္ျမန္းျခင္းကား အခ်ညး္နွီးသာ။ ေတာျခံဳေပၚ၌သာ စြန္.ပစ္ၾကမည္။ ထိုအေျခအေနေရာက္ေသာ္ - ရဟန္းသံဃာကြယ္သည္ - မည္သည္ ။
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ ၊ ငါဘုရား၏ ဓာတ္ေတာ္ ေမြေတာ္တို့သည္ ယခု လူ.ျပည္၌ရွိသည္ ။နတ္ျပည္ - ျဗဟၼာ.ျပည္- နဂါးျပည္တုိ့၌ ရွိသည္။အနွစ္ငါးေထာင္ၾကာေသာ္ ဓာတ္ေတာ္တုိ့ကို ပူေဇာ္မည့္သူ လံုးလံဳးမရွိေတာ့။
ပူေဇာ္မည့္သူရွိရာ မဟာေဗာဓိမ႑ိဳင္မွာ ထုိဓာတ္ေတာ္ေတြ တစ္လံုးတစ္စည္းတည္း
ေပါငး္ဆံုၾကလိမ့္မည္။ နိမိၼတသ႑ာန္ ငါဘုရား၏ရုပ္ပြားေတာ္ ဖန္ဆင္းျပီး တန္းခုိး
ျပာဋိဟာတုိ.ကို ျပလိမ့္မည္။
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ၊ ငါဘုရား၏ ဓါတုပရိနိဗၺာန္ စံ၀င္ရာ မဟာေဗာဓိမ႑ိဳင္၌ လူအမ်ားမေရာက္ႏုိင္။ ဂႏၶမာဒနေတာင္မွ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားေသာ တရားကို လူတို႔မနာၾကားႏုိင္။ စၾကာ၀ဠာတစ္ေသာင္းမွ နတ္ျဗဟၼာအေပါင္းသာ နာရၾကားရသည္။ နတ္ျဗဟၼာေတြ ကုေဋတစ္သိန္း ကြ်တ္တန္း၀င္လိမ့္မည္။
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ၊ ငါဘုရား ဓါတုပရိနိဗၺာန္စံ၀င္ေသာေန႔၊ ထုိေန႔၌ နတ္ေတြ ငိုသည္။ ျဗဟၼာေတြ ငိုသည္။ ယေန႔လြန္လွ်င္ စၾကာ၀ဠာတစ္ခြင္ကား အေမွာင္ျပင္ႀကီး ျဖစ္ေတာ့မည္တကား။ အမုိက္ထုႀကီးလႊမ္းေတာ့မည္တကား။ ဤသို႔ဤသို႔ ေရရြတ္၍ ရင္ပတ္စည္တီးျဖစ္ၾကမည္။ ဓါတ္ေတာ္ေမြေတာ္တို႔သည္ ေတေဇာဓါတ္ေလာင္မည္။ အၾကြင္းမရွိ အႏုပါဒိေသသ နိဗၺာန္၀င္စံလိမ့္မည္။
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ လူတုိ့သည္ မေကာင္းမႈ၌ ေပ်ာ္ပုိက္ၾက၏၊ အက်င့္ယုတ္ယုတ္လာသည္၊ သက္တမ္းဆုတ္ဆုတ္လာသည္၊ ငါးႏွစ္သမီးႏွင့္ လင္ယူၾကမည္။ သားေမြးၾကမည္၊ ေျခာက္ႏွစ္ ခုႏွစ္ႏွစ္ရွိလွ်င္ ေျမးႏွင့္ ျမစ္ႏွင့္ ျဖစ္လာၾကမည္၊
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ မြတ္သိပ္စာေလာင္ျခင္းအႏၱရာယ္ အနာေရာဂါအႏၱရာယ္ လက္နက္အႏၱရာယ္ ၊ အႏၱရာယ္သုံးပါးဆုိက္မည္။ ကပ္သုံးပါးထုိက္မည္။ မြတ္သိပ္ငတ္ျပတ္၍ ေသသူေတြ ျပိတၱာျဖစ္လိမ့္မည္။ အနာေရာဂါျဖင့္ ေသသူေတြ နတ္ရြာစံ လိမ့္မည္၊ လက္နက္ေၾကာင့္ ေသသူေတြ ငရဲေရာက္လိမ့္မည္။
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ ၀ိသၾကဳံနတ္မင္းသည္ လူ့ျပည္ဆင္း၍ ဤသုိ့ေၾကြးေၾကာ္လိမ့္မည္၊ အုိ … လူအေပါင္းတုိ႕ ယေန႕မွစ၍ (၇)ရက္အတြင္း ေဘးႀကီးဆုိက္ ကပ္ႀကီးထုိက္လိမ့္မည္။ လူကုိ လူဟုမျမင္၊ သမင္သားငါးအမွတ္ျဖင့္ သတ္ၾကျဖတ္ၾကမည္၊ ေရွာင္ၾကေလာ့၊ လူမေရာက္သည့္ ဂူ၊ ေဂ်ာက္၊ ေခ်ာင္၌ တေယာက္စီပုန္းေနၾကေလာ့၊(၇)ရက္ျပည့္မွ ျပန္လာၾကကုန္။
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ အခ်ိဳ႕ကယုံသည္၊ အခ်ဳိ႕မယုံ ။ ၀ိသႀကံဳနတ္မင္း၏စကားကုိ မယုံသူေတြမခ်င္းခ်င္း သတ္၍ေသမည္။ သူတုိ႕အေလာင္းေတြ မုိးေရထဲ ေမ်ာပါသြားလိမ့္မည္။
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ အမုိက္ေကာင္ေတြရွင္းသြားၿပီ။ ပုဆုိးမုိးရြာမည္။ ပုန္းေနသူေတြ ျပန္လာၾကမည္။ သတိႀကီးစြာ ရ၏။ သံေ၀ဂ ျပင္းစြာျဖစ္၏။ ကုိယ္က်င့္တရားႏွင့္ သီတင္းသီလႏွင့္ျဖစ္လာၾကလိမ့္မည္။
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ ကုိယ္က်င့္တည္မွ သက္တမ္းရွည္သည္။ ဆယ္ႏွစ္တမ္းမွ ထမ္းပုိးထမ္းပုိး တုိးမည္။ အသေခ်ၤယ်တမ္းထိ တက္မည္။ အသက္ရွည္လြန္းသျဖင့္ အုိ နာ ေသ လကၡဏာကုိပင္ ျမင္ၾကမည္မဟုတ္။
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ အုိ နာ ေသ လကၡဏာ သုံးပါး မျမင္။ တရားပ်က္ၾကလွ်င္ သက္တမ္းက်လာမည္။ တေျဖးေျဖး ဆုတ္မည္။ အသေခ်ၤယ်တမ္းမွ ရွစ္ေသာင္းတမ္းထိ ေလွ်ာမည္။ ထုိရွစ္ေသာင္းတမ္း၌ ေယာက်္ားတုိ႕က နတ္သားပမာ ၊မိန္းမတို့က နတ္သမီးပမာ လွမည္၊ တင့္မည္၊ လူ႔ျပည္သည္နတ္ျပည္ႏွင့္မျခား စည္မည္။ သာယာမည္။
ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ အသက္ရွစ္ေသာင္းတမ္း၌ ထမင္းဆာျခင္း၊ အဆီယစ္၍ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္း၊ အုိမင္းရင့္ေရာ္ျခင္း၊ ထုိလကၡဏာ သုံးမ်ိဳးသာ ေပၚမည္။ အျခား အနာေရာဂါမရွိ၊ ကုိးဆယ့္ေျခာက္ပါး ေ၀းမည္။
ခ်စ္သား သာရိပုတၱရာ အသက္ရွစ္ေသာင္းတမ္း၌ ေကတုမတီျပည္ကုိ သခၤစၾက၀ေတး စုိးအုပ္မည္။ သုျဗဟၼပုဏၰားသည္ မင္းဆရာ ျဖစ္မည္။ အရိေမတၱယ် အေလာင္းေတာ္နတ္သားသည္ မင္းဆရာ၏ ဇနီးပုေဏၰးမ - ျဗဟၼ၀တီ ၀မ္းၾကာတုိက္၌ ပဋိသေႏၶယူလိမ့္မည္။
စသည္ - စသည္ျဖင့္ အေလာင္းေတာ္၏ အေၾကာင္းကုိ ေဂါတမျမတ္ဘုရားက ရွင္သာရိပုတၱရာအား ေဟာၾကားခဲ့သည္။
အေလာင္းေတာ္ ပဋိသေႏၶယူခန္း၊ စည္းစိမ္စံခန္း၊ ေတာထြက္ခန္း၊ ဒုကၠရစရိယာက်င့္ခန္း၊ ဗုဒၶျဖစ္ေတာ္မူခန္း-စသည့္ အနာဂတ၀င္သည္ ဗုဒၶေဟာ၊ ထုိအခန္းတုိ႔ကုိ ျမတ္ဘုရားက ဆက္၍ေဟာၾကားသည္။
ဆင္နားပန္းညိွဳး၊ ပုဆုိးႏြမ္းပါး၊ ခ်ိဳင္းၾကားေခၽြးထြက္၊ ကုိယ္ေရာင္ပ်က္သား၊ နန္းထက္မေမြ႕၊ စုေတ့ေၾကာင္းဟိတ္၊ ငါးနိမိတ္ထင္၊ နတ္တုိ႔သြင္သုိ႕။
စာေရးသူ*** ေရႊဘုိသီလာ at 4:33 AM 1 အၾကံဳျပဳေဆြးေႏြးႏိုင္ပါသည္။
သီတင္းကြ်တ္လျပည့္ - ေရႊဘုိသီလာ
သီတင္းကၽြတ္လတြင္ ၾကာမ်ိဳးငါးပါးတို႕ ပြင့္လန္းေလ႕ရွိသည္.......
သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႕၏ ထူးျခားေသာ ၀ိေသသတစ္ရပ္မွာ
ပ၀ါရဏာပြဲ ဆင္ယင္က်င္းပျခင္းျဖစ္သည္။ ပ၀ါရဏာ ဟူေသာပါဠိ အဓိပၸာယ္မွာ ဖိတ္ၾကားျခင္း
ေတာင္းပန္တိုက္တြန္းျခင္း မည္ပါသည္။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ သာ၀တၱိျပည္ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းတြင္ သီတင္းသံုးေတာ္မူစဥ္
ေကာသလတိုင္း၊ ဇနပုဒ္တြင္ ၀ါဆိုေတာ္မူၾကသည့္ ရဟန္းမ်ားသည္ အခ်င္းခ်င္းစကားမေျပာၾကစတမ္းဟု
ကတိက၀တ္ထား၍ေနျခင္းကို ေျပေပ်ာက္ရန္၊ အက်င့္သိကၡာႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ သံဃာအခ်င္းခ်င္း
သံသယျဖစ္ေနလွ်င္ ၿမံဳမထားဘဲ တစ္ပါးႏွင့္တစ္ပါးေဖာထုတ္၍ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း
၀န္ခံၿပီး အျပစ္ထင္ရွားရွိလွ်င္ အျပစ္ရွိသူက ၀န္ခံလ်က္ ျပဳျပင္ေနပါမည္ဟု ကတိေပးရန္အတြက္ ပ၀ါရဏာ
ျပဳျခင္းကို ပညတ္ေတာ္မူခဲ႕ျခင္းလည္းျဖစ္သည္။
သံဃာေတာ္မ်ား အခ်င္းခ်င္းအျပန္အလွန္ ဖိတ္ၾကားတိုက္တြန္းျခင္း ျပဳလုပ္ေသာပြဲကို
ပ၀ါရဏာပြဲ ဟုေခၚသည္။ ျမတ္စြာဘုရားမိန္႕ၾကားပညတ္ေတာ္မူခဲ႕သည့္အခ်ိန္မွစ၍
ယခုအထိ ရဟန္းသံဃာေတာ္တို႕သည္ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႕သို႕ေရာက္တိုင္း
ပ၀ါရဏာ ပြဲေတာ္ကိုက်င္းပခဲ႕ၾကသည္။ ဗုဒၵဘာသာ၀င္သူေတာ္စင္တို႕ကလဲ
သိမ္ဆင္းေလာင္းျခင္း၊ ဆြမ္းကပ္စာေရးတံမဲႏွင့္ သံဃာ့ဒါနဆြမ္းႀကီးေလာင္းလွဴပြဲမ်ားကို
ျပဳလုပ္ၾကသည္။
သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႕သည္ အဘိဓမၼာအခါေတာ္ေန႕ျဖစ္သည္။ ယေန႕မွစတင္ေရတြက္ခဲ႕သည္
ရွိေသာလြန္ခဲ႕ေသာ ႏွစ္္ေပါင္း ၂၅၀၀ေက်ာ္ခန္႕ကျဖစ္သည္။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ သာ၀တၱိျပည္တြင္ တန္ခိုးျပာဋိဟာျပေတာ္မူၿပီးေနာက္ မယ္ေတာ္မိနတ္သားအား
အဘိဓမၼာတရားေဟာၾကားရန္ ေျခလွမ္းႏွစ္လွမ္းတည္းျဖင့္ တာ၀တိသာနတ္ျပည္သို႕တတ္ေရာက္
ေသာအခါ မယ္ေတာ္သႏၱဳႆိတနတ္သားအမွဴးျပဳေသာ စၾက၀႒ာတိုက္တစ္ေသာင္းမွ နတ္ျဗဟၼာအေပါင္း
ခေညာင္းေရာက္ရွိလာၾကကုန္၏။ ရွင္ေတာ္ဘုရားသည္ အဘိဓမၼာတရားေတာ္ကို ခုႏွစ္၀ါေျမာက္ ၀ါဆို
လျပည့္မွ ၀ါတြင္းသံုးလပတ္လံုး ေန႕ညမစဲေဟာၾကားေတာ္မူခဲ႕သည္။
သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႕တြင္ အဘိဓမၼာခုႏွစ္က်မ္း အၿမိဳက္တရားေဟာၾကားေတာ္မူျခင္း ၿပီးဆံုးသည္။
သို႕ျဖစ္၍ ထိုေန႕အခါသမယကို အဘိဓမၼာေန႕ျမတ္အျဖစ္အစဥ္အလာပူေဇာ္က်င္းပခဲ႕ၾကသည္။
ထိုသံုးလမွ်အတြင္း ျမတ္စြာဘုရားသည္ေန႕စဥ္ေန႕တုိင္း အေနာဒတၱအိုင္တြင္ ေရသန္႕စင္ျခင္းျပဳေတာ္မူသည္။
ထိုစဥ္အဘိဓမၼာတရားေတာ္တို႕ကို လက္ယာေတာ္ရံ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္အား ေဟာၾကားေပးေတာ္မူသည္။
အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ကလည္း မိမိ၏တပည့္ရဟန္းငါးရာတို႕အား တဖန္ျပန္လည္ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ႕သည္။
ဤသို႕ျဖင့္ တာ၀တိသာနတ္ျပည္တြင္ ျမတ္စြာဘုရားေဟာၾကားေသာဓမၼေဒသနာမ်ားသည္ လူ႕ျပည္တြင္လည္း
အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ႏွင့္ တပည့္ရဟန္းငါးရာတို႕ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ စည္ပင္ျပန္႕ပြားလာခဲ႕သည္။
ထိုသို႕လူ႕ျပည္-နတ္ျပည္ ႏွစ္ဌာနလံုးတြင္ ေဟာၾကားခဲ႕ေသာ အဘိဓမၼာတရားေတာ္ႀကီးသည္
သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႕တြင္ ဆံုးခန္းတိုင္ေအာင္ၿပီးဆံုးခဲ႕၍ ထိုေန႕တြင္ျမတ္စြာဘုရားသည္
နတ္၊ ျဗဟၼာတို႕ျခံရံလ်က္ နတ္ျပည္မွ နတ္၊ျဗဟၼာတို႕ဖန္ဆင္းေပးေသာ ေရႊေစာင္းတန္း၊ ေငြေစာင္းတန္း
ပတၱျမားေစာင္းတန္းတို႕ျဖင့္ ဆင္းသက္ေတာ္မူခဲ႕သည္။ လူတို႕သည္ ဆီမီး၊ နံ႕သာ၊ ပန္း၊ ေပါက္ေပါက္တို႕ျဖင့္
ျမတ္စြာဘုရားကို၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ႀကိဳဆိုပူေဇာ္ကန္ေတာ႕ၾကရာမွ သီတင္းကၽြတ္မီးထြန္းပြဲေတာ္လည္း
ျဖစ္ေပၚလာရျခင္းျဖစ္ပါေတာ႕သည္။
* ေအာင္ျမင့္ျမတ္(ျပည္ေရႊဘို)
စာေရးသူ*** ေရႊဘုိသီလာ at 12:06 AM 0 အၾကံဳျပဳေဆြးေႏြးႏိုင္ပါသည္။
သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႕၏ ထူးျခားေသာ ၀ိေသသတစ္ရပ္မွာ
ပ၀ါရဏာပြဲ ဆင္ယင္က်င္းပျခင္းျဖစ္သည္။ ပ၀ါရဏာ ဟူေသာပါဠိ အဓိပၸာယ္မွာ ဖိတ္ၾကားျခင္း
ေတာင္းပန္တိုက္တြန္းျခင္း မည္ပါသည္။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ သာ၀တၱိျပည္ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းတြင္ သီတင္းသံုးေတာ္မူစဥ္
ေကာသလတိုင္း၊ ဇနပုဒ္တြင္ ၀ါဆိုေတာ္မူၾကသည့္ ရဟန္းမ်ားသည္ အခ်င္းခ်င္းစကားမေျပာၾကစတမ္းဟု
ကတိက၀တ္ထား၍ေနျခင္းကို ေျပေပ်ာက္ရန္၊ အက်င့္သိကၡာႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ သံဃာအခ်င္းခ်င္း
သံသယျဖစ္ေနလွ်င္ ၿမံဳမထားဘဲ တစ္ပါးႏွင့္တစ္ပါးေဖာထုတ္၍ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း
၀န္ခံၿပီး အျပစ္ထင္ရွားရွိလွ်င္ အျပစ္ရွိသူက ၀န္ခံလ်က္ ျပဳျပင္ေနပါမည္ဟု ကတိေပးရန္အတြက္ ပ၀ါရဏာ
ျပဳျခင္းကို ပညတ္ေတာ္မူခဲ႕ျခင္းလည္းျဖစ္သည္။
သံဃာေတာ္မ်ား အခ်င္းခ်င္းအျပန္အလွန္ ဖိတ္ၾကားတိုက္တြန္းျခင္း ျပဳလုပ္ေသာပြဲကို
ပ၀ါရဏာပြဲ ဟုေခၚသည္။ ျမတ္စြာဘုရားမိန္႕ၾကားပညတ္ေတာ္မူခဲ႕သည့္အခ်ိန္မွစ၍
ယခုအထိ ရဟန္းသံဃာေတာ္တို႕သည္ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႕သို႕ေရာက္တိုင္း
ပ၀ါရဏာ ပြဲေတာ္ကိုက်င္းပခဲ႕ၾကသည္။ ဗုဒၵဘာသာ၀င္သူေတာ္စင္တို႕ကလဲ
သိမ္ဆင္းေလာင္းျခင္း၊ ဆြမ္းကပ္စာေရးတံမဲႏွင့္ သံဃာ့ဒါနဆြမ္းႀကီးေလာင္းလွဴပြဲမ်ားကို
ျပဳလုပ္ၾကသည္။
သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႕သည္ အဘိဓမၼာအခါေတာ္ေန႕ျဖစ္သည္။ ယေန႕မွစတင္ေရတြက္ခဲ႕သည္
ရွိေသာလြန္ခဲ႕ေသာ ႏွစ္္ေပါင္း ၂၅၀၀ေက်ာ္ခန္႕ကျဖစ္သည္။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ သာ၀တၱိျပည္တြင္ တန္ခိုးျပာဋိဟာျပေတာ္မူၿပီးေနာက္ မယ္ေတာ္မိနတ္သားအား
အဘိဓမၼာတရားေဟာၾကားရန္ ေျခလွမ္းႏွစ္လွမ္းတည္းျဖင့္ တာ၀တိသာနတ္ျပည္သို႕တတ္ေရာက္
ေသာအခါ မယ္ေတာ္သႏၱဳႆိတနတ္သားအမွဴးျပဳေသာ စၾက၀႒ာတိုက္တစ္ေသာင္းမွ နတ္ျဗဟၼာအေပါင္း
ခေညာင္းေရာက္ရွိလာၾကကုန္၏။ ရွင္ေတာ္ဘုရားသည္ အဘိဓမၼာတရားေတာ္ကို ခုႏွစ္၀ါေျမာက္ ၀ါဆို
လျပည့္မွ ၀ါတြင္းသံုးလပတ္လံုး ေန႕ညမစဲေဟာၾကားေတာ္မူခဲ႕သည္။
သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႕တြင္ အဘိဓမၼာခုႏွစ္က်မ္း အၿမိဳက္တရားေဟာၾကားေတာ္မူျခင္း ၿပီးဆံုးသည္။
သို႕ျဖစ္၍ ထိုေန႕အခါသမယကို အဘိဓမၼာေန႕ျမတ္အျဖစ္အစဥ္အလာပူေဇာ္က်င္းပခဲ႕ၾကသည္။
ထိုသံုးလမွ်အတြင္း ျမတ္စြာဘုရားသည္ေန႕စဥ္ေန႕တုိင္း အေနာဒတၱအိုင္တြင္ ေရသန္႕စင္ျခင္းျပဳေတာ္မူသည္။
ထိုစဥ္အဘိဓမၼာတရားေတာ္တို႕ကို လက္ယာေတာ္ရံ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္အား ေဟာၾကားေပးေတာ္မူသည္။
အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ကလည္း မိမိ၏တပည့္ရဟန္းငါးရာတို႕အား တဖန္ျပန္လည္ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ႕သည္။
ဤသို႕ျဖင့္ တာ၀တိသာနတ္ျပည္တြင္ ျမတ္စြာဘုရားေဟာၾကားေသာဓမၼေဒသနာမ်ားသည္ လူ႕ျပည္တြင္လည္း
အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ႏွင့္ တပည့္ရဟန္းငါးရာတို႕ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ စည္ပင္ျပန္႕ပြားလာခဲ႕သည္။
ထိုသို႕လူ႕ျပည္-နတ္ျပည္ ႏွစ္ဌာနလံုးတြင္ ေဟာၾကားခဲ႕ေသာ အဘိဓမၼာတရားေတာ္ႀကီးသည္
သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႕တြင္ ဆံုးခန္းတိုင္ေအာင္ၿပီးဆံုးခဲ႕၍ ထိုေန႕တြင္ျမတ္စြာဘုရားသည္
နတ္၊ ျဗဟၼာတို႕ျခံရံလ်က္ နတ္ျပည္မွ နတ္၊ျဗဟၼာတို႕ဖန္ဆင္းေပးေသာ ေရႊေစာင္းတန္း၊ ေငြေစာင္းတန္း
ပတၱျမားေစာင္းတန္းတို႕ျဖင့္ ဆင္းသက္ေတာ္မူခဲ႕သည္။ လူတို႕သည္ ဆီမီး၊ နံ႕သာ၊ ပန္း၊ ေပါက္ေပါက္တို႕ျဖင့္
ျမတ္စြာဘုရားကို၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ႀကိဳဆိုပူေဇာ္ကန္ေတာ႕ၾကရာမွ သီတင္းကၽြတ္မီးထြန္းပြဲေတာ္လည္း
ျဖစ္ေပၚလာရျခင္းျဖစ္ပါေတာ႕သည္။
* ေအာင္ျမင့္ျမတ္(ျပည္ေရႊဘို)
စာေရးသူ*** ေရႊဘုိသီလာ at 12:06 AM 0 အၾကံဳျပဳေဆြးေႏြးႏိုင္ပါသည္။
က်က္သေရရွိေအာင္ ေနမယ္….ေရႊဘုိသီလာ at 7:08 AM
သိရီတိ ပညာပုညာနံ အဓိ၀စနႏၱိ ၀ဒႏၱိ။
က်က္သေရဆုိတာ အသိတရား နဲ့ အက်င့္တရား တုိ့ရဲ့ အမည္။(မူလဋီကာ)
သီလပညာနဥၥ ပန ေလာကသၼိ ံ အဂၢမကၡယတိ။
ေလာကမွာ သီလ နဲ့ ပညာဟာ အျမတ္ဆုံး တန္ဘုိး အရွိဆုံး။(သီလကၡန္ပါဠိ)
Virtue and wisdom could also be compared to the eyes and the feet of a man.
ကုိယ္က်င့္တရားသည္ လူတို႕၏ ေျခေထာက္၊ ပညာသည္ လူတုိ႕၏ မ်က္လုံး။
Virtue is like a vehicle that brings man up to the gate of salvation,
but the actual key that opens the gate is wisdom.
ကုိယ္က်င့္တရားသည္ လြတ္ေျမာက္ရာ တံခါးေပါက္သုိ႕ ပုိ႕ေဆာင္ေပးသည့္
ယာဥ္ႏွင့္တူ၍ ပညာသည္ ထြက္ေျမာက္ရာ တံခါးေပါက္ကို ဖြင့္ေသာ ေသာႏွင့္ တူ၏။
(သီတဂူဆရာေတာ္)
ေလာကမွာ လူတုိင္းလူတုိင္း က်က္သေရရွိခ်င္ၾကပါတယ္၊ က်က္သေရရွိသူကုိ ျမင္ခ်င္ ေတြ႔ခ်င္ၾကသလုိ က်က္သေရရွိသူေတြနဲ့လဲအတူလက္တြဲလုိၾကပါတယ္၊လူတုိင္းလူတုိင္းပဲ
က်က္သေရရွိေအာင္ ၾကိဳးစားေနၾကတာပါ၊
ဒီေကာင္ေလး ဒီေကာင္မေလး က်က္သေရရွိလိုက္တာလုိ႕ေျပာရင္ မျပဳံးေတာင္ စိတ္ထဲမွာေတာ့ သေဘာက်ေက်နပ္ေနမွာအေသအခ်ာပါပဲ ၊ က်က္သေရရွိသူျဖစ္ေအာင္ေကာ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ ဒီအေၾကာင္းေလးေတြ ေတြးမိရင္းက အထက္ကစာေလးေတြကုိရွာျဖစ္သြားတာပါ။
တကယ္ေတာ့ က်က္သေရဆုိတာ အသိတရား နဲ့ အက်င့္တရားပါ….
အသိတရားအက်င့္တရားဆုိတာက တျခားသူအေပၚမွာ ကုိယ္ခ်င္းစာတရားေလးေတြထားတာ ၊ သူတစ္ပါးအေပၚမွာ ေမတၱာစိတ္ကေလးေတြထားတာ ၊ သူတစ္ပါးကုိ ကူညီခ်င္တာ ဒါေလးေတြဟာ အႏွိုင္းမဲ့ က်က္သေရ(အသိတရား)ပါ။
ျပီးေတာ့ တစ္ပါးသူကုိ ဖ်က္စီးမည့္ အေတြးေလးေတြကုိ အသာထား အက်ိဳးပါြးမည့္ အေတြးေလးေတြကုိေတြးတာ၊ သူတစ္ပါးကို ထိခုိက္နစ္နာေစမည့္ အလုပ္ကေလးေတြကုိေရွာင္ရွား အက်ဳိးမ်ားမည့္ အလုပ္ကေလးေတြလုပ္တာ၊ သူတစ္ပါးနစ္နာေစမည့္ အေျပာေလးေတြကုိေရွာင္ အက်ဳိးကုိေဆာင္တဲ့ ေဖးမကူညီတဲ့ အေျပာေလးေတြကုိ ေျပာတာ၊ ဒါေလးေတြဟာလဲ တုႏႈိင္းမဲ့ က်က္သေရ(အက်င့္တရား)ပါ။
ဒါေၾကာင့္ ကုိယ္ရဲ႕ကုိယ္အမူအရာကုိ က်က္သေရရွိေအာင္ေနမယ္၊ က်က္သေရရွိတဲ့အေျပာေလးေတြကုိ ေျပာမယ္ ၊ က်က္သေရရွိတာေလးေတြကုိပဲေတြးေနမယ္ဆုိရင္ က်က္သေရရွိသူေတြ အမွန္တကယ္ျဖစ္လာမွာပါ။
တကယ္ေတာ့ က်က္သေရရွိဖုိ့ဆုိတာ ကုိယ္ကုိယ္တိုင္ ဖန္တီးယူရမွာပါ။
က်က္သေရမဲ့သြာေအာင္းလဲ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပဲ ဖန္တီးယူၾကတာပါ။
ျပီးေတာ့ ကုိယ့္ရဲ့ကုိယ္က်င့္တရားက ကုိယ့္ရဲ့လြတ္ေျမာက္ရာ
တံခါးေပါက္သို႔ပုိေဆာင္ေပးမွာျဖစ္ျပီး၊ ကိုယ့္ရဲ့ပညာတရားက ကိုယ့္ရဲ့
ထြက္ေျမာက္ရာတံခါးေပါက္ကုိ ဖြင့္ေပးမွာပါ။
ဒါေၾကာင့္ ေလာကလွပဖုိ့ က်က္သေရရွိဖုိ့ ျပီးေတာ့ ကုိယ္ကုိ္ယ္တုိင္ က်က္သေရရွိသူျဖစ္ဖုိ့ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပင္ ၾကိဳးစားရမွာျဖစ္ပါေၾကာင္း……
စာေရးသူ*** ေရႊဘုိသီလာ at 7:08 AM အၾကံဳျပဳေဆြးေႏြးႏိုင္ပါသည္။
က်က္သေရဆုိတာ အသိတရား နဲ့ အက်င့္တရား တုိ့ရဲ့ အမည္။(မူလဋီကာ)
သီလပညာနဥၥ ပန ေလာကသၼိ ံ အဂၢမကၡယတိ။
ေလာကမွာ သီလ နဲ့ ပညာဟာ အျမတ္ဆုံး တန္ဘုိး အရွိဆုံး။(သီလကၡန္ပါဠိ)
Virtue and wisdom could also be compared to the eyes and the feet of a man.
ကုိယ္က်င့္တရားသည္ လူတို႕၏ ေျခေထာက္၊ ပညာသည္ လူတုိ႕၏ မ်က္လုံး။
Virtue is like a vehicle that brings man up to the gate of salvation,
but the actual key that opens the gate is wisdom.
ကုိယ္က်င့္တရားသည္ လြတ္ေျမာက္ရာ တံခါးေပါက္သုိ႕ ပုိ႕ေဆာင္ေပးသည့္
ယာဥ္ႏွင့္တူ၍ ပညာသည္ ထြက္ေျမာက္ရာ တံခါးေပါက္ကို ဖြင့္ေသာ ေသာႏွင့္ တူ၏။
(သီတဂူဆရာေတာ္)
ေလာကမွာ လူတုိင္းလူတုိင္း က်က္သေရရွိခ်င္ၾကပါတယ္၊ က်က္သေရရွိသူကုိ ျမင္ခ်င္ ေတြ႔ခ်င္ၾကသလုိ က်က္သေရရွိသူေတြနဲ့လဲအတူလက္တြဲလုိၾကပါတယ္၊လူတုိင္းလူတုိင္းပဲ
က်က္သေရရွိေအာင္ ၾကိဳးစားေနၾကတာပါ၊
ဒီေကာင္ေလး ဒီေကာင္မေလး က်က္သေရရွိလိုက္တာလုိ႕ေျပာရင္ မျပဳံးေတာင္ စိတ္ထဲမွာေတာ့ သေဘာက်ေက်နပ္ေနမွာအေသအခ်ာပါပဲ ၊ က်က္သေရရွိသူျဖစ္ေအာင္ေကာ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ ဒီအေၾကာင္းေလးေတြ ေတြးမိရင္းက အထက္ကစာေလးေတြကုိရွာျဖစ္သြားတာပါ။
တကယ္ေတာ့ က်က္သေရဆုိတာ အသိတရား နဲ့ အက်င့္တရားပါ….
အသိတရားအက်င့္တရားဆုိတာက တျခားသူအေပၚမွာ ကုိယ္ခ်င္းစာတရားေလးေတြထားတာ ၊ သူတစ္ပါးအေပၚမွာ ေမတၱာစိတ္ကေလးေတြထားတာ ၊ သူတစ္ပါးကုိ ကူညီခ်င္တာ ဒါေလးေတြဟာ အႏွိုင္းမဲ့ က်က္သေရ(အသိတရား)ပါ။
ျပီးေတာ့ တစ္ပါးသူကုိ ဖ်က္စီးမည့္ အေတြးေလးေတြကုိ အသာထား အက်ိဳးပါြးမည့္ အေတြးေလးေတြကုိေတြးတာ၊ သူတစ္ပါးကို ထိခုိက္နစ္နာေစမည့္ အလုပ္ကေလးေတြကုိေရွာင္ရွား အက်ဳိးမ်ားမည့္ အလုပ္ကေလးေတြလုပ္တာ၊ သူတစ္ပါးနစ္နာေစမည့္ အေျပာေလးေတြကုိေရွာင္ အက်ဳိးကုိေဆာင္တဲ့ ေဖးမကူညီတဲ့ အေျပာေလးေတြကုိ ေျပာတာ၊ ဒါေလးေတြဟာလဲ တုႏႈိင္းမဲ့ က်က္သေရ(အက်င့္တရား)ပါ။
ဒါေၾကာင့္ ကုိယ္ရဲ႕ကုိယ္အမူအရာကုိ က်က္သေရရွိေအာင္ေနမယ္၊ က်က္သေရရွိတဲ့အေျပာေလးေတြကုိ ေျပာမယ္ ၊ က်က္သေရရွိတာေလးေတြကုိပဲေတြးေနမယ္ဆုိရင္ က်က္သေရရွိသူေတြ အမွန္တကယ္ျဖစ္လာမွာပါ။
တကယ္ေတာ့ က်က္သေရရွိဖုိ့ဆုိတာ ကုိယ္ကုိယ္တိုင္ ဖန္တီးယူရမွာပါ။
က်က္သေရမဲ့သြာေအာင္းလဲ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပဲ ဖန္တီးယူၾကတာပါ။
ျပီးေတာ့ ကုိယ့္ရဲ့ကုိယ္က်င့္တရားက ကုိယ့္ရဲ့လြတ္ေျမာက္ရာ
တံခါးေပါက္သို႔ပုိေဆာင္ေပးမွာျဖစ္ျပီး၊ ကိုယ့္ရဲ့ပညာတရားက ကိုယ့္ရဲ့
ထြက္ေျမာက္ရာတံခါးေပါက္ကုိ ဖြင့္ေပးမွာပါ။
ဒါေၾကာင့္ ေလာကလွပဖုိ့ က်က္သေရရွိဖုိ့ ျပီးေတာ့ ကုိယ္ကုိ္ယ္တုိင္ က်က္သေရရွိသူျဖစ္ဖုိ့ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပင္ ၾကိဳးစားရမွာျဖစ္ပါေၾကာင္း……
စာေရးသူ*** ေရႊဘုိသီလာ at 7:08 AM အၾကံဳျပဳေဆြးေႏြးႏိုင္ပါသည္။
အရိယ ေမေတၱယ်အေလာငး္ေတာ္ - ေရႊဘုိသီလာ
ေနာင္ပြင့္ေတာ္မူမည့္ ျမတ္ဗုဒၶဆယ္ဆူ(ဃ) Tuesday, October 19, 2010
အေလာင္းေတာ္သည္ သံုးမည္ရ ျဖစ္သည္ ။
အရိယ ေမေတၱယ်ဟု ေခၚသည္။
အရိေမေတၱယ် ဟုေခၚသည္ ။
ေမေတၱယ် ဟု ေခၚသည္ ။
အရိေမေတၱယ် အေလာငး္ေတာ္သည္ ၁၆ အသေခ်ၤႏွင့္ ကမာၻတစ္သိန္း ပါရမီ
ဆယ္ပါးကို ျဖည့္သည္ ။ စြန္.ျခငး္ၾကီးငါးပါးကို စြန္.သည္ ။
သဗၺညဳ ဆုကိုရည္၍ ျမတ္ကုသိုလ္တုိ့ကို သူျပဳခဲ.သည္ ။
တုသိတာ နတ္သားဘ၀သည္ အေလာငး္ေတာ္၏ အနီးကပ္ဆံုးဘ၀ ။
အေလာင္းေတာ္နတ္သား၏ ဂုဏ္က ထံုသည္ ။
သတင္းက သငး္သည္ ။
စၾကာ၀ဠာမွာ ေမႊးတၾကဴၾကဴ ။ စၾကာ၀ဠာတိုက္တစ္ေသာင္းမွ နတ္ျဗဟၼာအေပါင္းတို႔
၀န္းရံခေညာင္းၾကသည္ ။
ဘုရားျဖစ္ခ်ိန္တန္ပါျပီ ။
လူ.ျပည္သုိ႔ၾကြ၍ ဗုဒၶဘြဲ.ကို ခံယူေတာ္
မူပါ ။
ဤသို့ အေလာင္းေတာ္ နတ္သားအား အႏူး အညြတ္ေတာင္းပန္ၾကသည္ ။
နားပန္းညွိဳး၏ ။ ပုဆုိးႏြမ္း၏ ။ ခ်ိဴင္းေခြ်းထြက္၏ ။ ကိုယ္ေရာင္ပ်က္၏ ။ နန္းထက္
မေပ်ာ္ ။
အေလာငး္ေတာ္သည္ အခါကိုၾကည့္သည္ ။ ကြ်န္းကိုၾကည့္သည္ ။ ေဒသကိုၾကည့္သည္ ။ အမ်ိဴးကိုၾကည့္သည္ ။ မယ္ေတာ္ကိုၾကည့္သည္ ။
အခါက သက္တမ္းရွစ္ေသာင္း ၊ ကြ်န္းက ဇမၺဴဒီပါ ၊ ေဒသက ေကတုမတီ ၊
အမ်ိဴးက ပုဏၰား ။ မယ္ေတာ္က ပုေဏၰးမ ျဗဟၼ၀တီ ၊ ထိုထိုတို.ကို အေလာင္းေတာ္က ေရြးလုိက္သည္ ။
ေကတုမတီျပည္ ။ ေကတုမတီျပည္သည္ ေမြ.ေလ်ာ္ဖြယ္ျဖစ္သည္ ။ေပ်ာ္စံဖြယ္
ေကာင္းသည္ ။ ဥယ်ာဥ္ႏွင့္ ေရကန္နွင့္ သာယာသည္ ။ ျမိဳ.ရိုးနွင့္ ျပ အိုးနွင့္ခံညားသည္ ။
ပေဒသာပင္ေတြက ေနရာတကာတြင္ အျပည့္္ ။
ေျမေကာင္းသည္ ။ ေရေကာင္းသည္ ။ သီးပင္တုိငး္ ကိုင္းလံုးညႊတ္ သီးသည္ ။
ပြင့္ပင္တုိင္း ပင္လံုးကြ်တ္ ပြင့္သည္ ။ ဥယ်ာဥ္တုိ့မွာ စိမ္းစိမး္စိုစို ၊ ျခံေျမတုိ့မွ ႏုႏုပ်ိဴပ်ိဴ ။
ျမစ္တုိ့သည္ ေအာ္ကမစုန္ ၊ အထက္စန္ ၊ ၾကည္သည္ ။ သန္.သည္ ။ ညႊန္မရွိ ။
ပုလဲနွစ္ က်ဘိသကဲ့သို့တညး္ ။ ခ်ိဴသည္ ။ ေအးသည္ ။ ေမႊးသည္ ၊ ၾကာနံ.တသင္းသင္း ။
ေကတုမတီျပည္သည္ တုိင္းၾကီးျပည္ၾကီးျဖစ္သည္ ။ ဘူမိနက္သန္မွန္သည္ ။
ၾကန္အင္လကၡဏာစံုသည္ ။ အလ်ား ၁၂ - ယူဇနာ ၊ အနံ ၇ ယူဇနာက်ယ္သည္ ။
စပါးတစ္ပင္တစ္ပင္မွာ လံုးပတ္သံုးထြာ ရွိသည္။တစ္ပင္တညး္ က လွညး္ ၂၂၇၂ -စီးတုိက္ႏွင့္ ၁၆ - တငး္တင္းေက်ာ္ေက်ာ္ထြက္သည္ ။
ေကတုမတီျပည္သူတုိ. အူမေတာင့္၏ ။ ေကတုမတီျပည္သားတို. သိီလေစာင့္၏ ။
အစားဆငး္ရဲျခင္းမရွိ ။ အ၀တ္ ဆင္းရဲျခင္းမရွိ ။ လူမႈသုချပည့္၀ၾက၏ ။
အခ်ိဴလုိသေလာ ။ အခ်ဥ္လိုသေလာ ။ နီလာလိုသေလာ ။ သႏၱာလိုသေလာ။လိုရာကို ပေဒသာပင္က ေပးသည္ ။
စႏၵကူးရွိသည္ ။ အေက်ာ္ကရမက္ ရွိသည္ ။ ပုတီးရွိသည္ ။ ဘယက္ရွိသည္ ။
စည္ရွိသည္ ။ ေစာင္းရွိသည္ ။ လူသံုးပစၥည္းေတြ ပေဒသာပင္မွာ ေ၀ေနပါသည္ ။
တာ၀တိ ံသာ နတ္ျပည္ သာယာ၏ ။ ေကတုမတီကို မွီအံ့မထင္ ။ တာ၀တိသာ
နတ္သား နတ္သမီးတို.စည္းစိမ္ၾကီး၏ ။ ေကတုမတီျပည္သားတုိ့ကို မွီအံ့မထင္ ။ထိုမွ်
သာယာ၀ေျပာေသာ ျပည္ၾကီး ေကတုမတီသည္ အေလာင္းေတာ္၏ေမြးေျမ ။
သခၤမင္း ။ သခၤမငး္သညည္ ေကတုမတီျပည့္ရွင္ ျဖစ္သည္ ။ သူ.ဘုန္းက မိုးေျမ
အဆံုးႏွံ.သည္ ။ ေလးကြ်န္းတျမင့္မုိရ္ ထုိထုိစၾကာ၀ဠာကို ပိုင္သည္ ။ စၾကာရတနာ
ရွိသည္ ။ ဆင္ ၊ ျမင္း ၊ ပတၱျမား ၊ မိဖုရား ၊ ေသေ--ၾကီး ၊ သားေတာ္ၾကီး ၊ ထိုရတနာ
အသီးသီးတုိ.သည္ သူ.ပစၥည္းမ်ား ျဖစ္သည္ ။
နန္းျပႆာဒ္ၾကီးမွာ အံ့မခန္း ။ သႏၱာေရာင္ျဖင့္ ေျပာင္သည္ ။ နီလာေရာင္ျဖင့္ ေျပာင္သည္ ။ ပတၱျမားေရာင္ျဖင့္ ေျပာင္သည္ ။ မ်က္စိျဖင့္ စိမ္းစိမး္ျဖင့္ မၾကည့္ႏိုင္ ။
အေဆာင္တိုင္း အေဆာင္တုိငး္၌ ရတနာ ၇ ပါး ၊ ရတနာ ၉ ပါး ၊ရတနာ ၁၀ပါး ။
အျပည္.ျခယ္ထားသည္ ။
မိုးထိနီးပါး ။ ေစာက္ ၂၅ - ယူဇနာ ရွိသည္ ။ အခ်ငး္ တစ္ယူဇနာခြဲျဖစ္သည္ ။
ျပည္၏ အလယ္မွာ ၾကြားၾကြား၀င့္၀င့္ ငြါးငြါးစြင့္စြင့္ ။ စၾကာ၀ဠာ၏မ်က္ႏွာဟု ဆိုရေလာက္
ပါသည္ ။
သုျဗဟၼ ။ သုျဗဟၼပုဏၰားသည္ သာမ ၊ ယဇု ၊ ဣရု၊ ေဗဒင္ သံုးပံု ခြင္၌ ကြ်မ္းသည္။ ေလာက၊ ဓမၼ၊ ရာဇေရးရာ အျဖာျဖာ၌ ကမ္းခတ္သည္။
သုျဗဟၼသည္ ေရွ႕တစ္ေခၚေမွ်ာ္၍လည္း သခၤမင္း၏ အက်ိဳးကို သယ္ပိုးသည္။ ေနာက္တလံ ျပန္ရႈ၍လည္း သခၤမင္း၏ အလုိကို ျဖည့္သည္။ ပစၥဳပၸန္ေကာင္းေစလုိသည္။သံသရာေကာင္းေစလိုသည္။ သခၤမင္းအား အၿမဲညႊန္ျပ ဆံုးမခဲ့သည္။ သူကား- မင္းဆရာ။
ျဗဟၼ၀တီ။ ျဗဟၼ၀တီသည္ သုျဗဟၼ ပုဏၰား၏ဇနီး၊ အေလာင္းေတာ္၏ မယ္ေတာ္ျဖစ္သည္။ ဘုရားေလာင္းမယ္ေတာ္တို႔ အသက္အပုိင္းအျခား သူ႕မွာရွိသည္။ ဘုရားေလာင္းမယ္ေတာ္တို႔၏ အက်င့္သီလ၊ဂုဏ္သိန္၊ သိကၡာ၊ ပဋိပတ္ သူ႔မွာရွိသည္။
အေလာင္းေတာ္သည္ နတ္ထီၿငီးၿပီ။ နတ္စည္းစိမ္ကို ႀကိဳးလိမ္ထူးပတ္ ေတာင္တန္းပမာ မွတ္သည္။ ၁၈ ကုေဋေသာ နတ္သားေတြ ၿခံရံကာ တုသိတာ နတ္ျပည္မွ စုေတခဲ့သည္။
ျဗဟၼ၀တီ၏ ၀မ္းၾကာတုိက္၌ အေလာင္းေတာ္နတ္သား ပဋိသေႏၶတည္ေနၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္းကို မဟာပထ၀ီက သိသည္။ ေသာင္းေလာကဓါတ္ ပဲ့တင္ထပ္မွ် ဤေျမႀကီးက ေကာင္းခ်ီးျပဳပါသည္။
စာေရးသူ*** ေရႊဘုိသီလာ at 1:17 AM 0 အၾကံဳျပဳေဆြးေႏြးႏိုင္ပါသည္။
အေလာင္းေတာ္သည္ သံုးမည္ရ ျဖစ္သည္ ။
အရိယ ေမေတၱယ်ဟု ေခၚသည္။
အရိေမေတၱယ် ဟုေခၚသည္ ။
ေမေတၱယ် ဟု ေခၚသည္ ။
အရိေမေတၱယ် အေလာငး္ေတာ္သည္ ၁၆ အသေခ်ၤႏွင့္ ကမာၻတစ္သိန္း ပါရမီ
ဆယ္ပါးကို ျဖည့္သည္ ။ စြန္.ျခငး္ၾကီးငါးပါးကို စြန္.သည္ ။
သဗၺညဳ ဆုကိုရည္၍ ျမတ္ကုသိုလ္တုိ့ကို သူျပဳခဲ.သည္ ။
တုသိတာ နတ္သားဘ၀သည္ အေလာငး္ေတာ္၏ အနီးကပ္ဆံုးဘ၀ ။
အေလာင္းေတာ္နတ္သား၏ ဂုဏ္က ထံုသည္ ။
သတင္းက သငး္သည္ ။
စၾကာ၀ဠာမွာ ေမႊးတၾကဴၾကဴ ။ စၾကာ၀ဠာတိုက္တစ္ေသာင္းမွ နတ္ျဗဟၼာအေပါင္းတို႔
၀န္းရံခေညာင္းၾကသည္ ။
ဘုရားျဖစ္ခ်ိန္တန္ပါျပီ ။
လူ.ျပည္သုိ႔ၾကြ၍ ဗုဒၶဘြဲ.ကို ခံယူေတာ္
မူပါ ။
ဤသို့ အေလာင္းေတာ္ နတ္သားအား အႏူး အညြတ္ေတာင္းပန္ၾကသည္ ။
နားပန္းညွိဳး၏ ။ ပုဆုိးႏြမ္း၏ ။ ခ်ိဴင္းေခြ်းထြက္၏ ။ ကိုယ္ေရာင္ပ်က္၏ ။ နန္းထက္
မေပ်ာ္ ။
အေလာငး္ေတာ္သည္ အခါကိုၾကည့္သည္ ။ ကြ်န္းကိုၾကည့္သည္ ။ ေဒသကိုၾကည့္သည္ ။ အမ်ိဴးကိုၾကည့္သည္ ။ မယ္ေတာ္ကိုၾကည့္သည္ ။
အခါက သက္တမ္းရွစ္ေသာင္း ၊ ကြ်န္းက ဇမၺဴဒီပါ ၊ ေဒသက ေကတုမတီ ၊
အမ်ိဴးက ပုဏၰား ။ မယ္ေတာ္က ပုေဏၰးမ ျဗဟၼ၀တီ ၊ ထိုထိုတို.ကို အေလာင္းေတာ္က ေရြးလုိက္သည္ ။
ေကတုမတီျပည္ ။ ေကတုမတီျပည္သည္ ေမြ.ေလ်ာ္ဖြယ္ျဖစ္သည္ ။ေပ်ာ္စံဖြယ္
ေကာင္းသည္ ။ ဥယ်ာဥ္ႏွင့္ ေရကန္နွင့္ သာယာသည္ ။ ျမိဳ.ရိုးနွင့္ ျပ အိုးနွင့္ခံညားသည္ ။
ပေဒသာပင္ေတြက ေနရာတကာတြင္ အျပည့္္ ။
ေျမေကာင္းသည္ ။ ေရေကာင္းသည္ ။ သီးပင္တုိငး္ ကိုင္းလံုးညႊတ္ သီးသည္ ။
ပြင့္ပင္တုိင္း ပင္လံုးကြ်တ္ ပြင့္သည္ ။ ဥယ်ာဥ္တုိ့မွာ စိမ္းစိမး္စိုစို ၊ ျခံေျမတုိ့မွ ႏုႏုပ်ိဴပ်ိဴ ။
ျမစ္တုိ့သည္ ေအာ္ကမစုန္ ၊ အထက္စန္ ၊ ၾကည္သည္ ။ သန္.သည္ ။ ညႊန္မရွိ ။
ပုလဲနွစ္ က်ဘိသကဲ့သို့တညး္ ။ ခ်ိဴသည္ ။ ေအးသည္ ။ ေမႊးသည္ ၊ ၾကာနံ.တသင္းသင္း ။
ေကတုမတီျပည္သည္ တုိင္းၾကီးျပည္ၾကီးျဖစ္သည္ ။ ဘူမိနက္သန္မွန္သည္ ။
ၾကန္အင္လကၡဏာစံုသည္ ။ အလ်ား ၁၂ - ယူဇနာ ၊ အနံ ၇ ယူဇနာက်ယ္သည္ ။
စပါးတစ္ပင္တစ္ပင္မွာ လံုးပတ္သံုးထြာ ရွိသည္။တစ္ပင္တညး္ က လွညး္ ၂၂၇၂ -စီးတုိက္ႏွင့္ ၁၆ - တငး္တင္းေက်ာ္ေက်ာ္ထြက္သည္ ။
ေကတုမတီျပည္သူတုိ. အူမေတာင့္၏ ။ ေကတုမတီျပည္သားတို. သိီလေစာင့္၏ ။
အစားဆငး္ရဲျခင္းမရွိ ။ အ၀တ္ ဆင္းရဲျခင္းမရွိ ။ လူမႈသုချပည့္၀ၾက၏ ။
အခ်ိဴလုိသေလာ ။ အခ်ဥ္လိုသေလာ ။ နီလာလိုသေလာ ။ သႏၱာလိုသေလာ။လိုရာကို ပေဒသာပင္က ေပးသည္ ။
စႏၵကူးရွိသည္ ။ အေက်ာ္ကရမက္ ရွိသည္ ။ ပုတီးရွိသည္ ။ ဘယက္ရွိသည္ ။
စည္ရွိသည္ ။ ေစာင္းရွိသည္ ။ လူသံုးပစၥည္းေတြ ပေဒသာပင္မွာ ေ၀ေနပါသည္ ။
တာ၀တိ ံသာ နတ္ျပည္ သာယာ၏ ။ ေကတုမတီကို မွီအံ့မထင္ ။ တာ၀တိသာ
နတ္သား နတ္သမီးတို.စည္းစိမ္ၾကီး၏ ။ ေကတုမတီျပည္သားတုိ့ကို မွီအံ့မထင္ ။ထိုမွ်
သာယာ၀ေျပာေသာ ျပည္ၾကီး ေကတုမတီသည္ အေလာင္းေတာ္၏ေမြးေျမ ။
သခၤမင္း ။ သခၤမငး္သညည္ ေကတုမတီျပည့္ရွင္ ျဖစ္သည္ ။ သူ.ဘုန္းက မိုးေျမ
အဆံုးႏွံ.သည္ ။ ေလးကြ်န္းတျမင့္မုိရ္ ထုိထုိစၾကာ၀ဠာကို ပိုင္သည္ ။ စၾကာရတနာ
ရွိသည္ ။ ဆင္ ၊ ျမင္း ၊ ပတၱျမား ၊ မိဖုရား ၊ ေသေ--ၾကီး ၊ သားေတာ္ၾကီး ၊ ထိုရတနာ
အသီးသီးတုိ.သည္ သူ.ပစၥည္းမ်ား ျဖစ္သည္ ။
နန္းျပႆာဒ္ၾကီးမွာ အံ့မခန္း ။ သႏၱာေရာင္ျဖင့္ ေျပာင္သည္ ။ နီလာေရာင္ျဖင့္ ေျပာင္သည္ ။ ပတၱျမားေရာင္ျဖင့္ ေျပာင္သည္ ။ မ်က္စိျဖင့္ စိမ္းစိမး္ျဖင့္ မၾကည့္ႏိုင္ ။
အေဆာင္တိုင္း အေဆာင္တုိငး္၌ ရတနာ ၇ ပါး ၊ ရတနာ ၉ ပါး ၊ရတနာ ၁၀ပါး ။
အျပည္.ျခယ္ထားသည္ ။
မိုးထိနီးပါး ။ ေစာက္ ၂၅ - ယူဇနာ ရွိသည္ ။ အခ်ငး္ တစ္ယူဇနာခြဲျဖစ္သည္ ။
ျပည္၏ အလယ္မွာ ၾကြားၾကြား၀င့္၀င့္ ငြါးငြါးစြင့္စြင့္ ။ စၾကာ၀ဠာ၏မ်က္ႏွာဟု ဆိုရေလာက္
ပါသည္ ။
သုျဗဟၼ ။ သုျဗဟၼပုဏၰားသည္ သာမ ၊ ယဇု ၊ ဣရု၊ ေဗဒင္ သံုးပံု ခြင္၌ ကြ်မ္းသည္။ ေလာက၊ ဓမၼ၊ ရာဇေရးရာ အျဖာျဖာ၌ ကမ္းခတ္သည္။
သုျဗဟၼသည္ ေရွ႕တစ္ေခၚေမွ်ာ္၍လည္း သခၤမင္း၏ အက်ိဳးကို သယ္ပိုးသည္။ ေနာက္တလံ ျပန္ရႈ၍လည္း သခၤမင္း၏ အလုိကို ျဖည့္သည္။ ပစၥဳပၸန္ေကာင္းေစလုိသည္။သံသရာေကာင္းေစလိုသည္။ သခၤမင္းအား အၿမဲညႊန္ျပ ဆံုးမခဲ့သည္။ သူကား- မင္းဆရာ။
ျဗဟၼ၀တီ။ ျဗဟၼ၀တီသည္ သုျဗဟၼ ပုဏၰား၏ဇနီး၊ အေလာင္းေတာ္၏ မယ္ေတာ္ျဖစ္သည္။ ဘုရားေလာင္းမယ္ေတာ္တို႔ အသက္အပုိင္းအျခား သူ႕မွာရွိသည္။ ဘုရားေလာင္းမယ္ေတာ္တို႔၏ အက်င့္သီလ၊ဂုဏ္သိန္၊ သိကၡာ၊ ပဋိပတ္ သူ႔မွာရွိသည္။
အေလာင္းေတာ္သည္ နတ္ထီၿငီးၿပီ။ နတ္စည္းစိမ္ကို ႀကိဳးလိမ္ထူးပတ္ ေတာင္တန္းပမာ မွတ္သည္။ ၁၈ ကုေဋေသာ နတ္သားေတြ ၿခံရံကာ တုသိတာ နတ္ျပည္မွ စုေတခဲ့သည္။
ျဗဟၼ၀တီ၏ ၀မ္းၾကာတုိက္၌ အေလာင္းေတာ္နတ္သား ပဋိသေႏၶတည္ေနၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္းကို မဟာပထ၀ီက သိသည္။ ေသာင္းေလာကဓါတ္ ပဲ့တင္ထပ္မွ် ဤေျမႀကီးက ေကာင္းခ်ီးျပဳပါသည္။
စာေရးသူ*** ေရႊဘုိသီလာ at 1:17 AM 0 အၾကံဳျပဳေဆြးေႏြးႏိုင္ပါသည္။
လက္ခံေပးနုိင္ဖို႕ ...... Email မွလက္ခံရရွိသည္။
၁ ။ ။နာရီပိုင္း မိနစ္ပိုင္း စကၠန္႕ပိုင္း အတြင္း ျဖစ္ပ်က္သြားတဲ့ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ ျပန္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ ျဖစ္သမွ် စိတ္ေတြဟာ ေဒါသ ေလာဘ မာနေတြနဲ႕ ေက်နပ္လိုက္ မေက်နပ္လိုက္ ဒီစိတ္ေတြ ခ်ည္းပါပဲလား။ အဲ့လို စိတ္ကို ဘယ္လိုမ်ား အမွန္အတိုင္း ေျပာရဲပါ့ ။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ေကာင္းရွိပါတယ္လို႕ မိမိကိုယ္ မိမိ ၀န္မခံရဲဘူးဗ်ာ ။
အေပၚယံအျမင္မွာေတာင္မွ ေက်နပ္မႈေတြ မေက်နပ္မႈေတြနဲ႕ လံုးေထြးေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္က က်ေနာ္ဟာ စိတ္ေကာင္းရွိပါတယ္လို႕ ေျပာလာခဲ့ရင္ ေသခ်ာတယ္ဗ်ိဳ႕ အဲ့လူဟာ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ေတာင္ တစ္ခါမွ ေသခ်ာမၾကည့္ဖူးလို႕ပဲ ။ အဲ့ဒီ လူကို နားလည္ ခြင့္လြတ္သာ ေပးလိုက္ပါ ။ တရားထိုင္တယ္ တရားမွတ္တယ္ဆိုတာ အရိုးရွင္းဆံုး ေျပာရရင္ေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ စစ္တဲ့ အလုပ္ပါပဲ ။ စိတ္ကို စစ္ေပးပါ မ်ားလာရင္ေတာ့ ကိုယ့္အျဖစ္ကို ကိုယ္ သိလာမွာပါ ။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ဟာ မေကာင္းမႈကို လူေတြ မသိေအာင္ ခိုးေၾကာင္ ခိုး၀ွက္နဲ႕ လုပ္တတ္ၾကတယ္။ ကာယကံေျမာက္ ၀စီကံေျမာက္ မလုပ္မိရင္ေတာင္မွ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ကိေလသာ တင္းၾကမ္းထ ေနတတ္ၾကတယ္ ။ ေကာင္းတာေလး လွတာေလး ေခ်ာတာေလး ျမင္လိုက္တာနဲ႕ တစ္သံသရာလံုး ဂုတ္ခြစီးလာတဲ့ လိုခ်င္ တပ္မက္တဲ့ ေလာဘစိတ္က အလိုအေလ်ာက္ ျဖစ္ျပီးသား ။ တဏွာရာဂက အလိုအေလ်ာက္ ျပစ္မွားျပီးသား ။ ကိုယ့္ နည္းနည္းေလး လာထိရင္ေတာင္မွ စိတ္ထဲမွာေတာ့ မခံခ်င္စိတ္က ထျပီးသား ။ ေဒါသေတြ ထြက္ျပီးသား ။ ဒီလိုပါပဲ ။ တစ္ခ်ိန္လံုး ဘာကိုပဲေတြ႕ေတြ႕ ေက်နပ္လိုက္ မေက်နပ္လိုက္ ျဖစ္ေနတာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စိတ္ေတြပါပဲ ။
ဒါေၾကာင့္လည္း သာမန္ လူတစ္ေယာက္မွာ ကုသိုလ္စိတ္ မျဖစ္ရင္ အကုသိုလ္စိတ္ ျဖစ္တယ္လို႕ ဗုဒၶစာေပမွာ အတိအလင္း ဆိုထားေပတာပဲ ။
ပိုဆိုးတာက အဲ့ဒီလို ကိေလသာေတြ ၀ုန္ဒိုင္းၾကဲေနေပမယ့္လည္း ငါျဖစ္တာကို ဘယ္သူမွ မသိပါဘူးကြာ ဆိုျပီး ေက်နပ္ေနတာပါပဲ ။ ရွက္ဖို႕ အေကာင္းဆံုးဟာ ဘာလဲ ဆိုေတာ့ ဘယ္သူမွ မသိဘူးလို႕ ထင္ခဲ့ေပမယ့္ ကိုယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ကို ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ အေသအခ်ာ သိျမင္ခဲ့တာေၾကာင့္ ကိုယ္တုိင္ သက္ေသျဖစ္ေနတယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။
မေကာင္းမႈ ျပဳသူအတြက္ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္သည္ ေလာက၌ မရွိ လို႕ ေဂါတမ ဗုဒၶက ေျပာခဲ့တယ္ မဟုတ္လား ။
ကိုယ္တုိင္ သက္ေသ ျဖစ္ေနလို႕ မေကာင္းမႈျပဳခဲ့တဲ့ မိမိကိုယ္မိမိ ရွက္တတ္ရင္ ေတာ္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူမွာ ျဖစ္တတ္တာ တစ္ခုက သူမ်ားကို ညာတတ္သလို ကိုယ့္ကိုယ္ကို လည္း ညာတတ္ၾကတယ္ ၊ ဟန္ေဆာင္တတ္ၾကတယ္ ။ ကိုယ့္အျပစ္ေတြ မေကာင္းတာေတြ စိတ္ကူးထဲမွာ ပက္ပက္စက္စက္ ေတြးခဲ့တာေတြကို အျပစ္မရွိသလိုလို မေကာင္းစိတ္ပဲ တစ္ကယ္ မရွိသလိုလို မေတာ္မေလ်ာ္မျပဳခဲ့သလိုလို ဖံုးကြယ္ရင္း ဟန္ေဆာင္ရင္း နဲ႕ ၾကာလာေတာ့ တကယ္ပဲ ကိုယ္ဟာ မေကာင္းစိတ္ မရွိေတာ့သလိုလို အျပစ္ကင္းသူလိုလို ထင္မိသြားတတ္တဲ့ အခ်က္ပါပဲ ။ အဲ့ဒီအထင္ အျမင္ နဲ႕ ျပဳမိ ေျပာမိ ေရးမိမွာကို က်ေနာ္ေတာ့ အေၾကာက္ဆံုးပဲဗ်ာ ။
မိမိရဲ့ အျပစ္ကို မျမင္တတ္တဲ့ အခါက်ေတာ့ တစ္ျခားလူေတြကိုပဲ အျပစ္ေတြ လိမ့္ျမင္ေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ ။ တစ္ကယ္တမ္းက်ေတာ့ သူခိုးက သူခိုးကို ျပန္ဟစ္ေနသလိုပါပဲ ။ ဒါေၾကာင့္ သူမ်ားကို အျပစ္တင္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္အရင္ ျပန္စစ္ပါလို႕ ေလးေလးနက္နက္ကို အၾကံေပးခ်င္တယ္ဗ်ာ ။
မိမိကိုယ္ မိမိ အမွန္ျမင္နိုင္ဖို႕ တစ္ကယ္ကို လိုပါတယ္ ။ အမွန္ကို လက္ခံနုိင္မွသာ ျပဳျပင္ခြင့္ေတြ ျပင္ဆင္ခြင့္ေတြ ရျပီး ေရွ့ကို တိုးျပီး ၾကိဳးစားခြင့္ ရမည္ မဟုတ္ပါလား ။အရွိအတုိင္း ျမင္ရဲဖို႕ေတာ့ အဓိကကို လိုအပ္တယ္ဗ်ာ ။
ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ ေကာင္းတယ္ခ်ည္း စြတ္ထင္ျပီး အကုသိုလ္စိတ္ ကုသိုလ္စိတ္ေတာင္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း လက္မခံရဲပဲနဲ႕ေတာ့ ဒီတဏွာကို ဘယ္လို သတ္မလဲဗ်ာ ။
၂ ။ ။မိတ္ေဆြ ျဖစ္သူ သည္ စကားကို ျဖတ္လိုက္ရင္း စကား၀ိုင္းမွ ထဖို႕ ျပင္သည္ ။ က်ေနာ္ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ တစ္ခ်က္မွ် သတိကပ္လိုက္မိသည္ ။ အခုေနမ်ား တစ္စံုတစ္ေယာက္က ေနာင္ၾကီးေရ ေနာင္ၾကီးဟာ အျပစ္ကင္းသူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ျပီလားဗ်ာ လို႕ ေမးလာခဲ့ရင္ က်ေနာ္ အျပစ္ကင္းသူ တစ္ေယာက္ မဟုတ္ေသးပါဘူးဗ်ာ ၊ က်ေနာ္ အမ်ားၾကီး ၾကိဳးစားရဦးမွာပါ လို႕ ေခါင္းကို တြင္တြင္ယမ္းျပီး ေျပာဖို႕ ၀န္မေလးေတာ့ပါဘူး ။
ကိေလသာ ဟူ၍ ျမဴမႈန္မွ်ပင္ ရွိေတာ္မမူေသာ ဘုရားရွင္နွင့္ သူေတာ္စင္ အေပါင္း၏ ဂုဏ္ရည္အား ရည္မွန္းကာ လက္အုပ္ခ်ီမိုး ရွစ္ခိုးဦးခိုက္ မိေပေတာ့သည္။
အေပၚယံအျမင္မွာေတာင္မွ ေက်နပ္မႈေတြ မေက်နပ္မႈေတြနဲ႕ လံုးေထြးေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္က က်ေနာ္ဟာ စိတ္ေကာင္းရွိပါတယ္လို႕ ေျပာလာခဲ့ရင္ ေသခ်ာတယ္ဗ်ိဳ႕ အဲ့လူဟာ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ေတာင္ တစ္ခါမွ ေသခ်ာမၾကည့္ဖူးလို႕ပဲ ။ အဲ့ဒီ လူကို နားလည္ ခြင့္လြတ္သာ ေပးလိုက္ပါ ။ တရားထိုင္တယ္ တရားမွတ္တယ္ဆိုတာ အရိုးရွင္းဆံုး ေျပာရရင္ေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ စစ္တဲ့ အလုပ္ပါပဲ ။ စိတ္ကို စစ္ေပးပါ မ်ားလာရင္ေတာ့ ကိုယ့္အျဖစ္ကို ကိုယ္ သိလာမွာပါ ။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ဟာ မေကာင္းမႈကို လူေတြ မသိေအာင္ ခိုးေၾကာင္ ခိုး၀ွက္နဲ႕ လုပ္တတ္ၾကတယ္။ ကာယကံေျမာက္ ၀စီကံေျမာက္ မလုပ္မိရင္ေတာင္မွ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ကိေလသာ တင္းၾကမ္းထ ေနတတ္ၾကတယ္ ။ ေကာင္းတာေလး လွတာေလး ေခ်ာတာေလး ျမင္လိုက္တာနဲ႕ တစ္သံသရာလံုး ဂုတ္ခြစီးလာတဲ့ လိုခ်င္ တပ္မက္တဲ့ ေလာဘစိတ္က အလိုအေလ်ာက္ ျဖစ္ျပီးသား ။ တဏွာရာဂက အလိုအေလ်ာက္ ျပစ္မွားျပီးသား ။ ကိုယ့္ နည္းနည္းေလး လာထိရင္ေတာင္မွ စိတ္ထဲမွာေတာ့ မခံခ်င္စိတ္က ထျပီးသား ။ ေဒါသေတြ ထြက္ျပီးသား ။ ဒီလိုပါပဲ ။ တစ္ခ်ိန္လံုး ဘာကိုပဲေတြ႕ေတြ႕ ေက်နပ္လိုက္ မေက်နပ္လိုက္ ျဖစ္ေနတာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စိတ္ေတြပါပဲ ။
ဒါေၾကာင့္လည္း သာမန္ လူတစ္ေယာက္မွာ ကုသိုလ္စိတ္ မျဖစ္ရင္ အကုသိုလ္စိတ္ ျဖစ္တယ္လို႕ ဗုဒၶစာေပမွာ အတိအလင္း ဆိုထားေပတာပဲ ။
ပိုဆိုးတာက အဲ့ဒီလို ကိေလသာေတြ ၀ုန္ဒိုင္းၾကဲေနေပမယ့္လည္း ငါျဖစ္တာကို ဘယ္သူမွ မသိပါဘူးကြာ ဆိုျပီး ေက်နပ္ေနတာပါပဲ ။ ရွက္ဖို႕ အေကာင္းဆံုးဟာ ဘာလဲ ဆိုေတာ့ ဘယ္သူမွ မသိဘူးလို႕ ထင္ခဲ့ေပမယ့္ ကိုယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ကို ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ အေသအခ်ာ သိျမင္ခဲ့တာေၾကာင့္ ကိုယ္တုိင္ သက္ေသျဖစ္ေနတယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။
မေကာင္းမႈ ျပဳသူအတြက္ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္သည္ ေလာက၌ မရွိ လို႕ ေဂါတမ ဗုဒၶက ေျပာခဲ့တယ္ မဟုတ္လား ။
ကိုယ္တုိင္ သက္ေသ ျဖစ္ေနလို႕ မေကာင္းမႈျပဳခဲ့တဲ့ မိမိကိုယ္မိမိ ရွက္တတ္ရင္ ေတာ္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူမွာ ျဖစ္တတ္တာ တစ္ခုက သူမ်ားကို ညာတတ္သလို ကိုယ့္ကိုယ္ကို လည္း ညာတတ္ၾကတယ္ ၊ ဟန္ေဆာင္တတ္ၾကတယ္ ။ ကိုယ့္အျပစ္ေတြ မေကာင္းတာေတြ စိတ္ကူးထဲမွာ ပက္ပက္စက္စက္ ေတြးခဲ့တာေတြကို အျပစ္မရွိသလိုလို မေကာင္းစိတ္ပဲ တစ္ကယ္ မရွိသလိုလို မေတာ္မေလ်ာ္မျပဳခဲ့သလိုလို ဖံုးကြယ္ရင္း ဟန္ေဆာင္ရင္း နဲ႕ ၾကာလာေတာ့ တကယ္ပဲ ကိုယ္ဟာ မေကာင္းစိတ္ မရွိေတာ့သလိုလို အျပစ္ကင္းသူလိုလို ထင္မိသြားတတ္တဲ့ အခ်က္ပါပဲ ။ အဲ့ဒီအထင္ အျမင္ နဲ႕ ျပဳမိ ေျပာမိ ေရးမိမွာကို က်ေနာ္ေတာ့ အေၾကာက္ဆံုးပဲဗ်ာ ။
မိမိရဲ့ အျပစ္ကို မျမင္တတ္တဲ့ အခါက်ေတာ့ တစ္ျခားလူေတြကိုပဲ အျပစ္ေတြ လိမ့္ျမင္ေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ ။ တစ္ကယ္တမ္းက်ေတာ့ သူခိုးက သူခိုးကို ျပန္ဟစ္ေနသလိုပါပဲ ။ ဒါေၾကာင့္ သူမ်ားကို အျပစ္တင္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္အရင္ ျပန္စစ္ပါလို႕ ေလးေလးနက္နက္ကို အၾကံေပးခ်င္တယ္ဗ်ာ ။
မိမိကိုယ္ မိမိ အမွန္ျမင္နိုင္ဖို႕ တစ္ကယ္ကို လိုပါတယ္ ။ အမွန္ကို လက္ခံနုိင္မွသာ ျပဳျပင္ခြင့္ေတြ ျပင္ဆင္ခြင့္ေတြ ရျပီး ေရွ့ကို တိုးျပီး ၾကိဳးစားခြင့္ ရမည္ မဟုတ္ပါလား ။အရွိအတုိင္း ျမင္ရဲဖို႕ေတာ့ အဓိကကို လိုအပ္တယ္ဗ်ာ ။
ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ ေကာင္းတယ္ခ်ည္း စြတ္ထင္ျပီး အကုသိုလ္စိတ္ ကုသိုလ္စိတ္ေတာင္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း လက္မခံရဲပဲနဲ႕ေတာ့ ဒီတဏွာကို ဘယ္လို သတ္မလဲဗ်ာ ။
၂ ။ ။မိတ္ေဆြ ျဖစ္သူ သည္ စကားကို ျဖတ္လိုက္ရင္း စကား၀ိုင္းမွ ထဖို႕ ျပင္သည္ ။ က်ေနာ္ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ တစ္ခ်က္မွ် သတိကပ္လိုက္မိသည္ ။ အခုေနမ်ား တစ္စံုတစ္ေယာက္က ေနာင္ၾကီးေရ ေနာင္ၾကီးဟာ အျပစ္ကင္းသူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ျပီလားဗ်ာ လို႕ ေမးလာခဲ့ရင္ က်ေနာ္ အျပစ္ကင္းသူ တစ္ေယာက္ မဟုတ္ေသးပါဘူးဗ်ာ ၊ က်ေနာ္ အမ်ားၾကီး ၾကိဳးစားရဦးမွာပါ လို႕ ေခါင္းကို တြင္တြင္ယမ္းျပီး ေျပာဖို႕ ၀န္မေလးေတာ့ပါဘူး ။
ကိေလသာ ဟူ၍ ျမဴမႈန္မွ်ပင္ ရွိေတာ္မမူေသာ ဘုရားရွင္နွင့္ သူေတာ္စင္ အေပါင္း၏ ဂုဏ္ရည္အား ရည္မွန္းကာ လက္အုပ္ခ်ီမိုး ရွစ္ခိုးဦးခိုက္ မိေပေတာ့သည္။
အျမင့္ကိုပ်ံမယ့္ ငွက္ဇင္ေယာ္-ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။
အရမ္းဖတ္လို႔ေကာင္းလြန္းလို႔...ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္.......ဖတ္ၾကည့္ျပီး...ခံစားလိုက္ပါဦး..
မိဘတိုင္းက ကိုယ့္သားသမီးတိုင္းကို လိမၼာထက္ျမက္ေစခ်င္ၾကတယ္။
"မႀကိဳးစားခ်င္"တဲ့ သားသမီးေတြနဲ႔ ႀကံဳရတဲ့အခါ မိဘဘယ္ႏွစ္ပါးကမ်ားကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္နဲ႔ နားလည္မႈေတြ ေပးႏိုင္ခဲ့သလဲ?
တခ်ဳိ႕ကျပစ္တင္ဆဲဆိုဖို႔၊ တခ်ဳိ႕က ရိုက္ႏွက္ဖို႔နဲ႔ တခ်ဳိ႕ကနားလည္ခဲ့ၾကတယ္။
ဒီလိုအျဖစ္က သားသမီးေတြကိုဆံုးမရာမွာ အသံုးမဝင္တဲ့အျပင္သူတို႔အတြက္ စိတ္ဒဏ္ရာနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္မယံုၾကည္မႈေတြ ပိုတိုးေစၿပီးသင္ယူရမွာကို မုန္းတီးသြားႏိုင္ပါတယ္။
"မႀကိဳးစားခ်င္"တဲ့ သားသမီးေတြနဲ႔ ႀကံဳရတဲ့အခါ မိဘေတြက ကိုယ့္ေဒါသစိတ္ကိုအရင္ဆံုး မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ခဲ့ရင္ ကေလးကိုေျပာဆို ဆံုးမရာမွာအရာေရာက္လိမ့္မယ္ မဟုတ္ပါဘူး။
မိဘလုပ္သူမွာ အရင္ဆံုး တည္ၿငိမ္တဲ့EQ၊ၿငိမ္သက္တဲ့ ရင္ဘတ္၊ က်ယ္ျပန္႔တဲ့အေတြး အျမင္ရွိမွ သားသမီးေတြကို
ညႊန္ျပဆံုးမႏိုင္မွာျဖစ္တယ္။
ကေလးတစ္ေယာက္က အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကို လံုးဝနားမလည္ႏုိင္ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။
ဘာျဖစ္လို႔ သူ႔ေဘးခံုသူငယ္ခ်င္းက အဆင့္တစ္ရခ်င္တိုင္း ရေနၿပီ၊အဆင့္တစ္မွန္းထားတဲ့သူက အဆင့္ (၂၁)ျဖစ္ေနခဲ့ရသလဲဆိုတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးျဖစ္တယ္။
ဒီလိုနဲ႔ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ မိခင္ျဖစ္သူကို "ေမေမ.. ေမေမ သားကသူ႔ထက္
ပိုညံ့ေနလို႔လား?
သားက သူ႔လိုပဲ ဆရာမ စကားကိုနားေထာင္တယ္၊
စာမွန္မွန္လုပ္တယ္။
ဒါေပမယ့္ ဘာျဖစ္လို႔ သားက သူ႔ထက္အမွတ္နည္းရသလဲ?"
သားစကားကိုၾကားေတာ့ မိခင္က သားဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ေလးစားၾကည္ညိဳစိတ္
(Self-esteem) ရွိလာၿပီလို႔ ထင္မိတယ္။
ဒီလို ကိုယ့္ကိုယ္ေလးစားစိတ္ကို
ေက်ာင္းစာရဲ႕အဆင့္က ထိခိုက္နာက်င္ေစခဲ့တယ္။
မိခင္ဟာ သားအေမးကိုမေျဖဘဲ သားကိုပဲၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ ဘယ္လိုအေျဖမ်ဳိး
ေပးရမယ္မွန္း သူ မသိခဲ့လို႔ျဖစ္တယ္။
ေနာက္တစ္ႀကိမ္စာေမးပဲြမွာ သားအဆင့္(၁၇)ရၿပီး သားသူငယ္ခ်င္းက
အဆင့္တစ္ရျပန္တယ္။ အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ သားက အရင္အတိုင္း မိခင္ကိုေမးျပန္တယ္။
"သာမန္လူတစ္ဦးရဲ႕ အသိဥာဏ္က ၃၆၉ရွိၿပီး အဆင့္တစ္ရသူရဲ႕ ဦးေႏွာက္က
တစ္ျခားလူထက္ ပုိသြက္လက္လို႔"လို႔ သားကို သူေျဖခ်င္ခဲ့တယ္။
ဒါေပမယ့္ဒီလိုအေျဖမ်ဳိးက သားလိုခ်င္ခဲ့တဲ့ တကယ့္အေျဖလား?
ဒါေၾကာင့္ သားအေမကိုသူမေျဖခဲ့ျပန္ဘူး။
သားအေမးကို ဘယ္လိုျပန္ေျဖရမလဲလို႔ သူအၿမဲေတြးခဲ့တယ္။
တစ္ျခားမိဘေျဖခဲ့ဖူးတဲ့ အပ္ေၾကာင္းထပ္အေျဖေတြလို "သားက အေဆာ့မက္လို႔၊
ႀကိဳးစားမႈနည္းလို႔၊ တစ္ျခားလူထက္ မႀကိဳးစားလို႔" စတဲ့ အေျဖေတြေျဖဖို႔သူစဥ္းစားခဲ့ဖူးေသးတယ္။
ဒါေပမယ့္ သားလိုဥာဏ္ထိုင္းတဲ့သူ၊ အတန္းထဲမွာ အဆင့္မမီသူတစ္ေယာက္အဖို႔
ဘဝမွာ ရွင္သန္ရတာကိုက တစ္ျခားလူထက္ ပိုပင္ပန္းေနခဲ့ပါၿပီ။
ဒါေၾကာင့္သားရဲ႕ထပ္တလဲလဲ အေမးအတြက္ ျပည့္စံုတဲ့အေျဖတစ္ခုေပးဖို႔
သူဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။
မူလတန္းေအာင္ခဲ့တဲ့ သားက အရင္ထက္ပိုႀကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းကို
မမီခဲ့ဘူး။
ဒါေပမယ့္ အရင္ကထက္စာရင္ အမွတ္ေတြ ေကာင္းခဲ့တယ္။
သားရဲ႕တိုးတက္မႈကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ မိခင္ဟာ သားနဲ႔အတူ ပင္လယ္ဖက္ဆီ
အလည္အပတ္ ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။
အဲဒီခရီးစဥ္မွာပဲ သားရဲ႕အေမးကိုသူျပန္ေျဖခဲ့ပါတယ္။
အခုအခ်ိန္မွာ ကေလးငယ္ဟာ အဆင့္အတြက္နဲ႔ စိုးရိမ္ပူပန္မေနခဲ့ေတာ့ဘူး။
မူလတန္းတုန္းက သူအဆင့္ဘယ္ေလာက္ ရခဲ့ေၾကာင္းကို လူေတြေမးမွာ
မေၾကာက္ခဲ့ေတာ့ဘူး။
ဘာျဖစ္လို႔လဲဆုိေတာ့ သူဟာ အထက္တန္းကို ပထမအဆင့္နဲ႔
ေအာင္ျမင္ခဲ့လို႔ျဖစ္တယ္။
ဆုေပးပဲြမွာ ကေလးငယ္က ေက်ာင္းသားနဲ႔ အုပ္ထိန္းသူေတြကို သူပထမရတဲ့
အေတြ႔အႀကံဳကို ေျပာခဲ့တယ္။
ေဟာေျပာပြဲမွာ ငယ္ငယ္ကမိခင္နဲ႔ေတြ႔ႀကံဳခဲ့တာကို သူက ဒီလိုေျပာျပခဲ့တယ္။
"အဲဒီေန႔က ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ေမေမ သဲေသာင္ျပင္ေပၚမွာ ထိုင္ေနခဲ့ၾကတယ္။
ေမေမကကမ္းေျခတစ္ေနရာကို ထိုးျပၿပီး "သား ပင္လယ္ေဘးက အစာရွာေနတဲ့ငွက္ကေလးေတြကို ၾကည့္လိုက္၊ လိႈင္းလာတဲ့အခ်ိန္ တစ္ျခားငွက္ေတြက အေတာင္၂ခ်က္၊ ၃ခ်က္ခတ္ၿပီး အျမန္ေရွာင္ႏိုင္ၾကတယ္။
ဒါေပမယ့္ ဇင္ေယာ္ေတြကပိုေႏွးေကြး ထံုအသလိုပဲ၊ ကမ္းေျခကေန အျမင့္ကိုပ်ံဖို႔
သူတို႔အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ယူရတယ္။
ဒါေပမယ့္ တကယ့္က်ယ္ျပန္႔တဲ့ ပင္လယ္ျပင္ကိုပ်ံသန္းေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္တာလည္း အဲဒီဇင္ေယာ္ငွက္ေတြပဲ"
အဲဒီေဟာေျပာပဲြမွာ မိခင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔အတူ သူ႔ေမေမလည္း မ်က္ရည္က်ခဲ့ရတယ္။
သူ႔မိခင္က အကူအညီမဲ့တဲ့စကား၊
စိတ္ပ်က္အားငယ္ေစတဲ့စကားေတြ သားကို
ဘယ္ေတာ့မွမေျပာခဲ့ဘူး။
သင့္ေတာ္တဲ့အေျဖ မေတြ႔ခင္မွာသူႏႈတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနခဲ့တယ္။
တစ္လွမ္းခ်င္း တေျဖးေျဖးႀကီးျပင္းလာတဲ့သားကို အားေပးေဖးမခဲ့တယ္။
ဒီလို နားလည္ခြင့္လြတ္တတ္တဲ့မိခင္ရင္ခြင္ထက္က ႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့သားဟာ ေနာက္ဆံုးမွာ အေကာင္းဆံုးကို
ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။
အဆံုးအမဆိုတာ ဘဝတစ္ခုလံုးအတြက္ ေလးစားၾကည္ညိဳျခင္းနဲ႔လႈပ္ႏႈိးျခင္းျဖစ္ၿပီး ကိုယ္ထဲခိုေအာင္းေနတဲ့ ျဖစ္ႏိုင္စြမ္းေတြကိုဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေစတာျဖစ္တယ္။
ကေလးငယ္ေတြ က်န္းက်န္းမာမာႀကီးထြားရွင္သန္ေအာင္ လူႀကီးမိဘေတြမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းတည္ၿငိမ္တဲ့စိတ္ႏွလံုး၊
က်ယ္ျပန္႔တဲ့ရင္ခြင္ေတြ ရွိသင့္ပါတယ္။
ဒါဟာ ခြင့္လြတ္နားလည္တဲ့စိတ္ရဲ႕အေျခခံေတြပဲျဖစ္တယ္။
ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။
http://www.99sanay.com/
မိဘတိုင္းက ကိုယ့္သားသမီးတိုင္းကို လိမၼာထက္ျမက္ေစခ်င္ၾကတယ္။
"မႀကိဳးစားခ်င္"တဲ့ သားသမီးေတြနဲ႔ ႀကံဳရတဲ့အခါ မိဘဘယ္ႏွစ္ပါးကမ်ားကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္နဲ႔ နားလည္မႈေတြ ေပးႏိုင္ခဲ့သလဲ?
တခ်ဳိ႕ကျပစ္တင္ဆဲဆိုဖို႔၊ တခ်ဳိ႕က ရိုက္ႏွက္ဖို႔နဲ႔ တခ်ဳိ႕ကနားလည္ခဲ့ၾကတယ္။
ဒီလိုအျဖစ္က သားသမီးေတြကိုဆံုးမရာမွာ အသံုးမဝင္တဲ့အျပင္သူတို႔အတြက္ စိတ္ဒဏ္ရာနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္မယံုၾကည္မႈေတြ ပိုတိုးေစၿပီးသင္ယူရမွာကို မုန္းတီးသြားႏိုင္ပါတယ္။
"မႀကိဳးစားခ်င္"တဲ့ သားသမီးေတြနဲ႔ ႀကံဳရတဲ့အခါ မိဘေတြက ကိုယ့္ေဒါသစိတ္ကိုအရင္ဆံုး မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ခဲ့ရင္ ကေလးကိုေျပာဆို ဆံုးမရာမွာအရာေရာက္လိမ့္မယ္ မဟုတ္ပါဘူး။
မိဘလုပ္သူမွာ အရင္ဆံုး တည္ၿငိမ္တဲ့EQ၊ၿငိမ္သက္တဲ့ ရင္ဘတ္၊ က်ယ္ျပန္႔တဲ့အေတြး အျမင္ရွိမွ သားသမီးေတြကို
ညႊန္ျပဆံုးမႏိုင္မွာျဖစ္တယ္။
ကေလးတစ္ေယာက္က အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကို လံုးဝနားမလည္ႏုိင္ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။
ဘာျဖစ္လို႔ သူ႔ေဘးခံုသူငယ္ခ်င္းက အဆင့္တစ္ရခ်င္တိုင္း ရေနၿပီ၊အဆင့္တစ္မွန္းထားတဲ့သူက အဆင့္ (၂၁)ျဖစ္ေနခဲ့ရသလဲဆိုတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးျဖစ္တယ္။
ဒီလိုနဲ႔ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ မိခင္ျဖစ္သူကို "ေမေမ.. ေမေမ သားကသူ႔ထက္
ပိုညံ့ေနလို႔လား?
သားက သူ႔လိုပဲ ဆရာမ စကားကိုနားေထာင္တယ္၊
စာမွန္မွန္လုပ္တယ္။
ဒါေပမယ့္ ဘာျဖစ္လို႔ သားက သူ႔ထက္အမွတ္နည္းရသလဲ?"
သားစကားကိုၾကားေတာ့ မိခင္က သားဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ေလးစားၾကည္ညိဳစိတ္
(Self-esteem) ရွိလာၿပီလို႔ ထင္မိတယ္။
ဒီလို ကိုယ့္ကိုယ္ေလးစားစိတ္ကို
ေက်ာင္းစာရဲ႕အဆင့္က ထိခိုက္နာက်င္ေစခဲ့တယ္။
မိခင္ဟာ သားအေမးကိုမေျဖဘဲ သားကိုပဲၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ ဘယ္လိုအေျဖမ်ဳိး
ေပးရမယ္မွန္း သူ မသိခဲ့လို႔ျဖစ္တယ္။
ေနာက္တစ္ႀကိမ္စာေမးပဲြမွာ သားအဆင့္(၁၇)ရၿပီး သားသူငယ္ခ်င္းက
အဆင့္တစ္ရျပန္တယ္။ အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ သားက အရင္အတိုင္း မိခင္ကိုေမးျပန္တယ္။
"သာမန္လူတစ္ဦးရဲ႕ အသိဥာဏ္က ၃၆၉ရွိၿပီး အဆင့္တစ္ရသူရဲ႕ ဦးေႏွာက္က
တစ္ျခားလူထက္ ပုိသြက္လက္လို႔"လို႔ သားကို သူေျဖခ်င္ခဲ့တယ္။
ဒါေပမယ့္ဒီလိုအေျဖမ်ဳိးက သားလိုခ်င္ခဲ့တဲ့ တကယ့္အေျဖလား?
ဒါေၾကာင့္ သားအေမကိုသူမေျဖခဲ့ျပန္ဘူး။
သားအေမးကို ဘယ္လိုျပန္ေျဖရမလဲလို႔ သူအၿမဲေတြးခဲ့တယ္။
တစ္ျခားမိဘေျဖခဲ့ဖူးတဲ့ အပ္ေၾကာင္းထပ္အေျဖေတြလို "သားက အေဆာ့မက္လို႔၊
ႀကိဳးစားမႈနည္းလို႔၊ တစ္ျခားလူထက္ မႀကိဳးစားလို႔" စတဲ့ အေျဖေတြေျဖဖို႔သူစဥ္းစားခဲ့ဖူးေသးတယ္။
ဒါေပမယ့္ သားလိုဥာဏ္ထိုင္းတဲ့သူ၊ အတန္းထဲမွာ အဆင့္မမီသူတစ္ေယာက္အဖို႔
ဘဝမွာ ရွင္သန္ရတာကိုက တစ္ျခားလူထက္ ပိုပင္ပန္းေနခဲ့ပါၿပီ။
ဒါေၾကာင့္သားရဲ႕ထပ္တလဲလဲ အေမးအတြက္ ျပည့္စံုတဲ့အေျဖတစ္ခုေပးဖို႔
သူဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။
မူလတန္းေအာင္ခဲ့တဲ့ သားက အရင္ထက္ပိုႀကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းကို
မမီခဲ့ဘူး။
ဒါေပမယ့္ အရင္ကထက္စာရင္ အမွတ္ေတြ ေကာင္းခဲ့တယ္။
သားရဲ႕တိုးတက္မႈကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ မိခင္ဟာ သားနဲ႔အတူ ပင္လယ္ဖက္ဆီ
အလည္အပတ္ ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။
အဲဒီခရီးစဥ္မွာပဲ သားရဲ႕အေမးကိုသူျပန္ေျဖခဲ့ပါတယ္။
အခုအခ်ိန္မွာ ကေလးငယ္ဟာ အဆင့္အတြက္နဲ႔ စိုးရိမ္ပူပန္မေနခဲ့ေတာ့ဘူး။
မူလတန္းတုန္းက သူအဆင့္ဘယ္ေလာက္ ရခဲ့ေၾကာင္းကို လူေတြေမးမွာ
မေၾကာက္ခဲ့ေတာ့ဘူး။
ဘာျဖစ္လို႔လဲဆုိေတာ့ သူဟာ အထက္တန္းကို ပထမအဆင့္နဲ႔
ေအာင္ျမင္ခဲ့လို႔ျဖစ္တယ္။
ဆုေပးပဲြမွာ ကေလးငယ္က ေက်ာင္းသားနဲ႔ အုပ္ထိန္းသူေတြကို သူပထမရတဲ့
အေတြ႔အႀကံဳကို ေျပာခဲ့တယ္။
ေဟာေျပာပြဲမွာ ငယ္ငယ္ကမိခင္နဲ႔ေတြ႔ႀကံဳခဲ့တာကို သူက ဒီလိုေျပာျပခဲ့တယ္။
"အဲဒီေန႔က ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ေမေမ သဲေသာင္ျပင္ေပၚမွာ ထိုင္ေနခဲ့ၾကတယ္။
ေမေမကကမ္းေျခတစ္ေနရာကို ထိုးျပၿပီး "သား ပင္လယ္ေဘးက အစာရွာေနတဲ့ငွက္ကေလးေတြကို ၾကည့္လိုက္၊ လိႈင္းလာတဲ့အခ်ိန္ တစ္ျခားငွက္ေတြက အေတာင္၂ခ်က္၊ ၃ခ်က္ခတ္ၿပီး အျမန္ေရွာင္ႏိုင္ၾကတယ္။
ဒါေပမယ့္ ဇင္ေယာ္ေတြကပိုေႏွးေကြး ထံုအသလိုပဲ၊ ကမ္းေျခကေန အျမင့္ကိုပ်ံဖို႔
သူတို႔အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ယူရတယ္။
ဒါေပမယ့္ တကယ့္က်ယ္ျပန္႔တဲ့ ပင္လယ္ျပင္ကိုပ်ံသန္းေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္တာလည္း အဲဒီဇင္ေယာ္ငွက္ေတြပဲ"
အဲဒီေဟာေျပာပဲြမွာ မိခင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔အတူ သူ႔ေမေမလည္း မ်က္ရည္က်ခဲ့ရတယ္။
သူ႔မိခင္က အကူအညီမဲ့တဲ့စကား၊
စိတ္ပ်က္အားငယ္ေစတဲ့စကားေတြ သားကို
ဘယ္ေတာ့မွမေျပာခဲ့ဘူး။
သင့္ေတာ္တဲ့အေျဖ မေတြ႔ခင္မွာသူႏႈတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနခဲ့တယ္။
တစ္လွမ္းခ်င္း တေျဖးေျဖးႀကီးျပင္းလာတဲ့သားကို အားေပးေဖးမခဲ့တယ္။
ဒီလို နားလည္ခြင့္လြတ္တတ္တဲ့မိခင္ရင္ခြင္ထက္က ႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့သားဟာ ေနာက္ဆံုးမွာ အေကာင္းဆံုးကို
ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။
အဆံုးအမဆိုတာ ဘဝတစ္ခုလံုးအတြက္ ေလးစားၾကည္ညိဳျခင္းနဲ႔လႈပ္ႏႈိးျခင္းျဖစ္ၿပီး ကိုယ္ထဲခိုေအာင္းေနတဲ့ ျဖစ္ႏိုင္စြမ္းေတြကိုဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေစတာျဖစ္တယ္။
ကေလးငယ္ေတြ က်န္းက်န္းမာမာႀကီးထြားရွင္သန္ေအာင္ လူႀကီးမိဘေတြမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းတည္ၿငိမ္တဲ့စိတ္ႏွလံုး၊
က်ယ္ျပန္႔တဲ့ရင္ခြင္ေတြ ရွိသင့္ပါတယ္။
ဒါဟာ ခြင့္လြတ္နားလည္တဲ့စိတ္ရဲ႕အေျခခံေတြပဲျဖစ္တယ္။
ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။
http://www.99sanay.com/
ဒါေလးေတာ့ သိထားမွ (ရည္ညႊန္း၊ မာဂဓီသာစည္၊ ဗုဒၶဘာသာယဥ္ေက်းမႈသင္တန္း)
စည္းမ်ဥ္း၊ စည္းကမ္းေတြကုိ ပါဠိလုိ ၀ိနယ လုိ႔ေခၚပါတယ္။၀ိနယ ကုိ ျမန္မာမႈျပဳထားတာက ၀ိနည္းတဲ့။
စည္းမ်ဥ္း စည္းကမ္းေတြကုိ တစ္စုတစ္ေ၀းတည္း ေပါင္းစုထားတာကုိေတာ့ ၀ိနယပိဋက လုိ႔ေခၚပါတယ္။
ေခတ္စကားနဲ႔ေျပာရရင္ေတာ့ ဥပေဒေပါင္းခ်ဳပ္ ေပါ့။
(၀ိနယပိဋက) ဥပေဒေပါင္းခ်ဳပ္စာအုပ္ ငါးအုပ္ရွိတယ္။ငါးအုပ္ထဲက မဟာ၀ါစာအုပ္ကို ပထမဆုံးေလ့လာဘူးတယ္ဆုိတာ ေျပာခဲ့ၿပီးၿပီ။မဟာ၀ါစာအုပ္မွာ အခန္း (Section) ၁၀ ခု႐ွိတယ္။
၀ိနည္းဥပေဒစာအုပ္ဆုိေပမဲ့ ဥပေဒခ်ည္းသက္သက္ ေဖာ္ျပထားတာမဟုတ္ဘူး။
သမုိင္း႐ႈေဒါင့္က အင္မတန္အေရးပါတဲ့ တန္ဘုိးမျဖတ္ႏုိင္တဲ့ ဘုရားရွင္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကုိ အေစာဆုံးစာမ်က္ႏွာေတြမွာ ေတြ႔ရတယ္။
အမည္ - သိဒၶတၳ
မ်ဳိးႏြယ္အမည္ - ေဂါတမ
ေမြးႏွစ္ - ဘီစီ ၆၂၃၊ ေမလ လျပည့္ေန႔
ေမြးဖြားရာေနရာ - လုမၺိနီဥယ်ာဥ္၊ ကပိလ၀တၳဳ
ဇာတိ - ကပိလ၀တၳဳ
မိဘ - သုေဒၶါဒန၊ မဟာမာယာ
ဇနီး - ယေသာဓရာ
သား - ရာဟုလာ
ေယာက္ဖ - ေဒ၀ဒတ္
နန္းစံႏွစ္ - ၁၃ ႏွစ္ (၁၆-၂၉)
နိမိတ္ႀကီးမ်ား - သူအုိ၊ သူနာ၊ သူေသ၊ ရဟန္း
ဗ်ာဒိတ္ခံယူေသာဘ၀ - သုေမေဓာရေသ့ဘ၀
ဗ်ာဒိတ္ခံယူေသာေန႔ - ကဆုန္လျပည့္
ဗ်ာဒိတ္ေပးေသာဘုရား - ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရား
ပါရမီျဖည့္ဘက္ - သုမိတၱာအမ်ဳိးသမီး
ပါရမီျဖည့္ရာကာလ - ေလးသေခၤ်ႏွင့္ ကမၻာတစ္သိန္း
ပါရမီျဖည့္ရျခည္င္း၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ - သတၱ၀ါအက်ဳိးသယ္ပုိးရန္
ဒုကၠရစရိယာက်င့္ရေသာကာလ - ၆ ႏွစ္ၾကာ (၉၇-၁၀၃)
ဒုကၠရစရိယာက်င့္သည့္ေနရာ - ဥ႐ုေ၀ဠေတာ
ဘုရားျဖစ္ခ်ိန္သက္ေတာ္ - ၃၅ ႏွစ္အရြယ္
ဘုရားပြင့္ရာသက္တမ္း - ၁၀၀ တမ္း
တရားဦးေဟာသည့္ေနရာ - ဗာရာဏသီ၊ မိဂဒါ၀ုန္ေတာ
ပထမဆုံးသာ၀က - ပဥၥ၀ဂၢီ ငါးဦး
ေနာက္ဆုံးကၽြတ္ေသာသာ၀က - သုဘဒၵပရိဗုိဇ္
လက္ယာရံအဂၢသာ၀က - ရွင္သာရိပုတၱရာ
လက္၀ဲရံအဂၢသာ၀က - ရွင္မဟာေမာဂၢလာန္
အဆုံးအမသာသနာ - ပရိယတၱိ၊ ပဋိပတၱိ၊ ပဋိေ၀ဓ
က်င့္စဥ္သိကၡာ - သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ
ခ်မွတ္ေသာလမ္းစဥ္ - မဇၥ်ိမပဋိပဒါ
ပဋိသေႏၶယူေသာေန႔ - မဟာသကၠရာဇ္ ၆၇၊ ၀ါဆုိလျပည့္၊ ၾကာသပေတးေန႔
ဖြားျမင္ေသာေန႔ - မဟာသကၠရာဇ္ ၆၈၊ ကဆုန္လျပည့္၊ ေသာၾကာေန႔
ေတာထြက္ေသာေန႔ - မဟာသကၠရာဇ္ ၉၇၊ ၀ါဆုိလျပည့္၊ တနလၤာေန႔
ဘုရားျဖစ္ေသာေန႔ - မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃၊ ကဆုန္လျပည့္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔
ဓမၼစၾကာေဟာေသာေန႔ - မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃၊ ၀ါဆုိလျပည့္၊ စေနေန႔
ပရိနိဗၺာန္စံေသာေန႔ - မဟာသကၠရာဇ္ ၁၄၈၊ ကဆုန္လျပည့္၊ အဂၤါေန႔
ေတေဇာဓာတ္ေလာင္ေသာေန႔ - မဟာသကၠရာဇ္ ၁၄၈၊ ကဆုန္လဆုတ္ ၁၂၊ တနဂၤေႏြေန႔
ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္အဖုိ႔ ဒါေလးေတြ သိသင့္လုိ႔ ရွာေဖြတင္ေပးလုိက္တယ္။
(ရည္ညႊန္း၊ မာဂဓီသာစည္၊ ဗုဒၶဘာသာယဥ္ေက်းမႈသင္တန္း)
စကားေနာက္တရားပါ- အရွင္၀ိစိတၱ (မနာပဒါယီ)ေရးသားသည္။
လူ တုိင္း လူတုိင္း စကားေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ မွန္တဲ့စကားလည္း ေျပာတတ္ၾကသလုိ
မမွန္တဲ့ စကားလည္း ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့စကားလည္း ေျပာတတ္ၾကသလုိမေကာင္းတဲ့ စကားလည္း ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။
အႏွစ္ရွိတဲ့စကားလည္း ေျပာတတ္ၾကသလုိ အႏွစ္မရွိတဲ့ စကားလည္း ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ ဘယ္လုိစကားမ်ိဳးပဲ ေျပာေျပာ စကားဟာ ေျပာပါမ်ားလာရင္ အဲဒီစကားေနာက္ကုိတန္ျပန္သက္ေရာက္မႈေတြက ေရာက္လာတတ္ပါတယ္။
ေကာင္းတဲ့စကား အေျပာမ်ားရင္လည္း ေကာင္းတဲ့ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈေတြ ေရာက္လာတတ္သလုိ မေကာင္းတဲ့ စကား အေျပာမ်ားရင္လည္း မေကာင္းတဲ့တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈေတြ ေရာက္လာတတ္ပါတယ္။ ဒါဟာ စကားေနာက္တရားပါတဲ့ သေဘာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စကားေျပာတဲ့အခါ အစစ္အမွန္ တရားေတြပါရေအာင္ ေကာင္းတဲ့စကားေတြ ေျပာၾကဖုိ႔ ဆုိျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။
မွန္ပါတယ္။ “စကားေနာက္ တရားပါ”ဆုိတဲ့ ဒီဆုိ႐ုိးစကားရဲ႕ ဆုိလုိရင္းက စကားေကာင္းပဲျဖစ္ျဖစ္၊ စကားဆုိးပဲျဖစ္ျဖစ္ ေျပာပါမ်ားရင္ အဲဒီစကားရဲ႕တန္ျပန္အက်ိဳး သက္ေရာက္မႈဟာ ေျပာတဲ့သူထံ ျပန္ေရာက္တတ္ေၾကာင္းဆုိလုိတာျဖစ္ပါတယ္။
စကားအေျပာမ်ားရင္ တရားသေဘာအရ အမွားေရာ မမွားေရာအတြက္ မတရားတာေတြေရာ တရားတာပါ အမွန္ေရာက္လာမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း သိေစလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ကာစကားေျပာတဲ့သူေတြ ေရြးခ်ယ္ရမွာက တရားတာေတြေရာက္လာေစခ်င္တာလား၊ မတရားတာေတြ ေရာက္လာေစခ်င္တာလား ဆုိတဲ့ အခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တရားတာေတြ ေရာက္လာေစခ်င္ရင္ေတာ့ စကားေျပာတဲ့အခါ တရားတဲ့ စကားေတြ
ေျပာဆုိၾကဖုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ဗုဒၶစာေပမွာေတာ့ စကားေျပာတဲ့အခါ တရားတဲ့ စကားေတြ ျဖစ္ေစဖုိ႔ ေျပာသင့္တဲ့ စကားေတြ၊ ေရွာင္ၾကဥ္ရမယ့္ စကားေတြကုိ ရွင္းလင္းေဖာ္ျပပါတယ္။ စကားေျပာတဲ့အခါေကာင္းတဲ့စကား သမၼာ၀ါစာ ျဖစ္ေစဖုိ႔
၁။ လိမ္ညာေျပာဆုိတဲ့ စကားမ်ိဳး
၂။ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး အဆင္မေျပေအာင္ ေခ်ာပစ္ကုန္းတုိက္တဲ့ စကားမ်ိဳး
၃။ ယုတ္မာ႐ုိင္းစုိင္းၿပီး ၾကမ္းတမ္းတဲ့ စကားမ်ိဳး
၄။ ကုိယ့္အတြက္လည္း အက်ိဳးမရွိ သူမ်ားအတြက္လည္း အက်ိဳးမရွိတဲ့ အခ်ဥ္းႏွီးၿပီး သိမ္ဖ်င္းတဲ့ စကားမ်ိဳးကုိ ေရွာင္ၾကဥ္ၾကရမယ္လုိ႔ စာေပကဆုိပါတယ္။
ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားရွင္ကေတာ့ လူအမ်ား ေျပာဆုိသုံးႏႈန္းေလ့ရွိတဲ့ စကား (၆)ခြန္းျဖစ္တဲ့
၁။ ဟုတ္မွန္ၿပီး အက်ိဳးရွိ၊ သူတပါးလည္း ၾကားနာလုိတဲ့ စကား
၂။ ဟုတ္မွန္ၿပီး အက်ိဳးရွိ၊ သူတပါး မၾကားနာလုိတဲ့ စကား
၃။ ဟုတ္မွန္ၿပီး အက်ိဳးမရွိ၊ သူတပါး မၾကားနာလုိတဲ့ စကား
၄။ မဟုတ္မမွန္ အက်ိဳးရွိကာ သူတပါး ၾကားနာလုိတဲ့ စကား
၅။ မဟုတ္မမွန္ အက်ိဳးမရွိ၊ သူတပါး ၾကားနာလုိတဲ့ စကား
၆။ မဟုတ္မမွန္ အက်ိဳးလည္းမရွိ သူတပါးလည္း မၾကားနာလုိတဲ့ စကား ဆုိတာေတြထဲက ဟုတ္မွန္ၿပီး အက်ိဳးရွိကာ သူတပါးလည္း ၾကားနာလုိတဲ့ စကားနဲ႔ သူတပါးမၾကားနာလုိေပမယ့္ ဟုတ္မွန္ၿပီး အက်ိဳးရွိတဲ့ စကားဆုိတဲ့ဒီစကားႏွစ္မ်ိဳးကုိပဲေျပာဆုိေတာ္မူပါတယ္။
ဘုရားရွင္ဟာ စကားေနာက္မွာ ေကာင္းတဲ့ တရားေတြပါဖုိ႔ စကားေျခာက္ခြန္းထဲက ေလးခြန္းကုိပယ္ၿပီး ႏွစ္ခြန္းကုိပဲ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။
ဒါဟာ သူေတာ္ေကာင္းေတြရဲ႕ စကားေနာက္ အမွန္တရားပါဖုိ႔ က်င့္သုံးေတာ္မူတဲ့
လမ္းစဥ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ပုထုဇင္ေတြကေတာ့ ဒီလုိမဟုတ္ပါဘူး။ စကားကုိ အထိမ္းအကြပ္မရွိ၊ ေစာင့္စည္းမႈမရွိဘဲ လုိရင္လုိသလုိ မလုိရင္ မလုိသလုိ ေျပာဆုိတတ္ၾကပါတယ္။
တရားတဲ့စကား၊ မတရားတဲ့ စကားေတြ နားမလည္ဘဲ ေျပာခ်င္သလုိ လက္လြတ္စပယ္ေျပာ ေလ့ရွိ တတ္ၾကပါတယ္။ လုိခ်င္တာရွိရင္ လိမ္ေျပာရမွာလည္း ၀န္မေလးသလုိ ေျမႇာက္ေျပာရမွာလည္း ၀န္မေလးတတ္ပါဘူး။ ကုိယ္နဲ႔အဆင္မေျပရင္အျပစ္ေျပာရမွာလည္း ၀န္မေလးတတ္သလုိ ဆဲဆုိႀကိမ္းေမာင္းကာ အပုတ္ခ်ရမွာလည္း၀န္မေလးတတ္ပါဘူး။ ဒီလုိ စကားကုိ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ အလြယ္တကူ ေျပာဆုိတတ္တဲ့ အတြက္လည္း မဟုတ္မတရားတဲ့ စကား အေျပာမ်ားလာျခင္းရဲ႕ ရလာဘ္အျဖစ္ ေနာက္ပုိင္းဒီလုိေျပာဆုိရတာကုိ အျပစ္တစ္ခုလုိ မျမင္ေတာ့ဘဲ မဟုတ္တာ၊မေကာင္းတာမွန္သမွ် ပါးစပ္က အလြယ္တကူ ေျပာဆုိျဖစ္ကုန္ပါတယ္။ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ရဲ႕ သေဘာကလည္း အဲဒီမေကာင္းတဲ့အလုပ္ကုိ လုပ္ပါမ်ားလာတဲ့အခါမေကာင္းမႈကုိ မေကာင္းမႈလုိ႔ မျမင္ေတာ့ဘဲ သာမန္ေန႔စဥ္ ထမင္းစား
ေရေသာက္အလုပ္တစ္ခု အျဖစ္ ထင္လာတတ္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ဟာ အေသးေလးဆုိၿပီး အထင္မေသးပါနဲ႔လုိ႔ ဗုဒၶဘုရားရွင္ မိန္႔ေတာ္မူတာျဖစ္ပါတယ္။
အခုလည္း ဒီလုိပါပဲ။ စကားကုိ အလြယ္တကူ အထိန္းအကြပ္မရွိ ေျပာတတ္တဲ့အတြက္ မတရားတဲ့ စကားေတြ ျဖစ္တတ္ကာ အဲဒီစကားေနာက္ မတရားတဲ့ အရာေတြ ပါကုန္တာျဖစ္ပါတယ္။ သာမန္ပုထုဇင္ေတြ အေနနဲ႔ ေန႔စဥ္ေစာင့္ထိန္းၾကတဲ့ငါးပါးသီလထဲမွာ အထိန္းရအခက္ဆုံး သီလသိကၡာပုဒ္ဟာ မုသာ၀ါဒ သိကၡာပုဒ္လုိ႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ပါးစပ္ကုိ ေစာင့္ထိန္းေစလုိတဲ့အတြက္ သီလသိကၡာပုဒ္တစ္ခုအေနနဲ႔ ထိန္းေစလုိရင္း ျဖစ္ေပမယ့္ ဒီပါးစပ္တစ္ခုကုိ ထိန္းဖုိ႔ဟာအေတာ္မလြယ္တဲ့ ကိစၥျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာစကားမွာ “အေပါက္တစ္ရာကုိပိတ္လုိ႔လြယ္တယ္၊
ပါးစပ္ေပါက္တစ္ေပါက္ကုိ ပိတ္ဖုိ႔မလြယ္ဘူး” လုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ သတိထားၾကည့္မိရင္ ေန႔စဥ္ပါးစပ္ကေျပာတဲ့အရာေတြမွာ ေကာင္းတာထက္ မေကာင္းတာက မ်ားတတ္တာကုိ သတိျပဳမိၾကမွာျဖစ္ပါတယ္။
ပါးစပ္က ကုသုိလ္နဲ႔စပ္တဲ့ စကား၊ ေကာင္းတဲ့စကား၊ ရတနာသုံးပါးနဲ႔စပ္တဲ့ စကားေတြ ေျပာျဖစ္ၾကတာထက္ ဘယ္သူက ဘာျဖစ္တယ္၊ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္ဘာျဖစ္တယ္ စတဲ့
သူမ်ားမေကာင္းေျပာတဲ့ စကား၊ အတင္းေျပာတဲ့စကား၊ အျပစ္ေျပာတဲ့ စကားေတြပဲ
မ်ားေနတတ္တာကုိ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ မေကာင္းတဲ့ စကားစတာေတြ
ေျပာျဖစ္လာၿပီဆုိရင္ ဒီလူတစ္ေယာက္ဟာ မေကာင္းတဲ့အလုပ္ေတြမွာလည္း လုပ္ဖုိ႔
၀န္မေလးေတာ့ပါဘူး။
မဟုတ္တာကုိ ေျပာတတ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ဟာ မလုပ္ႏုိင္တဲ့ အကုသုိလ္ဆုိတာ မရွိဘူးလုိ႔ ဆုိသလုိ ပါးစပ္က မဟုတ္တာေတြ ေျပာလာတတ္ၿပီဆုိရင္ အဲဒီသူဟာမေကာင္းတဲ့ အလုပ္ကုိလည္း အလြယ္တကူ လုပ္ျဖစ္တတ္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ ဘုရားရွင္က သားေတာ္ ရာဟုလာကုိ “ခ်စ္သား ရာဟုလာ မုသားဆုိလ်င္ ရယ္ဖြယ္မွ်ပင္ မေျပာနဲ႔” လုိ႔ မိန္႔ေတာ္မူတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိႏႈတ္ကုိမေစာင့္စည္းဘဲ အလြယ္တကူ က်ဴးလြန္တတ္တဲ့သူေတြဟာသူ႔စကားနဲ႔သူ႔ကုိျပန္ၿပီးထိခုိက္ေစကာ စကားေနာက္ တရားပါကုန္တတ္တဲ့အတြက္ စကားေျပာတဲ့အခါ ေကာင္းတဲ့တရားေတြပါေအာင္ ေျပာဆုိၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။
ေနာက္ ပါးစပ္က ေျပာတဲ့စကားဟာ မမွန္တဲ့ စကားေတြမ်ားေန၊ အက်ိဳးမရွိတဲ့ စကားေတြ မ်ားေနတဲ့အခါ အဲဒီသူေတြရဲ႕ ပါးစပ္ဟာ အနံ႔အသက္မေကာင္းဘဲ စကားမပီသြားလည္းမညီ ျဖစ္တတ္ေၾကာင္း စသျဖင့္ စာေပအဖြင့္ေတြမွာ ဆုိပါတယ္။
အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသရဲ႕ ရတနာ့ဂုဏ္ရည္ စာအုပ္မွာလည္း ဆရာေတာ္က “မုသားစကား၊ ေျပာဆုိျငားမူ၊ စကားမပီ၊ သြားမညီတည္း၊ ပုတ္ညႇီပါးစပ္၊ ေျခာက္ကပ္ကုိယ္ေရ၊ဣေျႏၵေနာက္၊ ပုံယြင္းေဖာက္၏၊ မေရာက္ၾသဇာ၊ ႏႈတ္လွ်ာၾကမ္းေထာ္၊လွ်ပ္ေပၚေလာ္လီ၊ စိတ္မတည္သည္၊ ေရွာင္ၾကဥ္အျပန္ အက်ိဳးတည္း”လုိ႔ ေဆာင္ပုဒ္ကဗ်ာ ဖဲြ႕သီထားပါတယ္။ ဒါဟာ မဟုတ္မမွန္တဲ့ စကားကုိ ေျပာဆုိတတ္တဲ့သူေတြထံ ေရာက္လာႏုိင္တဲ့ သက္ေရာက္မႈ အက်ိဳးတရားေတြ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီလုိပဲ မွန္ကန္တဲ့ စကားေျပာဆုိတဲ့ သူေတြက်ျပန္ေတာ့ စကားပီၿပီး သြားညီကာ ခံတြင္းအနံ႔ေကာင္းျခင္း စတဲ့ ေကာင္းတဲ့တန္ျပန္ သက္ေရာက္မႈ အက်ိဳးတရားေတြကုိျဖစ္ေစမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
အရွင္မဟာေမဂၢလာန္မေထရ္ျမတ္ နတ္ျပည္ကုိၾကြေတာ့ နတ္ျပည္မွာ နတ္သားတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႕ပါတယ္။ ဒီနတ္သားနဲ႔ေတြ႕ေတာ့ အရွင္ျမတ္က
“နတ္သား… သင္နတ္ျပည္ေရာက္လာတာဘယ္လုိေကာင္းမႈေတြ လုပ္ခဲ့လုိ႔လဲ”လုိ႔ ေမးေတာ္မူတဲ့အခါ အေမးခံရတဲ့ နတ္သားက
“အရွင္ဘုရား… တပည့္ေတာ္ ေျပာရမွေတာင္ ရွက္လွပါတယ္ဘုရား…၊ တပည့္ေတာ္
လူ႔ျပည္မွာတုန္းက တစ္ျခားကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြ ဘာမွ မလုပ္ခဲ့ပါဘူးဘုရား၊
ဒါေပမယ့္ မုသားမေျပာဘဲ အမွန္ကုိသာ ေျပာခဲ့တဲ့ သစၥာအလုပ္တစ္ခုေတာ့လုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္၊ အဲဒီ အမွန္ကုိေျပာခဲ့ျခင္း ဆုိတဲ့ ဒီကုသုိလ္ေလးတစ္ခုနဲ႔ပဲ တပည့္ေတာ္ နတ္ျပည္ကုိ ေရာက္လာတာ ျဖစ္ပါတယ္ဘုရား…”လုိ႔ျပန္ေလွ်ာက္ပါတယ္။ ဒါဟာ ေကာင္းတဲ့စကားကုိ ေျပာဆုိရျခင္းရဲ႕
ေကာင္းတဲ့တန္ျပန္ သက္ေရာက္မႈရဲ႕ စကားေနာက္ တရားပါခဲ့ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ စကားဆုိတာ တရားပါမွ မတရားတာကုိ ပယ္ႏုိင္ၿပီး ေကာင္းတဲ့အရာေတြ
ပါမွာလုိ႔ ဆုိျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။
ဆုိလုိတာက စကားေနာက္ တရားပါဆုိတဲ့ ဆုိ႐ုိးအတုိင္း ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ စကားေျပာတဲ့အခါ စကားေနာက္ကုိ တရားေတြက ပါေနၾကမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ေကာင္းတဲ့အက်ိဳးေတြနဲ႔ ေကာင္းတဲ့တရားေတြ ပါလာေစဖုိ႔ စကားေျပာတဲ့အခါေကာင္းတဲ့စကားေတြ ေျပာႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ ဆုိလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အေကာင္းလည္းေျပာတတ္ မေကာင္းလည္း ေဟာတတ္တဲ့ ဒီပါးစပ္ဟာ အေကာင္းေျပာရင္
အေကာင္းရမွာျဖစ္ၿပီး မေကာင္းေဟာရင္ မေကာင္းရမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္အေကာင္းလည္းေျပာ အေကာင္းလည္းေဟာရင္း ေကာင္းက်ိဳးေတြနဲ႔ စကားေနာက္ကုိ ေကာင္းတဲ့တရားေတြ ေရာက္ေအာင္ ေလ့က်င့္ၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းလုိရင္း ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ပါးစပ္ဆုိတာ ေျပာဖုိ႔နဲ႔ စားဖုိ႔အတြက္ သဘာ၀က ဖန္တီးေပးတာ ျဖစ္ေပမယ့္ ေျပာခ်င္ရာေျပာ စားခ်င္ရာစား မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ကုိယ္ေျပာတဲ့စကား၊ကုိယ္စားတဲ့ အစားေတြေၾကာင့္ပဲ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈ အက်ိဳးတရားေတြျဖစ္ေစတတ္တဲ့အတြက္ အေကာင္းေျပာၿပီး အေကာင္းစားႏုိင္ေအာင္ ေျပာသမွ်စကားေတြမွာ ေကာင္းတာေတြ ျဖစ္ေစဖုိ႔နဲ႔ စားသမွ်အစားေတြမွာလည္းေလာဘတဏွာေတြ မျဖစ္ေစဖုိ႔ စကားေနာက္မွာ တကယ့္အစစ္အမွန္ တရားေတြ
ပါေအာင္သာ ႀကိဳးစားၾကပါလုိ႔ ေစတာနာထား ေမတၱာအားျဖင့္ တုိက္တြန္းသမႈ ျပဳလုိက္ရပါတယ္။ အားလုံး စကားေနာက္ကုိ တကယ့္တရားေတြ ပါႏုိင္ၾကပါေစ…။
စာေရးသူ = အရွင္၀ိစိတၱ (မနာပဒါယီ)
မမွန္တဲ့ စကားလည္း ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့စကားလည္း ေျပာတတ္ၾကသလုိမေကာင္းတဲ့ စကားလည္း ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။
အႏွစ္ရွိတဲ့စကားလည္း ေျပာတတ္ၾကသလုိ အႏွစ္မရွိတဲ့ စကားလည္း ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ ဘယ္လုိစကားမ်ိဳးပဲ ေျပာေျပာ စကားဟာ ေျပာပါမ်ားလာရင္ အဲဒီစကားေနာက္ကုိတန္ျပန္သက္ေရာက္မႈေတြက ေရာက္လာတတ္ပါတယ္။
ေကာင္းတဲ့စကား အေျပာမ်ားရင္လည္း ေကာင္းတဲ့ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈေတြ ေရာက္လာတတ္သလုိ မေကာင္းတဲ့ စကား အေျပာမ်ားရင္လည္း မေကာင္းတဲ့တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈေတြ ေရာက္လာတတ္ပါတယ္။ ဒါဟာ စကားေနာက္တရားပါတဲ့ သေဘာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စကားေျပာတဲ့အခါ အစစ္အမွန္ တရားေတြပါရေအာင္ ေကာင္းတဲ့စကားေတြ ေျပာၾကဖုိ႔ ဆုိျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။
မွန္ပါတယ္။ “စကားေနာက္ တရားပါ”ဆုိတဲ့ ဒီဆုိ႐ုိးစကားရဲ႕ ဆုိလုိရင္းက စကားေကာင္းပဲျဖစ္ျဖစ္၊ စကားဆုိးပဲျဖစ္ျဖစ္ ေျပာပါမ်ားရင္ အဲဒီစကားရဲ႕တန္ျပန္အက်ိဳး သက္ေရာက္မႈဟာ ေျပာတဲ့သူထံ ျပန္ေရာက္တတ္ေၾကာင္းဆုိလုိတာျဖစ္ပါတယ္။
စကားအေျပာမ်ားရင္ တရားသေဘာအရ အမွားေရာ မမွားေရာအတြက္ မတရားတာေတြေရာ တရားတာပါ အမွန္ေရာက္လာမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း သိေစလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ကာစကားေျပာတဲ့သူေတြ ေရြးခ်ယ္ရမွာက တရားတာေတြေရာက္လာေစခ်င္တာလား၊ မတရားတာေတြ ေရာက္လာေစခ်င္တာလား ဆုိတဲ့ အခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တရားတာေတြ ေရာက္လာေစခ်င္ရင္ေတာ့ စကားေျပာတဲ့အခါ တရားတဲ့ စကားေတြ
ေျပာဆုိၾကဖုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ဗုဒၶစာေပမွာေတာ့ စကားေျပာတဲ့အခါ တရားတဲ့ စကားေတြ ျဖစ္ေစဖုိ႔ ေျပာသင့္တဲ့ စကားေတြ၊ ေရွာင္ၾကဥ္ရမယ့္ စကားေတြကုိ ရွင္းလင္းေဖာ္ျပပါတယ္။ စကားေျပာတဲ့အခါေကာင္းတဲ့စကား သမၼာ၀ါစာ ျဖစ္ေစဖုိ႔
၁။ လိမ္ညာေျပာဆုိတဲ့ စကားမ်ိဳး
၂။ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး အဆင္မေျပေအာင္ ေခ်ာပစ္ကုန္းတုိက္တဲ့ စကားမ်ိဳး
၃။ ယုတ္မာ႐ုိင္းစုိင္းၿပီး ၾကမ္းတမ္းတဲ့ စကားမ်ိဳး
၄။ ကုိယ့္အတြက္လည္း အက်ိဳးမရွိ သူမ်ားအတြက္လည္း အက်ိဳးမရွိတဲ့ အခ်ဥ္းႏွီးၿပီး သိမ္ဖ်င္းတဲ့ စကားမ်ိဳးကုိ ေရွာင္ၾကဥ္ၾကရမယ္လုိ႔ စာေပကဆုိပါတယ္။
ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားရွင္ကေတာ့ လူအမ်ား ေျပာဆုိသုံးႏႈန္းေလ့ရွိတဲ့ စကား (၆)ခြန္းျဖစ္တဲ့
၁။ ဟုတ္မွန္ၿပီး အက်ိဳးရွိ၊ သူတပါးလည္း ၾကားနာလုိတဲ့ စကား
၂။ ဟုတ္မွန္ၿပီး အက်ိဳးရွိ၊ သူတပါး မၾကားနာလုိတဲ့ စကား
၃။ ဟုတ္မွန္ၿပီး အက်ိဳးမရွိ၊ သူတပါး မၾကားနာလုိတဲ့ စကား
၄။ မဟုတ္မမွန္ အက်ိဳးရွိကာ သူတပါး ၾကားနာလုိတဲ့ စကား
၅။ မဟုတ္မမွန္ အက်ိဳးမရွိ၊ သူတပါး ၾကားနာလုိတဲ့ စကား
၆။ မဟုတ္မမွန္ အက်ိဳးလည္းမရွိ သူတပါးလည္း မၾကားနာလုိတဲ့ စကား ဆုိတာေတြထဲက ဟုတ္မွန္ၿပီး အက်ိဳးရွိကာ သူတပါးလည္း ၾကားနာလုိတဲ့ စကားနဲ႔ သူတပါးမၾကားနာလုိေပမယ့္ ဟုတ္မွန္ၿပီး အက်ိဳးရွိတဲ့ စကားဆုိတဲ့ဒီစကားႏွစ္မ်ိဳးကုိပဲေျပာဆုိေတာ္မူပါတယ္။
ဘုရားရွင္ဟာ စကားေနာက္မွာ ေကာင္းတဲ့ တရားေတြပါဖုိ႔ စကားေျခာက္ခြန္းထဲက ေလးခြန္းကုိပယ္ၿပီး ႏွစ္ခြန္းကုိပဲ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။
ဒါဟာ သူေတာ္ေကာင္းေတြရဲ႕ စကားေနာက္ အမွန္တရားပါဖုိ႔ က်င့္သုံးေတာ္မူတဲ့
လမ္းစဥ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ပုထုဇင္ေတြကေတာ့ ဒီလုိမဟုတ္ပါဘူး။ စကားကုိ အထိမ္းအကြပ္မရွိ၊ ေစာင့္စည္းမႈမရွိဘဲ လုိရင္လုိသလုိ မလုိရင္ မလုိသလုိ ေျပာဆုိတတ္ၾကပါတယ္။
တရားတဲ့စကား၊ မတရားတဲ့ စကားေတြ နားမလည္ဘဲ ေျပာခ်င္သလုိ လက္လြတ္စပယ္ေျပာ ေလ့ရွိ တတ္ၾကပါတယ္။ လုိခ်င္တာရွိရင္ လိမ္ေျပာရမွာလည္း ၀န္မေလးသလုိ ေျမႇာက္ေျပာရမွာလည္း ၀န္မေလးတတ္ပါဘူး။ ကုိယ္နဲ႔အဆင္မေျပရင္အျပစ္ေျပာရမွာလည္း ၀န္မေလးတတ္သလုိ ဆဲဆုိႀကိမ္းေမာင္းကာ အပုတ္ခ်ရမွာလည္း၀န္မေလးတတ္ပါဘူး။ ဒီလုိ စကားကုိ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ အလြယ္တကူ ေျပာဆုိတတ္တဲ့ အတြက္လည္း မဟုတ္မတရားတဲ့ စကား အေျပာမ်ားလာျခင္းရဲ႕ ရလာဘ္အျဖစ္ ေနာက္ပုိင္းဒီလုိေျပာဆုိရတာကုိ အျပစ္တစ္ခုလုိ မျမင္ေတာ့ဘဲ မဟုတ္တာ၊မေကာင္းတာမွန္သမွ် ပါးစပ္က အလြယ္တကူ ေျပာဆုိျဖစ္ကုန္ပါတယ္။ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ရဲ႕ သေဘာကလည္း အဲဒီမေကာင္းတဲ့အလုပ္ကုိ လုပ္ပါမ်ားလာတဲ့အခါမေကာင္းမႈကုိ မေကာင္းမႈလုိ႔ မျမင္ေတာ့ဘဲ သာမန္ေန႔စဥ္ ထမင္းစား
ေရေသာက္အလုပ္တစ္ခု အျဖစ္ ထင္လာတတ္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ဟာ အေသးေလးဆုိၿပီး အထင္မေသးပါနဲ႔လုိ႔ ဗုဒၶဘုရားရွင္ မိန္႔ေတာ္မူတာျဖစ္ပါတယ္။
အခုလည္း ဒီလုိပါပဲ။ စကားကုိ အလြယ္တကူ အထိန္းအကြပ္မရွိ ေျပာတတ္တဲ့အတြက္ မတရားတဲ့ စကားေတြ ျဖစ္တတ္ကာ အဲဒီစကားေနာက္ မတရားတဲ့ အရာေတြ ပါကုန္တာျဖစ္ပါတယ္။ သာမန္ပုထုဇင္ေတြ အေနနဲ႔ ေန႔စဥ္ေစာင့္ထိန္းၾကတဲ့ငါးပါးသီလထဲမွာ အထိန္းရအခက္ဆုံး သီလသိကၡာပုဒ္ဟာ မုသာ၀ါဒ သိကၡာပုဒ္လုိ႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ပါးစပ္ကုိ ေစာင့္ထိန္းေစလုိတဲ့အတြက္ သီလသိကၡာပုဒ္တစ္ခုအေနနဲ႔ ထိန္းေစလုိရင္း ျဖစ္ေပမယ့္ ဒီပါးစပ္တစ္ခုကုိ ထိန္းဖုိ႔ဟာအေတာ္မလြယ္တဲ့ ကိစၥျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာစကားမွာ “အေပါက္တစ္ရာကုိပိတ္လုိ႔လြယ္တယ္၊
ပါးစပ္ေပါက္တစ္ေပါက္ကုိ ပိတ္ဖုိ႔မလြယ္ဘူး” လုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ သတိထားၾကည့္မိရင္ ေန႔စဥ္ပါးစပ္ကေျပာတဲ့အရာေတြမွာ ေကာင္းတာထက္ မေကာင္းတာက မ်ားတတ္တာကုိ သတိျပဳမိၾကမွာျဖစ္ပါတယ္။
ပါးစပ္က ကုသုိလ္နဲ႔စပ္တဲ့ စကား၊ ေကာင္းတဲ့စကား၊ ရတနာသုံးပါးနဲ႔စပ္တဲ့ စကားေတြ ေျပာျဖစ္ၾကတာထက္ ဘယ္သူက ဘာျဖစ္တယ္၊ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္ဘာျဖစ္တယ္ စတဲ့
သူမ်ားမေကာင္းေျပာတဲ့ စကား၊ အတင္းေျပာတဲ့စကား၊ အျပစ္ေျပာတဲ့ စကားေတြပဲ
မ်ားေနတတ္တာကုိ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ မေကာင္းတဲ့ စကားစတာေတြ
ေျပာျဖစ္လာၿပီဆုိရင္ ဒီလူတစ္ေယာက္ဟာ မေကာင္းတဲ့အလုပ္ေတြမွာလည္း လုပ္ဖုိ႔
၀န္မေလးေတာ့ပါဘူး။
မဟုတ္တာကုိ ေျပာတတ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ဟာ မလုပ္ႏုိင္တဲ့ အကုသုိလ္ဆုိတာ မရွိဘူးလုိ႔ ဆုိသလုိ ပါးစပ္က မဟုတ္တာေတြ ေျပာလာတတ္ၿပီဆုိရင္ အဲဒီသူဟာမေကာင္းတဲ့ အလုပ္ကုိလည္း အလြယ္တကူ လုပ္ျဖစ္တတ္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ ဘုရားရွင္က သားေတာ္ ရာဟုလာကုိ “ခ်စ္သား ရာဟုလာ မုသားဆုိလ်င္ ရယ္ဖြယ္မွ်ပင္ မေျပာနဲ႔” လုိ႔ မိန္႔ေတာ္မူတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိႏႈတ္ကုိမေစာင့္စည္းဘဲ အလြယ္တကူ က်ဴးလြန္တတ္တဲ့သူေတြဟာသူ႔စကားနဲ႔သူ႔ကုိျပန္ၿပီးထိခုိက္ေစကာ စကားေနာက္ တရားပါကုန္တတ္တဲ့အတြက္ စကားေျပာတဲ့အခါ ေကာင္းတဲ့တရားေတြပါေအာင္ ေျပာဆုိၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။
ေနာက္ ပါးစပ္က ေျပာတဲ့စကားဟာ မမွန္တဲ့ စကားေတြမ်ားေန၊ အက်ိဳးမရွိတဲ့ စကားေတြ မ်ားေနတဲ့အခါ အဲဒီသူေတြရဲ႕ ပါးစပ္ဟာ အနံ႔အသက္မေကာင္းဘဲ စကားမပီသြားလည္းမညီ ျဖစ္တတ္ေၾကာင္း စသျဖင့္ စာေပအဖြင့္ေတြမွာ ဆုိပါတယ္။
အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသရဲ႕ ရတနာ့ဂုဏ္ရည္ စာအုပ္မွာလည္း ဆရာေတာ္က “မုသားစကား၊ ေျပာဆုိျငားမူ၊ စကားမပီ၊ သြားမညီတည္း၊ ပုတ္ညႇီပါးစပ္၊ ေျခာက္ကပ္ကုိယ္ေရ၊ဣေျႏၵေနာက္၊ ပုံယြင္းေဖာက္၏၊ မေရာက္ၾသဇာ၊ ႏႈတ္လွ်ာၾကမ္းေထာ္၊လွ်ပ္ေပၚေလာ္လီ၊ စိတ္မတည္သည္၊ ေရွာင္ၾကဥ္အျပန္ အက်ိဳးတည္း”လုိ႔ ေဆာင္ပုဒ္ကဗ်ာ ဖဲြ႕သီထားပါတယ္။ ဒါဟာ မဟုတ္မမွန္တဲ့ စကားကုိ ေျပာဆုိတတ္တဲ့သူေတြထံ ေရာက္လာႏုိင္တဲ့ သက္ေရာက္မႈ အက်ိဳးတရားေတြ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီလုိပဲ မွန္ကန္တဲ့ စကားေျပာဆုိတဲ့ သူေတြက်ျပန္ေတာ့ စကားပီၿပီး သြားညီကာ ခံတြင္းအနံ႔ေကာင္းျခင္း စတဲ့ ေကာင္းတဲ့တန္ျပန္ သက္ေရာက္မႈ အက်ိဳးတရားေတြကုိျဖစ္ေစမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
အရွင္မဟာေမဂၢလာန္မေထရ္ျမတ္ နတ္ျပည္ကုိၾကြေတာ့ နတ္ျပည္မွာ နတ္သားတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႕ပါတယ္။ ဒီနတ္သားနဲ႔ေတြ႕ေတာ့ အရွင္ျမတ္က
“နတ္သား… သင္နတ္ျပည္ေရာက္လာတာဘယ္လုိေကာင္းမႈေတြ လုပ္ခဲ့လုိ႔လဲ”လုိ႔ ေမးေတာ္မူတဲ့အခါ အေမးခံရတဲ့ နတ္သားက
“အရွင္ဘုရား… တပည့္ေတာ္ ေျပာရမွေတာင္ ရွက္လွပါတယ္ဘုရား…၊ တပည့္ေတာ္
လူ႔ျပည္မွာတုန္းက တစ္ျခားကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြ ဘာမွ မလုပ္ခဲ့ပါဘူးဘုရား၊
ဒါေပမယ့္ မုသားမေျပာဘဲ အမွန္ကုိသာ ေျပာခဲ့တဲ့ သစၥာအလုပ္တစ္ခုေတာ့လုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္၊ အဲဒီ အမွန္ကုိေျပာခဲ့ျခင္း ဆုိတဲ့ ဒီကုသုိလ္ေလးတစ္ခုနဲ႔ပဲ တပည့္ေတာ္ နတ္ျပည္ကုိ ေရာက္လာတာ ျဖစ္ပါတယ္ဘုရား…”လုိ႔ျပန္ေလွ်ာက္ပါတယ္။ ဒါဟာ ေကာင္းတဲ့စကားကုိ ေျပာဆုိရျခင္းရဲ႕
ေကာင္းတဲ့တန္ျပန္ သက္ေရာက္မႈရဲ႕ စကားေနာက္ တရားပါခဲ့ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ စကားဆုိတာ တရားပါမွ မတရားတာကုိ ပယ္ႏုိင္ၿပီး ေကာင္းတဲ့အရာေတြ
ပါမွာလုိ႔ ဆုိျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။
ဆုိလုိတာက စကားေနာက္ တရားပါဆုိတဲ့ ဆုိ႐ုိးအတုိင္း ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ စကားေျပာတဲ့အခါ စကားေနာက္ကုိ တရားေတြက ပါေနၾကမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ေကာင္းတဲ့အက်ိဳးေတြနဲ႔ ေကာင္းတဲ့တရားေတြ ပါလာေစဖုိ႔ စကားေျပာတဲ့အခါေကာင္းတဲ့စကားေတြ ေျပာႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ ဆုိလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အေကာင္းလည္းေျပာတတ္ မေကာင္းလည္း ေဟာတတ္တဲ့ ဒီပါးစပ္ဟာ အေကာင္းေျပာရင္
အေကာင္းရမွာျဖစ္ၿပီး မေကာင္းေဟာရင္ မေကာင္းရမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္အေကာင္းလည္းေျပာ အေကာင္းလည္းေဟာရင္း ေကာင္းက်ိဳးေတြနဲ႔ စကားေနာက္ကုိ ေကာင္းတဲ့တရားေတြ ေရာက္ေအာင္ ေလ့က်င့္ၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းလုိရင္း ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ပါးစပ္ဆုိတာ ေျပာဖုိ႔နဲ႔ စားဖုိ႔အတြက္ သဘာ၀က ဖန္တီးေပးတာ ျဖစ္ေပမယ့္ ေျပာခ်င္ရာေျပာ စားခ်င္ရာစား မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ကုိယ္ေျပာတဲ့စကား၊ကုိယ္စားတဲ့ အစားေတြေၾကာင့္ပဲ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈ အက်ိဳးတရားေတြျဖစ္ေစတတ္တဲ့အတြက္ အေကာင္းေျပာၿပီး အေကာင္းစားႏုိင္ေအာင္ ေျပာသမွ်စကားေတြမွာ ေကာင္းတာေတြ ျဖစ္ေစဖုိ႔နဲ႔ စားသမွ်အစားေတြမွာလည္းေလာဘတဏွာေတြ မျဖစ္ေစဖုိ႔ စကားေနာက္မွာ တကယ့္အစစ္အမွန္ တရားေတြ
ပါေအာင္သာ ႀကိဳးစားၾကပါလုိ႔ ေစတာနာထား ေမတၱာအားျဖင့္ တုိက္တြန္းသမႈ ျပဳလုိက္ရပါတယ္။ အားလုံး စကားေနာက္ကုိ တကယ့္တရားေတြ ပါႏုိင္ၾကပါေစ…။
စာေရးသူ = အရွင္၀ိစိတၱ (မနာပဒါယီ)
တရားအားထုတ္မႈႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ေမးခြန္းေလးႏွင့္ အေျဖ- စိုး၀င္းထြဋ္
၁။ တရား ဘာေၾကာင့္ အားထုတ္ရပါသလဲ။
- ၿငိတြယ္မႈ စိတ္အေႏွာင္အဖြဲ႕အားလံုး မွ လြတ္ကင္းကာ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ စိတ္ခ်မ္းသာ စြာ ေနသြားႏိုင္ေရး stress စိတ္ညစ္-အေၾကးမ်ား(လံုး၀)စြန္႔ပစ္ႏိုင္ရန္တရားအားထုတ္ရပါ သည္။
- အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ stress/defilements စိတ္အညစ္ အေၾကး မ်ားသည္ မိမိရည္မွန္းခ်က္ဟူသမွ်ကို ပိတ္ဆို႔တားဆီး ေနသျဖင့္ မိမိစိတ္အညစ္အေၾကး ကိေလသာမ်ားကို စြန္႔လႊတ္ျခင္း ျဖင့္ မိမိရည္မွန္းခ်က္ဟူသမွ်ကို ရရွိေအာင္ျမင္ေစ ပါမည္။
၂။ တရား ဘယ္လို အားထုတ္ရမွာလဲ။
-သမထ တရားအားထုတ္မႈတြင္ တစ္ခုခု ကို အာရံု စူးစိုက္ ရမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ..
၀ိပႆနာဥာဏ္မ်ား ျဖစ္ေပၚေစေရးအတြက္မူ...တစ္ခုခု ျပဳလုပ္ေနခ်င္ေသာစိတ္ (ဘယ္လို-ညာလို လုပ္ခ်င္ေနတဲ့စိတ္)ကို စြန္႔လႊတ္ေနတာ တရား အလုပ္ ပါ။ ဘာမွမလုပ္ပဲ ေနျခင္းမ်ဳိးလည္းမဟုတ္ပါ။မိမိေပၚသမွ်စိတ္မ်ား (အ၀ိဇၹာ-တဏွာ တည္းဟူေသာ ေလာဘ-ေဒါသ-ေမာဟစိတ္မ်ား) ကို အဟုတ္-တကယ္ လို႔ မယူဆဘဲ တရစပ္ စြန္႔လႊတ္ေနတဲ့ အလုပ္ လုပ္တတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေနတာ တရားအလုပ္ပါ။ တနည္းအားျဖင့္ ....-ဟုိလိုလုပ္ခ်င္ - ဒီလို လုပ္ခ်င္ေနေသာ စိတ္မ်ားကို အမွန္တရား သစၥာ တရား (noble truth/ ultimate reality) ကို နားလည္ျခင္း အား ျဖင့္ စြန္႔လႊတ္ရမည္။
-ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ စြဲၿမဲလာခဲ့ေသာ-ဘာလုပ္ခ်င္-ညာလုပ္ခ်င္ေန ေသာစိတ္ (ေပၚသမွ်စိတ္အားလံုး) ကို အမွန္တရားကို နားလည္ ျခင္းအားျဖင့္ စြန္႔လႊတ္ရေပမည္။ စိတ္သည္ တစ္ခုခုကို တကယ္အဟုတ္ ထင္မွတ္ကာ လုပ္ခ်င္ေန-ၾကားခ်င္ေန-ျမင္ခ်င္ေန-သိခ်င္ေန-စူးစမ္းခ်င္ေန-လိုခ်င္ေနေပသည္။
၃။ အမွန္တရား သစၥာတရား (noble truth/ ultimate reality) ကဘာလဲ။
ဗုဒၶ မွ အဘိဓမၼာတြင္ (၀ိပႆနာတရားႏွလံုးသြင္းရာတြင္) တစ္ခုခု အျဖစ္ - တစ္ေယာက ္ေယာက္အျဖစ္ ဆိုတာ သတ္မွတ္ခ်က္သက္သက္မွ်သာျဖစ္ၿပီး လူမႈနယ္ပယ္တြင္ ဒါနမႈ-သီလမႈ-တို႔ျပဳလုပ္ရန္အတြက္ အသံုးခ်ရန္အတြက္သက္သက္သာျဖစ္ၿပီး - တကယ္အစစ္ အမွန္တရားမဟုတ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားထားၿပီးျဖစ္ေလသည္။
မေမ့မေလ်ာ့ ႏွလံုးသြင္း ဆင္ျခင္ရမယ့္ တကယ့္ အမွန္တရားဆိုတာ တစ္ခုခု မဟုတ္ပါ။ အကန္႔အသတ္ မရွိ (endlessly) စကၠန္႔တိုင္း တရစပ္ အသစ္အသစ္ျဖစ္လာလိုက္ လ်င္ျမန္စြာ-ပ်က္စီးသြားလိုက္ ႏွင့္ process သေဘာ အျဖစ္ သာရွိေနေသာ (စိတ္-ေစတသိက္-႐ုပ္ ဟူ၍ အမည္ေပးထားေသာ )စြမ္းအင္သတၱိသဘာ၀မ်ားကို တစ္ခုခု-တစ္ေယာက္ ေယာက္-ငါ-သူ-ပုဂၢိဳလ္-သတၱ၀ါ (I, YOU, SOMEONE, INDIVIDUAL, EGO, SELF, ENTITY) အျဖစ္ အခ်ိန္တစ္ခု ၾကာေအာင္ ေတာက္ေလွ်ာက္ ရွိေန-ၿမဲေနသည္ ဟု အထင္မွားေနမႈ ျဖစ္သည္။ တစ္ခုခု-တစ္ေယာက္ေယာက္-အေျခအေန တစ္ခု ကို အမွန္တကယ္ ရွိေနသည္။ ျဖစ္ေနသည္ ယူဆေနမႈ ။ အဟုတ္ထင္ေနမႈသေဘာ သက္သက္ ျဖစ္သည္။
(တနည္း) မ်က္စိ-နား-ႏွာေခါင္း-လွ်ာ-ကိုယ္-စိတ္ တြင္ ျဖစ္ေပၚ လာေနေသာ ျမင္စိတ္-ၾကားစိတ္-နံစိတ္္-ရသာစိတ္-ထိသိစိတ္- ေတြးေတာႀကံစည္စိတ္မ်ားကို တစ္ခုခု အျဖစ္ အခ်ိန္ တစ္ခု ၾကာေအာင္ အဟုတ္တကယ္ ရွိေနသည္ - ျဖစ္ေနသည္ဟု အဟုတ္ထင္ေနမႈသေဘာ (အထင္မွားမႈသေဘာ) အသစ္အသစ္မ်ား ျဖစ္ေလ သည္။
မိမိစိတ္ - မိမိခႏၶာ အေပၚတြင္ ညဘက္ တြင္ မီးတိုင္တစ္ခုကို လက္ျဖင့္ လ်င္ျမန္စြာ လွည့္၀ို္င္းပါကမီးကြင္းႀကီးတစ္ခုရွိေနသည္ဟု ထင္ရပံု ဥပမာ - ျမစ္ဥပမာ - ဖေယာင္းတိုင္ မီးေတာက္ ဥပမာ - ဘုရား ဆိုင္းဘုတ္ မီးလံုးေလးမ်ား ဥပမာ စသည့္ ဥပမာေလးမ်ား ႏွင့္ ႏိႈင္းယွဥ္ ၾကည့္ကာ သဘာ၀တရားတြင္ (တစ္ခုခု အျဖစ္) ဒီတစ္ခု ဒီတစ္ခု အျဖစ္ ရွိေနျခင္းမဟုတ္ဘဲ ျဖစ္စဥ္သေဘာ process သေဘာ သက္သက္ သာ ရွိေၾကာင္း နားလည္သေဘာေပါက္ရန္ ျဖစ္ပါသည္။
၄။ မ်က္စိ-နား-ႏွာေခါင္း-လွ်ာ-ကိုယ္-စိတ္ (six senses doors) မ်ားတြင္ ေပၚသမွ် သိသမွ် ေတြဟာ အခ်ိန္တစ္ခု ၾကာေအာင္ တကယ္ရွိေန-တကယ္ၿမဲေန--တကယ္ျဖစ္ေန သည္ဟု ယူဆေနမႈ -အထင္မွားေနမႈ- ကို ဘယ္လိုစြန္႕ရ မွာလဲ။
- အမွန္တရားကို နားလည္ျခင္းအားျဖင့္ - မေမ့ျခင္းအားျဖင့္ မျပတ္တရစပ္ ႏွလံုးသြင္း ဆင္ျခင္ျခင္းအားျဖင့္ စြန္႕ရမည္။
- အရာရာ ဖန္ဆင္းရွင္ ဘုရားသခင္ ဆိုတာ တကယ္ရွိမေနပါ။ - သို႔ေသာ္ ဖန္ဆင္းရွင္ ဘုရားသခင္ ဟာ တစ္ေနရာရာမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္အျဖစ္ ရွိေနသည္-ၿမဲေနသည္ဟု ယူဆေနမႈ - ထင္မွတ္ေနမႈမ်ား(အထင္မွားေနမႈမ်ား) က ေတာ့ တရစပ္ အသစ္အသစ္သေဘာျဖင့္ ျဖစ္ေပၚလွ်က္ရွိေနေပသည္။
ဥပမာ ေပးရရင္ ပူတယ္ လို႔ထင္တာ ဆိုတာ တကယ္မဟုတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ ပူတာေလး ဟာ တစ္ေနရာရာမွာ တစ္ခုခုအျဖစ္ အခ်ိန္တစ္ခုၾကာေအာင္ ရွိေနသည္-ၿမဲေနသည္ဟု ယူဆေနမႈ - ထင္မွတ္ေနမႈမ်ားက ေတာ့ တရစပ္ ျဖစ္ေပၚ ပ်က္စီးလွ်က္ရွိေနေပသည္။
၅။ “ပူတယ္လို႔ ထင္တာ“ ဟာ ဘာေၾကာင့္ တကယ္မဟုတ္ (unreal) လို႔ ဆိုပါသလဲ။
ပူတာ ေလးတင္မဟုတ္ပါ။ ပူတာ-ေအးတာ - တင္းတာ-ေလ်ာ့တာ -ခက္မာတာ-ႏူးညံ့တာ- လႈပ္တာ-ၿငိမ္တာ- ေကာင္းတာ-ဆိုးတာ- ခံစားလို႕ ေကာင္းတာ-ခံစားလို႕မေကာင္းတာ စသည္ျဖင့္ ဆန္႕က်င္ ဘက္ တရားမ်ားဟာ တကယ္ရွိေန-ျဖစ္ေနတာမဟုတ္ဘဲ- ႏိႈင္းယွဥ္ မႈ (သတ္မွတ္မႈ) relativity ေၾကာင့္သာ အဟုတ္တကယ္ ရွိေနျဖစ္ေနတယ္လို႕ ထင္ရတာပါ။
တကယ့္ အမွန္တရားက ထိုဆန္႔က်င္ဘက္တရားမ်ားကို အဟုတ္ တကယ္ ရွိေန -ျဖစ္ေနတယ္လို႕ အထင္မွားေနမႈ-မ်ားသာ တကယ္ ရွိေန ျဖစ္ေန ေလသည္။ ထိုကဲ့သို႔ အထင္မွားေအာင္ အ၀ိဇၹာ - ကိေလသာ (delusion) ၏ လွည့္စား ဖန္တီးျပဳလုပ္မႈမ်ားသာ တရစပ္ အသစ္အသစ္ျဖစ္ေပၚ ပ်က္စီးလ်က္ရွိေနေပသည္။
အပူ-အေအး ဆိုတာ တကယ္မဟုတ္။ ႏိႈင္းယွဥ္ သတ္မွတ္မႈမ်ားေၾကာင့္သာ ပူတယ္-ေအးတယ္ ဆိုတာေတြကို အမွန္ တကယ္ ျဖစ္ေနတယ္၊ အဟုတ္ တကယ္ ျဖစ္ေနတယ္ လို႕ ထင္မွတ္ရျခင္းျဖစ္ေလသည္။
ဥပမာ- မေလးရွားႏိုင္ငံရွိအပူခ်ိန္မွာ အေမရိကားမွ ေရာက္လာသူတစ္ဦး အဖို႕ ပူလြန္းတယ္လို႕ ထင္မွတ္ရၿပီး။ ထိုမေလးရွားႏိုင္ငံအပူခ်ိန္ကိုပင္ အေရွ႕အလယ္ပုိင္းေဒသ မွ ေရာက္လာသူတစ္ဦးအတြက္မူ ပူေသာ ရာသီဥတု မဟုတ္ဟု ထင္မွတ္ရမည္ ျဖစ္ေလသည္။ေနာက္ဥပမာအေနနဲ႔-တူညီေသာဖိအားျဖင့္ အႏွိပ္ခံရမႈတစ္ခုကို အႏွိပ္ခံေလ့ရွိသူက ေကာင္းတယ္ဟု သတ္မွတ္မည္ျဖစ္ေသာ္လည္း- အႏွိပ္ခံေလ့ အက်င့္မရွိသူကို ထိုတူညီေသာဖိအားျဖင့္ အႏွိပ္ခံခိုင္းပါက နာတယ္လို႕သတ္မွတ္ေပမည္။
“အေကာင္း-အဆိုး သတ္မွတ္ခ်က္ - မွန္တယ္-မွားတယ္ သတ္မွတ္ခ်က္ ပူတယ္-ေအးတယ္ သတ္မွတ္ခ်က္ နာတယ္-ေကာင္းတယ္“ ဆိုတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္မ်ားဟာ အမွန္ တကယ္ ျဖစ္ေနတာ မဟုတ္ဘဲ ဒီသတ္မွတ္ခ်က္ေတြအေပၚ အဟုတ္ တကယ္ လို႕ (အတည္ျဖစ္တယ္)လို႔ “ထင္မွတ္ေနမႈပဲ အထင္မွားေနမႈမ်ားပဲ“ တကယ္ျဖစ္ေနတယ္လို႕ မျပတ္တရစပ္ ႏွလံုးသြင္းဆင္ျခင္ သတိရ ယံုၾကည္ေနျခင္းကိုပင္ အမွန္တရား သစၥာတရား ကို ႏွလံုးသြင္းဆင္ျခင္ျခင္းဟု ဆိုရေပမည္။
အမွန္တရား သစၥာတရားသည္ ေနရာေဒသ-လူမ်ဳိး-ဘာသာမေရြး-အခ်ိန္မေရြး မွန္ကန္ေနေပသည္။
၆။ အနိစၥ တရစပ္ ေဖာက္ျပန္ ပ်က္စီးမႈ ဆိုတာ ဘာလဲ (သုိ႕) အနိစၥ ကို သိ ေနျခင္း အနိစၥ ကို ႏွလံုးသြင္း ဆင္ျခင္ေနျခင္း ဆိုသည္မွာ မည္ကဲ့သို႕ ဆင္ျခင္ျခင္းမ်ဳိးျဖစ္သနည္း။
အနိစၥ ဟု ဆိုရာတြင္ လူတစ္ေယာက္ အသက္ ၆၀ ထိေအာင္ ရွိေန-ၿမဲေနၿပီး- အသက္ ၆၀ ျပည့္မွ အနိစၥေရာက္သြားျခင္းမ်ဳိးကို ဆိုလိုတာမဟုတ္ပါဘူး။
ပူတာေလးတစ္ခု က ၆- စကၠန္႔ၾကာေအာင္ ရွိေန-ၿမဲေနၿပီး ၇- စကၠန္႔မွာ အနိစၥေရာက္ ပ်က္စီးသြားတာ မ်ဳိးမဟုတ္ပါ။
အေတြးေလးတစ္ခုက ၁မိနစ္- ၂မိနစ္ၾကာေအာင္ ရွိေနတယ္- ေလွ်ာက္သြားေနတယ္...ၿပီးမွ ပ်က္စီးသြားတယ္ စသည္ျဖင့္ နားလည္ျခင္းမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ-
ပူတာေလး-နာတာေလး-ျမင္တာေလး-ၾကားတာေလး တစ္ခုခုက အခ်ိန္တစ္ခုၾကာ ေအာင္ ရွိေန-ၿမဲေနၿပီးမွ အနိစၥေရာက္ ပ်က္စီးသြားတယ္လို႔ နားလည္ျခင္းမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ-
ဘုရားေဟာ မ်က္ေတာင္တစ္ခတ္-လွ်ပ္တစ္ျပက္အတြင္းမွာ ကုေဋ ႏွင့္ခ်ီၿပီး ပ်က္စီးလိုက္ ျပန္အသစ္ျဖစ္ေပၚလိုက္ႏွင့္ လ်င္ျမန္လြန္းစြာ ေျပာင္းလဲ ေဖာက္ျပန္ ပ်က္စီးေနမႈ ျဖစ္စဥ္မ်ား process ကို မသိႏိုင္ျခင္းမွာ-ပူတာေလးတစ္ခုက ပ်က္စီးသြားသည္ဟု အထင္မွား ေလသည္။
အမွန္က တရစပ္ပ်က္စီးေနမႈ ျဖစ္စဥ္ကို ပူတာေလးဟု အထင္မွားျခင္းျဖစ္ေလသည္။
အေတြးေလးတစ္ခုက-ၾကားစိတ္ေလးတစ္ခုက-စိတ္ကေလးတစ္ခုက-ေ၀ဒနာေလးတစ္ခုက အခ်ိန္တစ္ခုၾကာေအာင္ ရွိေန ၿမဲေန ျဖစ္ေနၿပီး-ေနာက္မွ ပ်က္စီးသြားတာဟု နားလည္ျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ပါ။၊
တရစပ္ လ်င္ျမန္စြာ အသစ္အသစ္အစားထိုးျဖစ္လာလိုက္ ပ်က္စီးသြားလိုက္ ျဖစ္ေနေသာ စြမ္းအင္ သတၱိ သဘာ၀ ျဖစ္စဥ္မ်ားကို အေတြးေလး တစ္ခုက-ၾကားတာေလးတစ္ခုက-စိတ္ကေလး တစ္ခုက-ေ၀ဒနာေလးတစ္ခုတည္းက အခ်ိန္တစ္ခုၾကာေအာင္ ရွိေန ၿမဲေန ျဖစ္ေနၿပီး-ေနာက္မွ ပ်က္စီးသြားတာဟု ထင္ျမင္မိေနမႈ (အထင္မွားမႈသက္သက္ misunderstanding or Avijja)ပဲ တကယ္ရွိေနေလ ျဖစ္ေလသည္။
ထိုကဲ့သို႔ အေတြးေလးတစ္ခုက-ၾကားစိတ္ေလးတစ္ခုက-စိတ္ကေလးတစ္ခုက-ေ၀ဒနာေလးတစ္ခုခု မွ အခ်ိန္တစ္ခုၾကာေအာင္ တကယ္ ရွိေန - တကယ္ျဖစ္ေနၿပီး-ေနာက္မွ ပ်က္စီးသြားတာဟု ထင္မွတ္ေနမႈ .....အထင္မွားမႈမ်ား မ်ားသာ တရစပ္ ပ်က္စီးလ်က္ေနသည္ဟူေသာ (အနိစၥ) အမွန္တရားကို ဆိုလိုပါသည္။
ထိုအမွန္တရားကိုသာ တရစပ္ ႏွလံုးသြင္းဆင္ျခင္ေနရန္ မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့မဆေသာ သတိတရားျဖင့္ မျပတ္သတိရေစရန္ ျပဳလုပ္ျခင္းကိုပဲ ပညာမဂၢင္ ႏွစ္ပါး အျဖစ္ - တရား ႏွလံုးသြင္းေသာအလုပ္ တရားအားကုိးေသာ အလုပ္ အျဖစ္ ေခၚဆိုႏိုင္ပါသည္။
(ဆူနာမီဆရာေတာ္၏ တရားႏွလံုးသြင္းဆင္ျခင္ရန္ သင္ၾကားေပးမႈမ်ားကို အေျခခံလွ်က္ ဥာဏ္မီသေလာက္ တင္ျပအပ္ပါသည္။ Beginners မ်ားအတြက္ ရည္ရြယ္ပါသည္)
ေမတၱာျဖင့္
စိုး၀င္းထြဋ္
(www.moethout.com,
http://mindfulness.moethout.com ,
www.kodiamond.multiply.com,
www.trueanswer.co.cc)
- ၿငိတြယ္မႈ စိတ္အေႏွာင္အဖြဲ႕အားလံုး မွ လြတ္ကင္းကာ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ စိတ္ခ်မ္းသာ စြာ ေနသြားႏိုင္ေရး stress စိတ္ညစ္-အေၾကးမ်ား(လံုး၀)စြန္႔ပစ္ႏိုင္ရန္တရားအားထုတ္ရပါ သည္။
- အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ stress/defilements စိတ္အညစ္ အေၾကး မ်ားသည္ မိမိရည္မွန္းခ်က္ဟူသမွ်ကို ပိတ္ဆို႔တားဆီး ေနသျဖင့္ မိမိစိတ္အညစ္အေၾကး ကိေလသာမ်ားကို စြန္႔လႊတ္ျခင္း ျဖင့္ မိမိရည္မွန္းခ်က္ဟူသမွ်ကို ရရွိေအာင္ျမင္ေစ ပါမည္။
၂။ တရား ဘယ္လို အားထုတ္ရမွာလဲ။
-သမထ တရားအားထုတ္မႈတြင္ တစ္ခုခု ကို အာရံု စူးစိုက္ ရမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ..
၀ိပႆနာဥာဏ္မ်ား ျဖစ္ေပၚေစေရးအတြက္မူ...တစ္ခုခု ျပဳလုပ္ေနခ်င္ေသာစိတ္ (ဘယ္လို-ညာလို လုပ္ခ်င္ေနတဲ့စိတ္)ကို စြန္႔လႊတ္ေနတာ တရား အလုပ္ ပါ။ ဘာမွမလုပ္ပဲ ေနျခင္းမ်ဳိးလည္းမဟုတ္ပါ။မိမိေပၚသမွ်စိတ္မ်ား (အ၀ိဇၹာ-တဏွာ တည္းဟူေသာ ေလာဘ-ေဒါသ-ေမာဟစိတ္မ်ား) ကို အဟုတ္-တကယ္ လို႔ မယူဆဘဲ တရစပ္ စြန္႔လႊတ္ေနတဲ့ အလုပ္ လုပ္တတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေနတာ တရားအလုပ္ပါ။ တနည္းအားျဖင့္ ....-ဟုိလိုလုပ္ခ်င္ - ဒီလို လုပ္ခ်င္ေနေသာ စိတ္မ်ားကို အမွန္တရား သစၥာ တရား (noble truth/ ultimate reality) ကို နားလည္ျခင္း အား ျဖင့္ စြန္႔လႊတ္ရမည္။
-ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ စြဲၿမဲလာခဲ့ေသာ-ဘာလုပ္ခ်င္-ညာလုပ္ခ်င္ေန ေသာစိတ္ (ေပၚသမွ်စိတ္အားလံုး) ကို အမွန္တရားကို နားလည္ ျခင္းအားျဖင့္ စြန္႔လႊတ္ရေပမည္။ စိတ္သည္ တစ္ခုခုကို တကယ္အဟုတ္ ထင္မွတ္ကာ လုပ္ခ်င္ေန-ၾကားခ်င္ေန-ျမင္ခ်င္ေန-သိခ်င္ေန-စူးစမ္းခ်င္ေန-လိုခ်င္ေနေပသည္။
၃။ အမွန္တရား သစၥာတရား (noble truth/ ultimate reality) ကဘာလဲ။
ဗုဒၶ မွ အဘိဓမၼာတြင္ (၀ိပႆနာတရားႏွလံုးသြင္းရာတြင္) တစ္ခုခု အျဖစ္ - တစ္ေယာက ္ေယာက္အျဖစ္ ဆိုတာ သတ္မွတ္ခ်က္သက္သက္မွ်သာျဖစ္ၿပီး လူမႈနယ္ပယ္တြင္ ဒါနမႈ-သီလမႈ-တို႔ျပဳလုပ္ရန္အတြက္ အသံုးခ်ရန္အတြက္သက္သက္သာျဖစ္ၿပီး - တကယ္အစစ္ အမွန္တရားမဟုတ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားထားၿပီးျဖစ္ေလသည္။
မေမ့မေလ်ာ့ ႏွလံုးသြင္း ဆင္ျခင္ရမယ့္ တကယ့္ အမွန္တရားဆိုတာ တစ္ခုခု မဟုတ္ပါ။ အကန္႔အသတ္ မရွိ (endlessly) စကၠန္႔တိုင္း တရစပ္ အသစ္အသစ္ျဖစ္လာလိုက္ လ်င္ျမန္စြာ-ပ်က္စီးသြားလိုက္ ႏွင့္ process သေဘာ အျဖစ္ သာရွိေနေသာ (စိတ္-ေစတသိက္-႐ုပ္ ဟူ၍ အမည္ေပးထားေသာ )စြမ္းအင္သတၱိသဘာ၀မ်ားကို တစ္ခုခု-တစ္ေယာက္ ေယာက္-ငါ-သူ-ပုဂၢိဳလ္-သတၱ၀ါ (I, YOU, SOMEONE, INDIVIDUAL, EGO, SELF, ENTITY) အျဖစ္ အခ်ိန္တစ္ခု ၾကာေအာင္ ေတာက္ေလွ်ာက္ ရွိေန-ၿမဲေနသည္ ဟု အထင္မွားေနမႈ ျဖစ္သည္။ တစ္ခုခု-တစ္ေယာက္ေယာက္-အေျခအေန တစ္ခု ကို အမွန္တကယ္ ရွိေနသည္။ ျဖစ္ေနသည္ ယူဆေနမႈ ။ အဟုတ္ထင္ေနမႈသေဘာ သက္သက္ ျဖစ္သည္။
(တနည္း) မ်က္စိ-နား-ႏွာေခါင္း-လွ်ာ-ကိုယ္-စိတ္ တြင္ ျဖစ္ေပၚ လာေနေသာ ျမင္စိတ္-ၾကားစိတ္-နံစိတ္္-ရသာစိတ္-ထိသိစိတ္- ေတြးေတာႀကံစည္စိတ္မ်ားကို တစ္ခုခု အျဖစ္ အခ်ိန္ တစ္ခု ၾကာေအာင္ အဟုတ္တကယ္ ရွိေနသည္ - ျဖစ္ေနသည္ဟု အဟုတ္ထင္ေနမႈသေဘာ (အထင္မွားမႈသေဘာ) အသစ္အသစ္မ်ား ျဖစ္ေလ သည္။
မိမိစိတ္ - မိမိခႏၶာ အေပၚတြင္ ညဘက္ တြင္ မီးတိုင္တစ္ခုကို လက္ျဖင့္ လ်င္ျမန္စြာ လွည့္၀ို္င္းပါကမီးကြင္းႀကီးတစ္ခုရွိေနသည္ဟု ထင္ရပံု ဥပမာ - ျမစ္ဥပမာ - ဖေယာင္းတိုင္ မီးေတာက္ ဥပမာ - ဘုရား ဆိုင္းဘုတ္ မီးလံုးေလးမ်ား ဥပမာ စသည့္ ဥပမာေလးမ်ား ႏွင့္ ႏိႈင္းယွဥ္ ၾကည့္ကာ သဘာ၀တရားတြင္ (တစ္ခုခု အျဖစ္) ဒီတစ္ခု ဒီတစ္ခု အျဖစ္ ရွိေနျခင္းမဟုတ္ဘဲ ျဖစ္စဥ္သေဘာ process သေဘာ သက္သက္ သာ ရွိေၾကာင္း နားလည္သေဘာေပါက္ရန္ ျဖစ္ပါသည္။
၄။ မ်က္စိ-နား-ႏွာေခါင္း-လွ်ာ-ကိုယ္-စိတ္ (six senses doors) မ်ားတြင္ ေပၚသမွ် သိသမွ် ေတြဟာ အခ်ိန္တစ္ခု ၾကာေအာင္ တကယ္ရွိေန-တကယ္ၿမဲေန--တကယ္ျဖစ္ေန သည္ဟု ယူဆေနမႈ -အထင္မွားေနမႈ- ကို ဘယ္လိုစြန္႕ရ မွာလဲ။
- အမွန္တရားကို နားလည္ျခင္းအားျဖင့္ - မေမ့ျခင္းအားျဖင့္ မျပတ္တရစပ္ ႏွလံုးသြင္း ဆင္ျခင္ျခင္းအားျဖင့္ စြန္႕ရမည္။
- အရာရာ ဖန္ဆင္းရွင္ ဘုရားသခင္ ဆိုတာ တကယ္ရွိမေနပါ။ - သို႔ေသာ္ ဖန္ဆင္းရွင္ ဘုရားသခင္ ဟာ တစ္ေနရာရာမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္အျဖစ္ ရွိေနသည္-ၿမဲေနသည္ဟု ယူဆေနမႈ - ထင္မွတ္ေနမႈမ်ား(အထင္မွားေနမႈမ်ား) က ေတာ့ တရစပ္ အသစ္အသစ္သေဘာျဖင့္ ျဖစ္ေပၚလွ်က္ရွိေနေပသည္။
ဥပမာ ေပးရရင္ ပူတယ္ လို႔ထင္တာ ဆိုတာ တကယ္မဟုတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ ပူတာေလး ဟာ တစ္ေနရာရာမွာ တစ္ခုခုအျဖစ္ အခ်ိန္တစ္ခုၾကာေအာင္ ရွိေနသည္-ၿမဲေနသည္ဟု ယူဆေနမႈ - ထင္မွတ္ေနမႈမ်ားက ေတာ့ တရစပ္ ျဖစ္ေပၚ ပ်က္စီးလွ်က္ရွိေနေပသည္။
၅။ “ပူတယ္လို႔ ထင္တာ“ ဟာ ဘာေၾကာင့္ တကယ္မဟုတ္ (unreal) လို႔ ဆိုပါသလဲ။
ပူတာ ေလးတင္မဟုတ္ပါ။ ပူတာ-ေအးတာ - တင္းတာ-ေလ်ာ့တာ -ခက္မာတာ-ႏူးညံ့တာ- လႈပ္တာ-ၿငိမ္တာ- ေကာင္းတာ-ဆိုးတာ- ခံစားလို႕ ေကာင္းတာ-ခံစားလို႕မေကာင္းတာ စသည္ျဖင့္ ဆန္႕က်င္ ဘက္ တရားမ်ားဟာ တကယ္ရွိေန-ျဖစ္ေနတာမဟုတ္ဘဲ- ႏိႈင္းယွဥ္ မႈ (သတ္မွတ္မႈ) relativity ေၾကာင့္သာ အဟုတ္တကယ္ ရွိေနျဖစ္ေနတယ္လို႕ ထင္ရတာပါ။
တကယ့္ အမွန္တရားက ထိုဆန္႔က်င္ဘက္တရားမ်ားကို အဟုတ္ တကယ္ ရွိေန -ျဖစ္ေနတယ္လို႕ အထင္မွားေနမႈ-မ်ားသာ တကယ္ ရွိေန ျဖစ္ေန ေလသည္။ ထိုကဲ့သို႔ အထင္မွားေအာင္ အ၀ိဇၹာ - ကိေလသာ (delusion) ၏ လွည့္စား ဖန္တီးျပဳလုပ္မႈမ်ားသာ တရစပ္ အသစ္အသစ္ျဖစ္ေပၚ ပ်က္စီးလ်က္ရွိေနေပသည္။
အပူ-အေအး ဆိုတာ တကယ္မဟုတ္။ ႏိႈင္းယွဥ္ သတ္မွတ္မႈမ်ားေၾကာင့္သာ ပူတယ္-ေအးတယ္ ဆိုတာေတြကို အမွန္ တကယ္ ျဖစ္ေနတယ္၊ အဟုတ္ တကယ္ ျဖစ္ေနတယ္ လို႕ ထင္မွတ္ရျခင္းျဖစ္ေလသည္။
ဥပမာ- မေလးရွားႏိုင္ငံရွိအပူခ်ိန္မွာ အေမရိကားမွ ေရာက္လာသူတစ္ဦး အဖို႕ ပူလြန္းတယ္လို႕ ထင္မွတ္ရၿပီး။ ထိုမေလးရွားႏိုင္ငံအပူခ်ိန္ကိုပင္ အေရွ႕အလယ္ပုိင္းေဒသ မွ ေရာက္လာသူတစ္ဦးအတြက္မူ ပူေသာ ရာသီဥတု မဟုတ္ဟု ထင္မွတ္ရမည္ ျဖစ္ေလသည္။ေနာက္ဥပမာအေနနဲ႔-တူညီေသာဖိအားျဖင့္ အႏွိပ္ခံရမႈတစ္ခုကို အႏွိပ္ခံေလ့ရွိသူက ေကာင္းတယ္ဟု သတ္မွတ္မည္ျဖစ္ေသာ္လည္း- အႏွိပ္ခံေလ့ အက်င့္မရွိသူကို ထိုတူညီေသာဖိအားျဖင့္ အႏွိပ္ခံခိုင္းပါက နာတယ္လို႕သတ္မွတ္ေပမည္။
“အေကာင္း-အဆိုး သတ္မွတ္ခ်က္ - မွန္တယ္-မွားတယ္ သတ္မွတ္ခ်က္ ပူတယ္-ေအးတယ္ သတ္မွတ္ခ်က္ နာတယ္-ေကာင္းတယ္“ ဆိုတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္မ်ားဟာ အမွန္ တကယ္ ျဖစ္ေနတာ မဟုတ္ဘဲ ဒီသတ္မွတ္ခ်က္ေတြအေပၚ အဟုတ္ တကယ္ လို႕ (အတည္ျဖစ္တယ္)လို႔ “ထင္မွတ္ေနမႈပဲ အထင္မွားေနမႈမ်ားပဲ“ တကယ္ျဖစ္ေနတယ္လို႕ မျပတ္တရစပ္ ႏွလံုးသြင္းဆင္ျခင္ သတိရ ယံုၾကည္ေနျခင္းကိုပင္ အမွန္တရား သစၥာတရား ကို ႏွလံုးသြင္းဆင္ျခင္ျခင္းဟု ဆိုရေပမည္။
အမွန္တရား သစၥာတရားသည္ ေနရာေဒသ-လူမ်ဳိး-ဘာသာမေရြး-အခ်ိန္မေရြး မွန္ကန္ေနေပသည္။
၆။ အနိစၥ တရစပ္ ေဖာက္ျပန္ ပ်က္စီးမႈ ဆိုတာ ဘာလဲ (သုိ႕) အနိစၥ ကို သိ ေနျခင္း အနိစၥ ကို ႏွလံုးသြင္း ဆင္ျခင္ေနျခင္း ဆိုသည္မွာ မည္ကဲ့သို႕ ဆင္ျခင္ျခင္းမ်ဳိးျဖစ္သနည္း။
အနိစၥ ဟု ဆိုရာတြင္ လူတစ္ေယာက္ အသက္ ၆၀ ထိေအာင္ ရွိေန-ၿမဲေနၿပီး- အသက္ ၆၀ ျပည့္မွ အနိစၥေရာက္သြားျခင္းမ်ဳိးကို ဆိုလိုတာမဟုတ္ပါဘူး။
ပူတာေလးတစ္ခု က ၆- စကၠန္႔ၾကာေအာင္ ရွိေန-ၿမဲေနၿပီး ၇- စကၠန္႔မွာ အနိစၥေရာက္ ပ်က္စီးသြားတာ မ်ဳိးမဟုတ္ပါ။
အေတြးေလးတစ္ခုက ၁မိနစ္- ၂မိနစ္ၾကာေအာင္ ရွိေနတယ္- ေလွ်ာက္သြားေနတယ္...ၿပီးမွ ပ်က္စီးသြားတယ္ စသည္ျဖင့္ နားလည္ျခင္းမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ-
ပူတာေလး-နာတာေလး-ျမင္တာေလး-ၾကားတာေလး တစ္ခုခုက အခ်ိန္တစ္ခုၾကာ ေအာင္ ရွိေန-ၿမဲေနၿပီးမွ အနိစၥေရာက္ ပ်က္စီးသြားတယ္လို႔ နားလည္ျခင္းမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ-
ဘုရားေဟာ မ်က္ေတာင္တစ္ခတ္-လွ်ပ္တစ္ျပက္အတြင္းမွာ ကုေဋ ႏွင့္ခ်ီၿပီး ပ်က္စီးလိုက္ ျပန္အသစ္ျဖစ္ေပၚလိုက္ႏွင့္ လ်င္ျမန္လြန္းစြာ ေျပာင္းလဲ ေဖာက္ျပန္ ပ်က္စီးေနမႈ ျဖစ္စဥ္မ်ား process ကို မသိႏိုင္ျခင္းမွာ-ပူတာေလးတစ္ခုက ပ်က္စီးသြားသည္ဟု အထင္မွား ေလသည္။
အမွန္က တရစပ္ပ်က္စီးေနမႈ ျဖစ္စဥ္ကို ပူတာေလးဟု အထင္မွားျခင္းျဖစ္ေလသည္။
အေတြးေလးတစ္ခုက-ၾကားစိတ္ေလးတစ္ခုက-စိတ္ကေလးတစ္ခုက-ေ၀ဒနာေလးတစ္ခုက အခ်ိန္တစ္ခုၾကာေအာင္ ရွိေန ၿမဲေန ျဖစ္ေနၿပီး-ေနာက္မွ ပ်က္စီးသြားတာဟု နားလည္ျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ပါ။၊
တရစပ္ လ်င္ျမန္စြာ အသစ္အသစ္အစားထိုးျဖစ္လာလိုက္ ပ်က္စီးသြားလိုက္ ျဖစ္ေနေသာ စြမ္းအင္ သတၱိ သဘာ၀ ျဖစ္စဥ္မ်ားကို အေတြးေလး တစ္ခုက-ၾကားတာေလးတစ္ခုက-စိတ္ကေလး တစ္ခုက-ေ၀ဒနာေလးတစ္ခုတည္းက အခ်ိန္တစ္ခုၾကာေအာင္ ရွိေန ၿမဲေန ျဖစ္ေနၿပီး-ေနာက္မွ ပ်က္စီးသြားတာဟု ထင္ျမင္မိေနမႈ (အထင္မွားမႈသက္သက္ misunderstanding or Avijja)ပဲ တကယ္ရွိေနေလ ျဖစ္ေလသည္။
ထိုကဲ့သို႔ အေတြးေလးတစ္ခုက-ၾကားစိတ္ေလးတစ္ခုက-စိတ္ကေလးတစ္ခုက-ေ၀ဒနာေလးတစ္ခုခု မွ အခ်ိန္တစ္ခုၾကာေအာင္ တကယ္ ရွိေန - တကယ္ျဖစ္ေနၿပီး-ေနာက္မွ ပ်က္စီးသြားတာဟု ထင္မွတ္ေနမႈ .....အထင္မွားမႈမ်ား မ်ားသာ တရစပ္ ပ်က္စီးလ်က္ေနသည္ဟူေသာ (အနိစၥ) အမွန္တရားကို ဆိုလိုပါသည္။
ထိုအမွန္တရားကိုသာ တရစပ္ ႏွလံုးသြင္းဆင္ျခင္ေနရန္ မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့မဆေသာ သတိတရားျဖင့္ မျပတ္သတိရေစရန္ ျပဳလုပ္ျခင္းကိုပဲ ပညာမဂၢင္ ႏွစ္ပါး အျဖစ္ - တရား ႏွလံုးသြင္းေသာအလုပ္ တရားအားကုိးေသာ အလုပ္ အျဖစ္ ေခၚဆိုႏိုင္ပါသည္။
(ဆူနာမီဆရာေတာ္၏ တရားႏွလံုးသြင္းဆင္ျခင္ရန္ သင္ၾကားေပးမႈမ်ားကို အေျခခံလွ်က္ ဥာဏ္မီသေလာက္ တင္ျပအပ္ပါသည္။ Beginners မ်ားအတြက္ ရည္ရြယ္ပါသည္)
ေမတၱာျဖင့္
စိုး၀င္းထြဋ္
(www.moethout.com,
http://mindfulness.moethout.com ,
www.kodiamond.multiply.com,
www.trueanswer.co.cc)
ကိေလသာ မ်ဳိးျဖဳတ္နည္း - ဦးဥတၱမသာရ
မ်က္စိမိွတ္မိွတ္၊ ဖြင့္ဖြင့္အခ်ိန္ျပည့္အနတၱ တိုက္႐ိုက္ တရားႏွလံုးသြင္းနည္း။`(စိတ္ေလ့က်င့္ခန္း)
အေၾကာင္းတရားမ်ိဳးေစ့ေၾကာင့္ အက်ိဳးတရားသစ္ပင္ေပါက္သလို ကံ၊စိတ္၊ဥတု၊အာဟာရ အေၾကာင္းတရားတို႕ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚေနရတဲ့ အက်ိဳးတရားျဖစ္တဲ့ ဓာတ္ႀကီးေလးပါးရဲ႕အစုအေဝး(မ်က္စိ၊နား၊ႏွာေခါင္း၊လွ်ာ၊ကိုယ္ ဆိုတဲ့႐ုပ္ဒြါရ)ေတြနဲ႕ မေနာအၾကည္ေတြဟာ ျဖစ္ၿပီး ၿပီးခ်င္း(တစ္စကၠန္႔မွ်မၾကာေသာ ကာလအတြင္းမွာပင္)ခ်ဳပ္ေပ်ာက္သြားတယ္၊ ကံ၊စိတ္၊ဥတု၊အာဟာရ အေၾကာင္းတရားအသစ္ အသစ္တို႕ဆက္ဆက္ပံ့ပိုး ေနမႈေၾကာင့္ဒြါရအသစ္ အသစ္ေတြမျပတ္တရစပ္ အစားျပန္ထိုးေနေဖာက္ ျပန္ပ်က္စီးေနျပန္တယ္။ အစားထိုးလိုက္တဲ့ ဒြါရနဲ႔အာ႐ံု ေတြ႕ဆံုတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘာအဓိပၸါယ္ သတ္မွတ္ခ်က္မွမရိွတဲ့ (ဘာမွမဟုတ္တဲ့)(သိစိတ္) သေဘာေလးေပၚလာတယ္။ေပၚၿပီးၿပီးခ်င္း ခ်ဳပ္သြား ေသာ္လည္းထပ္ အစားထိုး ေနတဲ့ဒြါရအသစ္အသစ္ေတြနဲ႕အာ႐ံုအသစ္အသစ္ ေတြမျပတ္တရစပ္ေတြ႕ဆံု ေနတဲ့အတြက္ ဘာအဓိပၸါယ္ သတ္မွတ္ခ်က္မွ မရိွတဲ့(သိစိတ္)သေဘာေလးေတြကလည္း မျပတ္တရစပ္ေပၚေနတယ္။ ဥပမာ မ်က္စိအၾကည္နဲ႕ ျမင္စရာအာ႐ံုနဲ႕ဆံုေတြ႔တဲ့ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ဘာအဓိပၸါယ္သတ္မွတ္ခ်က္မွ မရိွတဲ့(ဘာမွမဟုတ္တဲ့ သိစိတ္)သေဘာေလးအက်ိဳးတရားအျဖစ္ေပၚလာတယ္။ နားအၾကည္နဲ႕ ၾကားစရာအာ႐ံုနဲ႕ ေတြ႔ဆံုမႈအေၾကာင္းေၾကာင့္ ဘာမွမဟုတ္တဲ့ သေဘာေလးေပၚလာတယ္၊ မေနာအၾကည္နဲ႕ေတြးစရာ၊ သိစရာအာ႐ံုတိုက္ဆိုင္မႈ အေၾကာင္းေၾကာင့္လည္း ဘာမွမဟုတ္တဲ့သေဘာေလးေပၚလာတယ္။အဲ့ဒါကို မ်က္စိမွာေပၚရင္ျမင္တယ္၊ နားမွာေပၚရင္ၾကားတယ္၊ မေနာမွာေပၚရင္ ေတြးတယ္၊သိတယ္စသည္ျဖင့္ သတ္မွတ္ၾကတယ္။ အဲဒီသတ္မွတ္ခ်က္ေတြ အေပၚမွာလည္းအေကာင္းအဆိုးလိုက္ခံစားၾကရင္ ပူေလာင္ပင္ပန္းေနၾကရတယ္။အဲဒါေတြေၾကာင့္ ဘယ္အေၾကာင္းတရား၊အက်ိဳးတရား၊ဘာသတ္မွတ္ခ်က္အေပၚမွာမွမမွီခိုတဲ့၊ မၿငိတြယ္တဲ့၊ျပဳျပင္အစားထိုး၊သတ္မွတ္ေနရတဲ့ ဒုကၡေတြကင္းေနတဲ့ထာဝရ လြတ္ေျမာက္မႈခ်မ္းသာအစစ္ကို နားမလည္ႏိုင္ဘဲ၊ (ရိွမွန္းေတာင္မသိဘဲ) ျဖစ္ေနၾကရတာပါ။
(၁)စိတ္ေလ့က်င့္ခန္း ပထမအဆင့္ -
သေဘာသက္သက္ကိုသာလက္ခံၿပီး တစ္ခုခု၊ တစ္ေယာက္ေယာက္၊ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္၊တစ္ေနရာရာ ဟုေလွနံဓါးထစ္တရားေသ ဆုပ္ကိုင္ထားေသာအထင္မွားအစြဲကို ျဖဳတ္ျခင္း။မ်က္စိမိွတ္ထိုင္ေနတယ္ဆိုရင္ ခါးနဲ႔ေခါင္းကို မတ္မတ္ထားပါ။ တစ္ကိုယ္လံုးမွာရိွတဲ့အေၾကာေတြကို ကိုယ္သိသမွ် တစ္္မွ်င္မွ်မက်န္ေအာင္ ေလွ်ာ့ထားပါ။ တကယ္မရိွတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ပညတ္ေလာကထဲကေန လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ဖို႕ အတြက္ အရင္ဦးဆံုးသေဘာေလး သက္သက္ကိုသာလက္ခံၿပီးတစ္ခုခု၊ တစ္ေယာက္ေယာက္၊တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္၊ တစ္ေနရာရာ ဟူေသာ အစြဲသတ္မွတ္ခ်က္ေတြကိုိ စိတ္ကစြန္႕လႊတ္ထားပါ။သြားလာ၊ေျပာဆို၊လုပ္ကိုင္၊ေနထိုင္၊စကားေျပာ၊စာဖတ္ေနရင္း တရားႏွလံုးသြင္းလို႔ျမင္တဲ့သေဘာကထင္ရွားေနရင္လည္း ဘယ္သူ၊ ဘယ္ဝါပဲ၊ ဘာပဲ၊ညာပဲလို႕ အဓိပၸါယ္မဖြင့္ဆိုဘဲျမင္တယ္ဆိုတဲ့ စကားပညတ္ လည္းမပါေစဘဲ ျမင္႐ံု သက္သက္သေဘာေလး ကိုသာတိုက္႐ိုက္ သိႏိုင္ဖို႔ႀကိဳးစားေနပါ။ ၾကားတဲ့သေဘာကထင္ရွားေနရင္လည္းၾကားတယ္ဆိုတဲ့ စကားလံုးပညတ္မပါေစဘဲ ၾကား႐ံုသက္သက္သေဘာေလးကိုသာ တိုက္႐ိုက္ သိေနပါ၊ဘယ္သူေျပာတယ္၊ ငါ့ကိုေျပာတယ္၊ဘာေတြ ေျပာေနတယ္ဆိုတဲ့ ငါသင္၊ငါတတ္၊ငါသိေတြကို စြန္႕လႊတ္ထားပါ။ဝင္ေလ၊ထြက္ေလကထင္ရွားေနရင္လည္းဝင္ေလထြက္ေလနဲ႔ႏွာသီးဖ်ားနဲ႔ ထိ႐ံုသက္သက္သေဘာေလးကိုသာတိုက္႐ိုက္သိေနပါ။ ဝင္တယ္၊ထြက္တယ္၊႐ွဴတယ္၊႐ိွဴက္တယ္၊ထိတယ္၊ သိတယ္ဆိုတဲ့ စကားလံုး ပညတ္ေတြမပါပါေစနဲ႕။ အာ႐ံုပံုရိပ္ေတြ ထင္ထင္ရွားရွားေပၚေနရင္လည္း ဘာပဲညာပဲဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေတြမပါေစဘဲေပၚ႐ံု သက္သက္သေဘာေလးကိုသာ တိုက္႐ိုက္သိေနပါ။ စိတ္အားႀကီးလို႔တစ္ခုခု သိတာထင္ရွားေန (သို႔) နဖူးအထက္မွာစိတ္ေရာက္ ေနတယ္ဆိုရင္လည္း သိ႐ံု သက္သက္သေဘာေလးကိုသာတိုက္႐ိုက္သိေနပါ။ ႏွလံုးသားမွာျဖစ္ျဖစ္၊ ဗိုက္မွာျဖစ္ျဖစ္စိတ္ေရာက္ေန တယ္ဆိုရင္လည္း လႈပ္႐ံုသက္သက္သေဘာေလးကိုသာ တိုက္႐ိုက္သိေနပါ။ ေဝဒနာတစ္ခုခုခံစားေနရတယ္ဆိုရင္လည္းနာတယ္၊ က်င္တယ္၊ကိုက္တယ္၊ခဲတယ္၊မူးတယ္၊ေမာတယ္ ဆိုတဲ့စကားပညတ္ေတြ မပါေစဘဲ ျဖစ္႐ံု၊ခံစား႐ံု သက္သက္သေဘာေလး ကိုသာတိုက္႐ိုက္သိေနပါ။ သေဘာေလးတစ္ခုဟာတစ္စကၠန္႔ရဲ႕အပံုတစ္သိန္းပံုတစ္ပံုေတာင္သက္တမ္းမရိွပါဘူး။တစ္ခ်ိန္မွာ သေဘာေလး (ျဖစ္ဆဲ စိတ္၊ေစတသိက္၊႐ုပ္ သေဘာအစုအေပါင္းတစ္စု)တစ္ခုုပဲ ေပၚပါတယ္။ သေဘာတစ္ခုက အလုပ္တစ္ခုကိုသာလုပ္ပါတယ္။ ျမင္တဲ့စိတ္ကျမင္႐ံုသက္သက္မွ်ပဲ၊ ျမင္တဲ့အလုပ္တစ္ခုကိုသာ လုပ္ၿပီးခ်ဳပ္သြားပါတယ္၊ၾကားတဲ့စိတ္က ၾကား႐ံုသက္သက္၊ ၾကားတဲ့အလုပ္တစ္ခုကို သာလုပ္ၿပီးခ်ဳပ္သြားပါတယ္။ သိတဲ့စိတ္ကသိ႐ံုသက္သက္မွ်ပဲ၊ ဘာကိုမွသိတာမဟုတ္ဘဲသိတဲ့ အလုပ္တစ္ခုကိုသာလုပ္ၿပီး ခ်ဳပ္သြားပါတယ္။ တာဝန္ကိုယ္စီ၊ တစ္စိတ္စီ၊ တစ္ကန္႕စီပါ။ ေဆြမ်ိဳးေတာ့ေတာ္ပါတယ္။ ဒီတစ္စိတ္တည္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သဲမႈန္ေတြအစုအေဝးကို သဲေသာင္ျပင္ႀကီး၊ သဲကႏၲာရႀကီး၊ေရမႈန္ေတြအစုအေဝးကို တိမ္တိုက္ႀကီး၊ ေရျပင္ႀကီး၊ ေရခဲတံုးႀကီးလို႕၊ ေခါင္း၊ ကိုယ္၊ ေျခလက္အစုအေဝးကို လူလို႔၊တိရစၧာန္လို႕၊သေဘာအသစ္အသစ္(သိစိတ္) ေလးေတြ မျပတ္တရစပ္ အစားထိုးေနတာကို ငါ့စိတ္လို႕ ဆက္စပ္ေပါင္းယူတာေတြဟာမိစၧာဒိ႒ိ အယူမွားပါပဲ။ တစ္ခုတစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္တာကို တစ္ခု၊တစ္ေယာက္တည္းလို႕ ယူတာ၊တကယ္ မရိွတာကို တကယ္အရိွ လို႔ယူတာ၊ဘာမွမဟုတ္တာကိုဘာပဲညာပဲဆိုၿပီး အဟုတ္လုပ္တာ မိစၥာဒိ႒ိပါပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ျဖစ္႐ံု သက္သက္သေဘာေလးကိုသာသိေနၿပီးတျခားဘာအသိကိုမွလက္မခံပါနဲ႕။ လက္ခံထားတဲ့ သေဘာ ပရမတ္ေလး ေတြကိုလည္း အတၱစြဲနဲ႕ငါ့သေဘာေလး၊ ဘာသေဘာ၊ညာသေဘာ လို႕မထင္(မသတ္မွတ္) လိုက္ပါနဲ႕။ အာ႐ံုနဲ႕ဒြါရေပါင္းဆံုတဲ့ အေၾကာင္း ေၾကာင့္ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ဘာအဓိပၸါယ္သတ္မွတ္ခ်က္မွမရိွတဲ့(ဘာမွမဟုတ္တဲ့) (သိစိတ္) သေဘာအက်ိဳးသက္သက္ပါ၊အေၾကာင္း ေၾကာင့္ေပၚလာတဲ့အက်ိဳးပဲရိွပါတယ္။ ငါ၊သူ၊ေယာက်္ား၊မိန္းမ၊ေယာဂီ၊လူႀကီး၊ကေလး၊ ဆိုတဲ့နဂိုသညာသိ၊မွတ္သိကို စြန္႔လႊတ္ ထားပါ။ငါသင္၊ငါတတ္၊ ငါသိေတြျဖစ္တဲ့ဘယ္သူ၊ဘယ္ဝါဆိုတာေတြ အားလံုးကိုစြန္႕လႊတ္ထားပါ။စြန္႔လႊတ္ရလို႕လည္း ႏွေမွ်ာ စရာမရိွပါဘူး။တကယ္ရိွ မဟုတ္ဘဲအထင္ရိွသက္သက္သာျဖစ္တဲ့ စိတ္ကူးထဲကအိမ္ကိုၿဖိဳရတာပါပဲ။ တကယ္မရိွတဲ့ အထင္ (ပညတ္)ေလာကကေန တကယ္ရိွတဲ့ပရမတ္ေလာကထဲကိုဝင္ရမွာပါ။ အခုမွဤအနတၱတိုက္႐ိုက္ တရား႐ႈမွတ္နည္းကိုစသိ သူမ်ားအတြက္ပထမဆံုးအႀကိမ္စအားထုတ္ရာမွာ စစခ်င္းဆယ္မိနစ္ခန္႔စီ အခ်ိန္ေပးပါ၊သေဘာသက္သက္ဆိုတာကို စိတ္ထဲ ကေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံႏိုင္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ ေနာက္ပိုင္းဆက္အားထုတ္ရာမွာ ဤပထမအဆင့္ကျပန္စေနစရာမလိုေတာ့ပါ။
(၂) စိတ္ေလ့က်င့္ခန္း ဒုတိယအဆင့္ -
ဘာမွမဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ စႀကဝဠာအနႏၲလံုးဆိုင္ရာ၊ သတၱဝါအနႏၲလံုး ဆိုင္ရာ အမွန္တရား(အနတၱ) ဥပေဒကိုအတိအက် လက္ခံလိုက္နာၿပီးသေဘာပရမတ္စြဲကိုပါထပ္ျဖဳတ္ျခင္း။ဘာမွမဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ အမွန္တရားအတိုင္းကိုယ့္မွာျဖစ္ေနက် စိတ္ေတြကိုဆန္႔က်င္ေနတာ၊ ဆက္ျဖစ္ခြင့္ မေပးတာ လက္ေတြ႕လုပ္ရမယ့္ ဒုတိယ အဆင့္ စိတ္ေလ့က်င့္ခန္းပါပဲ။ ပထမအဆင့္မွာ လက္ခံလိုက္တဲ့သေဘာပရမတ္ေတြအကုန္လံုးကို (ျဖစ္သမွ်၊ သိသမွ်၊ ျပဳလုပ္သမွ်၊ျဖစ္႐ံု၊ သိ႐ံု၊ျပဳလုပ္႐ံုသက္သက္ကေလး၊ တစ္စံုတစ္ခု၊တစ္ဦးတစ္ေယာက္၊တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္၊ တစ္ေနရာရာမဟုတ္ဘူး) ဘာမွမဟုတ္ဘူးလို႕ ျပတ္ျပတ္သားသားဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ပါ။ အဲဒီလို ဘာမွမဟုတ္ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ေနတဲ့ စိတ္ကေလးကိုယ္၌ကိုကဘာမွမဟုတ္တာပါ။ တရားလုပ္ရတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္က ငါလို႔ဆုပ္ကိုင္စရာမရိွတဲ့ အမွန္တရားကို သိေအာင္လုပ္ရတာပါ။ (စိတ္)သေဘာေတြကိုရိွတယ္ထင္ၿပီး၊ ငါစိတ္ပဲငါပဲလို႔ စြဲေနတဲ့အစြ ကိုစြန္႔လႊတ္ရတာပါ။ အဲဒါေၾကာင့္ တကယ္မရိွတာကို အရိွထင္တဲ့၊ ဘာမွမဟုတ္တာကို အဟုတ္ထင္တဲ့ အမွားသိေတြကို လံုးဝလက္မခံဘဲ ဘာမွမဟုတ္တဲ့ ပရမတ္သဘာဝႀကီးကိုသာ အၿပီးအပိုင္ ပံုအပ္ယံုၾကည္လိုက္ပါ။ ဘာမွမဟုတ္တာကို နားလည္တဲ့ကိုယ္ပိုင္ ဥာဏ္မရေသးခင္မွာေတာ့ ဆရာသမားကို ယံုၾကည္တဲ့စိတ္နဲ႕ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ဘာမွမဟုတ္သလို ဟန္ေဆာင္ေနၿပီးစိတ္ထဲကေန(သိစိတ္)သေဘာ ေလးေတြကို ဘာမွမဟုတ္ဘူးလို႕သာ တရစပ္လိုက္ရြတ္ေနလိုက္ပါ။ တရားမထိုင္တဲ့အခါမွာလည္း လုပ္ရင္းကိုင္ရင္းပါတစ္ေနကုန္ ႏွလံုးသြင္းေနႏိုင္ဖို႕ (ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘာမွမဟုတ္ဘူးလို႕ ခံယူၿပီး ဘာမွမဟုတ္တဲ့ပရမတ္ (အနတၱ)႐ႈေထာင့္ဘက္ကေန အၿမဲေနတတ္ဖို႔ အထိႀကိဳးစားရပါမယ္။ တစ္သံသရာလံုးၾကည့္(သိ) လာခဲ့တဲ့အတၱ(အမွား)႐ႈေထာင့္ကိုစြန္႔ၿပီး ဘာမွမဟုတ္တဲ့ ပရမတ္(အနတၱ အမွန္တရား) ႐ႈေထာင့္ဘက္ကေနဥာဏ္နဲ႕ေျပာင္းၾကည့္(သိ)ေပးရတာပါ။ စိတ္ကနဂိုလက္ခံေပါင္းေနက် အာ႐ံုေတြကိုလက္ခံမေပါင္းတာပါ၊ အာ႐ံုေတြ တင္မက၊စိတ္ကိုပါငါ့စိတ္အျဖစ္ မသိမ္းပိုက္ဖို႔ပါ။ ဘာမွမဟုတ္တာမွအမွန္တရား၊ ဒါဘယ္ေတာ့မွ မေျပာင္းလဲတဲ့ သစၥာတရား၊ဒါကလြဲရင္ က်န္တာေတြ အကုန္အမွားဆိုၿပီး ကိုယ့္စိတ္ထဲကိုယ္ လက္ခံထားတဲ့က်န္အမွားေတြကိုအၾ<ြကင္းမဲ့ပယ္စြန္႕ၿပီး ဒီအမွန္တရားတစ္ခုတည္းကိုသာ အခ်ိန္ျပည့္ လက္ခံအားကိုး ႏိုင္ဖို႔ႀကိဳးစားေနရမွာပါ။ စိတ္၊ေစတသိက္၊႐ုပ္ ကိုတစ္ခုခု၊တစ္ေယာက္ေယာက္အျဖစ္အထင္မွား ေနလို႔ငါရိွတယ္၊ငါမဟုတ္တဲ့ သူရိွတယ္ထင္ၿပီး ငါနဲ႔သူနဲ႔႐ႈပ္ေနတာပါ၊အမွန္တရားကစိတ္၊ေစတသိက္၊ ႐ုပ္(ဘာမွမဟုတ္တဲ့ သေဘာ) သက္သက္ပဲရိွတာပါ၊ဘာမွသိစရာမရိွ၊ဘာမွေတြးေနစရာမရိွ၊ပူစရာငါမရိွ၊ ေသစရာအသက္မရိွ၊ ပ်က္စီးစရာ တစ္ခုခုမရိွ၊ ဒီအမွန္တရားကို လက္မခံႏိုင္တဲ့ကိုယ့္ရဲ႕မစင္ၾကယ္တဲ့ အမွန္မသိမႈနဲ႔ၿငိတြယ္တပ္မက္မႈ စြမ္းအင္ေတြအားလံုးကို ၿဖိဳခြင္းပစ္ရမွာပါ။ မိဘပဲ၊သားသမီးပဲ၊ ေယာဂီပဲဆိုရင္ မိဘတာဝန္၊ သားသမီးတာဝန္၊ ေယာဂီတာဝန္ရိွစၿမဲျဖစ္ေပမယ့္ ဘာမွမဟုတ္မွေတာ့ ့ဘာမွလုပ္စရာမလို၊ ဘာတာဝန္မွ မရိွပါ။ကိုယ္မွာနဂိုျဖစ္ေနက် စိတ္ေတြ၊ဘာပဲညာပဲသိ တဲ့စိတ္ေတြေပၚလာရင္လည္း ဆက္ျဖစ္ခြင့္မေပးဘဲ ဆန္႔က်င္ေနပါ။ အလုပ္ေတြကိုႀကိဳးစား ဆန္႕က်င္ေနျခင္းျဖင့္ကိုယ္ နဂိုမထမ္းေဆာင္ဖူးတဲ့ ဘာမွမဟုတ္တဲ့ အနတၱတာဝန္ကိုေက်ပြန္ေအာင္ ႀကိဳးစားထမ္းေဆာင္ေနပါ။
(၃)တတိယအဆင့္
(အနတၱဥာဏ္၏ မ်ိဳးေစ့(ျဖစ္တာေတြရဲ႕ ဘာမွမဟုတ္တဲ့အမွန္ တရားကို သိတဲ့အသိ) ျဖစ္ေပၚျခင္း ႏွင့္ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ျခင္း)
ကိုယ့္မွာျဖစ္ေနက် စိတ္ေတြကိုဆန္႔က်င္ေနတာျဖစ္ျဖစ္၊ဘာမွမဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုသာ မျပတ္တရစပ္ ႏွလံုးသြင္းေနပါမ်ားရင္ျဖစ္ျဖစ္ ဘာမွမဟုတ္ဘူးလို႕လိုက္ရြတ္ေနစရာမလိုေတာ့ဘဲဘာမွမဟုတ္တာ(အနတၱ) ကိုခုႏွစ္ရက္အတြင္း တိုက္႐ိုက္သိလာပါလိမ့္မယ္။ တစ္ခါသိ႐ံုနဲ႔ မၿပီးဘဲအဲဒီဘာမွမဟုတ္တာကိုသိတဲ့စိတ္ကို မိနစ္ပိုင္းေလာက္အထိဆက္ဆက္ျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစားဖို႔လိုျပန္ပါတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ကအက်င့္ပါေေနတဲ့ လုပ္ခ်င္၊ကိုင္ခ်င္၊ ေတြးခ်င္၊ႀကံခ်င္၊ေျပာခ်င္၊ ဆိုခ်င္စိတ္ေတြ ေပၚလာရင္လည္း မလုပ္ဘူး၊ မေျပာဘူးလို႕ တမင္အတၱနဲ႕ထိန္းခ်ဳပ္ထားတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲနဲ႕အဲဒါေတြကိုလုပ္ကိုင္ေတြးႀကံခ်င္တဲ့စိတ္သေဘာလို႕ပါ သတ္မွတ္လက္ခံမေနဘဲဘာမွမဟုတ္ဘူး (အနတၱ)လို႕တိုက္႐ိုက္ သိသိေနႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ၊ဘာမွမဟုတ္တာကို ဆက္ကာဆက္ကာ သိသိစျပဳလာရင္အဲဒီလို ဘာမွမဟုတ္ဘူး(အနတၱ) လို႔ သိေနတာကိုလည္း ငါသိတယ္လို႔လက္မခံဘဲ အနတၱကအနတၱကိုသိေနတယ္ (သိမႈသက္သက္ ကေလးပဲရိွတယ္၊သိသူမရိွဘူး) ဆိုတာကိုပါ လက္ခံႏိုင္ဖို႕ ဆက္ႀကိဳးစားပါ။ ဒီလိုဘာမွမဟုတ္တဲ့ အနတၱ အမွန္တရားဥပေဒကို စိတ္ကလက္ခံလိုက္ နာက်င့္သံုးေနတဲ့ၾကားထဲက တစ္ငါငါနဲ႔ လုပ္ခဲ့တဲ့ အစြဲေတြေၾကာင့္ျဖစ္ေနက် ေတြးစိတ္၊ ပ်ံ႕လႊင့္စိတ္၊ ငိုက္ျမည္းစိတ္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေရာ၊ဒီတရားေတာ္အေပၚမွာေရာသံသယစိတ္ ေတြေပၚလာရင္လည္းဘာမွမဟုတ္မွေတာ့ ဘာမွျဖစ္စရာမရိွဘူးဆိုၿပီး အျဖစ္ကိုလက္မခံတဲ့ စိတ္အသစ္အသစ္ကိုသာ မျပတ္ျဖစ္ခြင့္ေပးၿပီး ေပၚ လာတဲ့စိတ္အစဥ္ကိုႏွလံုးသားထဲမွာဆက္ဆက္ျဖစ္ခြင့္မရေအာင္စိတ္စြမ္းကုန္တိုက္ဖ်က္ျခင္းျဖင့္
မိမိရဲ႕အနတၱစိတ္စြမ္းအားကို တစ္ခုခု၊ တစ္ေယာက္ေယာက္၊တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္၊တစ္ေနရာရာ စသည္ျဖင့္ဘာကိုမွမသိေတာ့တ့ဲ အဆင့္ေရာက္သည္အထိ၊ (ျပဳလုပ္မႈ၊တစ္ခုခုသိေနမႈကင္းတဲ့ အနတၱ စိတ္သက္သက္သာက်န္သည္အထိ)အစြမ္းကုန္တိုးျမႇင့္ေပးပါ။ ဒီတတိယအဆင့္က စတုတၴအဆင့္ အနတၱ ဥာဏ္ (ဝိပႆနာဥာဏ္) စစ္စစ္အလိုလိုမေပၚမခ်င္း မျပတ္တရစပ္ဆက္တိုက္ ျပဳလုပ္ရမယ့္အလုပ္ပါပဲ။ ၿပီးေတာ့ ဘယ္တရား အဆင့္ေရာက္ေနေန ကိေလသာ အၾကြင္းမဲ့ မပေပ်ာက္ေသး မခ်င္း(ကိုယ့္မွာျဖစ္ေနက်စိတ္ေတြ လံုးဝထပ္မျဖစ္ေပၚေတာ့သည္အထိ)ထပ္ျပန္တလဲလဲ ျပဳလုပ္ရမယ့္အလုပ္ပါပဲ။
(၄) စတုတၴအဆင့္
ဘာမွမဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ စႀကဝဠာအနႏၲလံုးဆိုင္ရာ၊သတၱဝါအနႏၲလံုးဆိုင္ရာအမွန္တရားကို နားလည္တဲ့ဥာဏ္ (အနတၱ ဝိပႆနာဥာဏ္) အစစ္ေပၚလာျခင္း
တတိယအဆင့္အလုပ္ကို မျပတ္တရစပ္ ျပဳလုပ္ပါမ်ားရင္ စိတ္၊ေစတသိက္၊႐ုပ္သေဘာပရမတ္ေတြရဲ႕ အနတၱ အမွန္တရားကိုသိေနတာလည္း ငါသိေနတာမဟုတ္ဘဲ အဲဒီသိတဲ့သေဘာေလးကလည္းဘာမွမဟုတ္ဘူး (အနတၱ)လို႕မွန္မွန္ကန္ကန္ သိသြားၿပီးစတုတၴအဆင့္ ျဖစ္တဲ့အျဖစ္ကိုမၿငိတြယ္တဲ့၊မဆိုင္မွန္းသိတဲ့၊ဘာမွ(တစ္ခုခု) မဟုတ္မွန္းသိတဲ့၊ အနတၱဥာဏ္၊ ဝိပႆနာဥာဏ္စစ္စစ္ျဖစ္လာပါမယ္။ ဒါမွအမွန္တရားဆိုၿပီး စိတ္ဇြဲသန္သန္၊ ဝီရိယႀကီးႀကီးနဲ႔ တစ္စိုက္မတ္မတ္၊တရစပ္လုပ္မွလည္း အမွန္တရားကိုနားလည္ႏိုင္ေလာက္သည္အထိ စိတ္စင္ၾကယ္မႈစြမ္းအားျပည့္ဝလာၿပီး စိတ္ရဲ႕ ထံုးတမ္းစဥ္လာကိုေျပာင္းလဲတဲ့ ဒီအလုပ္ကို အၿမဲအသစ္အသစ္ျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္ကေလးသက္သက္က လုပ္တတ္စျပဳလာမွာပါ၊ အနတၱအမွန္တရား (သဘာဝတရား)အတိုင္းလုပ္တတ္၊ ေနတတ္စျပဳလာမွာပါ။မ်ားမ်ား ေလ့က်င့္ေလ ျမန္ျမန္နဲ႔ပိုပို ကြၽမ္းက်င္ လာေလေလပါပဲ။ ျဖစ္ပ်က္ျမင္တယ္လို႔ ေျပာၾကေပမယ့္ ျဖစ္သေဘာနဲ႔ ပ်က္သေဘာ ႏွစ္ခုစလံုးကို တစ္ဥာဏ္ တည္းနဲ႕သိႏိုင္တဲ့သေဘာ လံုးဝမရိွပါဘူး။ ဥာဏ္ရိ ေနခ်ိန္မွာ တျခားဘာမွ ယွဥ္ျဖစ္ခြင့္မရတဲ့အတြက္ အျဖစ္ကို သိေနတာဟာ အမွန္သိကို မဟုတ္ပါဘူး။စိတ္က စိတ္သက္သက္ဘက္ကသာအမွန္သိမယ္ဆိုရင္ကိုယ့္စိတ္အစဥ္မွာသိ႐ံုသက္သက္ စိတ္ရိွေနဆဲ အင္မတန္ တိုေတာင္းတဲ့အခ်ိန္ေလး မွာအဲဒီအသိစြမ္းအင္သက္သက္စိတ္ကလြဲလို႕အျခားဘာစြမ္းအင္မွ ရိွမေနပါ ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ငါစြဲ ကင္းတဲ့စင္ၾကယ္တဲ့စိတ္က ဘာမွသိစရာမရိွပါဘူး။ ျဖစ္ပ်က္ျမင္တယ္ ဆိုတဲ့ စကားပညတ္က တစ္ခုခုပ်က္တာကို ျမင္ တယ္၊ငါျမင္တယ္ဆိုတဲ့ သေဘာသက္ေရာက္ေန ပါတယ္။ဝိပႆနာအျမင္မွန္က သိစရာမရိွတာ (ဘာမွမဟုတ္တာ)ကို သိကာမတၱ(သိသူမရိွတဲ့) စိတ္ပါ။ဥာဏ္ေပၚလာၿပီးျပန္ျပန္ ေပ်ာက္သြားရင္လည္း ထံုးတမ္းစဥ္လာစိတ္ကို ဆန္႔က်င္တဲ့ဒီအလုပ္ကို မျပတ္တရစပ္ျပဳလုပ္ေန ပါ၊ကိုယ့္ရဲ႕တစ္ငါငါနဲ႔ျပဳလုပ္ေနက်ကာယကံ၊ဝစီကံ၊မေနာကံေတြကိုလံုးဝ ထပ္ျဖစ္ခြင့္မရေအာင္ (သူ႔သေဘာသူေဆာင္ၿပီး သူ႕အလိုလိုသာ ျပဳလုပ္တဲ့၊ျဖစ္ေနတဲ့၊အနတၱစိတ္ သက္သက္သာက်န္ေအာင္) အျပတ္တိုက္ဖ်က္ေနပါ။ အဲဒီအသိကိုပိုင္ႏိုင္ဖို႔၊ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္စိတ္ျဖစ္ ဖို႔ကတတ္ႏိုင္သေလာက္ ၾကာႏိုင္သမွ် ၾကာၾကာဆက္ကာဆက္ကာျဖစ္ဖို႔ လိုျပန္ပါတယ္။အ႐ံႈးေပရမႈမ်ား၊ စိတ္ဓာတ္က်မႈ မ်ားဘယ္ေလာက္ပဲ ႀကံဳေတြ႕ရပါေစ ကိုယ့္စိတ္စြမ္းအားနဲ႕ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကိေလသာေအာင္ပြဲခံၿပီးသား ဆရာသမားရဲ႕ စိတ္စြမ္းအားအကူအညီနဲ႕ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကိေလသာကို ထပ္ျပန္တလဲလဲတန္ျပန္ထိုးစစ္ဆင္ေနျခင္းအားျဖင့္ ကိုယ့္စိတ္စြမ္းရည္ကို ျမႇင့္သထက္ျမႇင့္လာေအာင္ ဇြဲနပဲႀကီးႀကီး ႀကိဳးစား ေနရမွာပါ။
(၅) ပဥၥမအဆင့္
ပရမတ္နိဗၺာန္ကိုနားလည္တဲ့ မဂ္ဥာဏ္၊ဖိုလ္ဥာဏ္ ေပၚလာျခင္း။
ျဖစ္သမွ်၊သိသမွ်၊ ျပဳလုပ္သမွ်သေဘာေတြရဲ႕ ဘာမွမဟုတ္တဲ့ အမွန္တရားကိုခ်ည္း(အျဖစ္ကိုသိတာမဟုတ္ဘဲ၊ျဖစ္တာ ေတြရဲ႕သုညတသေဘာကိုခ်ည္း) ဆယ္မိနစ္၊ဆယ့္ငါးမိနစ္ခန္႔ မျပတ္သိသိေနပါမ်ားရင္ (ဆယ္မိနစ္ေလာက္တစ္ဆက္တည္းသိဖို႕ကို မျပတ္တရစပ္ညိႇယူေနရမယ့္အခ်ိန္က မနက္ကညေန၊ ညေနကမနက္ (သို႕) ၇ရက္(သို႕) ၇လ (သို႕) ၇ႏွစ္ၾကာေကာင္း ၾကာႏိုင္ပါတယ္။) ႐ုပ္နာမ္ သခၤါရတရားေတြရဲ႕ဘာမွမဟုတ္တဲ့ သုညတအမွန္တရားေတြနဲ႕ ဒါကိုသိေနတဲ့ဝိပႆနာဥာဏ္စဥ္အတြဲေတြ မ်ိဳးဆက္ ျပတ္ခ်ဳပ္သြားၿပီးျဖစ္ဒုကၡ၊ ပ်က္ဒုကၡကင္းတဲ့ ျပဳျပင္ဖန္တီး၊အစားထိုးေနရျခင္းကင္းတဲ့၊ မျပတ္တရစပ္ လိုက္လိုက္ သိေနရျခင္းကင္းတဲ့၊ ဘာသတ္မွတ္ခ်က္အေပၚမွာမွမမီွခိုတဲ့ လြတ္ေျမာက္မႈခ်မ္းသာအစစ္ျဖစ္တဲ ့နိဗၺာန္နဲ႔နိဗၺာန္ကို သိတဲ့စင္ၾကယ္တဲ့စိတ္ (ခႏၡၶာငါးပါးစစ္စစ္) မဂ္ ဥာဏ္၊ ဖိုလ္ဥာဏ္အတြဲေတြ(စကၠန္႔ပိုင္းအားျဖင့္) ေပၚလာပါ လိမ့္မယ္။ နိဗၺာန္ဆိုတဲ့ တစ္ခုတည္းေသာခိုင္ၿမဲရာကို သိျမငရေတာ့မွလည္း ကိုယ့္ရဲ႕ မသိစိတ္မွာ အစဥ္အၿမဲ ကိန္းဝပ္ေနတဲ့ ငါဆိုတဲ့ အထင္မွားနဲ႕ဘုရား၊တရား၊ သံဃာရတနာအစစ္သံုးပါးရဲ႕ အားကိုးရာအစစ္ အျဖစ္တည္ရိွမႈ၊ ေနရာေပးထားရမႈ အေပၚမွာ ယံုမွားသံသယအျမစ္ျပတ္ေသၿပီး မဆံုးႏိုင္တဲ့ အမွန္တရားရွာေနရတဲ့ဒုကၡ၊ အားကိုးရွာေနရတဲ့ဒုကၡ၊ ခ်မ္း သာရွာေနရတဲ့ဒုကၡ၊ ဘုရားေရြး၊ ဘာသာတရားေရြး၊ ရိပ္သာေရြး၊ နည္းလမ္းေရြးေနရတဲ့ဒုကၡေတြမွ လံုးဝလြတ္ေျမာက္သြားပါလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္အလုပ္ အမွားအမွန္ကိုဘာနဲ႕မွတိုင္းတာမေနဘဲ ဆက္လက္အားထုတ္ျခင္း(မွန္မွန္ကန္ကန္ က်င့္လို႔သိတဲ့အသိကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ဆက္ လက္က်င့္ႀကံအားထုတ္ျခင္း) ျဖင့္သာ (အလုပ္ကို အလုပ္နဲ႕သာ)ရွင္းပါ။ စာဖတ္သိကိုစာနဲ႕ရွင္းရမွာပါ။ နားေထာင္လို႕သိတဲ့ အသိကိုသာအေမးနဲ႔ရွင္းရမွာပါ။ ေနာက္တစ္ဆင့္တက္ဖို႕ကလည္း ကိုယ့္စိတ္ထဲကမပယ္ႏိုင္ေသးလို႕ က်န္ေန၊ေပၚေနတာေတြစိတ္ ကသိေနတာေတြကို အဲဒီစိတ္ေရာ အာ႐ံုေရာကိုပါ ဘာမွမဟုတ္ဘူးလို႔ ယံုၾကည္လက္ခံတဲ့စိတ္နဲ႕ မျပတ္အစားထိုးဖို႔၊ ေသာ တာပတၱိမဂ္က မပယ္ႏိုင္ေသးလို႕က်န္ေနေသးတဲ့ ပစၥဳပၸန္စိတ္ကိုဘာမွမဟုတ္ဘူးလို႔သာ လက္ခံႏိုင္ေအာင္(ဘာမွမဟုတ္မွန္းသိေအာင္) အရင္ထက္ပိုအားႀကီးတဲ့ သတိ၊ဝီရိယ၊ သမာဓိပညာအားနဲ႔ အရင္နည္းအတိုင္းျပန္ႀကိဳးစားဖို႔ပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႕ကိုယ့္ရဲ႕နဂိုစိတ္နဲ႔တကြ ကိုယ့္စိတ္အစဥ္မွာ တစ္ငါငါနဲ႕သိ ထားသမွ်ေတြကို ဘာတစ္ခုမွမက်န္ေအာင္၊ ေနာက္ထပ္လံုးဝထပ္မံေပၚမလာေတာ့ေအာင္ အဆင့္ဆင့္ တိုက္ဖ်က္ပစ္ႏိုင္ၿပီဆိုရင္ ေတာ့ေနာက္ဆံုးမွာ အဲဒီအင္အားအႀကီးဆံုးေအာင္ပြဲခံ အနတၱစိတ္နဲ႕သာ အမီွအခိုကင္းကင္း၊အပူကင္းကင္း(အေဒါသ)၊ အလို ကင္းကင္း(အေလာဘ)၊ ငါဆိုတဲ့အထင္မွားကင္းကင္း(အေမာဟ)၊ လိုေလေသးမရိွ၊ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ၊ ျပည့္ျပည့္စံုစံု ေန႐ုံပါပဲ။ ဘုရား၊ရဟႏၲာဆိုတာ ကိုယ့္အတြက္ရွင္သန္ျခင္းမဟုတ္ဘဲ အမ်ားအတြက္(သစ္ပင္တစ္ပင္လို)အတၱမဲ့ ရွင္သန္ျခင္းပါ။ဘယ္ေတာ့မွမေသတဲ့ အသက္မဲ့၊ထာဝရရွင္သန္ျခင္း၊စင္ၾကယ္တဲ့ စိတ္၊ေစတသိက္၊႐ုပ္ သက္သက္ပါ။ အမွန္တရားကိုသိသူမရိွ၊ အရိယာပုဂၢိဳလ္၊ ရဟႏၲာ ပုဂၢိဳလ္၊လူသားဘုရား၊ထာဝရဘုရားရယ္လို႔မရိွျခင္းကို နားလည္သြားတဲ့ဥာဏ္ပါ။ ျျဖစ္သမွ်၊သိသမွ်၊ျပဳ လုပ္သမွ်ဘာကိုမွမၿငိတြယ္ တဲ့ျမင္ကာမတၱ၊ၾကားကာမတၱ၊စားကာမတၱ၊ေျပာကာမတၱ၊လုပ္ကာမတၱဥာဏ္ (စင္ၾကယ္မႈသေဘာသက္သက္)သာျဖစ္ပါတယ္။ ပုထုဇဥ္ဆိုတာ ဘာမွမဟုတ္တဲ့အနတၱ အမွန္တရားကိုနားမလည္လို႕ငါေတြ၊သူေတြ၊ေနေတြ၊ လေတြ၊ကမၻာေတြလို႔ အထင္မွားေနတဲ့၊ကိုယ့္အထင္မွားနဲ႕ကိုယ္ ခ်စ္စရာ၊မုန္းစရာ၊သနားစရာ၊ေၾကာက္စရာ၊ အထင္ႀကီးစရာ၊ အထင္ေသးစရာ၊စားစရာ၊ ရြံစရာအျဖစ္လက္ခံသတ္မွတ္ၿငိတြယ္ေနတဲ့မစင္ ၾကယ္တဲ့စိတ္၊ေစတသိက္၊ ႐ုပ္သေဘာပရမတ္၊ပစၥဳပၸန္အမွန္မသိမႈ၊ စြမ္းအင္သက္သက္ေလးမွ်သာ ႐ိွပါတယ္။ဂဂၤါဝါဠဳသဲစုမက ဘုရားေတြေတာင္ ကြၽတ္ေအာင္မခြၽတ္ႏိုင္တဲ့ သံသရာ့သစ္ငုတ္ပုထုဇဥ္ ပုဂၢိဳလ္ငါမွငါကြလို႕ကိုယ့္ကိုယ္ကို လက္မေထာင္ အ႐ူးထစရာလည္း မရိွ ပါဘူး။
အေရးႀကီးေသာ အခ်က္မ်ား
(၁) အရာရာ တရားပါ။ သြားလာ၊ေျပာဆို၊ လုပ္ကိုင္၊ေနထိုင္၊စကားေျပာ၊စာဖတ္ေနရင္းမွာပါ ဘာမွမဟုတ္မွန္းသိေနႏိုင္ ေအာင္ ႀကိဳးစားျခင္းျဖင့္ လုပ္ေနရတဲ့အလုပ္အေပၚမွာငါစြဲျဖဳတ္ဖို႔လိုပါတယ္။
(၂) လုပ္၊မလုပ္ဆိုတာထက္ လုပ္ျခင္း၊မလုပ္ျခင္း ေနာက္မွာငါမပါဖို႕သာ အေရးႀကီးပါတယ္။ ဘာလုပ္တယ္၊မလုပ္တယ္ ကအေရးမႀကီးပါ။ လုပ္လုပ္မလုပ္လုပ္၊ ဘာမွမဟုတ္တာသိဖို႔၊ လုပ္သူငါ၊မလုပ္သူငါမပါဖို႕၊လုပ္ လည္းစိတ္သက္သက္ကလုပ္တာ၊ မလုပ္လည္းစိတ္သက္သက္ကမလုပ္တာ သိဖို႕ငါလံုးဝမပါတာသိဖို႕သာ အေရးႀကီးပါတယ္။
(၃) ျပဳသူမရိွ၊ ျဖစ္သူမရိွ။ တရားရ၊ မရဆိုတာထက္ ရလည္းငါရတာမဟုတ္၊ မွန္ကန္တဲ့မဂၢင္အေၾကာင္း လုပ္လို႕အက်ိဳးစစ္ျဖစ္တာ၊ မရလည္းငါမရတာမဟုတ္ မွန္ကန္တဲ့အေၾကာင္းကို မလုပ္ႏိုင္လို႔ အကိ်ဳးစစ္မေပၚတာ ဆိုတာနားလည္ဖို႕လိုပါတယ္။ အဲဒီလိုနားလည္တာကိုကတရားပါ၊ အဲဒီလို နားမလည္တာကမတရားပါ။
(၄)တရား(ေလာကုတၱရာ) ကို မတရား(ေလာကီ)နဲ႕ တန္းတူမထားဖို႕လိုပါတယ္။ တစ္ငါငါဆိုတ ဲ့အထင္မွားေၾကာင့္ အေရးတႀကီးလုပ္ေနရတဲ့၊အစြဲနဲ႕လုပ္ေနရင္ ဘယ္ေတာ့မွမဆံုးတဲ့၊ မလုပ္ေတာ့မွဆံုးတဲ့ေလာကီ ပညာေရး၊စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊အိမ္ေထာင္ေရး ကိစၥေတြကို တကယ္မွန္မွန္ကန္ကန္လုပ္ရင္ ရက္ပိုင္း(သို႔) လပိုင္း(သို႔) ႏွစ္ပိုင္းအတြင္း တကယ္ဆံုးတဲ့ တရားအလုပ္နဲ႕ တန္းတူမထားဖို႕လိုပါတယ္။ တရားတကယ္ မလုပ္တတ္လို႕ မတရားအလုပ္ေတြ တစ္သံသရာလံုးလုပ္ေနရတာပါ။ တရားတကယ္လုပ္တတ္ရင္မတရားလုပ္ေနစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး။ ငတ္လို႕ရွာတာ မငတ္ရင္ရွာစရာမလိုေတာ့ဘူး။၊ မျပည့္လို႕လိုတာ၊ ျပည့္ေနရင္ဘာမွမလိုေတာ့ဘူး။ တရားသိ(ရ)ရင္ အငတ္ေပ်ာက္တယ္၊ ဘာမွမဟုတ္တာသိလို႔လည္း အလိုကင္း၊ဘာဆိုဘာမွလိုေလေသးမရိွေအာင္ၿပီးျပည့္စံုသြားတယ္။ သစၥာေလးပါး ပရမတ္အမွန္တရားကို သိလို႕လည္းစိတ္မွာ ကိေလသာအမွားကင္းသြားတယ္။ ပူစရာဘာမွမရိွတာသိလို႕လည္းအပူကင္း သြားတယ္။
(၅)ငါမရိွတဲ့အမွန္တရားကိုလက္ခံဖို႕ ႀကိဳးစားရမယ့္အစား ငါကဘာျဖစ္တယ္ဆိုၿပီး တစ္ငါငါနဲ႕ ဆင္ေျခေပးေနခ်င္တဲ့၊ ေနာက္ဆုတ္အ႐ံႈးေပးေနခ်င္တဲ့၊ အခ်ိန္ေရြ႕ေနခ်င္တဲ့၊ ပ်င္းရိတဲ့ကိေလသာကို မေသေသေအာင္သတ္တာ တရားအလုပ္ပါ။ စားၿပီးရင္းစားခ်င္ေနရင္၊ငတ္ၿပီးရင္းငတ္ခ်င္ေနရင္၊ လိုၿပီးရင္းလိုခ်င္ေနရင္၊ ဘယ္ေတာ့မွအလိုမျပည့္ခ်င္ရင္၊မအားၿပီးရင္း မအားခ်င္ေနရင္၊ ေၾကာက္လို႔မဝေအာင္ ေၾကာက္ခ်င္ေနရင္၊ ေသၿပီးရင္း ေသခ်င္ေနရင္၊ ပူၿပီးရင္းပူခ်င္ေနရင္၊ ႐ူးၿပီးရင္း႐ူးခ်င္ေနရင္၊ ဘယ္ေတာ့မွ႐ူးလို႔မဝခ်င္ရင္၊ အ႐ူးဘဝကိုစြန္႔ရဲတဲ့သတၱိ မရိွရင္ေတာ့ တစ္သံသရာလံုးလုပ္ေနက်ျဖစ္တဲ့ ေလာကီ (ပညာေရး၊ စီးပြားေရး၊အိမ္ေထာင္ေရး၊လူမႈေရး၊ႏိုင္ငံေရး)အလုပ္ေတြ ကိုသာဆက္လုပ္ေနလိုက္ေတာ့။
(၆) တရားက စင္ၾကယ္တဲ့စိတ္နဲ႔မွ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းသိနားလည္ႏိုင္မယ့္တရားပါ။ ငါဆိုတဲ့အထင္မွား မစင္ၾကယ္တဲ့စိတ္နဲ႕ ဟိုေဝဖန္၊ဒီေဝဖန္၊ဟိုလိုထင္ ဒီလိုထင္နဲ႕ အမ်ိဳးမ်ိဳးထင္ျမင္ယူဆေနရမယ့္တရား မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ခုခု၊တစ္ေယာက္ေယာက္၊ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္၊တစ္ေနရာရာ ရွိတယ္ထင္ၿပီးကိုယ့္အထင္မွားနဲ႔ ကိုယ္တစ္ငါငါနဲ႔ ၿငိတြယ္ေနတာအဝိဇၨာပါ။ တစ္ခုခု၊တစ္ေယာက္ေယာက္၊ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္၊တစ္ေနရာရာ မဟုတ္တာသိေနတဲ့အတြက္ ငါဆိုတဲ့အထင္မွားမရိွတာ ဝိဇၨာပါ။
(၇)တရားက လူေတြအားလံုးကို ဘာမွလုပ္ခ်င္စိတ္မရိွေတာ့ေအာင္ျပဳလုပ္တဲ့ အလုပ္မဟုတ္ပါ။ လုပ္ေနခ်င္ေနတဲ့ သမုဒယသစၥာနဲ႔ လုပ္ေနရတဲ့ဒုကၡသစၥာရဲ႔ဒုကၡေတြကိုသိၿပီးလုပ္ခ်င္စိတ္လံုးဝမေပၚတဲ့အတြက္ ဘာမွလည္းလုပ္မေနရဘဲ အလကား ေနရင္းထိုင္ရင္း အလိုကင္းေန၊ ၿပီးျပည့္စံုေနတဲ့ ခ်မ္းသာမ်ိဳးပါ။ သမုဒယနဲ႔ဒုကၡဝဋ္သစၥာ ႏွစ္ပါး(အဆံုးအစမရိွတဲ့ ဝဋ္သံသရာ) ဆိုတာစားခ်င္စိတ္နဲ႕စားေနလို႕ စားေနရတဲ့ဒုကၡကိုမသိတာ။ ခ်က္ျပဳတ္ခ်င္စိတ္နဲ႕ခ်က္ျပဳတ္ေနလို႕ ခ်က္ျပဳတ္ေနရတဲ့ဒုကၡကိုမသိတာ။ ေတြးစားခ်င္စိတ္နဲ႕ေတြးေနလို႕ ေတြးေနရတဲ့ဒုကၡကိုမသိတာ။ ပူေဆြးခ်င္စိတ္နဲ႕ပူေဆြးေန လို႕ပူေဆြးေနရတဲ့ဒုကၡကို မသိတာ။ သိခ်င္စိတ္နဲ႕သိေနလို႕ သိေနရတဲ့ဒုကၡကိုမသိတာ။ ေျပာခ်င္စိတ္နဲ႕ေျပာေနလို႕ ေျပာေနရတဲ့ဒုကၡကိုမသိတာ။ အလကား ေနခ်င္စိတ္နဲ႕အလ ကားေနေနလို႕အလကားေနေနရတဲ့ဒုကၡကိုမသိတာ။ လုပ္ခ်င္စိတ္နဲ႕လုပ္ေနလို႕ လုပ္ေနရတဲ့ဒုကၡကိုမသိတာ။ စာဖတ္ခ်င္စိတ္နဲ႕စာဖတ္ေနလို႕ စာဖတ္ေနရတဲ့ဒုကၡကိုမသိတာ။ ႐ွဴခ်င္၊႐ိွဳက္စိတ္နဲ႕႐ွဴေန ႐ိွဴက္ေနလို႕ ႐ွဴေန႐ိွဴက္ ေနရတဲ့ဒုကၡကိုမသိတာ။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လူသားတစ္ေယာက္ ဆိုတဲ့အထင္မွားနဲ႕သိေနတဲ့ ဆရာဝန္ျဖစ္၊အင္ဂ်င္နီယာ ျဖစ္သလိုမ်ိဳးလူျဖစ္၊တိရစၧာန္ျဖစ္၊နတ္ျဖစ္၊ျဗဟၼာျဖစ္၊ အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ေနတာသံသရာ အစစ္မဟုတ္ပါဘူး။
(၈) အခ်ိန္ဆိုတာ တကယ္ရိွတာမဟုတ္။ တစ္စကၠန္႔ခ်င္း ဘာမွမဟုတ္တာကို သိေနဖို႕လိုပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္မွာတစ္စကၠန္႔ပဲ ရိွတာပါ။အခ်ိန္ဆိုတာ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္အေနနဲ႕ ရွိေနတာမဟုတ္ဘဲ မျပတ္တရစပ္ ခ်ဳပ္ေပ်ာက္ကုန္ဆံုးေနျခင္းပဲတကယ္ရိွတာပါ။ တစ္စကၠန္႔၊ တစ္မိနစ္၊တစ္နာရီ၊ တစ္ရက္၊တစ္လ၊တစ္ႏွစ္၊ တစ္ဘဝ၊တစ္ကမၻာ၊ အဆံုး၊အစမရိွတဲ့သံသရာဆိုတာ တကယ္ရိွေနတာ မဟုတ္ဘဲ ကိုယ္အရိွလို႕ လက္ခံထားလို႕သာရိွေနတာပါ။
(၉)တရားနဲ႔ေရာဂါ တရားအားထုတ္လို႕ေရာဂါေတြမ်ားလာတာမဟုတ္ပါ။ နဂိုကရိွေနတဲ့ေရာဂါေတြကို ကိုယ့္ေလာဘ၊ေဒါသ၊ ေမာဟေတြအားႀကီးေနလို႕ ရိွမွန္းမသိတာကို တရားအားထုတ္မွ စိတ္စင္ၾကယ္လာၿပီး ေရာဂါရိွတာကို ရိွမွန္းသိလာတာပါ။
(၁ဝ)တရားအလုပ္က လူေတြအားလံုးကို ေယာဂီ၊ ဘုန္းႀကီး၊သီလရွင္ေတြ ျဖစ္ေအာင္လုပ္တဲ့ အလုပ္မဟုတ္ပါ။ လူမရိွတာသိေအာင္ လုပ္ရတဲ့အလုပ္ပါ။ တစ္ငါငါနဲ႕သိေနတဲ့ လူသားဘုရား၊ လူ႕ေလာကထဲကဗုဒၶဘာသာတရား၊ မိုးကုတ္တရား၊သဲအင္းတရား၊ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္၊ သဲအင္းဆရာေတာ္ဆိုတဲ့ လူ႕ေလာကထဲကသံဃာေတာ္ေတြဆိုတာလည္း တကယ္မရိွတာသိၿပီး ဒီလိုပညတ္နဲ႕ ပရမတ္ကို ကြဲကြဲျပားျပားနားလည္တဲ့ ဥာဏ္၊လူပုဂၢိဳလ္မဟုတ္တဲ့ ကိုယ့္ႏွလံုးသားထဲက ပရမတ္ဘုရားအစစ္၊ပရမတ္တရားအစစ္၊ ပရမတ္သံဃာအစစ္ကို ပူေဇာ္အားကိုးတတ္လာေစဖို႔ပါ။
ဦးဥတၱမသာရ
အေၾကာင္းတရားမ်ိဳးေစ့ေၾကာင့္ အက်ိဳးတရားသစ္ပင္ေပါက္သလို ကံ၊စိတ္၊ဥတု၊အာဟာရ အေၾကာင္းတရားတို႕ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚေနရတဲ့ အက်ိဳးတရားျဖစ္တဲ့ ဓာတ္ႀကီးေလးပါးရဲ႕အစုအေဝး(မ်က္စိ၊နား၊ႏွာေခါင္း၊လွ်ာ၊ကိုယ္ ဆိုတဲ့႐ုပ္ဒြါရ)ေတြနဲ႕ မေနာအၾကည္ေတြဟာ ျဖစ္ၿပီး ၿပီးခ်င္း(တစ္စကၠန္႔မွ်မၾကာေသာ ကာလအတြင္းမွာပင္)ခ်ဳပ္ေပ်ာက္သြားတယ္၊ ကံ၊စိတ္၊ဥတု၊အာဟာရ အေၾကာင္းတရားအသစ္ အသစ္တို႕ဆက္ဆက္ပံ့ပိုး ေနမႈေၾကာင့္ဒြါရအသစ္ အသစ္ေတြမျပတ္တရစပ္ အစားျပန္ထိုးေနေဖာက္ ျပန္ပ်က္စီးေနျပန္တယ္။ အစားထိုးလိုက္တဲ့ ဒြါရနဲ႔အာ႐ံု ေတြ႕ဆံုတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘာအဓိပၸါယ္ သတ္မွတ္ခ်က္မွမရိွတဲ့ (ဘာမွမဟုတ္တဲ့)(သိစိတ္) သေဘာေလးေပၚလာတယ္။ေပၚၿပီးၿပီးခ်င္း ခ်ဳပ္သြား ေသာ္လည္းထပ္ အစားထိုး ေနတဲ့ဒြါရအသစ္အသစ္ေတြနဲ႕အာ႐ံုအသစ္အသစ္ ေတြမျပတ္တရစပ္ေတြ႕ဆံု ေနတဲ့အတြက္ ဘာအဓိပၸါယ္ သတ္မွတ္ခ်က္မွ မရိွတဲ့(သိစိတ္)သေဘာေလးေတြကလည္း မျပတ္တရစပ္ေပၚေနတယ္။ ဥပမာ မ်က္စိအၾကည္နဲ႕ ျမင္စရာအာ႐ံုနဲ႕ဆံုေတြ႔တဲ့ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ဘာအဓိပၸါယ္သတ္မွတ္ခ်က္မွ မရိွတဲ့(ဘာမွမဟုတ္တဲ့ သိစိတ္)သေဘာေလးအက်ိဳးတရားအျဖစ္ေပၚလာတယ္။ နားအၾကည္နဲ႕ ၾကားစရာအာ႐ံုနဲ႕ ေတြ႔ဆံုမႈအေၾကာင္းေၾကာင့္ ဘာမွမဟုတ္တဲ့ သေဘာေလးေပၚလာတယ္၊ မေနာအၾကည္နဲ႕ေတြးစရာ၊ သိစရာအာ႐ံုတိုက္ဆိုင္မႈ အေၾကာင္းေၾကာင့္လည္း ဘာမွမဟုတ္တဲ့သေဘာေလးေပၚလာတယ္။အဲ့ဒါကို မ်က္စိမွာေပၚရင္ျမင္တယ္၊ နားမွာေပၚရင္ၾကားတယ္၊ မေနာမွာေပၚရင္ ေတြးတယ္၊သိတယ္စသည္ျဖင့္ သတ္မွတ္ၾကတယ္။ အဲဒီသတ္မွတ္ခ်က္ေတြ အေပၚမွာလည္းအေကာင္းအဆိုးလိုက္ခံစားၾကရင္ ပူေလာင္ပင္ပန္းေနၾကရတယ္။အဲဒါေတြေၾကာင့္ ဘယ္အေၾကာင္းတရား၊အက်ိဳးတရား၊ဘာသတ္မွတ္ခ်က္အေပၚမွာမွမမွီခိုတဲ့၊ မၿငိတြယ္တဲ့၊ျပဳျပင္အစားထိုး၊သတ္မွတ္ေနရတဲ့ ဒုကၡေတြကင္းေနတဲ့ထာဝရ လြတ္ေျမာက္မႈခ်မ္းသာအစစ္ကို နားမလည္ႏိုင္ဘဲ၊ (ရိွမွန္းေတာင္မသိဘဲ) ျဖစ္ေနၾကရတာပါ။
(၁)စိတ္ေလ့က်င့္ခန္း ပထမအဆင့္ -
သေဘာသက္သက္ကိုသာလက္ခံၿပီး တစ္ခုခု၊ တစ္ေယာက္ေယာက္၊ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္၊တစ္ေနရာရာ ဟုေလွနံဓါးထစ္တရားေသ ဆုပ္ကိုင္ထားေသာအထင္မွားအစြဲကို ျဖဳတ္ျခင္း။မ်က္စိမိွတ္ထိုင္ေနတယ္ဆိုရင္ ခါးနဲ႔ေခါင္းကို မတ္မတ္ထားပါ။ တစ္ကိုယ္လံုးမွာရိွတဲ့အေၾကာေတြကို ကိုယ္သိသမွ် တစ္္မွ်င္မွ်မက်န္ေအာင္ ေလွ်ာ့ထားပါ။ တကယ္မရိွတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ပညတ္ေလာကထဲကေန လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ဖို႕ အတြက္ အရင္ဦးဆံုးသေဘာေလး သက္သက္ကိုသာလက္ခံၿပီးတစ္ခုခု၊ တစ္ေယာက္ေယာက္၊တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္၊ တစ္ေနရာရာ ဟူေသာ အစြဲသတ္မွတ္ခ်က္ေတြကိုိ စိတ္ကစြန္႕လႊတ္ထားပါ။သြားလာ၊ေျပာဆို၊လုပ္ကိုင္၊ေနထိုင္၊စကားေျပာ၊စာဖတ္ေနရင္း တရားႏွလံုးသြင္းလို႔ျမင္တဲ့သေဘာကထင္ရွားေနရင္လည္း ဘယ္သူ၊ ဘယ္ဝါပဲ၊ ဘာပဲ၊ညာပဲလို႕ အဓိပၸါယ္မဖြင့္ဆိုဘဲျမင္တယ္ဆိုတဲ့ စကားပညတ္ လည္းမပါေစဘဲ ျမင္႐ံု သက္သက္သေဘာေလး ကိုသာတိုက္႐ိုက္ သိႏိုင္ဖို႔ႀကိဳးစားေနပါ။ ၾကားတဲ့သေဘာကထင္ရွားေနရင္လည္းၾကားတယ္ဆိုတဲ့ စကားလံုးပညတ္မပါေစဘဲ ၾကား႐ံုသက္သက္သေဘာေလးကိုသာ တိုက္႐ိုက္ သိေနပါ၊ဘယ္သူေျပာတယ္၊ ငါ့ကိုေျပာတယ္၊ဘာေတြ ေျပာေနတယ္ဆိုတဲ့ ငါသင္၊ငါတတ္၊ငါသိေတြကို စြန္႕လႊတ္ထားပါ။ဝင္ေလ၊ထြက္ေလကထင္ရွားေနရင္လည္းဝင္ေလထြက္ေလနဲ႔ႏွာသီးဖ်ားနဲ႔ ထိ႐ံုသက္သက္သေဘာေလးကိုသာတိုက္႐ိုက္သိေနပါ။ ဝင္တယ္၊ထြက္တယ္၊႐ွဴတယ္၊႐ိွဴက္တယ္၊ထိတယ္၊ သိတယ္ဆိုတဲ့ စကားလံုး ပညတ္ေတြမပါပါေစနဲ႕။ အာ႐ံုပံုရိပ္ေတြ ထင္ထင္ရွားရွားေပၚေနရင္လည္း ဘာပဲညာပဲဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေတြမပါေစဘဲေပၚ႐ံု သက္သက္သေဘာေလးကိုသာ တိုက္႐ိုက္သိေနပါ။ စိတ္အားႀကီးလို႔တစ္ခုခု သိတာထင္ရွားေန (သို႔) နဖူးအထက္မွာစိတ္ေရာက္ ေနတယ္ဆိုရင္လည္း သိ႐ံု သက္သက္သေဘာေလးကိုသာတိုက္႐ိုက္သိေနပါ။ ႏွလံုးသားမွာျဖစ္ျဖစ္၊ ဗိုက္မွာျဖစ္ျဖစ္စိတ္ေရာက္ေန တယ္ဆိုရင္လည္း လႈပ္႐ံုသက္သက္သေဘာေလးကိုသာ တိုက္႐ိုက္သိေနပါ။ ေဝဒနာတစ္ခုခုခံစားေနရတယ္ဆိုရင္လည္းနာတယ္၊ က်င္တယ္၊ကိုက္တယ္၊ခဲတယ္၊မူးတယ္၊ေမာတယ္ ဆိုတဲ့စကားပညတ္ေတြ မပါေစဘဲ ျဖစ္႐ံု၊ခံစား႐ံု သက္သက္သေဘာေလး ကိုသာတိုက္႐ိုက္သိေနပါ။ သေဘာေလးတစ္ခုဟာတစ္စကၠန္႔ရဲ႕အပံုတစ္သိန္းပံုတစ္ပံုေတာင္သက္တမ္းမရိွပါဘူး။တစ္ခ်ိန္မွာ သေဘာေလး (ျဖစ္ဆဲ စိတ္၊ေစတသိက္၊႐ုပ္ သေဘာအစုအေပါင္းတစ္စု)တစ္ခုုပဲ ေပၚပါတယ္။ သေဘာတစ္ခုက အလုပ္တစ္ခုကိုသာလုပ္ပါတယ္။ ျမင္တဲ့စိတ္ကျမင္႐ံုသက္သက္မွ်ပဲ၊ ျမင္တဲ့အလုပ္တစ္ခုကိုသာ လုပ္ၿပီးခ်ဳပ္သြားပါတယ္၊ၾကားတဲ့စိတ္က ၾကား႐ံုသက္သက္၊ ၾကားတဲ့အလုပ္တစ္ခုကို သာလုပ္ၿပီးခ်ဳပ္သြားပါတယ္။ သိတဲ့စိတ္ကသိ႐ံုသက္သက္မွ်ပဲ၊ ဘာကိုမွသိတာမဟုတ္ဘဲသိတဲ့ အလုပ္တစ္ခုကိုသာလုပ္ၿပီး ခ်ဳပ္သြားပါတယ္။ တာဝန္ကိုယ္စီ၊ တစ္စိတ္စီ၊ တစ္ကန္႕စီပါ။ ေဆြမ်ိဳးေတာ့ေတာ္ပါတယ္။ ဒီတစ္စိတ္တည္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သဲမႈန္ေတြအစုအေဝးကို သဲေသာင္ျပင္ႀကီး၊ သဲကႏၲာရႀကီး၊ေရမႈန္ေတြအစုအေဝးကို တိမ္တိုက္ႀကီး၊ ေရျပင္ႀကီး၊ ေရခဲတံုးႀကီးလို႕၊ ေခါင္း၊ ကိုယ္၊ ေျခလက္အစုအေဝးကို လူလို႔၊တိရစၧာန္လို႕၊သေဘာအသစ္အသစ္(သိစိတ္) ေလးေတြ မျပတ္တရစပ္ အစားထိုးေနတာကို ငါ့စိတ္လို႕ ဆက္စပ္ေပါင္းယူတာေတြဟာမိစၧာဒိ႒ိ အယူမွားပါပဲ။ တစ္ခုတစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္တာကို တစ္ခု၊တစ္ေယာက္တည္းလို႕ ယူတာ၊တကယ္ မရိွတာကို တကယ္အရိွ လို႔ယူတာ၊ဘာမွမဟုတ္တာကိုဘာပဲညာပဲဆိုၿပီး အဟုတ္လုပ္တာ မိစၥာဒိ႒ိပါပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ျဖစ္႐ံု သက္သက္သေဘာေလးကိုသာသိေနၿပီးတျခားဘာအသိကိုမွလက္မခံပါနဲ႕။ လက္ခံထားတဲ့ သေဘာ ပရမတ္ေလး ေတြကိုလည္း အတၱစြဲနဲ႕ငါ့သေဘာေလး၊ ဘာသေဘာ၊ညာသေဘာ လို႕မထင္(မသတ္မွတ္) လိုက္ပါနဲ႕။ အာ႐ံုနဲ႕ဒြါရေပါင္းဆံုတဲ့ အေၾကာင္း ေၾကာင့္ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ဘာအဓိပၸါယ္သတ္မွတ္ခ်က္မွမရိွတဲ့(ဘာမွမဟုတ္တဲ့) (သိစိတ္) သေဘာအက်ိဳးသက္သက္ပါ၊အေၾကာင္း ေၾကာင့္ေပၚလာတဲ့အက်ိဳးပဲရိွပါတယ္။ ငါ၊သူ၊ေယာက်္ား၊မိန္းမ၊ေယာဂီ၊လူႀကီး၊ကေလး၊ ဆိုတဲ့နဂိုသညာသိ၊မွတ္သိကို စြန္႔လႊတ္ ထားပါ။ငါသင္၊ငါတတ္၊ ငါသိေတြျဖစ္တဲ့ဘယ္သူ၊ဘယ္ဝါဆိုတာေတြ အားလံုးကိုစြန္႕လႊတ္ထားပါ။စြန္႔လႊတ္ရလို႕လည္း ႏွေမွ်ာ စရာမရိွပါဘူး။တကယ္ရိွ မဟုတ္ဘဲအထင္ရိွသက္သက္သာျဖစ္တဲ့ စိတ္ကူးထဲကအိမ္ကိုၿဖိဳရတာပါပဲ။ တကယ္မရိွတဲ့ အထင္ (ပညတ္)ေလာကကေန တကယ္ရိွတဲ့ပရမတ္ေလာကထဲကိုဝင္ရမွာပါ။ အခုမွဤအနတၱတိုက္႐ိုက္ တရား႐ႈမွတ္နည္းကိုစသိ သူမ်ားအတြက္ပထမဆံုးအႀကိမ္စအားထုတ္ရာမွာ စစခ်င္းဆယ္မိနစ္ခန္႔စီ အခ်ိန္ေပးပါ၊သေဘာသက္သက္ဆိုတာကို စိတ္ထဲ ကေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံႏိုင္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ ေနာက္ပိုင္းဆက္အားထုတ္ရာမွာ ဤပထမအဆင့္ကျပန္စေနစရာမလိုေတာ့ပါ။
(၂) စိတ္ေလ့က်င့္ခန္း ဒုတိယအဆင့္ -
ဘာမွမဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ စႀကဝဠာအနႏၲလံုးဆိုင္ရာ၊ သတၱဝါအနႏၲလံုး ဆိုင္ရာ အမွန္တရား(အနတၱ) ဥပေဒကိုအတိအက် လက္ခံလိုက္နာၿပီးသေဘာပရမတ္စြဲကိုပါထပ္ျဖဳတ္ျခင္း။ဘာမွမဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ အမွန္တရားအတိုင္းကိုယ့္မွာျဖစ္ေနက် စိတ္ေတြကိုဆန္႔က်င္ေနတာ၊ ဆက္ျဖစ္ခြင့္ မေပးတာ လက္ေတြ႕လုပ္ရမယ့္ ဒုတိယ အဆင့္ စိတ္ေလ့က်င့္ခန္းပါပဲ။ ပထမအဆင့္မွာ လက္ခံလိုက္တဲ့သေဘာပရမတ္ေတြအကုန္လံုးကို (ျဖစ္သမွ်၊ သိသမွ်၊ ျပဳလုပ္သမွ်၊ျဖစ္႐ံု၊ သိ႐ံု၊ျပဳလုပ္႐ံုသက္သက္ကေလး၊ တစ္စံုတစ္ခု၊တစ္ဦးတစ္ေယာက္၊တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္၊ တစ္ေနရာရာမဟုတ္ဘူး) ဘာမွမဟုတ္ဘူးလို႕ ျပတ္ျပတ္သားသားဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ပါ။ အဲဒီလို ဘာမွမဟုတ္ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ေနတဲ့ စိတ္ကေလးကိုယ္၌ကိုကဘာမွမဟုတ္တာပါ။ တရားလုပ္ရတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္က ငါလို႔ဆုပ္ကိုင္စရာမရိွတဲ့ အမွန္တရားကို သိေအာင္လုပ္ရတာပါ။ (စိတ္)သေဘာေတြကိုရိွတယ္ထင္ၿပီး၊ ငါစိတ္ပဲငါပဲလို႔ စြဲေနတဲ့အစြ ကိုစြန္႔လႊတ္ရတာပါ။ အဲဒါေၾကာင့္ တကယ္မရိွတာကို အရိွထင္တဲ့၊ ဘာမွမဟုတ္တာကို အဟုတ္ထင္တဲ့ အမွားသိေတြကို လံုးဝလက္မခံဘဲ ဘာမွမဟုတ္တဲ့ ပရမတ္သဘာဝႀကီးကိုသာ အၿပီးအပိုင္ ပံုအပ္ယံုၾကည္လိုက္ပါ။ ဘာမွမဟုတ္တာကို နားလည္တဲ့ကိုယ္ပိုင္ ဥာဏ္မရေသးခင္မွာေတာ့ ဆရာသမားကို ယံုၾကည္တဲ့စိတ္နဲ႕ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ဘာမွမဟုတ္သလို ဟန္ေဆာင္ေနၿပီးစိတ္ထဲကေန(သိစိတ္)သေဘာ ေလးေတြကို ဘာမွမဟုတ္ဘူးလို႕သာ တရစပ္လိုက္ရြတ္ေနလိုက္ပါ။ တရားမထိုင္တဲ့အခါမွာလည္း လုပ္ရင္းကိုင္ရင္းပါတစ္ေနကုန္ ႏွလံုးသြင္းေနႏိုင္ဖို႕ (ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘာမွမဟုတ္ဘူးလို႕ ခံယူၿပီး ဘာမွမဟုတ္တဲ့ပရမတ္ (အနတၱ)႐ႈေထာင့္ဘက္ကေန အၿမဲေနတတ္ဖို႔ အထိႀကိဳးစားရပါမယ္။ တစ္သံသရာလံုးၾကည့္(သိ) လာခဲ့တဲ့အတၱ(အမွား)႐ႈေထာင့္ကိုစြန္႔ၿပီး ဘာမွမဟုတ္တဲ့ ပရမတ္(အနတၱ အမွန္တရား) ႐ႈေထာင့္ဘက္ကေနဥာဏ္နဲ႕ေျပာင္းၾကည့္(သိ)ေပးရတာပါ။ စိတ္ကနဂိုလက္ခံေပါင္းေနက် အာ႐ံုေတြကိုလက္ခံမေပါင္းတာပါ၊ အာ႐ံုေတြ တင္မက၊စိတ္ကိုပါငါ့စိတ္အျဖစ္ မသိမ္းပိုက္ဖို႔ပါ။ ဘာမွမဟုတ္တာမွအမွန္တရား၊ ဒါဘယ္ေတာ့မွ မေျပာင္းလဲတဲ့ သစၥာတရား၊ဒါကလြဲရင္ က်န္တာေတြ အကုန္အမွားဆိုၿပီး ကိုယ့္စိတ္ထဲကိုယ္ လက္ခံထားတဲ့က်န္အမွားေတြကိုအၾ<ြကင္းမဲ့ပယ္စြန္႕ၿပီး ဒီအမွန္တရားတစ္ခုတည္းကိုသာ အခ်ိန္ျပည့္ လက္ခံအားကိုး ႏိုင္ဖို႔ႀကိဳးစားေနရမွာပါ။ စိတ္၊ေစတသိက္၊႐ုပ္ ကိုတစ္ခုခု၊တစ္ေယာက္ေယာက္အျဖစ္အထင္မွား ေနလို႔ငါရိွတယ္၊ငါမဟုတ္တဲ့ သူရိွတယ္ထင္ၿပီး ငါနဲ႔သူနဲ႔႐ႈပ္ေနတာပါ၊အမွန္တရားကစိတ္၊ေစတသိက္၊ ႐ုပ္(ဘာမွမဟုတ္တဲ့ သေဘာ) သက္သက္ပဲရိွတာပါ၊ဘာမွသိစရာမရိွ၊ဘာမွေတြးေနစရာမရိွ၊ပူစရာငါမရိွ၊ ေသစရာအသက္မရိွ၊ ပ်က္စီးစရာ တစ္ခုခုမရိွ၊ ဒီအမွန္တရားကို လက္မခံႏိုင္တဲ့ကိုယ့္ရဲ႕မစင္ၾကယ္တဲ့ အမွန္မသိမႈနဲ႔ၿငိတြယ္တပ္မက္မႈ စြမ္းအင္ေတြအားလံုးကို ၿဖိဳခြင္းပစ္ရမွာပါ။ မိဘပဲ၊သားသမီးပဲ၊ ေယာဂီပဲဆိုရင္ မိဘတာဝန္၊ သားသမီးတာဝန္၊ ေယာဂီတာဝန္ရိွစၿမဲျဖစ္ေပမယ့္ ဘာမွမဟုတ္မွေတာ့ ့ဘာမွလုပ္စရာမလို၊ ဘာတာဝန္မွ မရိွပါ။ကိုယ္မွာနဂိုျဖစ္ေနက် စိတ္ေတြ၊ဘာပဲညာပဲသိ တဲ့စိတ္ေတြေပၚလာရင္လည္း ဆက္ျဖစ္ခြင့္မေပးဘဲ ဆန္႔က်င္ေနပါ။ အလုပ္ေတြကိုႀကိဳးစား ဆန္႕က်င္ေနျခင္းျဖင့္ကိုယ္ နဂိုမထမ္းေဆာင္ဖူးတဲ့ ဘာမွမဟုတ္တဲ့ အနတၱတာဝန္ကိုေက်ပြန္ေအာင္ ႀကိဳးစားထမ္းေဆာင္ေနပါ။
(၃)တတိယအဆင့္
(အနတၱဥာဏ္၏ မ်ိဳးေစ့(ျဖစ္တာေတြရဲ႕ ဘာမွမဟုတ္တဲ့အမွန္ တရားကို သိတဲ့အသိ) ျဖစ္ေပၚျခင္း ႏွင့္ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ျခင္း)
ကိုယ့္မွာျဖစ္ေနက် စိတ္ေတြကိုဆန္႔က်င္ေနတာျဖစ္ျဖစ္၊ဘာမွမဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုသာ မျပတ္တရစပ္ ႏွလံုးသြင္းေနပါမ်ားရင္ျဖစ္ျဖစ္ ဘာမွမဟုတ္ဘူးလို႕လိုက္ရြတ္ေနစရာမလိုေတာ့ဘဲဘာမွမဟုတ္တာ(အနတၱ) ကိုခုႏွစ္ရက္အတြင္း တိုက္႐ိုက္သိလာပါလိမ့္မယ္။ တစ္ခါသိ႐ံုနဲ႔ မၿပီးဘဲအဲဒီဘာမွမဟုတ္တာကိုသိတဲ့စိတ္ကို မိနစ္ပိုင္းေလာက္အထိဆက္ဆက္ျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစားဖို႔လိုျပန္ပါတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ကအက်င့္ပါေေနတဲ့ လုပ္ခ်င္၊ကိုင္ခ်င္၊ ေတြးခ်င္၊ႀကံခ်င္၊ေျပာခ်င္၊ ဆိုခ်င္စိတ္ေတြ ေပၚလာရင္လည္း မလုပ္ဘူး၊ မေျပာဘူးလို႕ တမင္အတၱနဲ႕ထိန္းခ်ဳပ္ထားတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲနဲ႕အဲဒါေတြကိုလုပ္ကိုင္ေတြးႀကံခ်င္တဲ့စိတ္သေဘာလို႕ပါ သတ္မွတ္လက္ခံမေနဘဲဘာမွမဟုတ္ဘူး (အနတၱ)လို႕တိုက္႐ိုက္ သိသိေနႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ၊ဘာမွမဟုတ္တာကို ဆက္ကာဆက္ကာ သိသိစျပဳလာရင္အဲဒီလို ဘာမွမဟုတ္ဘူး(အနတၱ) လို႔ သိေနတာကိုလည္း ငါသိတယ္လို႔လက္မခံဘဲ အနတၱကအနတၱကိုသိေနတယ္ (သိမႈသက္သက္ ကေလးပဲရိွတယ္၊သိသူမရိွဘူး) ဆိုတာကိုပါ လက္ခံႏိုင္ဖို႕ ဆက္ႀကိဳးစားပါ။ ဒီလိုဘာမွမဟုတ္တဲ့ အနတၱ အမွန္တရားဥပေဒကို စိတ္ကလက္ခံလိုက္ နာက်င့္သံုးေနတဲ့ၾကားထဲက တစ္ငါငါနဲ႔ လုပ္ခဲ့တဲ့ အစြဲေတြေၾကာင့္ျဖစ္ေနက် ေတြးစိတ္၊ ပ်ံ႕လႊင့္စိတ္၊ ငိုက္ျမည္းစိတ္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေရာ၊ဒီတရားေတာ္အေပၚမွာေရာသံသယစိတ္ ေတြေပၚလာရင္လည္းဘာမွမဟုတ္မွေတာ့ ဘာမွျဖစ္စရာမရိွဘူးဆိုၿပီး အျဖစ္ကိုလက္မခံတဲ့ စိတ္အသစ္အသစ္ကိုသာ မျပတ္ျဖစ္ခြင့္ေပးၿပီး ေပၚ လာတဲ့စိတ္အစဥ္ကိုႏွလံုးသားထဲမွာဆက္ဆက္ျဖစ္ခြင့္မရေအာင္စိတ္စြမ္းကုန္တိုက္ဖ်က္ျခင္းျဖင့္
မိမိရဲ႕အနတၱစိတ္စြမ္းအားကို တစ္ခုခု၊ တစ္ေယာက္ေယာက္၊တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္၊တစ္ေနရာရာ စသည္ျဖင့္ဘာကိုမွမသိေတာ့တ့ဲ အဆင့္ေရာက္သည္အထိ၊ (ျပဳလုပ္မႈ၊တစ္ခုခုသိေနမႈကင္းတဲ့ အနတၱ စိတ္သက္သက္သာက်န္သည္အထိ)အစြမ္းကုန္တိုးျမႇင့္ေပးပါ။ ဒီတတိယအဆင့္က စတုတၴအဆင့္ အနတၱ ဥာဏ္ (ဝိပႆနာဥာဏ္) စစ္စစ္အလိုလိုမေပၚမခ်င္း မျပတ္တရစပ္ဆက္တိုက္ ျပဳလုပ္ရမယ့္အလုပ္ပါပဲ။ ၿပီးေတာ့ ဘယ္တရား အဆင့္ေရာက္ေနေန ကိေလသာ အၾကြင္းမဲ့ မပေပ်ာက္ေသး မခ်င္း(ကိုယ့္မွာျဖစ္ေနက်စိတ္ေတြ လံုးဝထပ္မျဖစ္ေပၚေတာ့သည္အထိ)ထပ္ျပန္တလဲလဲ ျပဳလုပ္ရမယ့္အလုပ္ပါပဲ။
(၄) စတုတၴအဆင့္
ဘာမွမဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ စႀကဝဠာအနႏၲလံုးဆိုင္ရာ၊သတၱဝါအနႏၲလံုးဆိုင္ရာအမွန္တရားကို နားလည္တဲ့ဥာဏ္ (အနတၱ ဝိပႆနာဥာဏ္) အစစ္ေပၚလာျခင္း
တတိယအဆင့္အလုပ္ကို မျပတ္တရစပ္ ျပဳလုပ္ပါမ်ားရင္ စိတ္၊ေစတသိက္၊႐ုပ္သေဘာပရမတ္ေတြရဲ႕ အနတၱ အမွန္တရားကိုသိေနတာလည္း ငါသိေနတာမဟုတ္ဘဲ အဲဒီသိတဲ့သေဘာေလးကလည္းဘာမွမဟုတ္ဘူး (အနတၱ)လို႕မွန္မွန္ကန္ကန္ သိသြားၿပီးစတုတၴအဆင့္ ျဖစ္တဲ့အျဖစ္ကိုမၿငိတြယ္တဲ့၊မဆိုင္မွန္းသိတဲ့၊ဘာမွ(တစ္ခုခု) မဟုတ္မွန္းသိတဲ့၊ အနတၱဥာဏ္၊ ဝိပႆနာဥာဏ္စစ္စစ္ျဖစ္လာပါမယ္။ ဒါမွအမွန္တရားဆိုၿပီး စိတ္ဇြဲသန္သန္၊ ဝီရိယႀကီးႀကီးနဲ႔ တစ္စိုက္မတ္မတ္၊တရစပ္လုပ္မွလည္း အမွန္တရားကိုနားလည္ႏိုင္ေလာက္သည္အထိ စိတ္စင္ၾကယ္မႈစြမ္းအားျပည့္ဝလာၿပီး စိတ္ရဲ႕ ထံုးတမ္းစဥ္လာကိုေျပာင္းလဲတဲ့ ဒီအလုပ္ကို အၿမဲအသစ္အသစ္ျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္ကေလးသက္သက္က လုပ္တတ္စျပဳလာမွာပါ၊ အနတၱအမွန္တရား (သဘာဝတရား)အတိုင္းလုပ္တတ္၊ ေနတတ္စျပဳလာမွာပါ။မ်ားမ်ား ေလ့က်င့္ေလ ျမန္ျမန္နဲ႔ပိုပို ကြၽမ္းက်င္ လာေလေလပါပဲ။ ျဖစ္ပ်က္ျမင္တယ္လို႔ ေျပာၾကေပမယ့္ ျဖစ္သေဘာနဲ႔ ပ်က္သေဘာ ႏွစ္ခုစလံုးကို တစ္ဥာဏ္ တည္းနဲ႕သိႏိုင္တဲ့သေဘာ လံုးဝမရိွပါဘူး။ ဥာဏ္ရိ ေနခ်ိန္မွာ တျခားဘာမွ ယွဥ္ျဖစ္ခြင့္မရတဲ့အတြက္ အျဖစ္ကို သိေနတာဟာ အမွန္သိကို မဟုတ္ပါဘူး။စိတ္က စိတ္သက္သက္ဘက္ကသာအမွန္သိမယ္ဆိုရင္ကိုယ့္စိတ္အစဥ္မွာသိ႐ံုသက္သက္ စိတ္ရိွေနဆဲ အင္မတန္ တိုေတာင္းတဲ့အခ်ိန္ေလး မွာအဲဒီအသိစြမ္းအင္သက္သက္စိတ္ကလြဲလို႕အျခားဘာစြမ္းအင္မွ ရိွမေနပါ ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ငါစြဲ ကင္းတဲ့စင္ၾကယ္တဲ့စိတ္က ဘာမွသိစရာမရိွပါဘူး။ ျဖစ္ပ်က္ျမင္တယ္ ဆိုတဲ့ စကားပညတ္က တစ္ခုခုပ်က္တာကို ျမင္ တယ္၊ငါျမင္တယ္ဆိုတဲ့ သေဘာသက္ေရာက္ေန ပါတယ္။ဝိပႆနာအျမင္မွန္က သိစရာမရိွတာ (ဘာမွမဟုတ္တာ)ကို သိကာမတၱ(သိသူမရိွတဲ့) စိတ္ပါ။ဥာဏ္ေပၚလာၿပီးျပန္ျပန္ ေပ်ာက္သြားရင္လည္း ထံုးတမ္းစဥ္လာစိတ္ကို ဆန္႔က်င္တဲ့ဒီအလုပ္ကို မျပတ္တရစပ္ျပဳလုပ္ေန ပါ၊ကိုယ့္ရဲ႕တစ္ငါငါနဲ႔ျပဳလုပ္ေနက်ကာယကံ၊ဝစီကံ၊မေနာကံေတြကိုလံုးဝ ထပ္ျဖစ္ခြင့္မရေအာင္ (သူ႔သေဘာသူေဆာင္ၿပီး သူ႕အလိုလိုသာ ျပဳလုပ္တဲ့၊ျဖစ္ေနတဲ့၊အနတၱစိတ္ သက္သက္သာက်န္ေအာင္) အျပတ္တိုက္ဖ်က္ေနပါ။ အဲဒီအသိကိုပိုင္ႏိုင္ဖို႔၊ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္စိတ္ျဖစ္ ဖို႔ကတတ္ႏိုင္သေလာက္ ၾကာႏိုင္သမွ် ၾကာၾကာဆက္ကာဆက္ကာျဖစ္ဖို႔ လိုျပန္ပါတယ္။အ႐ံႈးေပရမႈမ်ား၊ စိတ္ဓာတ္က်မႈ မ်ားဘယ္ေလာက္ပဲ ႀကံဳေတြ႕ရပါေစ ကိုယ့္စိတ္စြမ္းအားနဲ႕ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကိေလသာေအာင္ပြဲခံၿပီးသား ဆရာသမားရဲ႕ စိတ္စြမ္းအားအကူအညီနဲ႕ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကိေလသာကို ထပ္ျပန္တလဲလဲတန္ျပန္ထိုးစစ္ဆင္ေနျခင္းအားျဖင့္ ကိုယ့္စိတ္စြမ္းရည္ကို ျမႇင့္သထက္ျမႇင့္လာေအာင္ ဇြဲနပဲႀကီးႀကီး ႀကိဳးစား ေနရမွာပါ။
(၅) ပဥၥမအဆင့္
ပရမတ္နိဗၺာန္ကိုနားလည္တဲ့ မဂ္ဥာဏ္၊ဖိုလ္ဥာဏ္ ေပၚလာျခင္း။
ျဖစ္သမွ်၊သိသမွ်၊ ျပဳလုပ္သမွ်သေဘာေတြရဲ႕ ဘာမွမဟုတ္တဲ့ အမွန္တရားကိုခ်ည္း(အျဖစ္ကိုသိတာမဟုတ္ဘဲ၊ျဖစ္တာ ေတြရဲ႕သုညတသေဘာကိုခ်ည္း) ဆယ္မိနစ္၊ဆယ့္ငါးမိနစ္ခန္႔ မျပတ္သိသိေနပါမ်ားရင္ (ဆယ္မိနစ္ေလာက္တစ္ဆက္တည္းသိဖို႕ကို မျပတ္တရစပ္ညိႇယူေနရမယ့္အခ်ိန္က မနက္ကညေန၊ ညေနကမနက္ (သို႕) ၇ရက္(သို႕) ၇လ (သို႕) ၇ႏွစ္ၾကာေကာင္း ၾကာႏိုင္ပါတယ္။) ႐ုပ္နာမ္ သခၤါရတရားေတြရဲ႕ဘာမွမဟုတ္တဲ့ သုညတအမွန္တရားေတြနဲ႕ ဒါကိုသိေနတဲ့ဝိပႆနာဥာဏ္စဥ္အတြဲေတြ မ်ိဳးဆက္ ျပတ္ခ်ဳပ္သြားၿပီးျဖစ္ဒုကၡ၊ ပ်က္ဒုကၡကင္းတဲ့ ျပဳျပင္ဖန္တီး၊အစားထိုးေနရျခင္းကင္းတဲ့၊ မျပတ္တရစပ္ လိုက္လိုက္ သိေနရျခင္းကင္းတဲ့၊ ဘာသတ္မွတ္ခ်က္အေပၚမွာမွမမီွခိုတဲ့ လြတ္ေျမာက္မႈခ်မ္းသာအစစ္ျဖစ္တဲ ့နိဗၺာန္နဲ႔နိဗၺာန္ကို သိတဲ့စင္ၾကယ္တဲ့စိတ္ (ခႏၡၶာငါးပါးစစ္စစ္) မဂ္ ဥာဏ္၊ ဖိုလ္ဥာဏ္အတြဲေတြ(စကၠန္႔ပိုင္းအားျဖင့္) ေပၚလာပါ လိမ့္မယ္။ နိဗၺာန္ဆိုတဲ့ တစ္ခုတည္းေသာခိုင္ၿမဲရာကို သိျမငရေတာ့မွလည္း ကိုယ့္ရဲ႕ မသိစိတ္မွာ အစဥ္အၿမဲ ကိန္းဝပ္ေနတဲ့ ငါဆိုတဲ့ အထင္မွားနဲ႕ဘုရား၊တရား၊ သံဃာရတနာအစစ္သံုးပါးရဲ႕ အားကိုးရာအစစ္ အျဖစ္တည္ရိွမႈ၊ ေနရာေပးထားရမႈ အေပၚမွာ ယံုမွားသံသယအျမစ္ျပတ္ေသၿပီး မဆံုးႏိုင္တဲ့ အမွန္တရားရွာေနရတဲ့ဒုကၡ၊ အားကိုးရွာေနရတဲ့ဒုကၡ၊ ခ်မ္း သာရွာေနရတဲ့ဒုကၡ၊ ဘုရားေရြး၊ ဘာသာတရားေရြး၊ ရိပ္သာေရြး၊ နည္းလမ္းေရြးေနရတဲ့ဒုကၡေတြမွ လံုးဝလြတ္ေျမာက္သြားပါလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္အလုပ္ အမွားအမွန္ကိုဘာနဲ႕မွတိုင္းတာမေနဘဲ ဆက္လက္အားထုတ္ျခင္း(မွန္မွန္ကန္ကန္ က်င့္လို႔သိတဲ့အသိကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ဆက္ လက္က်င့္ႀကံအားထုတ္ျခင္း) ျဖင့္သာ (အလုပ္ကို အလုပ္နဲ႕သာ)ရွင္းပါ။ စာဖတ္သိကိုစာနဲ႕ရွင္းရမွာပါ။ နားေထာင္လို႕သိတဲ့ အသိကိုသာအေမးနဲ႔ရွင္းရမွာပါ။ ေနာက္တစ္ဆင့္တက္ဖို႕ကလည္း ကိုယ့္စိတ္ထဲကမပယ္ႏိုင္ေသးလို႕ က်န္ေန၊ေပၚေနတာေတြစိတ္ ကသိေနတာေတြကို အဲဒီစိတ္ေရာ အာ႐ံုေရာကိုပါ ဘာမွမဟုတ္ဘူးလို႔ ယံုၾကည္လက္ခံတဲ့စိတ္နဲ႕ မျပတ္အစားထိုးဖို႔၊ ေသာ တာပတၱိမဂ္က မပယ္ႏိုင္ေသးလို႕က်န္ေနေသးတဲ့ ပစၥဳပၸန္စိတ္ကိုဘာမွမဟုတ္ဘူးလို႔သာ လက္ခံႏိုင္ေအာင္(ဘာမွမဟုတ္မွန္းသိေအာင္) အရင္ထက္ပိုအားႀကီးတဲ့ သတိ၊ဝီရိယ၊ သမာဓိပညာအားနဲ႔ အရင္နည္းအတိုင္းျပန္ႀကိဳးစားဖို႔ပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႕ကိုယ့္ရဲ႕နဂိုစိတ္နဲ႔တကြ ကိုယ့္စိတ္အစဥ္မွာ တစ္ငါငါနဲ႕သိ ထားသမွ်ေတြကို ဘာတစ္ခုမွမက်န္ေအာင္၊ ေနာက္ထပ္လံုးဝထပ္မံေပၚမလာေတာ့ေအာင္ အဆင့္ဆင့္ တိုက္ဖ်က္ပစ္ႏိုင္ၿပီဆိုရင္ ေတာ့ေနာက္ဆံုးမွာ အဲဒီအင္အားအႀကီးဆံုးေအာင္ပြဲခံ အနတၱစိတ္နဲ႕သာ အမီွအခိုကင္းကင္း၊အပူကင္းကင္း(အေဒါသ)၊ အလို ကင္းကင္း(အေလာဘ)၊ ငါဆိုတဲ့အထင္မွားကင္းကင္း(အေမာဟ)၊ လိုေလေသးမရိွ၊ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ၊ ျပည့္ျပည့္စံုစံု ေန႐ုံပါပဲ။ ဘုရား၊ရဟႏၲာဆိုတာ ကိုယ့္အတြက္ရွင္သန္ျခင္းမဟုတ္ဘဲ အမ်ားအတြက္(သစ္ပင္တစ္ပင္လို)အတၱမဲ့ ရွင္သန္ျခင္းပါ။ဘယ္ေတာ့မွမေသတဲ့ အသက္မဲ့၊ထာဝရရွင္သန္ျခင္း၊စင္ၾကယ္တဲ့ စိတ္၊ေစတသိက္၊႐ုပ္ သက္သက္ပါ။ အမွန္တရားကိုသိသူမရိွ၊ အရိယာပုဂၢိဳလ္၊ ရဟႏၲာ ပုဂၢိဳလ္၊လူသားဘုရား၊ထာဝရဘုရားရယ္လို႔မရိွျခင္းကို နားလည္သြားတဲ့ဥာဏ္ပါ။ ျျဖစ္သမွ်၊သိသမွ်၊ျပဳ လုပ္သမွ်ဘာကိုမွမၿငိတြယ္ တဲ့ျမင္ကာမတၱ၊ၾကားကာမတၱ၊စားကာမတၱ၊ေျပာကာမတၱ၊လုပ္ကာမတၱဥာဏ္ (စင္ၾကယ္မႈသေဘာသက္သက္)သာျဖစ္ပါတယ္။ ပုထုဇဥ္ဆိုတာ ဘာမွမဟုတ္တဲ့အနတၱ အမွန္တရားကိုနားမလည္လို႕ငါေတြ၊သူေတြ၊ေနေတြ၊ လေတြ၊ကမၻာေတြလို႔ အထင္မွားေနတဲ့၊ကိုယ့္အထင္မွားနဲ႕ကိုယ္ ခ်စ္စရာ၊မုန္းစရာ၊သနားစရာ၊ေၾကာက္စရာ၊ အထင္ႀကီးစရာ၊ အထင္ေသးစရာ၊စားစရာ၊ ရြံစရာအျဖစ္လက္ခံသတ္မွတ္ၿငိတြယ္ေနတဲ့မစင္ ၾကယ္တဲ့စိတ္၊ေစတသိက္၊ ႐ုပ္သေဘာပရမတ္၊ပစၥဳပၸန္အမွန္မသိမႈ၊ စြမ္းအင္သက္သက္ေလးမွ်သာ ႐ိွပါတယ္။ဂဂၤါဝါဠဳသဲစုမက ဘုရားေတြေတာင္ ကြၽတ္ေအာင္မခြၽတ္ႏိုင္တဲ့ သံသရာ့သစ္ငုတ္ပုထုဇဥ္ ပုဂၢိဳလ္ငါမွငါကြလို႕ကိုယ့္ကိုယ္ကို လက္မေထာင္ အ႐ူးထစရာလည္း မရိွ ပါဘူး။
အေရးႀကီးေသာ အခ်က္မ်ား
(၁) အရာရာ တရားပါ။ သြားလာ၊ေျပာဆို၊ လုပ္ကိုင္၊ေနထိုင္၊စကားေျပာ၊စာဖတ္ေနရင္းမွာပါ ဘာမွမဟုတ္မွန္းသိေနႏိုင္ ေအာင္ ႀကိဳးစားျခင္းျဖင့္ လုပ္ေနရတဲ့အလုပ္အေပၚမွာငါစြဲျဖဳတ္ဖို႔လိုပါတယ္။
(၂) လုပ္၊မလုပ္ဆိုတာထက္ လုပ္ျခင္း၊မလုပ္ျခင္း ေနာက္မွာငါမပါဖို႕သာ အေရးႀကီးပါတယ္။ ဘာလုပ္တယ္၊မလုပ္တယ္ ကအေရးမႀကီးပါ။ လုပ္လုပ္မလုပ္လုပ္၊ ဘာမွမဟုတ္တာသိဖို႔၊ လုပ္သူငါ၊မလုပ္သူငါမပါဖို႕၊လုပ္ လည္းစိတ္သက္သက္ကလုပ္တာ၊ မလုပ္လည္းစိတ္သက္သက္ကမလုပ္တာ သိဖို႕ငါလံုးဝမပါတာသိဖို႕သာ အေရးႀကီးပါတယ္။
(၃) ျပဳသူမရိွ၊ ျဖစ္သူမရိွ။ တရားရ၊ မရဆိုတာထက္ ရလည္းငါရတာမဟုတ္၊ မွန္ကန္တဲ့မဂၢင္အေၾကာင္း လုပ္လို႕အက်ိဳးစစ္ျဖစ္တာ၊ မရလည္းငါမရတာမဟုတ္ မွန္ကန္တဲ့အေၾကာင္းကို မလုပ္ႏိုင္လို႔ အကိ်ဳးစစ္မေပၚတာ ဆိုတာနားလည္ဖို႕လိုပါတယ္။ အဲဒီလိုနားလည္တာကိုကတရားပါ၊ အဲဒီလို နားမလည္တာကမတရားပါ။
(၄)တရား(ေလာကုတၱရာ) ကို မတရား(ေလာကီ)နဲ႕ တန္းတူမထားဖို႕လိုပါတယ္။ တစ္ငါငါဆိုတ ဲ့အထင္မွားေၾကာင့္ အေရးတႀကီးလုပ္ေနရတဲ့၊အစြဲနဲ႕လုပ္ေနရင္ ဘယ္ေတာ့မွမဆံုးတဲ့၊ မလုပ္ေတာ့မွဆံုးတဲ့ေလာကီ ပညာေရး၊စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊အိမ္ေထာင္ေရး ကိစၥေတြကို တကယ္မွန္မွန္ကန္ကန္လုပ္ရင္ ရက္ပိုင္း(သို႔) လပိုင္း(သို႔) ႏွစ္ပိုင္းအတြင္း တကယ္ဆံုးတဲ့ တရားအလုပ္နဲ႕ တန္းတူမထားဖို႕လိုပါတယ္။ တရားတကယ္ မလုပ္တတ္လို႕ မတရားအလုပ္ေတြ တစ္သံသရာလံုးလုပ္ေနရတာပါ။ တရားတကယ္လုပ္တတ္ရင္မတရားလုပ္ေနစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး။ ငတ္လို႕ရွာတာ မငတ္ရင္ရွာစရာမလိုေတာ့ဘူး။၊ မျပည့္လို႕လိုတာ၊ ျပည့္ေနရင္ဘာမွမလိုေတာ့ဘူး။ တရားသိ(ရ)ရင္ အငတ္ေပ်ာက္တယ္၊ ဘာမွမဟုတ္တာသိလို႔လည္း အလိုကင္း၊ဘာဆိုဘာမွလိုေလေသးမရိွေအာင္ၿပီးျပည့္စံုသြားတယ္။ သစၥာေလးပါး ပရမတ္အမွန္တရားကို သိလို႕လည္းစိတ္မွာ ကိေလသာအမွားကင္းသြားတယ္။ ပူစရာဘာမွမရိွတာသိလို႕လည္းအပူကင္း သြားတယ္။
(၅)ငါမရိွတဲ့အမွန္တရားကိုလက္ခံဖို႕ ႀကိဳးစားရမယ့္အစား ငါကဘာျဖစ္တယ္ဆိုၿပီး တစ္ငါငါနဲ႕ ဆင္ေျခေပးေနခ်င္တဲ့၊ ေနာက္ဆုတ္အ႐ံႈးေပးေနခ်င္တဲ့၊ အခ်ိန္ေရြ႕ေနခ်င္တဲ့၊ ပ်င္းရိတဲ့ကိေလသာကို မေသေသေအာင္သတ္တာ တရားအလုပ္ပါ။ စားၿပီးရင္းစားခ်င္ေနရင္၊ငတ္ၿပီးရင္းငတ္ခ်င္ေနရင္၊ လိုၿပီးရင္းလိုခ်င္ေနရင္၊ ဘယ္ေတာ့မွအလိုမျပည့္ခ်င္ရင္၊မအားၿပီးရင္း မအားခ်င္ေနရင္၊ ေၾကာက္လို႔မဝေအာင္ ေၾကာက္ခ်င္ေနရင္၊ ေသၿပီးရင္း ေသခ်င္ေနရင္၊ ပူၿပီးရင္းပူခ်င္ေနရင္၊ ႐ူးၿပီးရင္း႐ူးခ်င္ေနရင္၊ ဘယ္ေတာ့မွ႐ူးလို႔မဝခ်င္ရင္၊ အ႐ူးဘဝကိုစြန္႔ရဲတဲ့သတၱိ မရိွရင္ေတာ့ တစ္သံသရာလံုးလုပ္ေနက်ျဖစ္တဲ့ ေလာကီ (ပညာေရး၊ စီးပြားေရး၊အိမ္ေထာင္ေရး၊လူမႈေရး၊ႏိုင္ငံေရး)အလုပ္ေတြ ကိုသာဆက္လုပ္ေနလိုက္ေတာ့။
(၆) တရားက စင္ၾကယ္တဲ့စိတ္နဲ႔မွ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းသိနားလည္ႏိုင္မယ့္တရားပါ။ ငါဆိုတဲ့အထင္မွား မစင္ၾကယ္တဲ့စိတ္နဲ႕ ဟိုေဝဖန္၊ဒီေဝဖန္၊ဟိုလိုထင္ ဒီလိုထင္နဲ႕ အမ်ိဳးမ်ိဳးထင္ျမင္ယူဆေနရမယ့္တရား မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ခုခု၊တစ္ေယာက္ေယာက္၊ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္၊တစ္ေနရာရာ ရွိတယ္ထင္ၿပီးကိုယ့္အထင္မွားနဲ႔ ကိုယ္တစ္ငါငါနဲ႔ ၿငိတြယ္ေနတာအဝိဇၨာပါ။ တစ္ခုခု၊တစ္ေယာက္ေယာက္၊ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္၊တစ္ေနရာရာ မဟုတ္တာသိေနတဲ့အတြက္ ငါဆိုတဲ့အထင္မွားမရိွတာ ဝိဇၨာပါ။
(၇)တရားက လူေတြအားလံုးကို ဘာမွလုပ္ခ်င္စိတ္မရိွေတာ့ေအာင္ျပဳလုပ္တဲ့ အလုပ္မဟုတ္ပါ။ လုပ္ေနခ်င္ေနတဲ့ သမုဒယသစၥာနဲ႔ လုပ္ေနရတဲ့ဒုကၡသစၥာရဲ႔ဒုကၡေတြကိုသိၿပီးလုပ္ခ်င္စိတ္လံုးဝမေပၚတဲ့အတြက္ ဘာမွလည္းလုပ္မေနရဘဲ အလကား ေနရင္းထိုင္ရင္း အလိုကင္းေန၊ ၿပီးျပည့္စံုေနတဲ့ ခ်မ္းသာမ်ိဳးပါ။ သမုဒယနဲ႔ဒုကၡဝဋ္သစၥာ ႏွစ္ပါး(အဆံုးအစမရိွတဲ့ ဝဋ္သံသရာ) ဆိုတာစားခ်င္စိတ္နဲ႕စားေနလို႕ စားေနရတဲ့ဒုကၡကိုမသိတာ။ ခ်က္ျပဳတ္ခ်င္စိတ္နဲ႕ခ်က္ျပဳတ္ေနလို႕ ခ်က္ျပဳတ္ေနရတဲ့ဒုကၡကိုမသိတာ။ ေတြးစားခ်င္စိတ္နဲ႕ေတြးေနလို႕ ေတြးေနရတဲ့ဒုကၡကိုမသိတာ။ ပူေဆြးခ်င္စိတ္နဲ႕ပူေဆြးေန လို႕ပူေဆြးေနရတဲ့ဒုကၡကို မသိတာ။ သိခ်င္စိတ္နဲ႕သိေနလို႕ သိေနရတဲ့ဒုကၡကိုမသိတာ။ ေျပာခ်င္စိတ္နဲ႕ေျပာေနလို႕ ေျပာေနရတဲ့ဒုကၡကိုမသိတာ။ အလကား ေနခ်င္စိတ္နဲ႕အလ ကားေနေနလို႕အလကားေနေနရတဲ့ဒုကၡကိုမသိတာ။ လုပ္ခ်င္စိတ္နဲ႕လုပ္ေနလို႕ လုပ္ေနရတဲ့ဒုကၡကိုမသိတာ။ စာဖတ္ခ်င္စိတ္နဲ႕စာဖတ္ေနလို႕ စာဖတ္ေနရတဲ့ဒုကၡကိုမသိတာ။ ႐ွဴခ်င္၊႐ိွဳက္စိတ္နဲ႕႐ွဴေန ႐ိွဴက္ေနလို႕ ႐ွဴေန႐ိွဴက္ ေနရတဲ့ဒုကၡကိုမသိတာ။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လူသားတစ္ေယာက္ ဆိုတဲ့အထင္မွားနဲ႕သိေနတဲ့ ဆရာဝန္ျဖစ္၊အင္ဂ်င္နီယာ ျဖစ္သလိုမ်ိဳးလူျဖစ္၊တိရစၧာန္ျဖစ္၊နတ္ျဖစ္၊ျဗဟၼာျဖစ္၊ အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ေနတာသံသရာ အစစ္မဟုတ္ပါဘူး။
(၈) အခ်ိန္ဆိုတာ တကယ္ရိွတာမဟုတ္။ တစ္စကၠန္႔ခ်င္း ဘာမွမဟုတ္တာကို သိေနဖို႕လိုပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္မွာတစ္စကၠန္႔ပဲ ရိွတာပါ။အခ်ိန္ဆိုတာ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္အေနနဲ႕ ရွိေနတာမဟုတ္ဘဲ မျပတ္တရစပ္ ခ်ဳပ္ေပ်ာက္ကုန္ဆံုးေနျခင္းပဲတကယ္ရိွတာပါ။ တစ္စကၠန္႔၊ တစ္မိနစ္၊တစ္နာရီ၊ တစ္ရက္၊တစ္လ၊တစ္ႏွစ္၊ တစ္ဘဝ၊တစ္ကမၻာ၊ အဆံုး၊အစမရိွတဲ့သံသရာဆိုတာ တကယ္ရိွေနတာ မဟုတ္ဘဲ ကိုယ္အရိွလို႕ လက္ခံထားလို႕သာရိွေနတာပါ။
(၉)တရားနဲ႔ေရာဂါ တရားအားထုတ္လို႕ေရာဂါေတြမ်ားလာတာမဟုတ္ပါ။ နဂိုကရိွေနတဲ့ေရာဂါေတြကို ကိုယ့္ေလာဘ၊ေဒါသ၊ ေမာဟေတြအားႀကီးေနလို႕ ရိွမွန္းမသိတာကို တရားအားထုတ္မွ စိတ္စင္ၾကယ္လာၿပီး ေရာဂါရိွတာကို ရိွမွန္းသိလာတာပါ။
(၁ဝ)တရားအလုပ္က လူေတြအားလံုးကို ေယာဂီ၊ ဘုန္းႀကီး၊သီလရွင္ေတြ ျဖစ္ေအာင္လုပ္တဲ့ အလုပ္မဟုတ္ပါ။ လူမရိွတာသိေအာင္ လုပ္ရတဲ့အလုပ္ပါ။ တစ္ငါငါနဲ႕သိေနတဲ့ လူသားဘုရား၊ လူ႕ေလာကထဲကဗုဒၶဘာသာတရား၊ မိုးကုတ္တရား၊သဲအင္းတရား၊ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္၊ သဲအင္းဆရာေတာ္ဆိုတဲ့ လူ႕ေလာကထဲကသံဃာေတာ္ေတြဆိုတာလည္း တကယ္မရိွတာသိၿပီး ဒီလိုပညတ္နဲ႕ ပရမတ္ကို ကြဲကြဲျပားျပားနားလည္တဲ့ ဥာဏ္၊လူပုဂၢိဳလ္မဟုတ္တဲ့ ကိုယ့္ႏွလံုးသားထဲက ပရမတ္ဘုရားအစစ္၊ပရမတ္တရားအစစ္၊ ပရမတ္သံဃာအစစ္ကို ပူေဇာ္အားကိုးတတ္လာေစဖို႔ပါ။
ဦးဥတၱမသာရ
Subscribe to:
Comments (Atom)