"ရုပ္ပံုထဲက စကားလံုးမ်ား "
မနာလို၊ ဝန္တိုဆိုတဲ့ဓားက ေနာက္ဆံုးမွာ တျခားလူကို ထိုးရင္ထိုး မထိုးရင္ ကိုယ့္ရင္ကို ကိုယ္ျပန္ထိုးတာပဲ...
အနားယူ ရပ္နားတဲ့အခါ တျခားလူ ေရွ႕ဆက္ေျပးလႊားေနေသးတယ္ဆိုတာကို မေမ့ပါနဲ႔...
နာက်င္ျခင္းဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ခံစားဖို႔ပါ... ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းကမွ မွ်ေဝဖို႔ျဖစ္တယ္။
ငါ့အေပၚ နင္မေကာင္းတာ နင့္အလုပ္ .. ငါနဲ႔မဆိုင္ဘူး။
နင့္အေပၚေကာင္းဖို႔က ငါ့အလုပ္.. နင္နဲ႔မဆိုင္ဘူး။
အသက္(၃ဝ)မတိုင္ခင္ ျဖဳန္းဖို႔ေငြရွိတာက ေပ်ာ္စရာပါ။
အသက္(၃ဝ)ေနာက္ပိုင္း ျဖဳန္းဖို႔ေငြရွိတာက ပိုေပ်ာ္စရာပါ။
အသက္(၃ဝ)မတိုင္ခင္ ရုန္းကန္ရတာ ပင္ပန္းတယ္။
အသက္(၃ဝ)ေနာက္ပိုင္း ရုန္းကန္ရတာ ပိုပင္ပန္းတယ္။
အင္တာနက္ဂိမ္းဆိုတာ လမ္းေဘးကေရေျမာင္းတစ္ခုပါ။
အဲဒီေရေျမာင္းကို လူတခ်ဳိ႕က ေကြ႔သြားၾကတယ္။
လူတခ်ဳိ႕က ခုန္ခ်ၿပီး ျပန္ထြက္လာၾကတယ္။
လူတခ်ဳိ႕က အဲဒီထဲမွာပဲ နစ္ေနၾကတယ္။
တခ်ဳိ႕အရာက ေပ်ာက္ကြယ္ေၾကြလႊင့္မွ သူရဲ႕ေတာက္ပတာကို လူေတြကေတြ႔ၾကတယ္။
ဒါဟာ ကံေကာင္းျခင္းတစ္မ်ဳိးျဖစ္သလို ကံဆိုးျခင္းတစ္မ်ဳိးလည္းျဖစ္တယ္။
ဆန္းသစ္ေျပာင္းလဲတယ္ဆိုတာ ႏွစ္လၾကာခင္းအိပ္ထားတဲ့အိပ္ရာခင္းကို ဖုန္ခါၿပီး တစ္ဘက္ျပန္လွည့္ခင္းတာပါပဲ။
ခဲြခြာျခင္းက ေၾကာက္စရာမေကာင္းပါဘူး။
ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတာက စိတ္ေတြ ပိုေဝးေဝးသြားတာကိုပဲ။
တကယ္လို႔ သင့္ကို ကူညီမယ့္သူမရွိရင္ တျခားလူကို သင္သြားကူညီလိုက္ပါ။
ႏိုင္းႏိုင္းစေန
Saturday, 21 May 2011
လွ်ဳိ႕ဝွက္တဲ့ သန္းၾကြယ္သူေဌး
သူ႔ကို နယူးဂ်ာစီေန အေမရိကန္အိုင္းရစ္လူမ်ဳိး ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္ သာမန္မိသားစုတစ္စုက ေမြးဖြားခဲ့တာျဖစ္တယ္။ ၂ဝ၁၁ခုႏွစ္မွာ သူ႔အသက္(၈ဝ)ျပည့္ခဲ့ၿပီး အေမရိကန္ ဆန္ဖရန္စစၥကိုမွာ အိမ္ခန္းႏွစ္ခန္းပါတဲ့အိမ္ေလးမွာ ဇနီးနဲ႔အတူ ငွားရမ္းေနထိုင္ခဲ့ပါတယ္။
နာမည္ႀကီးတံဆိပ္ အဝတ္အစားေတြ သူ မဝတ္ဆင္ခဲ့ဖူးသလို သူ႔မ်က္မွန္ကတည္း ေဟာင္းႏြမ္းေနခဲ့ပါတယ္။ သူ႔လက္မွာပတ္ထားတဲ့ နာရီကလည္း ေျမေအာက္ဘူတာတစ္ေနရာမွာ ဝယ္ခဲ့တဲ့နာရီျဖစ္တယ္။ အစားအေသာက္ေကာင္းေတြကို သူ မမက္ေမာခဲ့ပါဘူး။ သူႏွစ္သက္တဲ့အစားအစာက ေစ်းခ်ဳိတဲ့ ခရမ္းခ်ဥ္သီးခ်ိစ္ဆန္းဝွစ္ျဖစ္တယ္။ သူ႔မွာ ကိုယ္ပိုင္ကားမရွိဘူး။ ဘတ္စကားကိုပဲ သူအသံုးျပဳတယ္။ သူ႔ရဲ႕လက္ကိုင္အိတ္ဟာလည္း အဝတ္စနဲ႔ခ်ဳပ္ထားတဲ့အိတ္ပဲျဖစ္တယ္။ တကယ္လို႔ သူနဲ႔အတူ စားေသာက္ဆိုင္သြားရင္ ေဘလ္ေတြကို စနစ္တက် သူစစ္ေဆးမွာကို သင္ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ တကယ္လို႔ သူ႔အိမ္မွာ ညအိပ္ညေန သင္အိပ္ခဲ့ရင္ မအိပ္ခင္ မီးပိတ္ပါလို႔ သူသတိေပးပါလိမ့္မယ္။
ဒီေလာက္ဆင္းရဲတဲ့ အေမရိကန္အဘိုးႀကီးတစ္ေယာက္အေၾကာင္း ဘာမ်ားေျပာစရာရွိသလဲလို႔ သင္အံ့ၾသေကာင္း အံ့ၾသလိမ့္မယ္။ သူလုပ္ခဲ့သမွ်ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အရင္ၾကည့္ရေအာင္.....
Cornell University အတြက္ သူလွဴဒါန္းခဲ့တဲ့ေငြက စုစုေပါင္း ၅၈၈ မီလီယံ
California University အတြက္ သူလွဴဒါန္းခဲ့တဲ့ေငြက စုစုေပါင္း ၁၂၅ မီလီယံ
Stanford University အတြက္ သူလွဴဒါန္းခဲ့တဲ့ေငြက စုစုေပါင္း သန္း၆ဝ
အိုင္ယာလန္မွာ တကၠသိုလ္အသစ္ ၇ေက်ာင္းနဲ႔ ေျမာက္အိုင္ယာလန္မွာ ၂ေက်ာင္းေဆာက္ဖို႔ တစ္ဘီလီယံကို သူလွဴဒါန္းခဲ့တယ္။
ႏႈတ္ခမ္းကဲြကေလးသူငယ္ေတြရဲ႕ လက္မႈပစၥည္းေတြ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေအာင္ အၿပံဳးစစ္ဆင္ေရး "Operation Smile" ပရဟိတလုပ္ငန္းကို သူစတင္တည္ေထာင္ခဲ့ၿပီး ေဆးဖိုးဝါးခေတြ ရွာေပးခဲ့တယ္။ အာဖရိကတိုက္အတြက္ ပုလိပ္ေရာဂါနဲ႔ အျခားေရာဂါတိုက္ဖ်က္ေရးအတြက္ ေငြေၾကးအေျမာက္အျမား သူလွဴဒါန္းခဲ့တယ္။ ဒီကေန႔အထိ သူလွဴဒါန္းလိုက္တဲ့ ေငြေၾကးေပါင္း ၄ဘီလီယံေက်ာ္ရွိခဲ့ၿပီး လွဴဒါန္းဖို႔ ေငြေၾကး ၄ဘီလီယံ လ်ာထားဆဲျဖစ္ပါတယ္။
သူကေတာ့ သူကိုယ္တိုင္အတြက္ မၾကည့္ဘဲ အမ်ားအတြက္ၾကည့္သူ၊ ေငြေၾကးရွာေဖြတာကို ႏွစ္သက္ေပမယ့္ ေငြေၾကးေတြကို လက္ဝယ္မထားတဲ့သူ "Chuck Feeney"ပဲျဖစ္ပါတယ္။
Chuck Feeney
Chuck Feeney ဟာ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားလိုသူ မဟုတ္ပါဘူး။ သူဟာ အမည္မေဖာ္တဲ့အလွဴရွင္ျဖစ္တယ္။ သူဟာ ေငြေၾကး ၈ဘီလီယံပိုင္ဆိုင္တဲ့ The Atlantic Philanthropies ကို သူတည္ေထာင္ခဲ့ၿပီး ပရဟိတလုပ္ငန္းနဲ႔ဆိုင္တဲ့ အေမရိကန္ဥပေဒက ကင္းလြတ္ေအာင္ အေမရိကန္နဲ႔ေဝးတဲ့ Bermuda ကၽြန္းစုမွာ သြားေရာက္ တည္ေထာင္ခဲ့တာျဖစ္တယ္။ လုပ္ငန္းကိုလည္း သူ႔နာမည္ျဖစ္တဲ့ Chuck Feeney ကို မေပးခဲ့တဲ့အျပင္ အဲဒီမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့လူေတြကိုလည္း ဘယ္သူ႔ဆီမွာ အလုပ္လုပ္ေၾကာင္း မေပါက္ၾကားေစခဲ့ပါဘူး။ သူ႔ေတာင္းဆိုခ်က္ေၾကာင္း သူတို႔လုပ္ငန္းက လွဴဒါန္းခဲ့တဲ့ေငြေတြမွာ သူ႔နာမည္ကို မွတ္တမ္းမတင္ခဲ့ၾကဘူး။
၁၉၉၇ခုႏွစ္ေရာက္မွ Chuck Feeney တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ Duty Free Shoppers Group ကို ျပင္သစ္ကနာမည္ႀကီးတဲ့ Bernard Arnault က ဝယ္ယူလိုက္မွ သူ႔ကို လူေတြသိခဲ့ၾကတာျဖစ္တယ္။ အဲဒီကုမၸဏီရဲ႕ အစုရွယ္ယာေတြကို The Atlantic Philanthropiesထဲ သူအားလံုးလဲႊေျပာင္းခဲ့တယ္။ သူလွဴဒါန္းခဲ့တဲ့ေငြေတြဟာ Macarthur ၊ Rockefellerတို႔တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ နာမည္ႀကီး ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြထက္ ပိုမ်ားခဲ့ပါတယ္။
သူ ထင္ထင္ေပၚေပၚ မေနခဲ့ဘူး။ လွဴဒါန္းေငြေတြမွာလည္း နာမည္ကိုမေဖာ္ျပခဲ့ဘူး။ သူကိုယ္တိုင္တည္ေထာင္ထားတဲ့ ၈ဘီလီယံတန္ The Atlantic Philanthropies ကိုေတာင္ သူ႔နာမည္နဲ႔တည္ေထာင္ဖို႔ ျငင္းခဲ့တယ္။ ႏွစ္အေတာ္ၾကာမွ လူေတြက သူ႔ကိုသိခဲ့ၾကတယ္။ သူဟာ တစ္ကမာၻလံုးကို အံ့ၾသတုန္လႈပ္ေစခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ထင္ထင္ေပၚေပၚ မေနခ်င္သူတစ္ေယာက္ဟာ ထင္ေပၚလာခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔အဖဲြ႔အစည္းက လွဴဒါန္းမယ့္အေၾကာင္းေတြကို သူတို႔မေၾကညာတတ္သလို အလွဴရွင္ဆိုတဲ့ စာတန္း၊ နာမည္ေတြ ကမည္းမထိုးဖို႔လည္း ေတာင္းဆိုခဲ့တယ္။ သူလွဴဒါန္းတဲ့ အေဆာက္အဦးေတြမွာ သူ႔နာမည္ကို ကမည္းမထိုးဖုိ႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။
"အေဆာက္အဦးေတြ ဘယ္သူေဆာက္တယ္၊ ဘယ္သူလွဴဒါန္းတယ္ဆိုတာ အေရးမႀကီးပါဘူး။ အေရးႀကီးတာက အေဆာက္အဦး ေဆာက္လုပ္ၿပီးစီးဖို႔ပဲ" လို႔ သူကဆိုခဲ့ပါတယ္။
Chuck Feeney က သူဟာ "အဝတ္အစားစုတ္ျပတ္ျပတ္နဲ႔ အလွဴရွင္" လို႔ဆိုခဲ့ပါတယ္။ သူရဲ႕ေခၽြတာမႈက လူေတြကို အံ့ၾသေစခဲ့တယ္။ သူဟာ အေဆာက္အဦးေပါင္းမ်ားစြာ ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းခဲ့တယ္။ ျပင္သစ္ နာမည္ႀကီးခရီးသြားေနရာေတြ၊ လန္ဒန္အဆင့္ျမင့္ေနရာေတြနဲ႔ နယူးေယာက္ပန္းၿခံ အနီးအနားေတြမွာ အဆင့္ျမင့္ အေဆာက္အဦးေပါင္း ၆ခုရွိခဲ့ေပမယ့္ ဒီကေန႔မွာ တစ္ခုမွ သူ႔အတြက္ သူခ်န္မထားခဲ့ပါဘူး။ သူဟာ ဇနီးနဲ႔အတူ ဆန္ဖရန္စၥကိုေနရာတစ္ခုမွာ အိမ္ငွားေနထိုင္ၿပီး ဘတ္စကား၊ ေျမေအာက္ရထား၊ တကၠစီေတြကိုပဲ အသံုးျပဳေနခဲ့ပါတယ္။
Chuck Feeneyဟာ သူတည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ Duty Freeဆိုင္ေတြကေန ေငြေၾကးမ်ားစြာ ရရွိခဲ့ေပမယ့္ သူကိုယ္တိုင္ နာမည္ႀကီးတံဆိပ္ အဝတ္အစားေတြကို မဝတ္ဆင္ခဲ့ပါဘူး။ သူစားတဲ့ အစားအေသာက္ေတြဟာလည္း ဆင္းရဲသားဆန္လြန္းခဲ့ပါတယ္။
"နာမည္ႀကီး အဆင့္ျမင့္စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ ထမင္းတစ္နပ္ကို ေဒၚလာ(၁ဝဝ)နဲ႔ သင္စားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၂၅ေဒၚလာတန္တဲ့ ထမင္းတစ္နပ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပည့္ဝမႈေတြေပးႏိုင္ပါတယ္" လို႔ Chuck Feeneyက ေျပာခဲ့ပါတယ္။
Chuck Feeneyမွာ သားသမီးငါးေယာက္ရွိၿပီး ဒီသားသမီးေတြဟာ ထူးျခားတဲ့အလုိလိုက္ျခင္း၊ ဥစၥာပစၥည္းေတြအေပၚ ဇိမ္ခံျခင္းေတြ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ေက်ာင္းအားရက္ေတြမွာ သူတို႔ဟာ စားေသာက္ဆိုင္၊ ဟိုတယ္ေတြမွာ အလုပ္သြားလုပ္ရပါတယ္။ ကေလးေတြထဲက သမီးတစ္ေယာက္က ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္အရြယ္မွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ဖုန္းအၾကာႀကီး ေျပာခဲ့မိလို႔ ဖုန္းခေဆာင္ရခ်ိန္မွာ Chuck Feeney ဟာ အိမ္ကဖုန္းကို ျဖတ္ေတာက္ခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ကဖုန္းနံေဘးမွာလည္း လမ္းေဘးဖုန္း တည္ေနရာကို ေျမပံုဆဲြကပ္ထားခဲ့တယ္။ သမီးရဲ႕သူငယ္ခ်င္းကိုလည္း ဖုန္းခစာရြက္ကို ပို႔ေပးခဲ့တယ္။ စစခ်င္းမွာ သမီးက သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူကို အားနာခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးဟာ Chuck Feeney လုပ္တဲ့အလုပ္ဟာ မွန္ကန္ေၾကာင္းေထာက္ခံခဲ့တယ္။ ဖခင္ရဲ႕ အမည္အေဖာ္တဲ့အလွဴေတြကိုလည္း သားသမီးေတြက ေထာက္ခံခဲ့ၾကၿပီး "အေဖ ဒီလိုလုပ္တာ နည္းနည္းေတာ့ထူးဆန္းေပမဲ့ ဒီလိုလုပ္လိုက္တဲ့အတြက္ လွဴဒါန္းခံရသူေတြရဲ႕ အထူးတလည္ဆက္ဆံတာကို ကၽြန္မတို႔မခံရေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မတို႔ဟာ တျခားလူေတြနဲ႔ တန္းတူျဖစ္တယ္" လို႔ ဆိုခဲ့ၾကတယ္။
The Atlantic Philanthropies ရဲ႕ အစည္းအေဝးမွတ္တမ္းတစ္ခုမွာ "သူေဌးေတြက သူတို႔ပိုင္ဆိုင္သမွ်ကို ပရဟိတလုပ္ငန္းမွာ အသံုးျပဳၾကတယ္။ အမည္မသိနဲ႔ ထင္ထင္ေပၚေပၚ မလွဴဒါန္းခဲ့ရင္ သူတို႔ရဲ႕ေနာင္မ်ဳိးဆက္အတြက္ အေႏွာင့္အယွက္ေတြ ျဖစ္ေစႏိုင္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္" လို႔ ေရးခဲ့တယ္။ ထင္ထင္ေပၚေပၚ၊ ေက်ာ္ေက်ာ္ၾကားၾကားေနခ်င္သူေတြနဲ႔စာရင္ Chuck Feeneyက တမ်ဳိးတဘာသာ ထူးျခားတယ္၊ ဆိတ္ၿငိမ္တယ္လို႔ ဆိုရလိမ့္မယ္။
Chuck Feeneyရဲ႕ အလွဴအတန္းေတြထဲမွာ "Operation Smile" လို႔ေခၚတဲ့လုပ္ငန္းတစ္ခုပါတယ္။ အဓိက,က ႏႈတ္ခမ္းကဲြကေလးသူငယ္ေတြကို ခဲြစိတ္ကုသေပးဖို႔ျဖစ္တယ္။ တစ္ခါက ႏႈတ္ခမ္းခဲြစိတ္ကုသေနတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ သူဆံုခဲ့တယ္။ ေကာင္မေလးက ပါးစပ္ကိုလက္နဲ႔အုပ္ထားေပမယ့္ လႈပ္ရွားေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္စိတ္ကိုေတာ့ မဖံုးကြယ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ခဲြစိတ္ကုသၿပီးေနာက္ ေကာင္မေလးဟာ ၿပံဳးရယ္ေနၿပီး "ကၽြန္မရဲ႕ပံုစံက အရင္ကလို ရုပ္ဆိုးမေနေတာ့ဘူး"လို႔ ဆိုေနသေယာင္ရွိေနခဲ့တယ္။ ေကာင္မေလးကိုၾကည့္ၿပီး Chuck Feeneyက "ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာမွ ဥစၥာပစၥည္းက တန္ဖိုးရွိလြန္းတယ္" လို႔ဆိုခဲ့ပါတယ္။
တစ္ခါက စားေသာက္ဆိုင္တစ္ခုမွာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ Chuck Feeney ဆီေလွ်ာက္လာၿပီး "မစၥတာရဲ႕ ပညာေတာ္သင္ဆုကို ကၽြန္ေတာ္ရခဲ့ပါတယ္။ အခု ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဒီစားေသာက္ဆိုင္ရဲ႕ မန္ေနဂ်ာျဖစ္ေနပါၿပီ" လို႔ဆိုခဲ့တယ္။
Chuck Feeneyဟာ ျပင္သစ္စကား၊ ဂ်ပန္စကားေတြကို ေကာင္းစြာေျပာႏိုင္ၿပီး ကမာၻ႔အရပ္ရပ္ ခရီးသြားရတာကို ႏွစ္သက္ပါတယ္။ ေရာက္ရာအရပ္မွာလည္း အလွဴဒါနေတြ သူျပဳလုပ္လွဴဒါန္းေလ့ရွိတယ္။ The Atlantic Philanthropies လွဴဒါန္းခဲ့တဲ့ဝန္းက်င္ဟာ ကမာၻ႔ဝန္းက်င္ထက္ ေက်ာ္လြန္ေနခဲ့ပါၿပီ။ ဗီယက္နမ္ကေလးငယ္ေတြအတြက္ ယာဥ္လမ္းစည္းကမ္းအလွဴေငြ၊ ၾသစေတးလ် ကင္ဆာရွာေဖြေရးအတြက္ လွဴဒါန္းေငြ၊ ဖိလစ္ပိုင္ မ်က္ႏွာခၽြတ္ယြင္းကေလးငယ္အတြက္ ပလပ္စတစ္ဆာဂ်င္ရီ လွဴဒါန္းေငြ စတာေတြရွိခဲ့ပါတယ္။
"လူေတြဟာ ေငြရွာၿပီး သူေဌးသူၾကြယ္လုပ္ၾကတယ္။ လူအမ်ားရဲ႕အာရံုကို ဖမ္းစားၾကတယ္။ လူေတြကို ဘာလုပ္ပါလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာမဟုတ္ဘူး။ ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြမွာ ထည့္သြင္းလွဴဒါန္းတာဟာလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ျပည့္စံုမႈ၊ ျပည့္ဝမႈေတြ ျဖစ္ေစပါတယ္"
အခုေခတ္လက္ရွိ သန္းၾကြယ္သူေဌးေတြျဖစ္တဲ့ ဘီလ္ဂိတ္၊ Warren Buffettတို႔ဟာ ပရဟိတလုပ္ငန္းမွာ စံထားထိုက္တဲ့ သူေတြျဖစ္ပါတယ္။ Chuck Feeney ကေတာ့ ပရဟိတလုပ္ငန္းမွာ သူေဌးသူၾကြယ္ေတြအတြက္ သင္ယူေလ့လာသင့္တဲ့ ဆရာေကာင္းဆိုလည္း မွားမယ္မထင္ပါဘူး။
အခုေလာေလာဆယ္ Chuck Feeneyမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႏွစ္ခု ရွိပါသတဲ့။ တစ္ခုက ၂ဝ၁၆ခုႏွစ္မတိုင္ခင္ သူပိုင္ဆိုင္တဲ့ က်န္ရွိေနေသးတဲ့ ၄ဘီလီယံကို အကုန္လွဴဒါန္းခ်င္တာျဖစ္ပါတယ္။ အခုခ်ိန္ခါမွာ အဲဒီေငြထဲက ၄မီလီယံဟာ ကမာၻ႔အရပ္ရပ္က လိုအပ္သူေတြအတြက္ ႏွစ္စဥ္လွဴဒါန္းေငြေတြျဖစ္ပါတယ္။ ကမာၻႀကီးရဲ႕ေနရာတိုင္းမွာ အကူအညီလိုသူေတြ အမ်ားႀကီးရွိေသးေၾကာင္း Chuck Feeney က ခန္႔မွန္းပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လွဴဒါန္းေငြေတြကို မၾကန္႔ၾကာေစခဲ့ပါဘူး။
"ဒီေငြေတြကို ကၽြန္ေတာ္မလွဴဒါန္းႏိုင္ခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္အေသေျဖာင့္မွာ မဟုတ္ဘူး" လို႔ Chuck Feeney က အရယ္တစ္ဝက္နဲ႔ ဆိုခဲ့ပါတယ္။
သူ႔ရဲ႕ေနာက္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ခုက သူေဌးသူၾကြယ္ေတြ စံနမူနာယူတတ္ဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။
"ဘဝမွာေနထိုင္ရတာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးသလို လွဴဒါန္းမႈေတြကိုလည္း လုပ္ပါ" လို႔ သူကဆိုပါတယ္။
သတင္းေထာက္ေတြက Chuck Feeneyကို ဘာေၾကာင့္ တစ္ျပားတစ္ခ်ပ္မွမခ်န္ဘဲ လွဴဒါန္းမႈေတြ လုပ္ေနသလဲလို႔ေမးေတာ့ Chuck Feeney က ရိုးရိုးရွင္းရွင္းပဲ ေျဖခဲ့ပါတယ္။
"အေလာင္းဝတ္တဲ့အဝတ္အစားမွာ အိတ္ကပ္မရွိလို႔ပါ" တဲ့.....
http://en.wikipedia.org/wiki/Chuck_Feeney
http://wn.com/Chuck_Feeney
ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။
Tuesday, 17 May 2011
သိသင့္ေသာ အခ်က္ ၂၅ ခ်က္ ...forward mail မွရရွိပါသည္။
၁။ ဆံုး႐ံႈးသြားတဲ့အခ်ိန္မွ မိမိပိုင္ဆိုင္ခဲ့တာကို သိတယ္။
၂။ မွတ္သားသင့္တာကိုမွတ္သားၿပ ီး ေမ့သင့္တာကိုေမ့ရမယ္။ ေျပာင္းလဲႏိုင္တာကို ေျပာင္းလဲၿပီး မေျပာင္းလဲႏိုင္တာကို သင္လက္ခံႏိုင္ရမယ္။
၃။ မ်က္ရည္စက္ေတြဟာ ၀မ္းနည္းမႈကို မွတ္မွတ္ရရျဖစ္ေစတယ္။
၄။သူ႔အတြက္နဲ႔မ်က္ရည္မက်သင့္ဘူး ။ သူသင့္ကိုခ်စ္တာမွန္ရင္
သူ႔အတြက္နဲ႔မ်က္ရည္က်ေတာ့မယ္ဆို ရင္ သူကသင့္ရဲ့
မ်က္ရည္ကိုက်ခြင့္ေပးမွာမဟုတ္ဘူ း။
၅။ ၾကည္ႏူးေနတဲ့ ခ်စ္သူေတြရဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေလးဟာ ေႏြးေထြးတဲ့ အနမ္းေတြအတြက္ျဖစ္တယ္။
ရန္ျဖစ္တဲ့ ခ်စ္သူေတြရဲ့ ႏႈတ္ခမ္းကေန ထြက္လာတာကေတာ့ တေယာက္ကို တေယာက္နာက်င္ေစတဲ့ စကားေတြပါပဲ။
၆။ေပ်ာ္႐ႊင္မႈဆိုတာ တစ္ခုခုေပ်ာက္သြားလို႔ လိုက္႐ွာေနသလိုပဲဘယ္လို႐ွာ႐ွာမေတြ႕ ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေမ့သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ျပန္ေတြ႕သလိုေပါ့။ေပ်ာ္႐ႊင္မႈဟာသင့္နံေဘးမွာပါ။
၇။ မ်က္ရည္စက္ရဲ့ အပူခ်ိန္ဟာ ၅၃၀℃ ျဖစ္တယ္။ အျပင္ေလာကရဲ့ေအးစက္မႈေၾကာင ့္ မ်က္ရည္စက္က်ခ်ိန္မွာ ၅၃℃ သာက်န္ေတာ့တယ္။
၈။ ခ်စ္ျခင္းနဲ႔ အလိုလိုက္ျခင္းဟာ မတူပါဘူး။ အလိုလိုက္ရင္ ဘာမွမေျပာလဲရတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခ်စ္မွာ အဲလိုလုပ္လို႔မရဘူး။
၉။လူ႔ဘ၀မွာ ပညာေရး၊ စီးပြားေရး၊ အခ်စ္ေရး၊ အိမ္ေထာင္ေရးဆိုၿပီးစာေမးပြဲႀကီး ေလး ခုမွာ ပ်မ္းမွ်ေအာင္မွသာ ေအာင္ျမင္မွာပါ။တစ္ခုထဲမွာအာ႐ံုစူးစိုက္ေနလို႔လ ဲဒီလူ႔ဘ၀ မွာ ေအာင္ျမင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။
၁၀။ ငါးေလးကေျပာတယ္ သင္ငါ့ရဲ့မ်က္၀န္းထဲက မ်က္ရည္ေတြကို ေတြရမွာမဟုတ္ဘူး။ ငါးေလးက ေရထဲမွာေနလို႔ပါ။ေရကေျပာတယ္ ငါးရဲ့မ်က္ရည္ကို ေရကခံစားရတယ္တဲ့ ငါးေလးကေရရဲ့ ရင္ထဲမွာ႐ွိလို႔တဲ့။
၁၁။ လူ႔ဘ၀ဆိုတာ လွပတဲ့ ပန္းေလးအသြင္နဲ႔ သင့္ေဘးမွာ႐ွိတဲ့သူေတြကို ေမြးရနံ႔နဲ႔ သင္းေစရမယ္။
၁၂။တစ္မိနစ္အတြင္းမွာ လူတစ္ေယာက္ကို သိႏိုင္တယ္။ တစ္နာရီအတြင္း လူတစ္ေယာက္ကိုႏွစ္သက္ႏိုင္ တယ္။ တစ္ရက္အတြင္းမွာ သင္သူ႔ကို ခ်စ္ႏိုင္တယ္။
ဒါေပမဲ့ တသက္လံုးအခ်ိန္ေတြကုန္သြား ေပမဲ့ သင္သူ႔ကို ေမ့ႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။
၁၃။ သင္ဦးတည္ရာ႐ွိေနရင္ သင္ဟာဘယ္ေနရာေရာက္ေနတယ္ဆိုတာအေရ းမႀကီးပါဘူး။
၁၄။ ဘယ္အရာမဆို အဘက္ဘက္ေသာ႐ႈေထာင့္မွၾကည့္ ရတယ္။
၁၅။ ဘ၀ခရီးလမ္းဆိုတာ ယံုၾကည္ခ်က္႐ွိတဲ့သူအတြက္ ခင္းထားေပးပါတယ္။
၁၆။ ေပ်ာ႐ႊင္မႈကို ေ၀မွ်လိုက္ရင္ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈဟာ ႏွစ္ဆပါ။ Sorrw share is sorrow half, Joy share is Joy double.
၁၇။ အျမင့္ဆံုးကိုမွန္း အေကာင္းဆံုးကိုႀကိဳးစားၿပီ း အဆိုးဆံုးအတြက္ျပင္ဆင္ထားပ ါ။
၁၈။ လုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ကို အခ်ိန္နဲ႔အခြင့္အေရး ကို႐ွာပါ။
မလုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္အတြက္ ဆင္ေျခကိုေတာ့ ႐ွာပါ။
၁၉။ သိရက္နဲ႔ ႐ူးမူးေနတာ အရက္အျပင္ အခ်စ္ပါ။
၂၀။ ငါတို႔ေတြ အခြင့္အေရးမ႐ွိတာမဟုတ္ဘူး။ အခြင့္အေရးကမ်က္စိေ႐ွ႕မွာပ ါ။ ျပန္စဖို႔ သတၱိမ႐ွိတာပါ။
၂၁။ အရသာမ႐ွိတဲ့ ေရကို ၿငီးေငြ႔တယ္လို႔ ဘယ္သူမွမေျပာသလို ေအးေဆးၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ဘ၀ကို ဘယ္သူက ၿငီးေငြ႔မွာလဲ။
၂၂။ လိုခ်င္တဲ့အခ်စ္ကို မရရင္ ရေနတဲ့အခ်စ္ကို သင္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးပါ။
၂၃။အေ႐ွ႕ဘက္ကေနထြက္လို႔ အေနာက္ဘက္ကို ေန၀င္သြားသလို
စိတ္ညစ္လဲတစ္ရက္ေပ်ာ္လဲတစ္ ရက္ ေပါ့။ တစ္ခုခုကိုသင္ရင္ဆိုင္ိတဲ့အခ်ိန္မွာသင္ရင္ ဆိုင္ႏိုင္တဲ့
သတၱိကမွ််တေနမယ္ဆိုရင္ သင္လဲေပ်ာ္မယ္စိတ္လဲခ်မ္းသ ာမယ္။
၂၄။ သင္ျမတ္ႏိုးတက္ရင္ သင္ပိုင္ဆိုင္ထားတာကအေကာင္းဆံုး ပါ သင္အတၱႀကီးေနမယ္ဆိုရင္ သင္ပိုင္ဆိုင္ထားတာေတာင္ဆံုး႐ႈံ းႏိုင္ပါတယ္။
၂၅။အခ်စ္မွာလိုအပ္တာ ပြင့္လင္းမႈ၊ အေခ်အတင္ျဖစ္ၿပီဆိုရင္ညိႈႏိႈင္းရမယ္။စိတ္တိုတဲ့အခ်ိန္ မွာ စိတ္ကို ေအးေအးထားရမယ္၊ေပ်ာ္႐ႊင္တာေတြကို ေ၀မွ်ရမယ္။
Penang, Malaysia
၂။ မွတ္သားသင့္တာကိုမွတ္သားၿပ ီး ေမ့သင့္တာကိုေမ့ရမယ္။ ေျပာင္းလဲႏိုင္တာကို ေျပာင္းလဲၿပီး မေျပာင္းလဲႏိုင္တာကို သင္လက္ခံႏိုင္ရမယ္။
၃။ မ်က္ရည္စက္ေတြဟာ ၀မ္းနည္းမႈကို မွတ္မွတ္ရရျဖစ္ေစတယ္။
၄။သူ႔အတြက္နဲ႔မ်က္ရည္မက်သင့္ဘူး ။ သူသင့္ကိုခ်စ္တာမွန္ရင္
သူ႔အတြက္နဲ႔မ်က္ရည္က်ေတာ့မယ္ဆို ရင္ သူကသင့္ရဲ့
မ်က္ရည္ကိုက်ခြင့္ေပးမွာမဟုတ္ဘူ း။
၅။ ၾကည္ႏူးေနတဲ့ ခ်စ္သူေတြရဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေလးဟာ ေႏြးေထြးတဲ့ အနမ္းေတြအတြက္ျဖစ္တယ္။
ရန္ျဖစ္တဲ့ ခ်စ္သူေတြရဲ့ ႏႈတ္ခမ္းကေန ထြက္လာတာကေတာ့ တေယာက္ကို တေယာက္နာက်င္ေစတဲ့ စကားေတြပါပဲ။
၆။ေပ်ာ္႐ႊင္မႈဆိုတာ တစ္ခုခုေပ်ာက္သြားလို႔ လိုက္႐ွာေနသလိုပဲဘယ္လို႐ွာ႐ွာမေတြ႕ ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေမ့သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ျပန္ေတြ႕သလိုေပါ့။ေပ်ာ္႐ႊင္မႈဟာသင့္နံေဘးမွာပါ။
၇။ မ်က္ရည္စက္ရဲ့ အပူခ်ိန္ဟာ ၅၃၀℃ ျဖစ္တယ္။ အျပင္ေလာကရဲ့ေအးစက္မႈေၾကာင ့္ မ်က္ရည္စက္က်ခ်ိန္မွာ ၅၃℃ သာက်န္ေတာ့တယ္။
၈။ ခ်စ္ျခင္းနဲ႔ အလိုလိုက္ျခင္းဟာ မတူပါဘူး။ အလိုလိုက္ရင္ ဘာမွမေျပာလဲရတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခ်စ္မွာ အဲလိုလုပ္လို႔မရဘူး။
၉။လူ႔ဘ၀မွာ ပညာေရး၊ စီးပြားေရး၊ အခ်စ္ေရး၊ အိမ္ေထာင္ေရးဆိုၿပီးစာေမးပြဲႀကီး ေလး ခုမွာ ပ်မ္းမွ်ေအာင္မွသာ ေအာင္ျမင္မွာပါ။တစ္ခုထဲမွာအာ႐ံုစူးစိုက္ေနလို႔လ ဲဒီလူ႔ဘ၀ မွာ ေအာင္ျမင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။
၁၀။ ငါးေလးကေျပာတယ္ သင္ငါ့ရဲ့မ်က္၀န္းထဲက မ်က္ရည္ေတြကို ေတြရမွာမဟုတ္ဘူး။ ငါးေလးက ေရထဲမွာေနလို႔ပါ။ေရကေျပာတယ္ ငါးရဲ့မ်က္ရည္ကို ေရကခံစားရတယ္တဲ့ ငါးေလးကေရရဲ့ ရင္ထဲမွာ႐ွိလို႔တဲ့။
၁၁။ လူ႔ဘ၀ဆိုတာ လွပတဲ့ ပန္းေလးအသြင္နဲ႔ သင့္ေဘးမွာ႐ွိတဲ့သူေတြကို ေမြးရနံ႔နဲ႔ သင္းေစရမယ္။
၁၂။တစ္မိနစ္အတြင္းမွာ လူတစ္ေယာက္ကို သိႏိုင္တယ္။ တစ္နာရီအတြင္း လူတစ္ေယာက္ကိုႏွစ္သက္ႏိုင္ တယ္။ တစ္ရက္အတြင္းမွာ သင္သူ႔ကို ခ်စ္ႏိုင္တယ္။
ဒါေပမဲ့ တသက္လံုးအခ်ိန္ေတြကုန္သြား ေပမဲ့ သင္သူ႔ကို ေမ့ႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။
၁၃။ သင္ဦးတည္ရာ႐ွိေနရင္ သင္ဟာဘယ္ေနရာေရာက္ေနတယ္ဆိုတာအေရ းမႀကီးပါဘူး။
၁၄။ ဘယ္အရာမဆို အဘက္ဘက္ေသာ႐ႈေထာင့္မွၾကည့္ ရတယ္။
၁၅။ ဘ၀ခရီးလမ္းဆိုတာ ယံုၾကည္ခ်က္႐ွိတဲ့သူအတြက္ ခင္းထားေပးပါတယ္။
၁၆။ ေပ်ာ႐ႊင္မႈကို ေ၀မွ်လိုက္ရင္ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈဟာ ႏွစ္ဆပါ။ Sorrw share is sorrow half, Joy share is Joy double.
၁၇။ အျမင့္ဆံုးကိုမွန္း အေကာင္းဆံုးကိုႀကိဳးစားၿပီ း အဆိုးဆံုးအတြက္ျပင္ဆင္ထားပ ါ။
၁၈။ လုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ကို အခ်ိန္နဲ႔အခြင့္အေရး ကို႐ွာပါ။
မလုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္အတြက္ ဆင္ေျခကိုေတာ့ ႐ွာပါ။
၁၉။ သိရက္နဲ႔ ႐ူးမူးေနတာ အရက္အျပင္ အခ်စ္ပါ။
၂၀။ ငါတို႔ေတြ အခြင့္အေရးမ႐ွိတာမဟုတ္ဘူး။ အခြင့္အေရးကမ်က္စိေ႐ွ႕မွာပ ါ။ ျပန္စဖို႔ သတၱိမ႐ွိတာပါ။
၂၁။ အရသာမ႐ွိတဲ့ ေရကို ၿငီးေငြ႔တယ္လို႔ ဘယ္သူမွမေျပာသလို ေအးေဆးၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ဘ၀ကို ဘယ္သူက ၿငီးေငြ႔မွာလဲ။
၂၂။ လိုခ်င္တဲ့အခ်စ္ကို မရရင္ ရေနတဲ့အခ်စ္ကို သင္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးပါ။
၂၃။အေ႐ွ႕ဘက္ကေနထြက္လို႔ အေနာက္ဘက္ကို ေန၀င္သြားသလို
စိတ္ညစ္လဲတစ္ရက္ေပ်ာ္လဲတစ္ ရက္ ေပါ့။ တစ္ခုခုကိုသင္ရင္ဆိုင္ိတဲ့အခ်ိန္မွာသင္ရင္ ဆိုင္ႏိုင္တဲ့
သတၱိကမွ််တေနမယ္ဆိုရင္ သင္လဲေပ်ာ္မယ္စိတ္လဲခ်မ္းသ ာမယ္။
၂၄။ သင္ျမတ္ႏိုးတက္ရင္ သင္ပိုင္ဆိုင္ထားတာကအေကာင္းဆံုး ပါ သင္အတၱႀကီးေနမယ္ဆိုရင္ သင္ပိုင္ဆိုင္ထားတာေတာင္ဆံုး႐ႈံ းႏိုင္ပါတယ္။
၂၅။အခ်စ္မွာလိုအပ္တာ ပြင့္လင္းမႈ၊ အေခ်အတင္ျဖစ္ၿပီဆိုရင္ညိႈႏိႈင္းရမယ္။စိတ္တိုတဲ့အခ်ိန္ မွာ စိတ္ကို ေအးေအးထားရမယ္၊ေပ်ာ္႐ႊင္တာေတြကို ေ၀မွ်ရမယ္။
Penang, Malaysia
ဗုဒၶဘာသာဟာ သိပၸံနည္း က်ပါသလား။ အေမးအေျဖမ်ား.....(၂) စာေရးသူ*** ေရႊဘုိသီလာ
ေမး - ဗုဒၶဘာသာဟာ သိပၸံနည္း က်ပါသလား။
ေျဖ - ဒီအေမးကို မေျဖမီ သိပၸံ ဆိုတဲ့ စကားလံုးရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို ရွာၾကည့္တာ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အဘိဓာန္မ်ားက ဒီလိုဖြင့္ျပၾကပါတယ္။ သိပၸံ ဆိုတာ တကယ္ျဖစ္ေနတဲ့ သဘာ၀တစ္ခုကို လက္ေတြ႕မ်က္ျမင္ ၾကည့္႐ႈျခင္းႏွင့္ စမ္းသပ္ျခင္းတို႕အေပၚ အေျခခံၿပီး စနစ္တစ္ခု ေဖာ္ထုတ္တဲ့ပညာ၊ တိတိက်က် ေလ့လာစမ္းသပ္ သိရွိထားတဲ့ အရာတစ္ခုနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ သဘာ၀က်တဲ့ နည္းလမ္း ဥပေဒသမ်ား သတ္မွတ္ေဖၚျပတဲ့ ပညာပါပဲ။ အဲဒီပညာရဲ႕ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခုခုလဲ သိပၸံပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာမွာ ဒီဖြင့္ဆိုခ်က္နဲ႕ မကိုက္ညီတဲ့ အခ်က္အလက္မ်ား ရွိေကာင္း ရွိႏိုင္ပါတယ္။ သို႕ေသာ္လဲ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ လိုရင္း တရားျဖစ္တဲ့ သစၥာေလးပါးကေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ကိုက္ညီပါတယ္။
ပထမဆံုး အမွန္တရားက ဒုကၡသစၥာပါ။ ဒီမွာ ဆင္းရဲျခင္းဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ေတြ႕သိ ခံစားရတဲ့ အရာပါ။ သူ႕ကို အဓိပၸါယ္ သတ္မွတ္လို႕လဲ ရပါတယ္။ လက္ေတြ႕ ခံစား သိျမင္လို႕လဲ ရပါတယ္။
ဒုတိယ အမွန္တရားက သမုဒယသစၥာပါ။ လိုခ်င္တပ္မက္မႈ တဏွာကို ဆိုလိုပါတယ္။ ဆင္းရဲဒုကၡကို ျဖစ္ေပၚေစတဲ့ အေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ ဒီတဏွာဟာလဲ ကိုယ္တိုင္ ေတြ႕သိ ခံစားရတဲ့ အရာပါ။ အဓိပၸါယ္ သတ္မွတ္လို႕လဲ ရတယ္။ လက္ေတြ႕ ခံစား သိျမင္လို႕လဲ ရပါတယ္။ ဒီဒုကၡနဲ႕ ဒုကၡရဲ႕ အေၾကာင္းတရား အမွန္ကို ဒႆနပညာဆိုင္ရာ စကားလံုးေတြနဲ႕ ရွင္းျပဖို႕ မလိုပါဘူး။ ကိုယ္ေတြ႕ ခံစားသိျမင္ရတဲ့ အရာေတြပါ။
တတိယ အမွန္တရားကေတာ့ နိေရာဓသစၥာပါ။ ဆင္းရဲကုန္ဆံုးတဲ့သေဘာ၊ ဆင္းရဲၿငိမ္းတဲ့သေဘာပါ။ ဒီသေဘာကို အနႏၲ တန္ခိုးရွင္ဆိုသူ တစ္ဦးဦးကို အားကိုးလို႕ မရပါဘူး။ ယံုၾကည္႐ံုမွ် ဆုေတာင္႐ံုမွ်နဲ႕လဲ မရႏိုင္ပါဘူး။ ဆင္းရဲဒုကၡရဲ႕ အေၾကာင္းတရားကို ပယ္သတ္ႏိုင္မွပဲ ရပါတယ္။
စတုတၳ အမွန္တရားကေတာ့ ဆင္းရဲၿငိမ္းေစတဲ့ နည္းလမ္းျဖစ္တဲ့ မဂၢသစၥာပါ။ ဒီ ဆင္းရဲၿငိမ္းေရး နည္းလမ္းကလဲ ဒႆနပညာ သေဘာတရားေတြနဲ႕ လံုး၀ မသက္ဆိုင္ ပါဘူး။ သတ္မွတ္ေပးထားတဲ့ နည္းလမ္းအတိုင္း လက္ေတြ႕ က်င့္မွပဲ ရပါတယ္။ ဒီနည္းလမ္းကလဲ အစမ္းသပ္ခံ နည္းလမ္းပါ။ သိပၸံပညာမွာလိုပဲ ဗုဒၶဘာသာကို ရွင္းျပဖို႕လဲ အနႏၲ တန္ခိုးရွင္ အယူအဆကို လက္ခံဖို႕ မလိုပါဘူး။ ဗုဒၶဘာသာ ကိုယ္တိုင္က စၾကာ၀ဠာ ကမၻာေလာႀကီးရဲ႕ အလုပ္လုပ္ပံုကို သဘာ၀ နိယာမေတြနဲ႕ ရွင္းျပထားပါတယ္။ ဒီအခ်က္ အားလံုးက ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ သိပၸံနည္းက် အႏွစ္သာရကို ေသခ်ာစြာ ေဖၚေဆာင္ ေနပါတယ္။ ဒီမွာလဲ ကြၽႏု္ပ္တို႕ ဗုဒၶျမတ္စြာ အၿမဲတေစ ဆံုးမခဲ့တဲ့ အဆံုးအမက ကြၽႏု္ပ္တို႕ဟာ ဘယ္အရာကိုမဆို အကန္းယံု အရမ္းယံု မယံုမိၾကဖို႕၊ ေမးျမန္း၊ စံုစမ္း၊ စစ္ေဆး၊ စမ္းသပ္ၿပီးမွ ကိုယ္တိုင္ ေတြ႕သိခံစားရတဲ့ အရာေပၚမွာ အေျခခံၿပီး ယံုသင့္မွ ယံုဖို႕ပါပဲ။ ဒီအဆံုးအမမွာ တိက်တဲ့ သိပၸံနည္းက် အျမင္ ပါ၀င္ေနပါတယ္။
ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရား ဆံုးမပံုက -
ဗ်ာဒိတ္စကား ဆို႐ံုနဲ႕ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
အစဥ္အဆက္ ယံုၾကည္လက္ခံလာတာ ျဖစ္႐ံုႏွင့္ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
သတင္းၾကားနဲ႕လဲ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
ျမင့္ျမတ္တဲ့ က်မ္းစာမ်ားမွာ ပါ႐ံုနဲ႕လဲ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
တဆင့္ စကားမွ်ႏွင့္လဲ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
စဥ္းစားေတြးေခၚေရး တကၠေဗဒ၊ ဒႆနိကေဗဒေတြနဲ႕ ကိုက္ညီ႐ံုမွ်ႏွင့္လဲ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
ေျပာတဲ့လူက ယံုၾကည္ထိုက္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ ျဖစ္႐ံုမွ်ႏွင့္လဲ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
မိမိဆရာ ျဖစ္႐ံုမွ်ႏွင့္လဲ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
သင္ကိုယ္တိုင္ ေကာင္းတဲ့အရာပဲ၊ အျပစ္ကင္းတဲ့ အရာပဲ၊ ပညာရွိတို႕ ခ်ီးမြမ္းအပ္တဲ့ အရာပဲ၊ လက္ေတြ႕ က်င့္ၾကည့္တဲ့ အခါမွာလဲ မုခ် ခ်မ္းသာေစႏိုင္တဲ့ အရာပဲလို႕ ကိုယ္ေတြ႕ သိျမင္ရတဲ့ အခါက်မွပဲ အဲဒါကို ယံုၾကည္ လက္ခံ လိုက္နာ က်င့္ၾကံပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာဟာ ျပည့္ျပည့္၀၀ သိပၸံ နည္းက်တယ္လို႕ မဆိုႏိုင္ေသာ္လဲ အေတာ္ ခိုင္မာတဲ့ သိပၸံနည္းက် သေဘာသဘာ၀ေတြေတာ့ ပါ၀င္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ တျခား ဘာသာတရားေတြထက္ ပိုၿပီး သိပၸံ နည္းက်တယ္လို႕ေတာ့ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။
ႏွစ္ဆယ္ရာစုႏွစ္မွာ အႀကီးျမတ္ဆံုး သိပၸံပညာရွင္ ျဖစ္တဲ့ အဲလ္ဘတ္အိုင္းစတိုင္းက ဗုဒၶဘာသာနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ဒီလိုေျပာပါတယ္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ စၾက၀ဠာ တစ္ခုလံုး ကိုးကြယ္ၾကတဲ့ ဘာသာတရားတစ္ခု ျဖစ္ေပၚလာလိမ့္မယ္။ အဲဒီဘာသာတရားဟာ ထာ၀ရဘုရား အယူအဆကို လႊမ္းမိုးသြားလိမ့္မယ္။ တယ္ တရားေသ ၀ါဒကိုလဲေရွာင္လႊဲႏိုင္ လိမ့္မယ္။ သဘာ၀တရားႏွင့္ ဘာသာတရား ႏွစ္ခုလံုးကို လႊမ္းျခံဳမိတဲ့ ဒီဘာသာတရားဟာ ႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ပါးလံုး ကိုယ္ေတြ႕ ခံစား သိျမင္မႈနဲ႕ အဓိပၸါယ္ ျပည့္၀တဲ့ ေပါင္းစည္း ညီၫြတ္မႈေပၚမွာ အေျခခံလိမ့္မယ္။ ဒီအခ်က္ေတြကို ဗုဒၶဘာသာက အေျဖေပးလိမ့္မယ္။ တကယ္လို႕သာ ေခတ္သစ္ သိပၸံနည္းက် လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္တဲ့ ဘာသာတရားတစ္ခု ရွိတယ္ဆိုရင္ အဲဒီ ဘာသာတရားဟာ ဗုဒၶဘာသာပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။
ေမး - တျခား ဘာသာတရားမ်ားမွာ အမွားအမွန္ အယူအဆကို သူတို႕ ထာ၀ရဘုရား၊ နတ္ဘုရားမ်ားရဲ႕ပညတ္ေတာ္ေတြ ထဲမွ ရၾကပါတယ္။ သင္တို႕ ဗုဒၶဘာသာေတြက ထာ၀ရဘုရားကို မယံုၾကည္ၾကေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး အမွားအမွန္ကို သိၾကပါသလဲ။
ေျဖ - ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟတရားမ်ားမွာ အေျခခံၿပီး ကြၽႏု္ပ္တို႕ကို နိဗၺာန္မွ ေ၀းေစတဲ့ ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံမ်ားဟာ မေကာင္းမႈေတြ ျဖစ္ပါတယ္ (အမွားေတြပါ)။ ေပးကမ္း လွဴဒါန္းျခင္း၊ ေမတၱာထားျခင္းႏွင့္ အသိပညာတို႕ အေပၚမွာ အေျခခံၿပီး ကြၽႏု္ပ္တို႕ရဲ႕ နိဗၺာန္သြားရာ လမ္းေၾကာင္းကို ရွင္းလင္းေပးတဲ့ ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံမ်ားသာလွ်င္ ေကာင္းမႈေတြ ျဖစ္ပါတယ္(အမွန္ေတြပါ)။
ထာ၀ရဘုရားကို ဗဟိုထားတဲ့ ဘာသာတရားမ်ားမွာ အမွားအမွန္သိဖို႕ လိုအပ္တာ အားလံုးကေတာ့ ထာ၀ရဘုရား ေျပာတဲ့အတိုင္း လုပ္ဖို႕ ႀကိဳးစားျခင္းပါပဲ။
လူသားကို ဗဟိုထားတဲ့ ဗုဒၶဘာသာလို ဘာသာတရားမ်ားမွာ အမွားအမွန္ သိဖို႕ကေတာ့ မိမိကိုယ္ကို နက္နက္နဲနဲ သိရွိမႈ၊ နားလည္ သေဘာေပါက္မႈ တိုးတက္ျဖစ္ေပၚေအာင္ လုပ္ရပါတယ္။ နားလည္မႈေပၚမွာ အေျခခံတဲ့ လိုက္နာက်င့္ၾကံမႈဟာ ပညတ္ခ်က္ တစ္ခုေပၚမွာ အေျခခံတဲ့ နာခံမႈထက္ ပိုၿပီး အင္အားေကာင္းပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ အမွားအမွန္ကို သိဖို႕ရာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္ဟာ အရာသံုးခုကို ၾကည့္ပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ (၁)ရည္ရြယ္ခ်က္၊
(၂)အလုပ္ေၾကာင့္ မိမိအေပၚမွာ အက်ိဳး သက္ေရာက္မႈႏွင့္
(၃)သူတပါးအေပၚမွာ အက်ိဳး သက္ေရာက္မႈမ်ားပါပဲ။
ဒါန၊ ေမတၲာ၊ ပညာတို႕အေပၚမွာ အေျခခံလို႕ ရည္ရြယ္ခ်က္က ေကာင္းရင္၊ ၿပီးေတာ့ မိမိကိုယ္ကိုလဲ (ပိုေပးကမ္း လွဴဒါန္းေအာင္၊ ပိုေမတၱာ ထားေအာင္၊ ပိုအသိပညာပြါးေအာင္) ကူညီရင္၊ ၿပီးေတာ့ သူတစ္ပါးကိုလဲ (ပိုေပးကမ္း လွဴဒါန္းေအာင္၊ ပိုေမတၱာ ထားေအာင္၊ ပိုအသိပညာပြါးေအာင္) ကူညီရင္ အဲဒီ အလုပ္ေတြဟာ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ေတြ၊ ေကာင္းတဲ့ ကိုယ္က်င့္ တရားေတြပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ဒီအခ်က္ဟာ အမ်ိဳးမ်ိဳး အစားစား ေထြျပားလွပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ကိုယ္က အေကာင္းဆံုး ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕ လုပ္လိုက္ေပးမဲ့လဲ ကိုယ့္အတြက္ျဖစ္ေစ၊ သူတစ္ပါးအတြက္ ျဖစ္ေစ ေကာင္းက်ိဳး ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ကိုယ့္ ရည္ရြယ္ခ်က္က မေကာင္းေပမဲ့လဲ ကိုယ့္အလုပ္က သူတစ္ပါးကို ေကာင္းက်ိဳး ရေစတတ္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ရည္ရြယ္ခ်က္ ေကာင္းေကာင္းနဲ႕ လုပ္တဲ့ အလုပ္က ကိုယ့္ကို အက်ိဳးရေစေပမဲ့ သူတစ္ပါးကို ထိခိုက္ေကာင္း ထိခိုက္တတ္ပါတယ္။ ဒီလို ကိစၥမ်ိဳးေတြမွာ အေကာင္းႏွင့္ အေတာ္အသင့္ေကာင္းတာ ေရာေနပါတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္က မေကာင္းတဲ့အတြက္ အလုပ္ကလဲ ကိုယ့္ကိုေရာ သူတစ္ပါးကိုပါ အက်ိဳးမရေစဘူး ဆိုရင္ ဒီလို အလုပ္မ်ိဳးဟာ မေကာင္းပါဘူး။ ရည္ရြယ္ခ်က္ ေကာင္းလို႕ အလုပ္ကလဲ ကိုယ့္ကိုေရာ သူတစ္ပါးကိုပါ ေကာင္းက်ိဳး ရေစတယ္ဆိုရင္ ဒီလို အလုပ္မ်ိဳးဟာ အျပည့္အ၀ ေကာင္းတဲ့ အလုပ္ပါ။
ေမး - ဒါျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာမွာ ကိုယ္က်င့္တရားႏွင့္ ပတ္သက္တဲ့ က်င့္၀တ္ေတြ ရွိပါသလား။
ေျဖ - ရွိပါတယ္။ ငါးပါးသီလဟာ ဗုဒၶဘာသာ ကိုယ္က်င့္တရားရဲ႕ အေျခခံ က်င့္၀တ္ပါပဲ။ ပထမ သိကၡာပုဒ္က သတၲ၀ါကို ထိခိုက္ နာက်င္ေစျခင္း၊ သတ္ျဖတ္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒုတိယက ခိုးမႈမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊ တတိယက ကာမဂုဏ္ ကိစၥေတြမွာ ေဖါက္ျပန္ မွားယြင္းစြာ က်င့္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊ စတုတၳက လိမ္ညာေျပာဆိုျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊ ပဥၥမက မူယစ္ေစတတ္တဲ့ အရက္ေသစာႏွင့္ မူးယစ္ေဆး၀ါးမွန္သမွ်မွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္းမ်ားပါပဲ။
ေမး - ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတရံမွာ သတ္ျဖတ္တာဟာ ေကာင္းတာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဥပမာ - ေရာဂါ ပ်ံ႕ႏွံ႕ေစတဲ့ ပိုးကိုသတ္တာ သင့္ကို သတ္မည့္လူကို သတ္တာမ်ိဳးေပါ့။
ေျဖ - သင့္အတြက္ေတာ့ ေကာင္းမွာေပါ့။ အဲဟို အသတ္ခံရတဲ့ ပိုးမႊား၊ အသတ္ခံရတဲ့လူမွာ ဘယ္လိုေနမလဲ။ သင္ အသက္ရွင္ေနခ်င္သလို သူတို႕လဲ အသက္ရွင္ ေနခ်င္တာေပါ့။ သင္ေရာဂါျဖန္႕ပိုးကို သတ္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္တဲ့ အခါမွာ ကိုယ့္ကို စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမႈ (ေကာင္းတာ)ႏွင့္ ေျပာင္းျပန္သေဘာ (မေကာင္းတာ) ေရာေႏွာေနတယ္။ အဲဒီ သတ္ျဖတ္မႈက သင့္ကို ေကာင္းက်ိဳး (ေကာင္းမႈ) ရေစၿပီး၊ ဟိုပိုးမႊားကို ဆိုးက်ိဳး (မေကာင္းမႈ) ရေစတာ ထင္ရွားပါတယ္။ ဒီေတာ့ ရံဖန္ရံခါမွာ သတ္ျဖတ္ဖို႕ လိုေကာင္းလိုမွာ ျဖစ္ေပတဲ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေကာင္းမႈေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။
ေမး - သင္တို႕ ဗုဒၶဘာသာေတြဟာ ပုရြက္ဆိတ္ေတြ၊ ၾကမ္းပိုးေတြႏွင့္ ပတ္သက္လို႕ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾက လြန္းပါတယ္။
ေျဖ - ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ ခြဲျခားမႈ မရွိိဘဲ အားလံုးကို လႊမ္းျခံဳမိတဲ့ သနားၾကင္နာ က႐ုဏာတရား တိုးပြါးဖို႕ ႀကိဳးစားေနၾကပါတယ္။ သူတို႕ဟာ ကမၻာေလာကႀကီးကို သတၱ၀ါတိုင္း သူ႕ေနရာႏွင့္သူ၊ သူ႕လုပ္ငန္းေဆာင္တာႏွင့္သူ အသီးသီး စုေပါင္း ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ အေပါင္းအဖြဲ႕ႀကီး တစ္ခုအျဖစ္ ျမင္ၾကပါတယ္။ ကြၽႏု္ပ္တို႕ဟာ သဘာ၀တရားရဲ႕ သိမ္ေမြ႕တဲ့ ခ်ိန္ညီမႈကို ဖ်က္ဆီးမျပစ္မီ ကြၽႏု္ပ္တို႕ သတိထားသင့္တယ္လို႕ ယံုၾကည္ၾကပါတယ္။ သဘာ၀တရားကို အျပည့္အ၀ လက္၀ါးႀကီးအုပ္ သံုးစားျခင္း၊ ေလ်ာ့သြားတာကို ျပန္ျဖည့္မေပးဘဲ သဘာ၀တရားရဲ႕ ေနာက္ဆံုး အစက္ အေပါက္ကေလး တစ္ခုကိုေတာင္မွ မရမက ျဖစ္ၫွစ္ယူျခင္း၊ သဘာ၀တရားကို အႏိုင္ယူျခင္း၊ လႊမ္းမိုးျခင္းမ်ား အေပၚမွာ အေလးေပးထားတဲ့ အဲဒီ ယဥ္ေက်းမႈကိုပဲ ၾကည့္ပါဦး။ အခု သဘာ၀က ေတာ္လွန္ တိုက္ခိုက္ေနပါၿပီ။ ေလဟာ အဆိပ္ သင့္ေနပါၿပီ။ ျမစ္ေရေတြ ညစ္ညမ္းၿပီး ခန္းေျခာက္ကုန္ၾကၿပီ။ လွပတဲ့ တိရစၦာန္ မ်ိဳးစိတ္ေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာဟာ မ်ိဳးသုဥ္းကုန္ၾကပါၿပီ။ ေတာင္ေတြေပၚမွာ သစ္ပင္ ကင္းမဲ့ၿပီး ေတာင္ကတံုးေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကၿပီ။ ေရတိုက္စားကုန္ၾကၿပီ။ ရာသီဥတုေတာင္မွ ေျပာင္းလဲ ေနပါၿပီ။ လူေတြဟာ ႀကိတ္ေခ်ဖို႕၊ ဖ်က္ဆီးဖို႕၊ သတ္ျဖတ္ဖို႕၊ စိတ္ေစာေနမႈကေလး နည္းနည္း ေလွ်ာ့ေပးလိုက္ရင္ပဲ အခုေျပာခဲ့တဲ့ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ အေျခအေနေတြ ျဖစ္ေပၚလာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကြၽႏု္ပ္တို႕ အားလံုးဟာ သဘာ၀ရဲ႕ အသက္ကို ေလးစားမႈ နည္းနည္းေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ပိုတိုးလာေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ၾကပါတယ္။ ဒါဟာ သတၱ၀ါရဲ႕ အသက္ကို သတ္ျဖတ္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း ဆိုတဲ့ ပထမ သိကၡာပုဒ္က ေျပာျပေနတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။
ေမး - ဒါေပတဲ့ မုသာ၀ါဒနဲ႕ ပတ္သက္တာ က်ေတာ့ ဘယ္လိုလဲ။ မုသား မေျပာဘဲ ေနလို႕ ျဖစ္ပါ့မလား။
ေျဖ - လူ႕အသိုင္းအ၀န္းထဲမွာ ျဖစ္ေစ၊ စီးပြါးေရး ေလာကထဲမွာ ျဖစ္ေစ မုသားမပါဘဲ ေနထိုင္လုပ္ကိုင္ဖို႕အမွန္တကယ္ မျဖစ္ဘူးဆိုရင္ ဒီလို ထိတ္လန္႕စရာေကာင္းတဲ့ အက်င့္ပ်က္မႈမ်ိဳးကို ေျပာင္းလဲ ပစ္သင့္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ဆိုတာ ပိုၿပီး ေတာ္တည့္မွန္ကန္ဖို႕၊ ပိုၿပီး ႐ိုးသားေျဖာင့္မတ္ဖို႕ ႀကိဳးစားရင္း ျပႆနာနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ လက္ေတြ႕ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္ဖို႕ သႏၷ႒ာန္ခ်ထားတဲ့ လူမ်ိဳးပါ။
ေမး - ေကာင္းၿပီ။ ဒါျဖင့္ အရက္ႏွင့္ ပတ္သက္လို႕ ဘယ္လိုလဲ။ နည္းနည္းပါးပါးေလး ေသာက္တာကေတာ့ မထိခိုက္တာ ေသခ်ာပါတယ္။
ေျဖ - လူေတြဟာ အရက္ကို အရသာခံဖို႕ မေသာက္ၾကပါဘူး။ သူတို႕ တစ္ေယာက္တည္း ေသာက္တဲ့အခါ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ ေသာက္ၾကတာပါ။ လူမႈေရး အေနနဲ႕ ေသာက္တဲ့အခါ အမ်ားႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ျဖစ္ေစဖို႕ ေသာက္ၾကတာပါ။ သို႕ေသာ္လဲ အရက္ကို နည္းနည္းေလးပင္ ေသာက္ဦးေတာ့ စိတ္ဓါတ္ ပ်က္စီးၿပီး သတိလက္လြက္ ျဖစ္ေစပါတယ္။ အမ်ားႀကီး ေသာက္ရင္ေတာ့ ပ်က္စီးေတာ့တာပါပဲ။
ေမး - ဒါေပတဲ့ နည္းနည္းပါးပါးေသာက္တာဟာ သီလ မက်ိဳးဘူး မဟုတ္လား။ နည္းနည္းေလးပဲဟာ။
ေျဖ - ဟုတ္ပါတယ္။ နည္းနည္းေလးပါပဲ။ ဒါေပတဲ့ နည္းနည္းေတာင္မွ မေစာင့္ထိန္းႏိုင္ရင္ သင့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ဟာ မခိုင္မာဘူးေပါ့။ မဟုတ္ဘူးလား။
ေမး - ငါးပါးသီလဟာ အျပဳသေဘာ မဟုတ္ပါဘူး။ ငါးပါးသီလက သင့္ကို မလုပ္ဖို႕ပဲ ေျပာတယ္။ လုပ္ဖို႕က်ေတာ့ မေျပာဘူး။
ေျဖ - ငါးပါးသီလဟာ ဗုဒၶဘာသာ ကိုယ္က်င့္တရားရဲ႕ အေျခခံ က်င့္၀တ္မွ်ပါပဲ။ က်င့္၀တ္အားလံုး မဟုတ္ပါဘူး။ ကြၽႏု္ပ္တို႕ရဲ႕ မေကာင္းတဲ့ အျပဳအမူေတြကို မွတ္သားထားၿပီးေတာ့ အဲဒါေတြကို မလုပ္မိေအာင္ ႀကိဳးစားျခင္းအားျဖင့္ ကိုယ္က်င့္တရားကို စ ရပါတယ္။ ဥပမာ - စကားေျပာတယ္ ဆိုၾကပါစို႕။ မုသားေျပာမႈကို ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္းအားျဖင့္ စ သင့္ေၾကာင္း ျမတ္စြာဘုရား မိန္႕ေတာ္မူပါတယ္။ အဲဒီလို ေရွာင္ၾကဥ္ၿပီးေတာ့ မွန္တဲ့စကား ႏူးညံ႕သိမ္ေမြ႕တဲ့စကား၊ ယဥ္ေက်းဖြယ္ရာစကား၊ အခ်ိန္ကာလႏွင့္ ကိုက္ညီတဲ့စကားကို ေျပာရပါမယ္။ ဗုဒၶျမတ္စြာက ေအာက္ပါအတိုင္း မိန္႕ေတာ္မူပါတယ္။ မမွန္ေသာ စကားကို ေရွာင္ၾကဥ္သူသည္ မွန္ေသာစကား၊ အားကိုးထိုက္ေသာစကား၊ ယံုၾကည္ထိုက္ေသာစကား၊ မွီခိုအားထားထိုက္ေသာ စကားကို ေျပာသူျဖစ္သည္။ သူသည္ ေလာကကို မလိမ္ညာ မလွည္႕စားေပ။ ဂံုးေခ်ာစကား ေရွာင္ၾကဥ္သူသည္ လူအမ်ားၾကားတြင္ စိတ္၀မ္း ကြဲျပားေစဖို႕ရာ ဤေနရာ၌ ၾကားေသာစကားကို ထိုေနရာ၌ မေျပာၾကားေပ။ ထိုေနရာ၌ ၾကားေသာ စကားကို ဤေနရာ၌ မေျပာၾကားေပ။ သူသည္ စိတ္၀မ္းကြဲျပား ေနသူမ်ားကို အေစ့အစပ္စကား ေျပာၾကား ေလ့ရွိ၏။ ခင္မင္ေနသူမ်ားကို ပိုမိုခ်စ္ခင္ေအာင္ အားေပးစကား ေျပာၾကားတတ္၏။ ညီညြတ္မႈသည္ သူ၏ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ ညီညြတ္မႈသည္ သူ၏ ၀မ္းေျမာက္မႈ၊ ညီညြတ္မႈသည္ သူ၏ ခ်စ္ခင္မႈျဖစ္သည္။ ဤသည္မွာ သူစကားေျပာရာတြင္ ပါ၀င္ေသာ စိတ္ထား ေစတနာျဖစ္သည္။ ၾကမ္းတမ္း ႐ိုင္းစိုင္းေသာ စကားကို ေရွာင္ၾကဥ္သူသည္ အျပစ္ကင္းေသာ စကား၊ နား ၀င္သာေသာ စကား၊ ႏွစ္သက္ဖြယ္ေသာ စကား၊ စိတ္ႏွလံုးသို႕ သက္၀င္ေသာ စကား၊ ယဥ္ေက်းေသာ စကား၊ အမ်ားႏွစ္သက္ သေဘာက်ေသာ စကားကို ေျပာဆိုတတ္၏ ။ အက်ိဳးမရ အႏွစ္သာရ မရွိေသာ စကားကို ေရွာင္ၾကဥ္သူသည္ အခ်ိန္ကာလႏွင့္ ကိုက္ညီေသာ စကား၊ မွန္ေသာစကား၊ အက်ိဳးရွိေသာ စကား၊ တရားႏွင့္ စပ္ေသာ စကား၊ က်င့္၀တ္ႏွင့္ စပ္ေသာ စကားကို ေျပာဆိုတတ္၏။ သူသည္ စိတ္ႏွလံုး၌ သိုမွီထားထိုက္ေသာ စကား၊ အခ်ိန္ကာလႏွင့္ ေလ်ာ္ေသာစကား၊ သင့္ေလ်ာ္ ေလ်ာက္ပတ္ေသာ စကား၊ အဓိပၸါယ္ ျပည့္၀ေသာစကား၊ အက်ိဳးစီးပြါးႏွင့္ စပ္ေသာ စကားကို ေျပာဆိုတတ္၏။
ေမး - ထာ၀ရဘုရား သို႕မဟုတ္ တန္ခိုးရွင္ဘုရားမ်ားရဲ႕ တန္ခိုးကို အားကိုးအားထားမွသာလွ်င္ လူေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႕ တခ်ိဳ႕ ေျပာၾကပါတယ္။ (အဲဒါ ဘယ္လို အေဘာရပါသလဲ။)
ေျဖ - ဒါကေတာ့ လံုး၀ မွားပါတယ္။ ျမင့္ျမတ္တဲ့ အျပစ္ကင္းတဲ့ အျပဳအမူေတြကို ျပဳမူေနၾကတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ၊ ဘယ္ဘာသာမွ မကိုးကြယ္သူေတြ သန္းခ်ီရွိၾကပါတယ္။ သူတို႕ဟာ တစ္ခါတေလမွသာ မဟုတ္ဘဲ အျမဲတေစ ျမင့္ျမတ္တဲ့ အျပစ္ကင္းတဲ့ အျပဳအမူေတြကို ျပဳမူေနၾကသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ထူး တစ္ေယာက္ကို ယံုၾကည္ေနၾကတဲ့ လူမ်ားအၾကားမွာ ေတြ႕ရတတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးလိုပါပဲ။ သင္ဟာ ႐ိုးသားစြာ ႀကိဳးစားရင္ သင့္ရဲ႕ အျပဳအမူေတြကို စင္ၾကယ္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ လံုး၀ အျပည့္အစံု မစင္ၾကယ္ႏိုင္ေတာင္မွ ပိုၿပီး စင္ၾကယ္ေအာင္ ႀကိဳးစား လုပ္ေဆာင္ႏိုင္တာကေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။
ေမး - ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ သက္သတ္လြတ္ သမားေတြ ျဖစ္သင့္တယ္ မဟုတ္လား။
ေျဖ - အဲဒီလိုျဖစ္ဖို႕ မလိုအပ္ပါဘူး။ ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ သက္သတ္လြတ္သမားမဟုတ္ပါဘူး။ သူ႕ရဲ႕ တပည့္မ်ားကိုလဲ သက္သတ္လြတ္စားဖို႕ မမိန္႕ၾကားပါဘူး။ ဒီေခတ္မွာေတာင္မွ သက္သတ္လြတ္သမား မဟုတ္ဘဲ စိတ္ေကာင္း ႏွလံုးေကာင္းရွိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။
ေမး - ဒါေပမဲ့ သင္ အသားစားရင္ သတၱ၀ါတစ္စံုတစ္ဦး ေသတဲ့အတြက္ သင့္မွာ သြယ္၀ိုက္ေသာအားျဖင့္ တာ၀န္ရွိပါတယ္။ အဲဒါဟာ ငါးပါးသီလထဲက ပထမ သိကၡာပုဒ္ကို ခ်ိဳးတာ မဟုတ္ပါဘူးလား။
ေျဖ - မွန္ပါတယ္။ တစ္စိတ္ တစ္ေဒသအားျဖင့္ သြယ္၀ိုက္ၿပီးတာ၀န္ရွိပါတယ္။ သုိ႕ေသာ္လဲ သင္ ဟင္းသီး ဟင္းရြက္ စားတဲ့အခါလဲ အတူတူပါပဲ။ လယ္ယာဦးႀကီးက ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြ ပိုးေပါက္မပါဘဲ သင့္ ထမင္းစားပြဲေပၚ ေရာက္ေအာင္ အဆိပ္ေတြ ဖ်န္းေပးရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သင့္ သားေရခါးပတ္အတြက္၊ လက္ဆြဲအိပ္အတြက္၊ သင္သံုးတဲ့ ဆပ္ျပာခ်က္ဖို႕ အမဲဆီ၊ ၿပီးေတာ့ တျခား တိရစၦာန္ သားေရနဲ႕ လုပ္ထားတဲ့ ပစၥည္းေတြ၊ ဒါေတြအတြက္ တိရစၦာန္ေတြကို သတ္ရပါတယ္။ တျခား သတၱ၀ါ ေသတဲ့အတြက္ တစ္နည္းနည္းနဲ႕ သြယ္၀ိုက္ၿပီး တာ၀န္ မရွိေအာင္ အသက္ရွင္ေနဖို႕ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါဟာ ဒုကၡသစၥာရဲ႕ ပံုစံ တစ္ခုပါပဲ။ သူလို ကိုယ္လို သာမာန္ အသက္ရွင္ေနတာဟာ ဆင္းရဲပါတယ္။ ေက်နပ္ဖြယ္ မရွိပါဘူး။ သင္ ပါဏာတိပါတ သိကၡာပုဒ္ ေဆာက္တည္တဲ့ အခါမွာ သတၱ၀ါရဲ႕ အသက္ကို သတ္ျခင္းအတြက္ တိုက္႐ိုက္ တာ၀န္ မရွိေအာင္ ႀကိဳးစား ေရွာင္ၾကဥ္ရပါတယ္။
ေမး - မဟာယာန ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ အသား မစားၾကဘူး မဟုတ္လား။
ေျဖ - အဲဒါ မမွန္ပါဘူး။ တ႐ုတ္ မဟာယာန ဗုဒၶဘာသာက သက္သတ္လြတ္စားဖို႕ အလြန္ အေလးထားေပမဲ့ တိဘက္ႏွင့္ ဂ်ပန္မွာရွိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာေတြ ကေတာ့ အမ်ိဳးသား အမ်ိဳးသမီးေရာ ဘုန္းႀကီးေတြပါ အသားစားတဲ့ အေလ့ ရွိပါတယ္။
ေမး - သို႕ေသာ္လဲ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္ဟာ သက္သတ္လြတ္သမားပဲ ျဖစ္သင့္တယ္လို႕ ကြၽႏု္ပ္ထင္ေနတုန္းပဲ။
ေျဖ - လူတစ္ေယာက္ဟာ သက္သတ္လြတ္ ၀ါဒကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ က်င့္သံုးၿပီး တကိုယ္ေကာင္းဆန္မယ္၊ မ႐ိုးေျဖာင့္ဘူး၊ ယုတ္ညံ့ နိမ့္က်မယ္ဆိုရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္က သက္သတ္လြတ္သမားေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ ကိုယ္ခ်င္စာတရားရွိတယ္၊ ရက္ေရာတယ္၊ သနားၾကင္နာတတ္တယ္ဆိုရင္ ဒီလူ ႏွစ္ေယာက္ထဲက ဘယ္သူဟာ ပိုေတာ္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ျဖစ္မလဲ။
ေမးသူ - ႐ိုးေျဖာင့္ၿပီး သနား ၾကင္နာတတ္တဲ့လူက ပိုေတာ္ပါတယ္။
ေျဖသူ - ဘာေၾကာင့္ပါလဲ။
ေမးသူ - ဒီလို ပုဂၢိဳလ္က စိတ္ေကာင္း ႏွလံုးေကာင္း ရွိေၾကာင္း ထင္ရွားလို႕ပါ။
ေျဖသူ - အတိအက် မွန္ပါတယ္။ အသား မစားတဲ့ လူက စိတ္ထား မျဖဴစင္ဘဲ ရွိတတ္သလို အသားစားတဲ့လူက စိတ္ႏွလံုး ျဖဴစင္ေနတာလဲ ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဗုဒၶတရားေတာ္မွာ အေရးႀကီးတာက စိတ္ႏွလံုးရဲ႕ အရည္အခ်င္းပါ။ အစားအစာမွာပါတဲ့ အရာ မဟုတ္ပါဘူး။ မ်ားစြာေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ အသားမစားဖို႕က်ေတာ့ သိပ္ဂ႐ုစိုက္ၾကတယ္။ တစ္ကိုယ္ေကာင္း ဆန္တာ၊ မ႐ိုးေျဖာင့္တာ၊ ရက္စက္တာ၊ မနာလို ၀န္တိုတာေတြ ကိုေတာ့ ေၾကာင့္ၾကခံၿပီး မစဥ္းစားၾကဘူး။ လုပ္ဖို႕ လြယ္ကူတဲ့ အစားအစာ ေျပာင္းလဲတာကိုေတာ့ လုပ္ၾကတယ္။ လုပ္ဖို႕ ခက္တဲ့ စိတ္ထား ေျပာင္းဖို႕က်ေတာ့ မလုပ္ၾကဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သက္သတ္လြတ္စားသူ ဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ ဗုဒၶဘာသာမွာ အေရး အႀကီးဆံုးက စိတ္ထား ျဖဴစင္ဖို႕ပဲဆိုတာ မွတ္ထားပါ။
Labels: အေမးအေျဖမ်ား
စာေရးသူ*** ေရႊဘုိသီလာ at 8:59 AM 0 အၾကံဳျပဳေဆြးေႏြးႏိုင္ပါသည္။
အေမးအေျဖမ်ား..........(၁)
ဗုဒၶအေမးအေျဖ
ႏုိင္ငံျခားသား ဘုန္းေတာ္ႀကီး တစ္ပါး၏ ဗုဒၶဘာသာအျမင္ အေမး အေျဖမ်ား
ဒီစာအုပ္က ဘာသာျပန္ စာအုပ္ပါ... စာအုပ္မူရင္း Good Question Good Answer အဂၤလိပ္စာအုပ္ကို ေရးသားသူက ၾသစေၾတးလ် ႏိုင္ငံသား ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးVen. Shravasti Dhammika ပါ။ ခ်မ္းေျမ႕ဆရာေတာ္ဘုရားက ျမန္မာလို ဘာသာျပန္ေပးထားတာပါ. စာအုပ္ကို ၁၉၉၃ခုႏွစ္ မွာ ထုတ္ေ၀ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ေျပာပံုအရကေတာ့ ဒီစာအုပ္မထုတ္မီ ျမတ္မဂၤလာ စာေစာင္မွာ ဒီစာအုပ္ကိုပဲ ပညာရွင္ တစ္ဦးက ဘာသာျပန္ၿပီး အခန္းဆက္အျဖစ္ ေဖၚျပဖူးပါတယ္။
ေမး - ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ ဘာလဲ။
ေျဖ - “ဗုဒၶဘာသာ“ ဆိုတဲ့ စကားလံုးဟာ “ဗုဓိ“ ဆိုတဲ့ စကားလံုးမွ လာတာပါ။ “ဗုဒၶ“ ဆိုတာ (ကိေလသာ တည္းဟူေသာ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းမွ) “ႏိုးလာသူ“ လို႕ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ ႏိုးၾကားေရး အေတြးအျမင္ (ဒႆန) ပညာပါပဲ။ ဒီဒႆနပညာကို ေဂါတမႏြယ္ဖြား သိဒၶတၳ မင္းသားကေန ဘုရား ျဖစ္လာတဲ့ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားက စတင္ေဟာေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားဟာ သက္ေတာ္ ၃၅ႏွစ္မွာ (ကိေလသာ တည္းဟူေသာ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းမွ) ႏိုးလာၿပီးလွ်င္ ဘုရားအျဖစ္သို႕ ေရာက္ေတာ္မူပါသည္။ ဗုဒၶဘာသာဟာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္လို႕ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေပါင္း သန္းသံုးရာေက်ာ္ ရွိေနပါၿပီ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာေလာက္ အထိေတာ့ ဗုဒၶဘာသာဟာ အေရွ႕တိုင္း ဒႆနပညာရပ္ တစ္ခုအျဖစ္သာ တည္ရွိခဲ့ပါတယ္။ သို႕ေသာ္လဲ ယခုအခ်ိန္မွာ ဥေရာပႏွင့္ အေမရိကတိုက္ရွိ ႏိုင္ငံေပါင္း မ်ားစြာမွာလဲ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ဦးေရ တျဖည္းျဖည္း တိုးပြါးေနပါတယ္။
ေမး - ဒီလိုဆိုရင္ ဗုဒၶဘာသာဟာ ဒႆနပညာရပ္ တစ္ခုဘဲေပါ့။
ေျဖ - ဒႆနပညာဆိုတာ အဂၤလိပ္စကား Philosopy ကို ဘာသာျပန္ထားတာပါ။ အဘိဓာန္မ်ား ဖြင့္ျပခ်က္အရ ဆိုရင္ "philo"ဆိုတာ “ခ်စ္ခင္ျခင္း ေမတၲာ“ လို႕ ဆိုလိုပါတယ္။ "sophy" ဆိုတာ “ပညာ“ လို႕ အဓိပၸါယ္ ရပါတယ္။ ဒီေတာ့ "Philosopy" ဆိုတာ “ပညာကို ခ်စ္ခင္ျခင္း“၊ သို႕မဟုတ္ “ေမတၲာႏွင့္ ပညာ“ လို႕ အဓိပၸါယ္ ရပါတယ္။ ဒီစကား ႏွစ္လံုးဟာ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို အျပည့္အ၀ ေဖၚျပႏိုင္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ တရားက သဘာ၀တရားကို ၾကည္လင္ျပတ္သားစြာ ကြၽႏု္ပ္တို႕ နားလည္ ႏိုင္ေရးအတြက္ အျပည့္စံုဆံုး ဥာဏ္ပညာအရည္အေသြး တိုးတက္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖို႕ သင္ေပးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြၽႏု္ပ္တို႕ဟာ သတၱ၀ါအားလံုးရဲ႕ မိတ္ေဆြသဖြယ္ ျဖစ္ႏိုင္ေစရန္ ေမတၱာ က႐ုဏာတရား တိုးပြါးေအာင္ ႀကိဳးစားဖို႕ကိုလဲ သင္ေပးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာကို အေတြးအျမင္ ပညာတစ္ရပ္လို႕ ဆိုႏိုင္ေသာ္လဲ သာမာန္ အေတြးအျမင္ပညာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျမင့္ျမတ္ေသာ အေတြးအျမင္ပညာ (Supreme Philosopy) သာ ျဖစ္ပါတယ္။
ေမး - ဗုဒၶဆိုတာ ဘယ္သူပါလဲ။
ေျဖ - ခရစ္မေပၚမီ ၅၆၃ ခုႏွစ္မွာ အိႏၵိယျပည္ ေျမာက္ပိုင္း (ကပၸိလ၀တ္ျပည္) ဘုရင္ သုေဒၶါဒနႏွင့္ မိဖုရား မယ္ေတာ္မာယာတို႕မွ သားကေလးတစ္ေယာက္ ဖြားျမင္ပါတယ္။ ဒီမင္းသားကေလးဟာ စည္းစိမ္ဥစၥာ ျပည့္ျပည့္စံုစံုႏွင့္ ႀကီးျပင္းလာရေသာ္လဲ ေနာက္ဆံုးမွာ ေလာကီစည္းစိမ္ဥစၥာေတြဟာ ခ်မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္မႈကို မေပးႏိုင္ဘူးဆိုတာ ေတြ႕လာရတယ္။ ဒီမင္းသားဟာ သူ႕ပတ္၀န္းက်င္မွာ သူေတြ႕ျမင္ရတဲ့ ဆင္းရဲဒုကၡေတြေၾကာင့္ အႀကီးအက်ယ္ စိတ္မခ်မ္းမသာျဖစ္ၿပီး လူသားတို႕ ခ်မ္းသာေရးအတြက္ ေသာ့ခ်က္ကိုရွာဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ အသက္၂၉ႏွစ္ ရွိတဲ့အခါ ဒီမင္းသားဟာ သူ႕ရဲ႕ၾကင္ယာေတာ္ (ယေသာဓရာ)ႏွင့္ သားေတာ္(ရာဟုလာ)ကို ထားခဲ့ၿပီးေတာ့ အဲဒီေခတ္က ဘာသာေရး ဆရာႀကီးမ်ားရဲ႕ အထံမွာ အသိပညာ ဆည္းပူးဖို႕ ထြက္လာခဲ့တယ္။ သူတို႕ဟာ ဒီမင္းသားကို ေျမာက္ျမားစြာ သင္ၾကား ေပးၾကေသာ္လဲ သူတို႕ကိုယ္တိုင္ ဆင္းရဲဒုကၡရဲ႕ အေၾကာင္းရင္း ဇစ္ျမစ္ကို မသိၾကတဲ့အတြက္ ဒီဆင္းရဲဒုကၡကို ဘယ္လို ေက်ာ္လြန္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာကိုလဲ မသိၾကဘူး။ သိဒၡတၳမင္းသားဟာ (ဥ႐ုေ၀လေတာ) မွာ ေျခာက္ႏွစ္ ၾကာေအာင္ ေလ့လာ ပြါးမ်ား အားထုတ္ၿပီးတဲ့ အခါမယ္ အ၀ိဇၨာကို ပယ္ခြါႏိုင္တဲ့အတြက္ (အမွန္တရားကို) ထိုးထြင္းသိျမင္သြားပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး သူ႕ကို “ဗုဒၶ“ (ကိေလသာတည္းဟူေသာ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းမွ) “ႏိုးလာသူ“လို႕ ေခၚေ၀ၚ သမုတ္ၾကပါတယ္။ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ ျမတ္ဘုရားဟာ အဲဒီအခ်ိန္မွစၿပီး ၄၅ႏွစ္ပတ္လံုး အိႏၵိယျပည္ ေျမာက္ပိုင္းမွာ သူေတြ႕သိထားတဲ့ တရားေတာ္မ်ားကို လွည့္လည္ေဟာေျပာ ခဲ့ပါတယ္။
(မွတ္ခ်က္ ။ ။ ဥ႐ုေ၀လေတာ၌ ဒုကၠရစရိယာ ေျခာက္ႏွစ္ၾကာ က်င့္စဥ္က ဘုရား မျဖစ္ေသးပါ။ ထိုအက်င့္မွားကို စြန္႕၍ အာနာပါနစ်ာန္ အေျခခံလ်က္ မဂၢင္ရွစ္တန္ ပြါးမွသာ ဘုရားအျဖစ္သို႕ ေရာက္ပါသည္။)
ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားရဲ႕ ႀကီးမားလွတဲ့ မဟာ က႐ုဏာေတာ္ႏွင့္ ခႏၲီတရားေၾကာင့္ မ်ားစြာေသာ လူတို႕ဟာ တပည့္သာ၀ကအျဖစ္ ခံယူၾကပါတယ္။ သက္ေတာ္ ရွစ္ဆယ္ ျပည့္ေတာ္မူတဲ့အခါ သဘာ၀အေလ်ာက္ အိုျခင္းတရား၊ နာျခင္းတရားမ်ား ဖိစီးႏွိပ္စက္ ခံရေသာ္လဲ ခ်မ္းေျမ႕ေအးၿငိမ္းလ်က္ပင္ ေနာက္ဆံုးမွာ ပရိနိဗၺာန္၀င္စံေတာ္ မူပါတယ္။
ေမး - ဗုဒၶဟာ သူ႕ရဲ႕ၾကင္ယာေတာ္နဲ႕ သားေတာ္ကို ပစ္ထားခဲ့တဲ့အတြက္ တာ၀န္မဲ့ရာ မေရာက္ဘူးလား။
ေျဖ - ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ သူ႕ရဲ႕ ၾကင္ယာေတာ္နဲ႕ သားေတာ္ကို လြယ္လြယ္နဲ႕ ပစ္ထားႏိုင္ခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူအခ်ိန္ အၾကာႀကီး စဥ္းစားၿပီး တြန္႕ဆုတ္တြန္႕ဆုတ္ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးက်မွ သူ႕မိသားစုကို ေကြၽးေမြးေစာင့္ေရွာက္ တာထက္ တေလာကလံုးရဲ႕ အက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္တာက ပိုၿပီး အက်ိဳး ႀကီးမားတယ္လို႕ ဆံုးျဖတ္ၿပီး ဒီလမ္းကို ေရြးခ်ယ္လိုက္တာပါပဲ။ ႀကီးမားတဲ့ မဟာ က႐ုဏာေတာ္က ဗုဒၶျမတ္စြာကို တေလာကလံုးရဲ႕ အက်ိဳးကို ေဆာင္ေစတာပါပဲ။ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ႕ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႕ၿပီး အဆင္းရဲအပင္ပန္း ခံမႈေၾကာင့္ တေလာကလံုး ႀကီးမားတဲ့ အက်ိဳးကို အခုတိုင္ ခံစားေနၾကရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကိုၾကည့္ရင္ ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ တာ၀န္မမဲ့ေၾကာင္း ထင္ရွားပါတယ္။ ဒါဟာ အႀကီးမားဆံုးေသာ စြန္႕လႊတ္မႈ ႀကီးပါပဲ။
ေမး - ဗုဒၶက ပရိနိဗၺာန္ စံသြားၿပီဆိုေတာ့ သူက ကြၽႏု္ပ္တို႕ကို ဘယ္လို ကူညီႏိုင္ပါသလဲ။
ေျဖ - လွ်ပ္စစ္ဓါတ္ကိုေတြ႕ရွိတဲ့ မုိက္ကယ္ ဖာရာေဒး ဟာ ကြယ္လြန္သြားပါၿပီ။ သို႕ေသာ္လဲ သူ႕ရဲ႕ ေတြ႕ရွိခ်က္က ကြၽႏု္ပ္တို႕ကို အခုတိုင္ ကူညီေနပါတယ္။ ေရာဂါေပါင္း မ်ားစြာကို ကုသတဲ့ ကုထံုးေတြကို ေတြ႕ရွိတဲ့ လူး၀စ္ပါးစ္ခ်ား ဟာလဲ ကြယ္လြန္သြားပါၿပီ။ သို႕ေသာ္လဲ သူေတြ႕ရွိတဲ့ ကုထံုးေတြက အခုတိုင္ အသက္ေပါင္းမ်ားစြာကို ကယ္ေနဆဲပါပဲ။ ေက်ာ္ၾကားတဲ့ အႏုပညာ မ်ားစြာကို တီထြင္ ဖန္တီးခဲ့တဲ့ လီယိုနာဒိုဒါဗင္ခ်ီ ဟာလဲ ေသသြားပါၿပီ။ သို႕ေသာ္လဲ သူဖန္တီးခဲ့တဲ့ အႏုပညာေတြက လူေတြကို အခုတိုင္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ေပးေနဆဲပါပဲ။ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ားနဲ႕ အာဇာနည္ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ား ကြယ္လြန္သြားၾကတာ ရာစုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေသာ္လဲ သူတို႕အေၾကာင္းကို ကြၽႏု္ပ္တို႕ ဖတ္႐ႈရတဲ့အခါမွာ သူတို႕လို ေနထိုင္ ျပဳမူလိုစိတ္မ်ား ကြၽႏု္ပ္တို႕ သႏၲာန္မွာ တဖြားဖြား ေပၚလာပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ဗုဒၶျမတ္စြာ ပရိနိဗၺာန္ စံတာဟာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ ၾကာသြားပါၿပီ။ သို႕ေသာ္လဲ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားရဲ႕ တရားေတာ္မ်ားဟာ အခုတိုင္ ကူညီေနဆဲပါပဲ။ ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ႕ နမူနာေကာင္းေတြက လူေတြကို အခုတိုင္ အားတက္ေစတုန္းပါပဲ။ သူ႕စကားေတာ္ေတြက အခုတိုင္ လူေတြရဲ႕ ဘ၀ေတြကို ေျပာင္းလဲေစတုန္းပါပဲ။ ဗုဒၶျမတ္စြာမွာသာလွ်င္ ပရိနိဗၺာန္စံၿပီးေနာက္ ရာစုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာသည့္တိုင္ေအာင္ ဒီလိုစြမ္းအားမ်ား ရွိေနႏိုင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။
ေမး - ဗုဒၶဟာ ထာ၀ရဘုရား God လား။
ေျဖ - ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ ထာ၀ရဘုရား မဟုတ္ပါဘူး။ ဗုဒၶျမတ္စြာက သူဟာ ထာ၀ရဘုရား လို႕ျဖစ္ေစ၊ ထာ၀ရဘုရားရဲ႕ သားေတာ္လို႕ျဖစ္ေစ၊ ထာ၀ရဘုရားက လႊတ္လိုက္တဲ့ တမန္ေတာ္လို႕ျဖစ္ေစ မမိန္႕ၾကားပါဘူး။ ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ အလံုးစံု ျပည့္စံုတဲ့ လူသား တစ္ဦးပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သူ႕လို ကြၽႏု္ပ္တို႕ ႀကိဳးစားလွ်င္ ကြၽႏု္ပ္တို႕လဲ သူ႕လိုပဲ အလံုးစံု ျပည့္စံုသူမ်ား ျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း မိန္႕ၾကားေတာ္ မူပါတယ္။
ေမး - ဗုဒၶဟာ ထာ၀ရဘုရား မဟုတ္ရင္ ဘာေၾကာင့္ သူ႕ကို လူေတြက ရွိခိုး ကိုးကြယ္ေနၾကသလဲ။
ေျဖ - ကိုးကြယ္နည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က တစ္စံုတစ္ခုေသာ တန္ခိုးရွင္ဘုရားကို (a God) ကိုးကြယ္တဲ့အခါ အဲဒီဘုရားကို ခ်ီးက်ဴးေထာပနာ ျပဳၾကတယ္။ ဂုဏ္ျပဳၾကတယ္။ တစ္စံုတစ္ရာ ပူေဇာ္ ပသ ၾကတယ္။ ကိုယ္လိုတာကို ဘုရားဆီမွာ ေတာင္းၾကတယ္။ အဲဒီလို လုပ္ၾကတာကေတာ့ မိမိတို႕ရဲ႕ ခ်ီးက်ဴးေထာပနာသံကို အဲဒီဘုရားက ၾကားလိမ့္မယ္လို႕ ယံုၾကည္လို႕၊ ပူေဇာ္ ပသ တာကို လက္ခံလိမ့္မယ္လို႕ ယံုၾကည္လို႕၊ ဆုေတာင္းတာကို ျဖည့္ဆည္းေပးလိမ့္မယ္လို႕ ယံုၾကည္လို႕ပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ကေတာ့ ဒီလို ကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္မႈ မ်ိဳးကို မလုပ္ၾကပါဘူး။ တျခား ကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္မႈတစ္မ်ိဳးကေတာ့ မိမိတို႕ ေလးျမတ္ၾကည္ညိဳတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦးဦး သို႕မဟုတ္ တစ္စံုတစ္ရာကို ႐ိုေသသမႈ ဂါရ၀ ျပဳၾကတယ္။ ဆရာအခန္းထဲ ၀င္လာရင္ ေနရာက ထ ေပးၾကတယ္။ ဂုဏ္သေရရွိတဲ့ လူနဲ႕ေတြ႕ရင္လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္။ အမ်ိဳးသားသီခ်င္း တီးရင္ မတ္တပ္ရပ္ အေလးျပဳၾကတယ္။ ဒါေတြအားလံုးဟာ ႐ိုေသေလးစားမႈကို ျပတဲ့ အမူအရာေတြ ပါပဲ။ ေလးျမတ္ၾကည္ညိဳမႈကို ေဖၚျပၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို အ႐ိုအေသ ဂါရ၀ျပဳၿပီး ရွိခိုး ကိုးကြယ္မႈဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား ျပဳလုပ္ၾကတဲ့ ရွိခိုး ကိုးကြယ္မႈမ်ိဳးပါပဲ။ တင္ပလႅင္ ေခြ ထိုင္ၿပီး ရင္ခြင္ထက္မွာ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ရြရြကေလးခ်ထားတဲ့ ဗုဒၶ႐ုပ္ပြါးေတာ္ရဲ႕ မဟာက႐ုဏာေတာ္ျဖင့္ ၾကည္လင္ လန္းဆန္းေနတဲ့ မ်က္ႏွာေတာ္ဟာ ကြၽႏု္ပ္တို႕ရဲ႕ သႏၲာန္မွာ ၿငိမ္းေအးမႈနဲ႕ ေမတၱာတရား တိုးပြါးေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖို႕ ကြၽႏု္ပ္တို႕ကို သတိေပး ေနပါတယ္။ အေမႊးတိုင္ရဲ႕ အေမႊးနံ႕က ကြၽႏု္ပ္တို႕ သႏၲာန္မွာ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ေတြ ပ်ံ႕ႏွံ႕ေနေစဖို႕ သတိေပးေနပါတယ္။ ဆီမီးကေတာ့ ပညာဆီမီး တန္ေဆာင္ ထြန္းေျပာင္ေစဖို႕ သတိေပးေနပါတယ္။ ကပ္လွဴထားတဲ့ ပန္းမ်ားရဲ႕ ၫႈိးႏြမ္းေၾကြက်သြားတဲ့ သေဘာက ကြၽႏု္ပ္တို႕အား အနိစၥတရားကို သတိရေစပါတယ္။ ဗုဒၶ႐ုပ္ပြါးေတာ္ေရွ႕မွာ ဦးၫႊတ္ရွိခိုးျခင္းက ကြၽႏု္ပ္တို႕ကို တရားဓမၼ ေဟာေျပာၫႊန္ျပ ဆံုးမေတာ္မူတဲ့အတြက္ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ ျမတ္ဘုရားရဲ႕ ဂုဏ္ေက်းဇူးေတာ္ကို ေလးျမတ္ေကာ္ေရာ္ ပူေဇာ္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားရဲ႕ ရွိခိုးကိုးကြယ္မႈပါပဲ။
ေမး - ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားဟာ ႐ုပ္တုကို ကိုးကြယ္ၾကတယ္လို႕ တခ်ိဳ႕လူမ်ားက ေျပာတာ ၾကားဘူးပါတယ္။ ဟုတ္ပါသလား။
ေျဖ - ဒီလို အေျပာမ်ိဳးဟာ ဗုဒၶဘာသာကို နားလည္မွားေနတဲ့ လူေတြ ေျပာၾကတဲ့ စကားေတြပါ။ အဘိဓာန္မ်ားကေတာ့ ႐ုပ္တုကို ထာ၀ရဘုရား(God) အျဖစ္နဲ႕ ရွိခုိး ကိုးကြယ္ၾကတာကို ႐ုပ္တု ကိုးကြယ္မႈ လို႕ ဖြင့္ျပၾကပါတယ္။ သိၾကတဲ့အတိုင္းပဲ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားဟာ ဗုဒၶျမတ္စြာကို ထာ၀ရဘုရားတစ္ပါး(God) အေနနဲ႕ ယံုၾကည္ သိမွတ္ၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားဟာ သစ္သား႐ုပ္တု၊ သံ႐ုပ္တု၊ ေၾကး႐ုပ္တု စသည္ကို ဘယ္မွာ ကိုးကြယ္ၾကပါမလဲ။ သို႕ေသာ္လဲ တစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဘာသာတရားတိုင္းမွာ ဘာသာ၀င္တိုင္းဟာ အယူအဆ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေဖၚျပဖို႕ အမွတ္လကၡဏာ(Symbol) အမ်ိဳးမ်ိဳးကို အသံုးျပဳၾကပါတယ္။ ဥပမာ - တာအိုဘာသာမွာဆိုရင္ ဆန္႕က်င္ဘက္ ႏွစ္ခုတို႕ရဲ႕ ညီၫႊတ္ ေပါင္းစည္းမႈကို ေဖၚျပဖို႕ရာ ယင္နဲ႕ယန္(Ying -Yang) ကို အမွတ္လကၡဏာအျဖစ္ အသံုးျပဳပါတယ္။ ဆစ္ဘာသာမွာ ဘာသာေရးဆိုင္ရာ ႐ုန္းကန္လႈပ္ရွားမႈကို ေဖၚျပဖို႕ရာ ဓားကို အမွတ္လကၡဏာအျဖစ္ အသံုးျပဳပါတယ္။ ခရစ္ယာန္ဘာသာမွာ ခရစ္ေတာ္ တည္ရွိျခင္းကို ေဖၚျပဖို႕ရာ ငါးကို အမွတ္လကၡဏာအျဖစ္ အသံုးျပဳၾကတယ္။ ခရစ္ေတာ္ရဲ႕ လူသားအတြက္ အသက္စြန္႕လႊတ္မႈကို ေဖာ္ျပဖို႕ရာ လက္၀ါးကပ္တိုင္ကို အမွတ္လကၡဏာအျဖစ္ အသံုးျပဳပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာမွာ လူသားတစ္ဦးရဲ႕ အလံုးစံုၿပီးျပည့္စံုမႈကို ေဖၚျပဖို႕ရာ ဘုရား႐ုပ္တုေတာ္ကို အမွတ္လကၶဏာအျဖစ္ အသံုးျပဳၾကပါတယ္။ ဗုဒၶ႐ုပ္တုေတာ္က ဗုဒၶရဲ႕ တရားေတာ္မ်ားမွာ ပါ၀င္တဲ့ လူသားနဲ႕ သက္ဆိုင္တဲ့ သဘာ၀မ်ားကို ကြၽႏ္ုပ္တို႕အား သတိရေစပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာဟာ လူသားကို ဗဟိုျပဳပါတယ္ ထာ၀ရဘုရား သိ ကို ဗဟိုမျပဳဘူး ဆိုတဲ့ အခ်က္နဲ႕ အလံုးစံု ၿပီးျပည့္စံုေရးနဲ႕ အသိမွန္ အျမင္မွန္ ရေရးအတြက္ ဗဟိဒၶသႏၲာန္ကို မၾကည့္ရဘူး၊အဇၩတၱသႏၲာန္ကိုသာ ၾကည့္ရမယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကိုလဲ ကြၽႏ္ုပ္တို႕အား သတိရေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ ႐ုပ္တုကို ရွိခိုးကိုးကြယ္တယ္ဆိုတဲ့ စြပ္စြဲေျပာဆိုခ်က္ေတြဟာ မမွန္ပါဘူး။
ေမး - တ႐ုတ္ ဗုဒၶဘာသာ ဘုရားေက်ာင္းေတြ ထဲမွာ စကၠဴပိုက္ဆံေတြကို မီး႐ႈိ႕တာေတြ၊ ၿပီးေတာ့ တျခား ထူးထူးဆန္းဆန္း လုပ္ၾကတာ ေတြ႕ၾကရပါတယ္။ အဲဒါေတြကို ဘာေၾကာင့္ လုပ္ၾကပါသလဲ။
ေျဖ - ကြၽႏု္ပ္တို႕ဟာ ကြၽႏု္ပ္တို႕ နားမလည္တဲ့ အရာမ်ားကို ေတြ႕ရတဲ့အခါ အဲဒါေတြကို ကြၽႏု္ပ္တို႕အတြက္ ထူးဆန္းေနတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုဟာေတြကို အထူးအဆန္း ေတြပဲလို႕ အမွတ္တမဲ့ ဘာသိဘာသာ မေနပဲ အဲဒါေတြရဲ႕ အဓိပၸါယ္ေတြကို ရွာေဖြဖို႕ ႀကိဳးစားသင့္ၾကပါတယ္။ မွန္ပါတယ္၊ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ လိုက္နာ လုပ္ေဆာင္ေနၾကတာေတြဟာ ဗုဒၶတရားေတာ္မွာ အေျခမခံပဲ နားလည္မွားမႈနဲ႕ အမ်ားယံုၾကည္ လက္ခံထားတဲ့ အစြဲအလမ္းေပၚမွာ အေျခခံထားတာ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ ဒီလိုကိစၥေတြဟာ ဗုဒၶဘာသာ တစ္ခုတည္းမွာသာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာသာတိုင္းမွာပဲ ရံဖန္ရံခါ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ ဗုဒၶျမတ္စြာ တရားေတာ္မ်ားကို ရွင္းလင္းျပတ္သားစြာ အေသးစိတ္ ေဟာျပေတာ္မူပါတယ္။ အဲဒါကိုမွ ျပည့္ျပည့္စံုစံု နားမလည္ရင္ေတာ့ ဗုဒၶျမတ္စြာကို အျပစ္ဆိုလို႕ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါနဲ႕ပတ္သက္လို႕ မွတ္သားဖြယ္ အဆံုးအမ တစ္ခုကေတာ့ ေရာဂါေ၀ဒနာ ခံစားေနရေသာ လူတစ္ေယာက္သည္ ေဆးဆရာအထံမွ ေဆးကုသမႈ ခံယူဖို႕ လြယ္ကူပါလ်က္နဲ႕ ကုသမႈ မခံယူလွ်င္ ေဆးဆရာ၏ အျပစ္မဟုတ္ေပ။ ထို႕အတူပင္ ကိေလသာေရာဂါ အဖိစီး အႏွိပ္စက္ ခံေနရသူသည္ ျမတ္စြာဘုရား၏ တရားေတာ္မ်ား ရွိေနပါလ်က္နဲ႕ တရားေဆးျဖင့္ မကုစားလွ်င္ ျမတ္စြာဘုရား၏ အျပစ္မဟုတ္ေပ။} ဗုဒၶဘာသာကိုပဲျဖစ္ေစ၊ တျခား ဘာသာတရားကိုပဲျဖစ္ေစ အဲဒီဘာသာတရားအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း နားမလည္သူမ်ားက အမွား၊ အမွန္၊ အဆိုး၊ အေကာင္း ကို မဆံုးျဖတ္သင့္ပါဘူး။
ေမး - ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ကုသိုလ္ျဖစ္ လုပ္ငန္းေတြ လုပ္ၾကတာ သိပ္မၾကားမိပါဘူး။ အဲဒါ ဘာေၾကာင့္လဲ။
ေျဖ - ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြလဲ ကုသိုလ္ျဖစ္ လုပ္ငန္းေတြ လုပ္ၾကပါတယ္။ သင္မၾကားမိတာကေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားဟာ သူတို႕လုပ္တဲ့ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြ အေၾကာင္းကို ၀ါၾကြားေျပာဆိုဖို႕ မလိုဘူးလို႕ ယူဆထားၾကလို႕ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ႏွစ္ေပါင္းေတာ္ေတာ္ၾကာဆီက ဂ်ပန္ ဗုဒၶဘာသာ ေခါင္းေဆာင္ တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ နစ္ခိုနိရ၀ါႏို ဟာ ဘာသာတရားအားလံုး ေပါင္စည္းညီၫြတ္မႈ တိုးတက္ေရးကို လုပ္ေဆာင္တဲ့အတြက္ (Templeton Prize) တင္ပယ္လ္တန္ဆုကုိ ရရွိပါတယ္။ အလားတူပဲ ထိုင္းဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး တစ္ပါးဟာ မူးယစ္ေဆး စြဲသူမ်ားကို ကုသရာမွာ ထူးခြၽန္တဲ့အတြက္ မက္ေဆးေဆး ဆုကို ရရွိခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၈၇ ခုႏွစ္တုန္းကလဲ အရွင္ ကႏၲယပိ၀တ္ ဆိုတဲ့ ထိုင္းဘုန္းႀကီးတစ္ပါးဟာ ေက်းလက္ ေတာရြာမ်ားမွာရွိတဲ့ အေျခအေနမဲ့ ကေလးမ်ားကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာေအာင္ ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တဲ့အတြက္ ]ေနာ္ေ၀ ကေလးမ်ား၏ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆု} ကို ရရွိခဲ့ပါတယ္။ အေနာက္တိုင္း ဗုဒၶဘာသာအဖြဲ႕ (Western Buddhist Order) ဟာ အိႏၵိယျပည္မွာ ဆင္းရဲသားမ်ား အတြက္ ႀကီးမားက်ယ္ျပန္႕တဲ့ လူမႈေရး လုပ္ငန္းေတြကို လုပ္ေဆာင္ေနပါတယ္။ စာသင္ေက်ာင္းေတြ၊ ကေလးျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ေရး ဌာနေတြ၊ ေဆးေပးခန္းေတြ၊ တႏိုင္ စက္မႈလုပ္ငန္း အေသးစားေတြ တည္ေထာင္ၿပီး ျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ေပးေနပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားဟာ တျခား ဘာသာ၀င္မ်ားလိုပဲ သူတစ္ပါးကို အကူအညီ ေပးရတာဟာ သူတို႕ရဲ႕ ဘာသာတရား လိုက္နာက်င့္ၾကံမႈကို ေဖၚျပတာပဲလို႕ သိျမင္မွတ္ယူၾကပါတယ္။ သို႕ေသာ္လဲ ဒါေတြကို ကိုယ့္ကိုယ္ကို မထင္ေပၚေစပဲ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ပဲ လုပ္သင့္တယ္လို႕ ယံုၾကည္ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႕ရဲ႕ ကုသိုလ္ျဖစ္လုပ္ငန္းေတြ အေၾကာင္းကို သင္ သိပ္မၾကားရတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
ေမး - ဘာေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲျပားေနပါသလဲ။
ေျဖ - လူေတြ စားသံုးၾကတဲ့ သၾကားေတြလဲ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကတာ မဟုတ္လား။ သၾကားျဖဴ၊ သၾကားညိဳ၊ ေက်ာက္သၾကား၊ သၾကားရည္၊ ေရခဲသၾကား စသည္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကတာပဲ။ သို႕ေသာ္လဲ အားလံုးဟာ သၾကားခ်ည္းပဲ ၿပီးေတာ့ သၾကားတိုင္းဟာ ခ်ိဳၾကတာခ်ည္းပဲ။ မခ်ိဳတဲ့ သၾကားရယ္လို႕ မရွိဘူး။ ဒီလို သၾကားအမ်ိဳးမ်ိဳးအစားစား ထုတ္ၾကတာက သူတို႕ကို သံုးစြဲပံု သံုးစြဲနည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကလို႕ပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာလဲ ထို႕အတူပါပဲ။ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ၊ စ်င္ ဗုဒၶဘာသာ၊ အမိတာဘာ ဗုဒၶဘာသာ၊ ေယာဂါစာရ ဗုဒၶဘာသာ၊ ၀ဇီရယာန ဗုဒၶဘာသာ စသည္ျဖင့္ ကြဲျပားေနၾကေသာ္လဲ အႏွစ္သာရအားျဖင့္ အတူတူပါပဲ။ အဲဒီ အႏွစ္သာရက ဘာလဲဆိုေတာ့ ကိေလသာမွ လြတ္ေျမာက္ျခင္း၊ ဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္ျခင္းဆိုတဲ့ အႏွစ္သာရပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာဟာ သူျဖစ္ေပၚရာ ယဥ္ေက်းမႈ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ဟပ္မိေအာင္ အသြင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္လာခဲ့ပါတယ္။ အသစ္ျဖစ္တဲ့ မ်ိဳးဆက္ အသီးသီးနဲ႕ ကိုက္ညီေအာင္ ရာစုႏွစ္မ်ား တေလ်ာက္မွာ ဗုဒၶဘာသာကို ျပန္ၿပီး အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုၾကပါတယ္။ ျပင္ပ ပံုပန္းသဏၭာန္ အေနနဲ႕ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲျပားေနတယ္လို႕ ထင္ရေသာ္လဲ အားလံုးရဲ႕ ဗဟိုခ်က္မ အႏွစ္သာရကေတာ့ သစၥာေလးပါး မဂၢင္ရွစ္ပါးပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာ အပါအ၀င္ ဘာသာႀကီးမ်ား အားလံုးဟာ ဂိုဏ္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲခဲ့ၾကပါတယ္။ သို႕ေသာ္လဲ ဗုဒၶဘာသာ ဂိုဏ္းအမ်ိဳးမ်ိဳးဟာ အခ်င္းခ်င္း ဘယ္ေတာ့မွ စစ္ပြဲေတြ မဆင္ႏႊဲခဲ့ၾကပါဘူး။ သူတို႕ဟာ အခ်င္းခ်င္း ဘယ္ေတာ့မွ ရန္မပြါး ခဲ့ၾကပါဘူး။ ခုေခတ္မွာဆိုရင္ ဂိုဏ္းတစ္ဂိုဏ္းရဲ႕ ေက်ာင္းကန္ဘုရားကို တစ္ျခား ဂိုဏ္းတစ္ခုက သြားေရာက္ၿပီး အတူတကြ ဘုရား၀တ္ျပဳၾကပါတယ္။ တျခားဘာသာေရး ေလာကမွာ တကယ္ေတာ့ အလြန္ရွားပါတယ္။
ေမး - သင္က ဗုဒၶဘာသာကို အလြန္ အထင္ႀကီးတာပဲ။ သင္ဟာ သင့္ဘာသာတရားကို မွန္တယ္လို႕ ယူဆၿပီး တျခားဘာသာ အားလံုးကို မွားတယ္လို႕ ယူဆပံုရတယ္။
ေျဖ - ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ႕ တရားေတာ္မ်ားကို နားလည္ သေဘာေပါက္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ မည္သူမဆို တျခား ဘာသာတရား မွားတယ္လို႕ မထင္ၾကပါဘူး။ တျခားဘာသာတရားမ်ားကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေ၀ဖန္စစ္ေဆးဖို႕ရာ စစ္မွန္တဲ့ လံု႕လ၀ီရိယကို ျပဳသူမွန္သမွ် ဘယ္သူမွ အဲဒီလို မထင္ၾကပါဘူး။ ဘာသာတရား အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေလ့လာတဲ့ အခါမွာ ပထမဆံုး သတိျပဳမိတာကေတာ့ ဒီဘာသာတရား ေတြဟာ အခ်င္းခ်င္း ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား တူညီၾကတယ္ ဆိုတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။ အားလံုးေသာ ဘာသာတရားမ်ားက လူသားရဲ႕ လက္ရွိ အေျခအေနဟာ ေက်နပ္ဖြယ္ မရွိဘူးလို႕ ၀န္ခံၾကတာပါပဲ။ လူသားရဲ႕ အေျခအေန တိုးတက္လိုရင္ စိတ္ေနစိတ္ထား အျပဳအမူ ေျပာင္းလဲဖို႕ လိုအပ္တယ္လို႕ အားလံုးယံုၾကည္ၾကပါတယ္။ ဘာသာတရား အားလံုးဟာ ေမတၱာ၊ က႐ုဏာ၊ ေပးကမ္းလွဴဒါန္းျခင္း၊ လူမႈေရး၊ တာ၀န္၀တ္တရားမ်ား ေဆာင္ရြက္ျခင္း စတဲ့ က်င့္၀တ္မ်ားကို သင္ၾကားေပးၾကပါတယ္။ ဒီဘာသာတရား အားလံုးက အဆံုးစြန္ ျပည့္စံုတဲ့ သေဘာတစ္ခုဟာ ပံုသဏၭာန္ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ရွိတယ္ဆိုတာ လက္ခံၾကပါတယ္။ ဘာသာတရားမ်ားက ဒီ လံုး၀အုပ္စံု ျပည့္စံုတဲ့ သဘာ၀ကို ဘာသာစကား အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ နာမည္အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အမွတ္အသား အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ရွင္းလင္း ေဖၚျပၾကပါတယ္။ အရာရာကို တစ္ဘက္သက္ ႐ႈျမင္သံုးသပ္တဲ့နည္းကို အျမင္က်ဥ္းစြာ တြယ္ကပ္ထားၾကတဲ့ အခါမွာသာ သည္းမခံႏိုင္မႈ၊ မာနတရားနဲ႕ ကိုယ္သာမွန္ စိတ္ထားေတြ ျဖစ္ပြါးေပၚေပါက္ လာတတ္ပါတယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ အဂၤလိပ္၊ ျပင္သစ္၊ တ႐ုတ္၊ အင္ဒိုနီးရွား၊ လူ ၄ ဦး ေကာ္ဖီပန္းကန္ တစ္လံုးကို ၾကည့္ၾကတယ္ ဆိုပါစို႕။ အဲဒီပန္းကန္ကို အဂၤလိပ္က Cup လို႕ေခၚတယ္။ ျပင္သစ္က Tasse လို႕ေခၚတယ္။ တ႐ုတ္က Pei ၊ အင္ဒိုနီးရွားက Cawan လို႕ေခၚတယ္။ အဲဒါ သူ႕အေခၚမွန္တယ္၊ တစ္ျခားလူ႕အေခၚ မွားတယ္လို႕ ကိုယ့္အဘိဓာန္ ကိုယ္ ကိုးကားၿပီး အေၾကာက္အကန္ ျငင္းခံုးေနၾကပါေရာ။ အဲဒီအခိုက္မွာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ဦး ေရာက္လာၿပီး ဘာမွေျပာမေနဘဲ ေကာ္ဖီပန္းကန္ကို ေကာက္ယူၿပီး ေမာ့ေသာက္ျပစ္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ သူက ဟိုလူေလးေယာက္ကို ေျပာလိုက္တယ္။ ဒီပန္းကန္ကို ဘယ္လိုပဲ မိတ္ေဆြတို႕ေခၚေခၚ လိုရင္းက ဒါကို ေကာ္ဖီေသာက္ဖို႕ အသံုးျပဳတာပါပဲ၊ ျငင္းခံုေနလို႕ ဘာအက်ိဳးရွိမလဲ၊ ေသာက္ဖို႕ပန္းကန္ကို ေသာက္လိုက္မွ အေမာေျပၿပီး လန္းဆန္းလာမွာေပါ့၊ အဲဒါ လိုရင္းပဲ။ ဒါဟာ ဘာသာတရားမ်ားအပၚ ဗုဒၶဘာသာက ျမင္တဲ့ အျမင္၊ ထားတဲ့ စိတ္ထားပါပဲ။
ဘ၀အတြက္
ပါပသၼိ ံ ရမတိ မေနာ တဲ့ စိတ္ဟာမေကာင္းမႈမွာ ေမြ႔ေလ်ာ္တယ္ လုိ႔ ဗုဒၶေဟာေတာ္မူေတာ္သည္ႏွင့္အညီ သတၱ၀ါတုိင္းမွာ မေကာင္းမႈကုိသာ ေမြ႕ေလ်ာ္ေနၿပီး ေက်နပ္ေနၾကေပသည္။
ဘ၀ရဲ႕အေမာေလးေတြကို ေခတၱေမာပန္းေျဖတာဆုိၿပီး ရပ္နားတဲ့ သူမ်ားလည္း ရွိေနေပေသးသည္။ မည္သို႔ဆိုေစေတာ့ ေကာင္းမႈကိုေတာ့ ျဖင့္ ျပဳလုပ္ဖို႔ရန္ မေမ့သင့္။
ကုိယ္ပုိင္ဘ၀ရဲ႕ လြတ္ေျမာက္ရာလမ္းကား ဤလမ္းမဟုတ္ေပဘူးလား။
ေနာက္ေနာင္ေတြရဲ႕ တုိးတက္မႈေတြဟာ ယခုဘ၀နဲ႔ သက္ဆိုင္ေနတယ္ဆိုတာ သတိရသင့္ပါသည္။
သုိ႔ေၾကာင့္ မိမိတို႔၏ ဘ၀ေရွ႕ေရးအတြက္ ေႏွာင္းျမန္မၾကာ တိုးတက္စည္ပင္ေအာင္ ကုိယ္စီ ေရေလာင္း ေပါင္းသင္ႏုိင္ၾကပါေစ..........
စာေရးသူ*** ေရႊဘုိသီလာ at 8:51 AM 0 အၾကံဳျပဳေဆြးေႏြးႏိုင္ပါသည္။
ေျဖ - ဒီအေမးကို မေျဖမီ သိပၸံ ဆိုတဲ့ စကားလံုးရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို ရွာၾကည့္တာ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အဘိဓာန္မ်ားက ဒီလိုဖြင့္ျပၾကပါတယ္။ သိပၸံ ဆိုတာ တကယ္ျဖစ္ေနတဲ့ သဘာ၀တစ္ခုကို လက္ေတြ႕မ်က္ျမင္ ၾကည့္႐ႈျခင္းႏွင့္ စမ္းသပ္ျခင္းတို႕အေပၚ အေျခခံၿပီး စနစ္တစ္ခု ေဖာ္ထုတ္တဲ့ပညာ၊ တိတိက်က် ေလ့လာစမ္းသပ္ သိရွိထားတဲ့ အရာတစ္ခုနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ သဘာ၀က်တဲ့ နည္းလမ္း ဥပေဒသမ်ား သတ္မွတ္ေဖၚျပတဲ့ ပညာပါပဲ။ အဲဒီပညာရဲ႕ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခုခုလဲ သိပၸံပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာမွာ ဒီဖြင့္ဆိုခ်က္နဲ႕ မကိုက္ညီတဲ့ အခ်က္အလက္မ်ား ရွိေကာင္း ရွိႏိုင္ပါတယ္။ သို႕ေသာ္လဲ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ လိုရင္း တရားျဖစ္တဲ့ သစၥာေလးပါးကေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ကိုက္ညီပါတယ္။
ပထမဆံုး အမွန္တရားက ဒုကၡသစၥာပါ။ ဒီမွာ ဆင္းရဲျခင္းဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ေတြ႕သိ ခံစားရတဲ့ အရာပါ။ သူ႕ကို အဓိပၸါယ္ သတ္မွတ္လို႕လဲ ရပါတယ္။ လက္ေတြ႕ ခံစား သိျမင္လို႕လဲ ရပါတယ္။
ဒုတိယ အမွန္တရားက သမုဒယသစၥာပါ။ လိုခ်င္တပ္မက္မႈ တဏွာကို ဆိုလိုပါတယ္။ ဆင္းရဲဒုကၡကို ျဖစ္ေပၚေစတဲ့ အေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ ဒီတဏွာဟာလဲ ကိုယ္တိုင္ ေတြ႕သိ ခံစားရတဲ့ အရာပါ။ အဓိပၸါယ္ သတ္မွတ္လို႕လဲ ရတယ္။ လက္ေတြ႕ ခံစား သိျမင္လို႕လဲ ရပါတယ္။ ဒီဒုကၡနဲ႕ ဒုကၡရဲ႕ အေၾကာင္းတရား အမွန္ကို ဒႆနပညာဆိုင္ရာ စကားလံုးေတြနဲ႕ ရွင္းျပဖို႕ မလိုပါဘူး။ ကိုယ္ေတြ႕ ခံစားသိျမင္ရတဲ့ အရာေတြပါ။
တတိယ အမွန္တရားကေတာ့ နိေရာဓသစၥာပါ။ ဆင္းရဲကုန္ဆံုးတဲ့သေဘာ၊ ဆင္းရဲၿငိမ္းတဲ့သေဘာပါ။ ဒီသေဘာကို အနႏၲ တန္ခိုးရွင္ဆိုသူ တစ္ဦးဦးကို အားကိုးလို႕ မရပါဘူး။ ယံုၾကည္႐ံုမွ် ဆုေတာင္႐ံုမွ်နဲ႕လဲ မရႏိုင္ပါဘူး။ ဆင္းရဲဒုကၡရဲ႕ အေၾကာင္းတရားကို ပယ္သတ္ႏိုင္မွပဲ ရပါတယ္။
စတုတၳ အမွန္တရားကေတာ့ ဆင္းရဲၿငိမ္းေစတဲ့ နည္းလမ္းျဖစ္တဲ့ မဂၢသစၥာပါ။ ဒီ ဆင္းရဲၿငိမ္းေရး နည္းလမ္းကလဲ ဒႆနပညာ သေဘာတရားေတြနဲ႕ လံုး၀ မသက္ဆိုင္ ပါဘူး။ သတ္မွတ္ေပးထားတဲ့ နည္းလမ္းအတိုင္း လက္ေတြ႕ က်င့္မွပဲ ရပါတယ္။ ဒီနည္းလမ္းကလဲ အစမ္းသပ္ခံ နည္းလမ္းပါ။ သိပၸံပညာမွာလိုပဲ ဗုဒၶဘာသာကို ရွင္းျပဖို႕လဲ အနႏၲ တန္ခိုးရွင္ အယူအဆကို လက္ခံဖို႕ မလိုပါဘူး။ ဗုဒၶဘာသာ ကိုယ္တိုင္က စၾကာ၀ဠာ ကမၻာေလာႀကီးရဲ႕ အလုပ္လုပ္ပံုကို သဘာ၀ နိယာမေတြနဲ႕ ရွင္းျပထားပါတယ္။ ဒီအခ်က္ အားလံုးက ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ သိပၸံနည္းက် အႏွစ္သာရကို ေသခ်ာစြာ ေဖၚေဆာင္ ေနပါတယ္။ ဒီမွာလဲ ကြၽႏု္ပ္တို႕ ဗုဒၶျမတ္စြာ အၿမဲတေစ ဆံုးမခဲ့တဲ့ အဆံုးအမက ကြၽႏု္ပ္တို႕ဟာ ဘယ္အရာကိုမဆို အကန္းယံု အရမ္းယံု မယံုမိၾကဖို႕၊ ေမးျမန္း၊ စံုစမ္း၊ စစ္ေဆး၊ စမ္းသပ္ၿပီးမွ ကိုယ္တိုင္ ေတြ႕သိခံစားရတဲ့ အရာေပၚမွာ အေျခခံၿပီး ယံုသင့္မွ ယံုဖို႕ပါပဲ။ ဒီအဆံုးအမမွာ တိက်တဲ့ သိပၸံနည္းက် အျမင္ ပါ၀င္ေနပါတယ္။
ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရား ဆံုးမပံုက -
ဗ်ာဒိတ္စကား ဆို႐ံုနဲ႕ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
အစဥ္အဆက္ ယံုၾကည္လက္ခံလာတာ ျဖစ္႐ံုႏွင့္ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
သတင္းၾကားနဲ႕လဲ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
ျမင့္ျမတ္တဲ့ က်မ္းစာမ်ားမွာ ပါ႐ံုနဲ႕လဲ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
တဆင့္ စကားမွ်ႏွင့္လဲ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
စဥ္းစားေတြးေခၚေရး တကၠေဗဒ၊ ဒႆနိကေဗဒေတြနဲ႕ ကိုက္ညီ႐ံုမွ်ႏွင့္လဲ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
ေျပာတဲ့လူက ယံုၾကည္ထိုက္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ ျဖစ္႐ံုမွ်ႏွင့္လဲ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
မိမိဆရာ ျဖစ္႐ံုမွ်ႏွင့္လဲ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။
သင္ကိုယ္တိုင္ ေကာင္းတဲ့အရာပဲ၊ အျပစ္ကင္းတဲ့ အရာပဲ၊ ပညာရွိတို႕ ခ်ီးမြမ္းအပ္တဲ့ အရာပဲ၊ လက္ေတြ႕ က်င့္ၾကည့္တဲ့ အခါမွာလဲ မုခ် ခ်မ္းသာေစႏိုင္တဲ့ အရာပဲလို႕ ကိုယ္ေတြ႕ သိျမင္ရတဲ့ အခါက်မွပဲ အဲဒါကို ယံုၾကည္ လက္ခံ လိုက္နာ က်င့္ၾကံပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာဟာ ျပည့္ျပည့္၀၀ သိပၸံ နည္းက်တယ္လို႕ မဆိုႏိုင္ေသာ္လဲ အေတာ္ ခိုင္မာတဲ့ သိပၸံနည္းက် သေဘာသဘာ၀ေတြေတာ့ ပါ၀င္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ တျခား ဘာသာတရားေတြထက္ ပိုၿပီး သိပၸံ နည္းက်တယ္လို႕ေတာ့ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။
ႏွစ္ဆယ္ရာစုႏွစ္မွာ အႀကီးျမတ္ဆံုး သိပၸံပညာရွင္ ျဖစ္တဲ့ အဲလ္ဘတ္အိုင္းစတိုင္းက ဗုဒၶဘာသာနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ဒီလိုေျပာပါတယ္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ စၾက၀ဠာ တစ္ခုလံုး ကိုးကြယ္ၾကတဲ့ ဘာသာတရားတစ္ခု ျဖစ္ေပၚလာလိမ့္မယ္။ အဲဒီဘာသာတရားဟာ ထာ၀ရဘုရား အယူအဆကို လႊမ္းမိုးသြားလိမ့္မယ္။ တယ္ တရားေသ ၀ါဒကိုလဲေရွာင္လႊဲႏိုင္ လိမ့္မယ္။ သဘာ၀တရားႏွင့္ ဘာသာတရား ႏွစ္ခုလံုးကို လႊမ္းျခံဳမိတဲ့ ဒီဘာသာတရားဟာ ႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ပါးလံုး ကိုယ္ေတြ႕ ခံစား သိျမင္မႈနဲ႕ အဓိပၸါယ္ ျပည့္၀တဲ့ ေပါင္းစည္း ညီၫြတ္မႈေပၚမွာ အေျခခံလိမ့္မယ္။ ဒီအခ်က္ေတြကို ဗုဒၶဘာသာက အေျဖေပးလိမ့္မယ္။ တကယ္လို႕သာ ေခတ္သစ္ သိပၸံနည္းက် လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္တဲ့ ဘာသာတရားတစ္ခု ရွိတယ္ဆိုရင္ အဲဒီ ဘာသာတရားဟာ ဗုဒၶဘာသာပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။
ေမး - တျခား ဘာသာတရားမ်ားမွာ အမွားအမွန္ အယူအဆကို သူတို႕ ထာ၀ရဘုရား၊ နတ္ဘုရားမ်ားရဲ႕ပညတ္ေတာ္ေတြ ထဲမွ ရၾကပါတယ္။ သင္တို႕ ဗုဒၶဘာသာေတြက ထာ၀ရဘုရားကို မယံုၾကည္ၾကေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး အမွားအမွန္ကို သိၾကပါသလဲ။
ေျဖ - ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟတရားမ်ားမွာ အေျခခံၿပီး ကြၽႏု္ပ္တို႕ကို နိဗၺာန္မွ ေ၀းေစတဲ့ ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံမ်ားဟာ မေကာင္းမႈေတြ ျဖစ္ပါတယ္ (အမွားေတြပါ)။ ေပးကမ္း လွဴဒါန္းျခင္း၊ ေမတၱာထားျခင္းႏွင့္ အသိပညာတို႕ အေပၚမွာ အေျခခံၿပီး ကြၽႏု္ပ္တို႕ရဲ႕ နိဗၺာန္သြားရာ လမ္းေၾကာင္းကို ရွင္းလင္းေပးတဲ့ ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံမ်ားသာလွ်င္ ေကာင္းမႈေတြ ျဖစ္ပါတယ္(အမွန္ေတြပါ)။
ထာ၀ရဘုရားကို ဗဟိုထားတဲ့ ဘာသာတရားမ်ားမွာ အမွားအမွန္သိဖို႕ လိုအပ္တာ အားလံုးကေတာ့ ထာ၀ရဘုရား ေျပာတဲ့အတိုင္း လုပ္ဖို႕ ႀကိဳးစားျခင္းပါပဲ။
လူသားကို ဗဟိုထားတဲ့ ဗုဒၶဘာသာလို ဘာသာတရားမ်ားမွာ အမွားအမွန္ သိဖို႕ကေတာ့ မိမိကိုယ္ကို နက္နက္နဲနဲ သိရွိမႈ၊ နားလည္ သေဘာေပါက္မႈ တိုးတက္ျဖစ္ေပၚေအာင္ လုပ္ရပါတယ္။ နားလည္မႈေပၚမွာ အေျခခံတဲ့ လိုက္နာက်င့္ၾကံမႈဟာ ပညတ္ခ်က္ တစ္ခုေပၚမွာ အေျခခံတဲ့ နာခံမႈထက္ ပိုၿပီး အင္အားေကာင္းပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ အမွားအမွန္ကို သိဖို႕ရာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္ဟာ အရာသံုးခုကို ၾကည့္ပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ (၁)ရည္ရြယ္ခ်က္၊
(၂)အလုပ္ေၾကာင့္ မိမိအေပၚမွာ အက်ိဳး သက္ေရာက္မႈႏွင့္
(၃)သူတပါးအေပၚမွာ အက်ိဳး သက္ေရာက္မႈမ်ားပါပဲ။
ဒါန၊ ေမတၲာ၊ ပညာတို႕အေပၚမွာ အေျခခံလို႕ ရည္ရြယ္ခ်က္က ေကာင္းရင္၊ ၿပီးေတာ့ မိမိကိုယ္ကိုလဲ (ပိုေပးကမ္း လွဴဒါန္းေအာင္၊ ပိုေမတၱာ ထားေအာင္၊ ပိုအသိပညာပြါးေအာင္) ကူညီရင္၊ ၿပီးေတာ့ သူတစ္ပါးကိုလဲ (ပိုေပးကမ္း လွဴဒါန္းေအာင္၊ ပိုေမတၱာ ထားေအာင္၊ ပိုအသိပညာပြါးေအာင္) ကူညီရင္ အဲဒီ အလုပ္ေတြဟာ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ေတြ၊ ေကာင္းတဲ့ ကိုယ္က်င့္ တရားေတြပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ဒီအခ်က္ဟာ အမ်ိဳးမ်ိဳး အစားစား ေထြျပားလွပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ကိုယ္က အေကာင္းဆံုး ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕ လုပ္လိုက္ေပးမဲ့လဲ ကိုယ့္အတြက္ျဖစ္ေစ၊ သူတစ္ပါးအတြက္ ျဖစ္ေစ ေကာင္းက်ိဳး ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ကိုယ့္ ရည္ရြယ္ခ်က္က မေကာင္းေပမဲ့လဲ ကိုယ့္အလုပ္က သူတစ္ပါးကို ေကာင္းက်ိဳး ရေစတတ္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ရည္ရြယ္ခ်က္ ေကာင္းေကာင္းနဲ႕ လုပ္တဲ့ အလုပ္က ကိုယ့္ကို အက်ိဳးရေစေပမဲ့ သူတစ္ပါးကို ထိခိုက္ေကာင္း ထိခိုက္တတ္ပါတယ္။ ဒီလို ကိစၥမ်ိဳးေတြမွာ အေကာင္းႏွင့္ အေတာ္အသင့္ေကာင္းတာ ေရာေနပါတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္က မေကာင္းတဲ့အတြက္ အလုပ္ကလဲ ကိုယ့္ကိုေရာ သူတစ္ပါးကိုပါ အက်ိဳးမရေစဘူး ဆိုရင္ ဒီလို အလုပ္မ်ိဳးဟာ မေကာင္းပါဘူး။ ရည္ရြယ္ခ်က္ ေကာင္းလို႕ အလုပ္ကလဲ ကိုယ့္ကိုေရာ သူတစ္ပါးကိုပါ ေကာင္းက်ိဳး ရေစတယ္ဆိုရင္ ဒီလို အလုပ္မ်ိဳးဟာ အျပည့္အ၀ ေကာင္းတဲ့ အလုပ္ပါ။
ေမး - ဒါျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာမွာ ကိုယ္က်င့္တရားႏွင့္ ပတ္သက္တဲ့ က်င့္၀တ္ေတြ ရွိပါသလား။
ေျဖ - ရွိပါတယ္။ ငါးပါးသီလဟာ ဗုဒၶဘာသာ ကိုယ္က်င့္တရားရဲ႕ အေျခခံ က်င့္၀တ္ပါပဲ။ ပထမ သိကၡာပုဒ္က သတၲ၀ါကို ထိခိုက္ နာက်င္ေစျခင္း၊ သတ္ျဖတ္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒုတိယက ခိုးမႈမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊ တတိယက ကာမဂုဏ္ ကိစၥေတြမွာ ေဖါက္ျပန္ မွားယြင္းစြာ က်င့္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊ စတုတၳက လိမ္ညာေျပာဆိုျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊ ပဥၥမက မူယစ္ေစတတ္တဲ့ အရက္ေသစာႏွင့္ မူးယစ္ေဆး၀ါးမွန္သမွ်မွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္းမ်ားပါပဲ။
ေမး - ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတရံမွာ သတ္ျဖတ္တာဟာ ေကာင္းတာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဥပမာ - ေရာဂါ ပ်ံ႕ႏွံ႕ေစတဲ့ ပိုးကိုသတ္တာ သင့္ကို သတ္မည့္လူကို သတ္တာမ်ိဳးေပါ့။
ေျဖ - သင့္အတြက္ေတာ့ ေကာင္းမွာေပါ့။ အဲဟို အသတ္ခံရတဲ့ ပိုးမႊား၊ အသတ္ခံရတဲ့လူမွာ ဘယ္လိုေနမလဲ။ သင္ အသက္ရွင္ေနခ်င္သလို သူတို႕လဲ အသက္ရွင္ ေနခ်င္တာေပါ့။ သင္ေရာဂါျဖန္႕ပိုးကို သတ္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္တဲ့ အခါမွာ ကိုယ့္ကို စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမႈ (ေကာင္းတာ)ႏွင့္ ေျပာင္းျပန္သေဘာ (မေကာင္းတာ) ေရာေႏွာေနတယ္။ အဲဒီ သတ္ျဖတ္မႈက သင့္ကို ေကာင္းက်ိဳး (ေကာင္းမႈ) ရေစၿပီး၊ ဟိုပိုးမႊားကို ဆိုးက်ိဳး (မေကာင္းမႈ) ရေစတာ ထင္ရွားပါတယ္။ ဒီေတာ့ ရံဖန္ရံခါမွာ သတ္ျဖတ္ဖို႕ လိုေကာင္းလိုမွာ ျဖစ္ေပတဲ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေကာင္းမႈေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။
ေမး - သင္တို႕ ဗုဒၶဘာသာေတြဟာ ပုရြက္ဆိတ္ေတြ၊ ၾကမ္းပိုးေတြႏွင့္ ပတ္သက္လို႕ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾက လြန္းပါတယ္။
ေျဖ - ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ ခြဲျခားမႈ မရွိိဘဲ အားလံုးကို လႊမ္းျခံဳမိတဲ့ သနားၾကင္နာ က႐ုဏာတရား တိုးပြါးဖို႕ ႀကိဳးစားေနၾကပါတယ္။ သူတို႕ဟာ ကမၻာေလာကႀကီးကို သတၱ၀ါတိုင္း သူ႕ေနရာႏွင့္သူ၊ သူ႕လုပ္ငန္းေဆာင္တာႏွင့္သူ အသီးသီး စုေပါင္း ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ အေပါင္းအဖြဲ႕ႀကီး တစ္ခုအျဖစ္ ျမင္ၾကပါတယ္။ ကြၽႏု္ပ္တို႕ဟာ သဘာ၀တရားရဲ႕ သိမ္ေမြ႕တဲ့ ခ်ိန္ညီမႈကို ဖ်က္ဆီးမျပစ္မီ ကြၽႏု္ပ္တို႕ သတိထားသင့္တယ္လို႕ ယံုၾကည္ၾကပါတယ္။ သဘာ၀တရားကို အျပည့္အ၀ လက္၀ါးႀကီးအုပ္ သံုးစားျခင္း၊ ေလ်ာ့သြားတာကို ျပန္ျဖည့္မေပးဘဲ သဘာ၀တရားရဲ႕ ေနာက္ဆံုး အစက္ အေပါက္ကေလး တစ္ခုကိုေတာင္မွ မရမက ျဖစ္ၫွစ္ယူျခင္း၊ သဘာ၀တရားကို အႏိုင္ယူျခင္း၊ လႊမ္းမိုးျခင္းမ်ား အေပၚမွာ အေလးေပးထားတဲ့ အဲဒီ ယဥ္ေက်းမႈကိုပဲ ၾကည့္ပါဦး။ အခု သဘာ၀က ေတာ္လွန္ တိုက္ခိုက္ေနပါၿပီ။ ေလဟာ အဆိပ္ သင့္ေနပါၿပီ။ ျမစ္ေရေတြ ညစ္ညမ္းၿပီး ခန္းေျခာက္ကုန္ၾကၿပီ။ လွပတဲ့ တိရစၦာန္ မ်ိဳးစိတ္ေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာဟာ မ်ိဳးသုဥ္းကုန္ၾကပါၿပီ။ ေတာင္ေတြေပၚမွာ သစ္ပင္ ကင္းမဲ့ၿပီး ေတာင္ကတံုးေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကၿပီ။ ေရတိုက္စားကုန္ၾကၿပီ။ ရာသီဥတုေတာင္မွ ေျပာင္းလဲ ေနပါၿပီ။ လူေတြဟာ ႀကိတ္ေခ်ဖို႕၊ ဖ်က္ဆီးဖို႕၊ သတ္ျဖတ္ဖို႕၊ စိတ္ေစာေနမႈကေလး နည္းနည္း ေလွ်ာ့ေပးလိုက္ရင္ပဲ အခုေျပာခဲ့တဲ့ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ အေျခအေနေတြ ျဖစ္ေပၚလာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကြၽႏု္ပ္တို႕ အားလံုးဟာ သဘာ၀ရဲ႕ အသက္ကို ေလးစားမႈ နည္းနည္းေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ပိုတိုးလာေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ၾကပါတယ္။ ဒါဟာ သတၱ၀ါရဲ႕ အသက္ကို သတ္ျဖတ္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း ဆိုတဲ့ ပထမ သိကၡာပုဒ္က ေျပာျပေနတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။
ေမး - ဒါေပတဲ့ မုသာ၀ါဒနဲ႕ ပတ္သက္တာ က်ေတာ့ ဘယ္လိုလဲ။ မုသား မေျပာဘဲ ေနလို႕ ျဖစ္ပါ့မလား။
ေျဖ - လူ႕အသိုင္းအ၀န္းထဲမွာ ျဖစ္ေစ၊ စီးပြါးေရး ေလာကထဲမွာ ျဖစ္ေစ မုသားမပါဘဲ ေနထိုင္လုပ္ကိုင္ဖို႕အမွန္တကယ္ မျဖစ္ဘူးဆိုရင္ ဒီလို ထိတ္လန္႕စရာေကာင္းတဲ့ အက်င့္ပ်က္မႈမ်ိဳးကို ေျပာင္းလဲ ပစ္သင့္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ဆိုတာ ပိုၿပီး ေတာ္တည့္မွန္ကန္ဖို႕၊ ပိုၿပီး ႐ိုးသားေျဖာင့္မတ္ဖို႕ ႀကိဳးစားရင္း ျပႆနာနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ လက္ေတြ႕ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္ဖို႕ သႏၷ႒ာန္ခ်ထားတဲ့ လူမ်ိဳးပါ။
ေမး - ေကာင္းၿပီ။ ဒါျဖင့္ အရက္ႏွင့္ ပတ္သက္လို႕ ဘယ္လိုလဲ။ နည္းနည္းပါးပါးေလး ေသာက္တာကေတာ့ မထိခိုက္တာ ေသခ်ာပါတယ္။
ေျဖ - လူေတြဟာ အရက္ကို အရသာခံဖို႕ မေသာက္ၾကပါဘူး။ သူတို႕ တစ္ေယာက္တည္း ေသာက္တဲ့အခါ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ ေသာက္ၾကတာပါ။ လူမႈေရး အေနနဲ႕ ေသာက္တဲ့အခါ အမ်ားႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ျဖစ္ေစဖို႕ ေသာက္ၾကတာပါ။ သို႕ေသာ္လဲ အရက္ကို နည္းနည္းေလးပင္ ေသာက္ဦးေတာ့ စိတ္ဓါတ္ ပ်က္စီးၿပီး သတိလက္လြက္ ျဖစ္ေစပါတယ္။ အမ်ားႀကီး ေသာက္ရင္ေတာ့ ပ်က္စီးေတာ့တာပါပဲ။
ေမး - ဒါေပတဲ့ နည္းနည္းပါးပါးေသာက္တာဟာ သီလ မက်ိဳးဘူး မဟုတ္လား။ နည္းနည္းေလးပဲဟာ။
ေျဖ - ဟုတ္ပါတယ္။ နည္းနည္းေလးပါပဲ။ ဒါေပတဲ့ နည္းနည္းေတာင္မွ မေစာင့္ထိန္းႏိုင္ရင္ သင့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ဟာ မခိုင္မာဘူးေပါ့။ မဟုတ္ဘူးလား။
ေမး - ငါးပါးသီလဟာ အျပဳသေဘာ မဟုတ္ပါဘူး။ ငါးပါးသီလက သင့္ကို မလုပ္ဖို႕ပဲ ေျပာတယ္။ လုပ္ဖို႕က်ေတာ့ မေျပာဘူး။
ေျဖ - ငါးပါးသီလဟာ ဗုဒၶဘာသာ ကိုယ္က်င့္တရားရဲ႕ အေျခခံ က်င့္၀တ္မွ်ပါပဲ။ က်င့္၀တ္အားလံုး မဟုတ္ပါဘူး။ ကြၽႏု္ပ္တို႕ရဲ႕ မေကာင္းတဲ့ အျပဳအမူေတြကို မွတ္သားထားၿပီးေတာ့ အဲဒါေတြကို မလုပ္မိေအာင္ ႀကိဳးစားျခင္းအားျဖင့္ ကိုယ္က်င့္တရားကို စ ရပါတယ္။ ဥပမာ - စကားေျပာတယ္ ဆိုၾကပါစို႕။ မုသားေျပာမႈကို ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္းအားျဖင့္ စ သင့္ေၾကာင္း ျမတ္စြာဘုရား မိန္႕ေတာ္မူပါတယ္။ အဲဒီလို ေရွာင္ၾကဥ္ၿပီးေတာ့ မွန္တဲ့စကား ႏူးညံ႕သိမ္ေမြ႕တဲ့စကား၊ ယဥ္ေက်းဖြယ္ရာစကား၊ အခ်ိန္ကာလႏွင့္ ကိုက္ညီတဲ့စကားကို ေျပာရပါမယ္။ ဗုဒၶျမတ္စြာက ေအာက္ပါအတိုင္း မိန္႕ေတာ္မူပါတယ္။ မမွန္ေသာ စကားကို ေရွာင္ၾကဥ္သူသည္ မွန္ေသာစကား၊ အားကိုးထိုက္ေသာစကား၊ ယံုၾကည္ထိုက္ေသာစကား၊ မွီခိုအားထားထိုက္ေသာ စကားကို ေျပာသူျဖစ္သည္။ သူသည္ ေလာကကို မလိမ္ညာ မလွည္႕စားေပ။ ဂံုးေခ်ာစကား ေရွာင္ၾကဥ္သူသည္ လူအမ်ားၾကားတြင္ စိတ္၀မ္း ကြဲျပားေစဖို႕ရာ ဤေနရာ၌ ၾကားေသာစကားကို ထိုေနရာ၌ မေျပာၾကားေပ။ ထိုေနရာ၌ ၾကားေသာ စကားကို ဤေနရာ၌ မေျပာၾကားေပ။ သူသည္ စိတ္၀မ္းကြဲျပား ေနသူမ်ားကို အေစ့အစပ္စကား ေျပာၾကား ေလ့ရွိ၏။ ခင္မင္ေနသူမ်ားကို ပိုမိုခ်စ္ခင္ေအာင္ အားေပးစကား ေျပာၾကားတတ္၏။ ညီညြတ္မႈသည္ သူ၏ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ ညီညြတ္မႈသည္ သူ၏ ၀မ္းေျမာက္မႈ၊ ညီညြတ္မႈသည္ သူ၏ ခ်စ္ခင္မႈျဖစ္သည္။ ဤသည္မွာ သူစကားေျပာရာတြင္ ပါ၀င္ေသာ စိတ္ထား ေစတနာျဖစ္သည္။ ၾကမ္းတမ္း ႐ိုင္းစိုင္းေသာ စကားကို ေရွာင္ၾကဥ္သူသည္ အျပစ္ကင္းေသာ စကား၊ နား ၀င္သာေသာ စကား၊ ႏွစ္သက္ဖြယ္ေသာ စကား၊ စိတ္ႏွလံုးသို႕ သက္၀င္ေသာ စကား၊ ယဥ္ေက်းေသာ စကား၊ အမ်ားႏွစ္သက္ သေဘာက်ေသာ စကားကို ေျပာဆိုတတ္၏ ။ အက်ိဳးမရ အႏွစ္သာရ မရွိေသာ စကားကို ေရွာင္ၾကဥ္သူသည္ အခ်ိန္ကာလႏွင့္ ကိုက္ညီေသာ စကား၊ မွန္ေသာစကား၊ အက်ိဳးရွိေသာ စကား၊ တရားႏွင့္ စပ္ေသာ စကား၊ က်င့္၀တ္ႏွင့္ စပ္ေသာ စကားကို ေျပာဆိုတတ္၏။ သူသည္ စိတ္ႏွလံုး၌ သိုမွီထားထိုက္ေသာ စကား၊ အခ်ိန္ကာလႏွင့္ ေလ်ာ္ေသာစကား၊ သင့္ေလ်ာ္ ေလ်ာက္ပတ္ေသာ စကား၊ အဓိပၸါယ္ ျပည့္၀ေသာစကား၊ အက်ိဳးစီးပြါးႏွင့္ စပ္ေသာ စကားကို ေျပာဆိုတတ္၏။
ေမး - ထာ၀ရဘုရား သို႕မဟုတ္ တန္ခိုးရွင္ဘုရားမ်ားရဲ႕ တန္ခိုးကို အားကိုးအားထားမွသာလွ်င္ လူေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႕ တခ်ိဳ႕ ေျပာၾကပါတယ္။ (အဲဒါ ဘယ္လို အေဘာရပါသလဲ။)
ေျဖ - ဒါကေတာ့ လံုး၀ မွားပါတယ္။ ျမင့္ျမတ္တဲ့ အျပစ္ကင္းတဲ့ အျပဳအမူေတြကို ျပဳမူေနၾကတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ၊ ဘယ္ဘာသာမွ မကိုးကြယ္သူေတြ သန္းခ်ီရွိၾကပါတယ္။ သူတို႕ဟာ တစ္ခါတေလမွသာ မဟုတ္ဘဲ အျမဲတေစ ျမင့္ျမတ္တဲ့ အျပစ္ကင္းတဲ့ အျပဳအမူေတြကို ျပဳမူေနၾကသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ထူး တစ္ေယာက္ကို ယံုၾကည္ေနၾကတဲ့ လူမ်ားအၾကားမွာ ေတြ႕ရတတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးလိုပါပဲ။ သင္ဟာ ႐ိုးသားစြာ ႀကိဳးစားရင္ သင့္ရဲ႕ အျပဳအမူေတြကို စင္ၾကယ္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ လံုး၀ အျပည့္အစံု မစင္ၾကယ္ႏိုင္ေတာင္မွ ပိုၿပီး စင္ၾကယ္ေအာင္ ႀကိဳးစား လုပ္ေဆာင္ႏိုင္တာကေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။
ေမး - ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ သက္သတ္လြတ္ သမားေတြ ျဖစ္သင့္တယ္ မဟုတ္လား။
ေျဖ - အဲဒီလိုျဖစ္ဖို႕ မလိုအပ္ပါဘူး။ ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ သက္သတ္လြတ္သမားမဟုတ္ပါဘူး။ သူ႕ရဲ႕ တပည့္မ်ားကိုလဲ သက္သတ္လြတ္စားဖို႕ မမိန္႕ၾကားပါဘူး။ ဒီေခတ္မွာေတာင္မွ သက္သတ္လြတ္သမား မဟုတ္ဘဲ စိတ္ေကာင္း ႏွလံုးေကာင္းရွိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။
ေမး - ဒါေပမဲ့ သင္ အသားစားရင္ သတၱ၀ါတစ္စံုတစ္ဦး ေသတဲ့အတြက္ သင့္မွာ သြယ္၀ိုက္ေသာအားျဖင့္ တာ၀န္ရွိပါတယ္။ အဲဒါဟာ ငါးပါးသီလထဲက ပထမ သိကၡာပုဒ္ကို ခ်ိဳးတာ မဟုတ္ပါဘူးလား။
ေျဖ - မွန္ပါတယ္။ တစ္စိတ္ တစ္ေဒသအားျဖင့္ သြယ္၀ိုက္ၿပီးတာ၀န္ရွိပါတယ္။ သုိ႕ေသာ္လဲ သင္ ဟင္းသီး ဟင္းရြက္ စားတဲ့အခါလဲ အတူတူပါပဲ။ လယ္ယာဦးႀကီးက ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြ ပိုးေပါက္မပါဘဲ သင့္ ထမင္းစားပြဲေပၚ ေရာက္ေအာင္ အဆိပ္ေတြ ဖ်န္းေပးရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သင့္ သားေရခါးပတ္အတြက္၊ လက္ဆြဲအိပ္အတြက္၊ သင္သံုးတဲ့ ဆပ္ျပာခ်က္ဖို႕ အမဲဆီ၊ ၿပီးေတာ့ တျခား တိရစၦာန္ သားေရနဲ႕ လုပ္ထားတဲ့ ပစၥည္းေတြ၊ ဒါေတြအတြက္ တိရစၦာန္ေတြကို သတ္ရပါတယ္။ တျခား သတၱ၀ါ ေသတဲ့အတြက္ တစ္နည္းနည္းနဲ႕ သြယ္၀ိုက္ၿပီး တာ၀န္ မရွိေအာင္ အသက္ရွင္ေနဖို႕ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါဟာ ဒုကၡသစၥာရဲ႕ ပံုစံ တစ္ခုပါပဲ။ သူလို ကိုယ္လို သာမာန္ အသက္ရွင္ေနတာဟာ ဆင္းရဲပါတယ္။ ေက်နပ္ဖြယ္ မရွိပါဘူး။ သင္ ပါဏာတိပါတ သိကၡာပုဒ္ ေဆာက္တည္တဲ့ အခါမွာ သတၱ၀ါရဲ႕ အသက္ကို သတ္ျခင္းအတြက္ တိုက္႐ိုက္ တာ၀န္ မရွိေအာင္ ႀကိဳးစား ေရွာင္ၾကဥ္ရပါတယ္။
ေမး - မဟာယာန ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ အသား မစားၾကဘူး မဟုတ္လား။
ေျဖ - အဲဒါ မမွန္ပါဘူး။ တ႐ုတ္ မဟာယာန ဗုဒၶဘာသာက သက္သတ္လြတ္စားဖို႕ အလြန္ အေလးထားေပမဲ့ တိဘက္ႏွင့္ ဂ်ပန္မွာရွိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာေတြ ကေတာ့ အမ်ိဳးသား အမ်ိဳးသမီးေရာ ဘုန္းႀကီးေတြပါ အသားစားတဲ့ အေလ့ ရွိပါတယ္။
ေမး - သို႕ေသာ္လဲ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္ဟာ သက္သတ္လြတ္သမားပဲ ျဖစ္သင့္တယ္လို႕ ကြၽႏု္ပ္ထင္ေနတုန္းပဲ။
ေျဖ - လူတစ္ေယာက္ဟာ သက္သတ္လြတ္ ၀ါဒကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ က်င့္သံုးၿပီး တကိုယ္ေကာင္းဆန္မယ္၊ မ႐ိုးေျဖာင့္ဘူး၊ ယုတ္ညံ့ နိမ့္က်မယ္ဆိုရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္က သက္သတ္လြတ္သမားေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ ကိုယ္ခ်င္စာတရားရွိတယ္၊ ရက္ေရာတယ္၊ သနားၾကင္နာတတ္တယ္ဆိုရင္ ဒီလူ ႏွစ္ေယာက္ထဲက ဘယ္သူဟာ ပိုေတာ္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ျဖစ္မလဲ။
ေမးသူ - ႐ိုးေျဖာင့္ၿပီး သနား ၾကင္နာတတ္တဲ့လူက ပိုေတာ္ပါတယ္။
ေျဖသူ - ဘာေၾကာင့္ပါလဲ။
ေမးသူ - ဒီလို ပုဂၢိဳလ္က စိတ္ေကာင္း ႏွလံုးေကာင္း ရွိေၾကာင္း ထင္ရွားလို႕ပါ။
ေျဖသူ - အတိအက် မွန္ပါတယ္။ အသား မစားတဲ့ လူက စိတ္ထား မျဖဴစင္ဘဲ ရွိတတ္သလို အသားစားတဲ့လူက စိတ္ႏွလံုး ျဖဴစင္ေနတာလဲ ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဗုဒၶတရားေတာ္မွာ အေရးႀကီးတာက စိတ္ႏွလံုးရဲ႕ အရည္အခ်င္းပါ။ အစားအစာမွာပါတဲ့ အရာ မဟုတ္ပါဘူး။ မ်ားစြာေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ အသားမစားဖို႕က်ေတာ့ သိပ္ဂ႐ုစိုက္ၾကတယ္။ တစ္ကိုယ္ေကာင္း ဆန္တာ၊ မ႐ိုးေျဖာင့္တာ၊ ရက္စက္တာ၊ မနာလို ၀န္တိုတာေတြ ကိုေတာ့ ေၾကာင့္ၾကခံၿပီး မစဥ္းစားၾကဘူး။ လုပ္ဖို႕ လြယ္ကူတဲ့ အစားအစာ ေျပာင္းလဲတာကိုေတာ့ လုပ္ၾကတယ္။ လုပ္ဖို႕ ခက္တဲ့ စိတ္ထား ေျပာင္းဖို႕က်ေတာ့ မလုပ္ၾကဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သက္သတ္လြတ္စားသူ ဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ ဗုဒၶဘာသာမွာ အေရး အႀကီးဆံုးက စိတ္ထား ျဖဴစင္ဖို႕ပဲဆိုတာ မွတ္ထားပါ။
Labels: အေမးအေျဖမ်ား
စာေရးသူ*** ေရႊဘုိသီလာ at 8:59 AM 0 အၾကံဳျပဳေဆြးေႏြးႏိုင္ပါသည္။
အေမးအေျဖမ်ား..........(၁)
ဗုဒၶအေမးအေျဖ
ႏုိင္ငံျခားသား ဘုန္းေတာ္ႀကီး တစ္ပါး၏ ဗုဒၶဘာသာအျမင္ အေမး အေျဖမ်ား
ဒီစာအုပ္က ဘာသာျပန္ စာအုပ္ပါ... စာအုပ္မူရင္း Good Question Good Answer အဂၤလိပ္စာအုပ္ကို ေရးသားသူက ၾသစေၾတးလ် ႏိုင္ငံသား ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးVen. Shravasti Dhammika ပါ။ ခ်မ္းေျမ႕ဆရာေတာ္ဘုရားက ျမန္မာလို ဘာသာျပန္ေပးထားတာပါ. စာအုပ္ကို ၁၉၉၃ခုႏွစ္ မွာ ထုတ္ေ၀ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ေျပာပံုအရကေတာ့ ဒီစာအုပ္မထုတ္မီ ျမတ္မဂၤလာ စာေစာင္မွာ ဒီစာအုပ္ကိုပဲ ပညာရွင္ တစ္ဦးက ဘာသာျပန္ၿပီး အခန္းဆက္အျဖစ္ ေဖၚျပဖူးပါတယ္။
ေမး - ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ ဘာလဲ။
ေျဖ - “ဗုဒၶဘာသာ“ ဆိုတဲ့ စကားလံုးဟာ “ဗုဓိ“ ဆိုတဲ့ စကားလံုးမွ လာတာပါ။ “ဗုဒၶ“ ဆိုတာ (ကိေလသာ တည္းဟူေသာ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းမွ) “ႏိုးလာသူ“ လို႕ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ ႏိုးၾကားေရး အေတြးအျမင္ (ဒႆန) ပညာပါပဲ။ ဒီဒႆနပညာကို ေဂါတမႏြယ္ဖြား သိဒၶတၳ မင္းသားကေန ဘုရား ျဖစ္လာတဲ့ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားက စတင္ေဟာေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားဟာ သက္ေတာ္ ၃၅ႏွစ္မွာ (ကိေလသာ တည္းဟူေသာ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းမွ) ႏိုးလာၿပီးလွ်င္ ဘုရားအျဖစ္သို႕ ေရာက္ေတာ္မူပါသည္။ ဗုဒၶဘာသာဟာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္လို႕ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေပါင္း သန္းသံုးရာေက်ာ္ ရွိေနပါၿပီ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာေလာက္ အထိေတာ့ ဗုဒၶဘာသာဟာ အေရွ႕တိုင္း ဒႆနပညာရပ္ တစ္ခုအျဖစ္သာ တည္ရွိခဲ့ပါတယ္။ သို႕ေသာ္လဲ ယခုအခ်ိန္မွာ ဥေရာပႏွင့္ အေမရိကတိုက္ရွိ ႏိုင္ငံေပါင္း မ်ားစြာမွာလဲ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ဦးေရ တျဖည္းျဖည္း တိုးပြါးေနပါတယ္။
ေမး - ဒီလိုဆိုရင္ ဗုဒၶဘာသာဟာ ဒႆနပညာရပ္ တစ္ခုဘဲေပါ့။
ေျဖ - ဒႆနပညာဆိုတာ အဂၤလိပ္စကား Philosopy ကို ဘာသာျပန္ထားတာပါ။ အဘိဓာန္မ်ား ဖြင့္ျပခ်က္အရ ဆိုရင္ "philo"ဆိုတာ “ခ်စ္ခင္ျခင္း ေမတၲာ“ လို႕ ဆိုလိုပါတယ္။ "sophy" ဆိုတာ “ပညာ“ လို႕ အဓိပၸါယ္ ရပါတယ္။ ဒီေတာ့ "Philosopy" ဆိုတာ “ပညာကို ခ်စ္ခင္ျခင္း“၊ သို႕မဟုတ္ “ေမတၲာႏွင့္ ပညာ“ လို႕ အဓိပၸါယ္ ရပါတယ္။ ဒီစကား ႏွစ္လံုးဟာ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို အျပည့္အ၀ ေဖၚျပႏိုင္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ တရားက သဘာ၀တရားကို ၾကည္လင္ျပတ္သားစြာ ကြၽႏု္ပ္တို႕ နားလည္ ႏိုင္ေရးအတြက္ အျပည့္စံုဆံုး ဥာဏ္ပညာအရည္အေသြး တိုးတက္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖို႕ သင္ေပးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြၽႏု္ပ္တို႕ဟာ သတၱ၀ါအားလံုးရဲ႕ မိတ္ေဆြသဖြယ္ ျဖစ္ႏိုင္ေစရန္ ေမတၱာ က႐ုဏာတရား တိုးပြါးေအာင္ ႀကိဳးစားဖို႕ကိုလဲ သင္ေပးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာကို အေတြးအျမင္ ပညာတစ္ရပ္လို႕ ဆိုႏိုင္ေသာ္လဲ သာမာန္ အေတြးအျမင္ပညာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျမင့္ျမတ္ေသာ အေတြးအျမင္ပညာ (Supreme Philosopy) သာ ျဖစ္ပါတယ္။
ေမး - ဗုဒၶဆိုတာ ဘယ္သူပါလဲ။
ေျဖ - ခရစ္မေပၚမီ ၅၆၃ ခုႏွစ္မွာ အိႏၵိယျပည္ ေျမာက္ပိုင္း (ကပၸိလ၀တ္ျပည္) ဘုရင္ သုေဒၶါဒနႏွင့္ မိဖုရား မယ္ေတာ္မာယာတို႕မွ သားကေလးတစ္ေယာက္ ဖြားျမင္ပါတယ္။ ဒီမင္းသားကေလးဟာ စည္းစိမ္ဥစၥာ ျပည့္ျပည့္စံုစံုႏွင့္ ႀကီးျပင္းလာရေသာ္လဲ ေနာက္ဆံုးမွာ ေလာကီစည္းစိမ္ဥစၥာေတြဟာ ခ်မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္မႈကို မေပးႏိုင္ဘူးဆိုတာ ေတြ႕လာရတယ္။ ဒီမင္းသားဟာ သူ႕ပတ္၀န္းက်င္မွာ သူေတြ႕ျမင္ရတဲ့ ဆင္းရဲဒုကၡေတြေၾကာင့္ အႀကီးအက်ယ္ စိတ္မခ်မ္းမသာျဖစ္ၿပီး လူသားတို႕ ခ်မ္းသာေရးအတြက္ ေသာ့ခ်က္ကိုရွာဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ အသက္၂၉ႏွစ္ ရွိတဲ့အခါ ဒီမင္းသားဟာ သူ႕ရဲ႕ၾကင္ယာေတာ္ (ယေသာဓရာ)ႏွင့္ သားေတာ္(ရာဟုလာ)ကို ထားခဲ့ၿပီးေတာ့ အဲဒီေခတ္က ဘာသာေရး ဆရာႀကီးမ်ားရဲ႕ အထံမွာ အသိပညာ ဆည္းပူးဖို႕ ထြက္လာခဲ့တယ္။ သူတို႕ဟာ ဒီမင္းသားကို ေျမာက္ျမားစြာ သင္ၾကား ေပးၾကေသာ္လဲ သူတို႕ကိုယ္တိုင္ ဆင္းရဲဒုကၡရဲ႕ အေၾကာင္းရင္း ဇစ္ျမစ္ကို မသိၾကတဲ့အတြက္ ဒီဆင္းရဲဒုကၡကို ဘယ္လို ေက်ာ္လြန္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာကိုလဲ မသိၾကဘူး။ သိဒၡတၳမင္းသားဟာ (ဥ႐ုေ၀လေတာ) မွာ ေျခာက္ႏွစ္ ၾကာေအာင္ ေလ့လာ ပြါးမ်ား အားထုတ္ၿပီးတဲ့ အခါမယ္ အ၀ိဇၨာကို ပယ္ခြါႏိုင္တဲ့အတြက္ (အမွန္တရားကို) ထိုးထြင္းသိျမင္သြားပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး သူ႕ကို “ဗုဒၶ“ (ကိေလသာတည္းဟူေသာ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းမွ) “ႏိုးလာသူ“လို႕ ေခၚေ၀ၚ သမုတ္ၾကပါတယ္။ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ ျမတ္ဘုရားဟာ အဲဒီအခ်ိန္မွစၿပီး ၄၅ႏွစ္ပတ္လံုး အိႏၵိယျပည္ ေျမာက္ပိုင္းမွာ သူေတြ႕သိထားတဲ့ တရားေတာ္မ်ားကို လွည့္လည္ေဟာေျပာ ခဲ့ပါတယ္။
(မွတ္ခ်က္ ။ ။ ဥ႐ုေ၀လေတာ၌ ဒုကၠရစရိယာ ေျခာက္ႏွစ္ၾကာ က်င့္စဥ္က ဘုရား မျဖစ္ေသးပါ။ ထိုအက်င့္မွားကို စြန္႕၍ အာနာပါနစ်ာန္ အေျခခံလ်က္ မဂၢင္ရွစ္တန္ ပြါးမွသာ ဘုရားအျဖစ္သို႕ ေရာက္ပါသည္။)
ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားရဲ႕ ႀကီးမားလွတဲ့ မဟာ က႐ုဏာေတာ္ႏွင့္ ခႏၲီတရားေၾကာင့္ မ်ားစြာေသာ လူတို႕ဟာ တပည့္သာ၀ကအျဖစ္ ခံယူၾကပါတယ္။ သက္ေတာ္ ရွစ္ဆယ္ ျပည့္ေတာ္မူတဲ့အခါ သဘာ၀အေလ်ာက္ အိုျခင္းတရား၊ နာျခင္းတရားမ်ား ဖိစီးႏွိပ္စက္ ခံရေသာ္လဲ ခ်မ္းေျမ႕ေအးၿငိမ္းလ်က္ပင္ ေနာက္ဆံုးမွာ ပရိနိဗၺာန္၀င္စံေတာ္ မူပါတယ္။
ေမး - ဗုဒၶဟာ သူ႕ရဲ႕ၾကင္ယာေတာ္နဲ႕ သားေတာ္ကို ပစ္ထားခဲ့တဲ့အတြက္ တာ၀န္မဲ့ရာ မေရာက္ဘူးလား။
ေျဖ - ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ သူ႕ရဲ႕ ၾကင္ယာေတာ္နဲ႕ သားေတာ္ကို လြယ္လြယ္နဲ႕ ပစ္ထားႏိုင္ခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူအခ်ိန္ အၾကာႀကီး စဥ္းစားၿပီး တြန္႕ဆုတ္တြန္႕ဆုတ္ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးက်မွ သူ႕မိသားစုကို ေကြၽးေမြးေစာင့္ေရွာက္ တာထက္ တေလာကလံုးရဲ႕ အက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္တာက ပိုၿပီး အက်ိဳး ႀကီးမားတယ္လို႕ ဆံုးျဖတ္ၿပီး ဒီလမ္းကို ေရြးခ်ယ္လိုက္တာပါပဲ။ ႀကီးမားတဲ့ မဟာ က႐ုဏာေတာ္က ဗုဒၶျမတ္စြာကို တေလာကလံုးရဲ႕ အက်ိဳးကို ေဆာင္ေစတာပါပဲ။ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ႕ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႕ၿပီး အဆင္းရဲအပင္ပန္း ခံမႈေၾကာင့္ တေလာကလံုး ႀကီးမားတဲ့ အက်ိဳးကို အခုတိုင္ ခံစားေနၾကရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကိုၾကည့္ရင္ ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ တာ၀န္မမဲ့ေၾကာင္း ထင္ရွားပါတယ္။ ဒါဟာ အႀကီးမားဆံုးေသာ စြန္႕လႊတ္မႈ ႀကီးပါပဲ။
ေမး - ဗုဒၶက ပရိနိဗၺာန္ စံသြားၿပီဆိုေတာ့ သူက ကြၽႏု္ပ္တို႕ကို ဘယ္လို ကူညီႏိုင္ပါသလဲ။
ေျဖ - လွ်ပ္စစ္ဓါတ္ကိုေတြ႕ရွိတဲ့ မုိက္ကယ္ ဖာရာေဒး ဟာ ကြယ္လြန္သြားပါၿပီ။ သို႕ေသာ္လဲ သူ႕ရဲ႕ ေတြ႕ရွိခ်က္က ကြၽႏု္ပ္တို႕ကို အခုတိုင္ ကူညီေနပါတယ္။ ေရာဂါေပါင္း မ်ားစြာကို ကုသတဲ့ ကုထံုးေတြကို ေတြ႕ရွိတဲ့ လူး၀စ္ပါးစ္ခ်ား ဟာလဲ ကြယ္လြန္သြားပါၿပီ။ သို႕ေသာ္လဲ သူေတြ႕ရွိတဲ့ ကုထံုးေတြက အခုတိုင္ အသက္ေပါင္းမ်ားစြာကို ကယ္ေနဆဲပါပဲ။ ေက်ာ္ၾကားတဲ့ အႏုပညာ မ်ားစြာကို တီထြင္ ဖန္တီးခဲ့တဲ့ လီယိုနာဒိုဒါဗင္ခ်ီ ဟာလဲ ေသသြားပါၿပီ။ သို႕ေသာ္လဲ သူဖန္တီးခဲ့တဲ့ အႏုပညာေတြက လူေတြကို အခုတိုင္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ေပးေနဆဲပါပဲ။ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ားနဲ႕ အာဇာနည္ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ား ကြယ္လြန္သြားၾကတာ ရာစုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေသာ္လဲ သူတို႕အေၾကာင္းကို ကြၽႏု္ပ္တို႕ ဖတ္႐ႈရတဲ့အခါမွာ သူတို႕လို ေနထိုင္ ျပဳမူလိုစိတ္မ်ား ကြၽႏု္ပ္တို႕ သႏၲာန္မွာ တဖြားဖြား ေပၚလာပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ဗုဒၶျမတ္စြာ ပရိနိဗၺာန္ စံတာဟာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ ၾကာသြားပါၿပီ။ သို႕ေသာ္လဲ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားရဲ႕ တရားေတာ္မ်ားဟာ အခုတိုင္ ကူညီေနဆဲပါပဲ။ ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ႕ နမူနာေကာင္းေတြက လူေတြကို အခုတိုင္ အားတက္ေစတုန္းပါပဲ။ သူ႕စကားေတာ္ေတြက အခုတိုင္ လူေတြရဲ႕ ဘ၀ေတြကို ေျပာင္းလဲေစတုန္းပါပဲ။ ဗုဒၶျမတ္စြာမွာသာလွ်င္ ပရိနိဗၺာန္စံၿပီးေနာက္ ရာစုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာသည့္တိုင္ေအာင္ ဒီလိုစြမ္းအားမ်ား ရွိေနႏိုင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။
ေမး - ဗုဒၶဟာ ထာ၀ရဘုရား God လား။
ေျဖ - ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ ထာ၀ရဘုရား မဟုတ္ပါဘူး။ ဗုဒၶျမတ္စြာက သူဟာ ထာ၀ရဘုရား လို႕ျဖစ္ေစ၊ ထာ၀ရဘုရားရဲ႕ သားေတာ္လို႕ျဖစ္ေစ၊ ထာ၀ရဘုရားက လႊတ္လိုက္တဲ့ တမန္ေတာ္လို႕ျဖစ္ေစ မမိန္႕ၾကားပါဘူး။ ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ အလံုးစံု ျပည့္စံုတဲ့ လူသား တစ္ဦးပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သူ႕လို ကြၽႏု္ပ္တို႕ ႀကိဳးစားလွ်င္ ကြၽႏု္ပ္တို႕လဲ သူ႕လိုပဲ အလံုးစံု ျပည့္စံုသူမ်ား ျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း မိန္႕ၾကားေတာ္ မူပါတယ္။
ေမး - ဗုဒၶဟာ ထာ၀ရဘုရား မဟုတ္ရင္ ဘာေၾကာင့္ သူ႕ကို လူေတြက ရွိခိုး ကိုးကြယ္ေနၾကသလဲ။
ေျဖ - ကိုးကြယ္နည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က တစ္စံုတစ္ခုေသာ တန္ခိုးရွင္ဘုရားကို (a God) ကိုးကြယ္တဲ့အခါ အဲဒီဘုရားကို ခ်ီးက်ဴးေထာပနာ ျပဳၾကတယ္။ ဂုဏ္ျပဳၾကတယ္။ တစ္စံုတစ္ရာ ပူေဇာ္ ပသ ၾကတယ္။ ကိုယ္လိုတာကို ဘုရားဆီမွာ ေတာင္းၾကတယ္။ အဲဒီလို လုပ္ၾကတာကေတာ့ မိမိတို႕ရဲ႕ ခ်ီးက်ဴးေထာပနာသံကို အဲဒီဘုရားက ၾကားလိမ့္မယ္လို႕ ယံုၾကည္လို႕၊ ပူေဇာ္ ပသ တာကို လက္ခံလိမ့္မယ္လို႕ ယံုၾကည္လို႕၊ ဆုေတာင္းတာကို ျဖည့္ဆည္းေပးလိမ့္မယ္လို႕ ယံုၾကည္လို႕ပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ကေတာ့ ဒီလို ကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္မႈ မ်ိဳးကို မလုပ္ၾကပါဘူး။ တျခား ကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္မႈတစ္မ်ိဳးကေတာ့ မိမိတို႕ ေလးျမတ္ၾကည္ညိဳတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦးဦး သို႕မဟုတ္ တစ္စံုတစ္ရာကို ႐ိုေသသမႈ ဂါရ၀ ျပဳၾကတယ္။ ဆရာအခန္းထဲ ၀င္လာရင္ ေနရာက ထ ေပးၾကတယ္။ ဂုဏ္သေရရွိတဲ့ လူနဲ႕ေတြ႕ရင္လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္။ အမ်ိဳးသားသီခ်င္း တီးရင္ မတ္တပ္ရပ္ အေလးျပဳၾကတယ္။ ဒါေတြအားလံုးဟာ ႐ိုေသေလးစားမႈကို ျပတဲ့ အမူအရာေတြ ပါပဲ။ ေလးျမတ္ၾကည္ညိဳမႈကို ေဖၚျပၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို အ႐ိုအေသ ဂါရ၀ျပဳၿပီး ရွိခိုး ကိုးကြယ္မႈဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား ျပဳလုပ္ၾကတဲ့ ရွိခိုး ကိုးကြယ္မႈမ်ိဳးပါပဲ။ တင္ပလႅင္ ေခြ ထိုင္ၿပီး ရင္ခြင္ထက္မွာ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ရြရြကေလးခ်ထားတဲ့ ဗုဒၶ႐ုပ္ပြါးေတာ္ရဲ႕ မဟာက႐ုဏာေတာ္ျဖင့္ ၾကည္လင္ လန္းဆန္းေနတဲ့ မ်က္ႏွာေတာ္ဟာ ကြၽႏု္ပ္တို႕ရဲ႕ သႏၲာန္မွာ ၿငိမ္းေအးမႈနဲ႕ ေမတၱာတရား တိုးပြါးေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖို႕ ကြၽႏု္ပ္တို႕ကို သတိေပး ေနပါတယ္။ အေမႊးတိုင္ရဲ႕ အေမႊးနံ႕က ကြၽႏု္ပ္တို႕ သႏၲာန္မွာ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ေတြ ပ်ံ႕ႏွံ႕ေနေစဖို႕ သတိေပးေနပါတယ္။ ဆီမီးကေတာ့ ပညာဆီမီး တန္ေဆာင္ ထြန္းေျပာင္ေစဖို႕ သတိေပးေနပါတယ္။ ကပ္လွဴထားတဲ့ ပန္းမ်ားရဲ႕ ၫႈိးႏြမ္းေၾကြက်သြားတဲ့ သေဘာက ကြၽႏု္ပ္တို႕အား အနိစၥတရားကို သတိရေစပါတယ္။ ဗုဒၶ႐ုပ္ပြါးေတာ္ေရွ႕မွာ ဦးၫႊတ္ရွိခိုးျခင္းက ကြၽႏု္ပ္တို႕ကို တရားဓမၼ ေဟာေျပာၫႊန္ျပ ဆံုးမေတာ္မူတဲ့အတြက္ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ ျမတ္ဘုရားရဲ႕ ဂုဏ္ေက်းဇူးေတာ္ကို ေလးျမတ္ေကာ္ေရာ္ ပူေဇာ္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားရဲ႕ ရွိခိုးကိုးကြယ္မႈပါပဲ။
ေမး - ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားဟာ ႐ုပ္တုကို ကိုးကြယ္ၾကတယ္လို႕ တခ်ိဳ႕လူမ်ားက ေျပာတာ ၾကားဘူးပါတယ္။ ဟုတ္ပါသလား။
ေျဖ - ဒီလို အေျပာမ်ိဳးဟာ ဗုဒၶဘာသာကို နားလည္မွားေနတဲ့ လူေတြ ေျပာၾကတဲ့ စကားေတြပါ။ အဘိဓာန္မ်ားကေတာ့ ႐ုပ္တုကို ထာ၀ရဘုရား(God) အျဖစ္နဲ႕ ရွိခုိး ကိုးကြယ္ၾကတာကို ႐ုပ္တု ကိုးကြယ္မႈ လို႕ ဖြင့္ျပၾကပါတယ္။ သိၾကတဲ့အတိုင္းပဲ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားဟာ ဗုဒၶျမတ္စြာကို ထာ၀ရဘုရားတစ္ပါး(God) အေနနဲ႕ ယံုၾကည္ သိမွတ္ၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားဟာ သစ္သား႐ုပ္တု၊ သံ႐ုပ္တု၊ ေၾကး႐ုပ္တု စသည္ကို ဘယ္မွာ ကိုးကြယ္ၾကပါမလဲ။ သို႕ေသာ္လဲ တစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဘာသာတရားတိုင္းမွာ ဘာသာ၀င္တိုင္းဟာ အယူအဆ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေဖၚျပဖို႕ အမွတ္လကၡဏာ(Symbol) အမ်ိဳးမ်ိဳးကို အသံုးျပဳၾကပါတယ္။ ဥပမာ - တာအိုဘာသာမွာဆိုရင္ ဆန္႕က်င္ဘက္ ႏွစ္ခုတို႕ရဲ႕ ညီၫႊတ္ ေပါင္းစည္းမႈကို ေဖၚျပဖို႕ရာ ယင္နဲ႕ယန္(Ying -Yang) ကို အမွတ္လကၡဏာအျဖစ္ အသံုးျပဳပါတယ္။ ဆစ္ဘာသာမွာ ဘာသာေရးဆိုင္ရာ ႐ုန္းကန္လႈပ္ရွားမႈကို ေဖၚျပဖို႕ရာ ဓားကို အမွတ္လကၡဏာအျဖစ္ အသံုးျပဳပါတယ္။ ခရစ္ယာန္ဘာသာမွာ ခရစ္ေတာ္ တည္ရွိျခင္းကို ေဖၚျပဖို႕ရာ ငါးကို အမွတ္လကၡဏာအျဖစ္ အသံုးျပဳၾကတယ္။ ခရစ္ေတာ္ရဲ႕ လူသားအတြက္ အသက္စြန္႕လႊတ္မႈကို ေဖာ္ျပဖို႕ရာ လက္၀ါးကပ္တိုင္ကို အမွတ္လကၡဏာအျဖစ္ အသံုးျပဳပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာမွာ လူသားတစ္ဦးရဲ႕ အလံုးစံုၿပီးျပည့္စံုမႈကို ေဖၚျပဖို႕ရာ ဘုရား႐ုပ္တုေတာ္ကို အမွတ္လကၶဏာအျဖစ္ အသံုးျပဳၾကပါတယ္။ ဗုဒၶ႐ုပ္တုေတာ္က ဗုဒၶရဲ႕ တရားေတာ္မ်ားမွာ ပါ၀င္တဲ့ လူသားနဲ႕ သက္ဆိုင္တဲ့ သဘာ၀မ်ားကို ကြၽႏ္ုပ္တို႕အား သတိရေစပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာဟာ လူသားကို ဗဟိုျပဳပါတယ္ ထာ၀ရဘုရား သိ ကို ဗဟိုမျပဳဘူး ဆိုတဲ့ အခ်က္နဲ႕ အလံုးစံု ၿပီးျပည့္စံုေရးနဲ႕ အသိမွန္ အျမင္မွန္ ရေရးအတြက္ ဗဟိဒၶသႏၲာန္ကို မၾကည့္ရဘူး၊အဇၩတၱသႏၲာန္ကိုသာ ၾကည့္ရမယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကိုလဲ ကြၽႏ္ုပ္တို႕အား သတိရေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ ႐ုပ္တုကို ရွိခိုးကိုးကြယ္တယ္ဆိုတဲ့ စြပ္စြဲေျပာဆိုခ်က္ေတြဟာ မမွန္ပါဘူး။
ေမး - တ႐ုတ္ ဗုဒၶဘာသာ ဘုရားေက်ာင္းေတြ ထဲမွာ စကၠဴပိုက္ဆံေတြကို မီး႐ႈိ႕တာေတြ၊ ၿပီးေတာ့ တျခား ထူးထူးဆန္းဆန္း လုပ္ၾကတာ ေတြ႕ၾကရပါတယ္။ အဲဒါေတြကို ဘာေၾကာင့္ လုပ္ၾကပါသလဲ။
ေျဖ - ကြၽႏု္ပ္တို႕ဟာ ကြၽႏု္ပ္တို႕ နားမလည္တဲ့ အရာမ်ားကို ေတြ႕ရတဲ့အခါ အဲဒါေတြကို ကြၽႏု္ပ္တို႕အတြက္ ထူးဆန္းေနတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုဟာေတြကို အထူးအဆန္း ေတြပဲလို႕ အမွတ္တမဲ့ ဘာသိဘာသာ မေနပဲ အဲဒါေတြရဲ႕ အဓိပၸါယ္ေတြကို ရွာေဖြဖို႕ ႀကိဳးစားသင့္ၾကပါတယ္။ မွန္ပါတယ္၊ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ လိုက္နာ လုပ္ေဆာင္ေနၾကတာေတြဟာ ဗုဒၶတရားေတာ္မွာ အေျခမခံပဲ နားလည္မွားမႈနဲ႕ အမ်ားယံုၾကည္ လက္ခံထားတဲ့ အစြဲအလမ္းေပၚမွာ အေျခခံထားတာ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ ဒီလိုကိစၥေတြဟာ ဗုဒၶဘာသာ တစ္ခုတည္းမွာသာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာသာတိုင္းမွာပဲ ရံဖန္ရံခါ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ ဗုဒၶျမတ္စြာ တရားေတာ္မ်ားကို ရွင္းလင္းျပတ္သားစြာ အေသးစိတ္ ေဟာျပေတာ္မူပါတယ္။ အဲဒါကိုမွ ျပည့္ျပည့္စံုစံု နားမလည္ရင္ေတာ့ ဗုဒၶျမတ္စြာကို အျပစ္ဆိုလို႕ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါနဲ႕ပတ္သက္လို႕ မွတ္သားဖြယ္ အဆံုးအမ တစ္ခုကေတာ့ ေရာဂါေ၀ဒနာ ခံစားေနရေသာ လူတစ္ေယာက္သည္ ေဆးဆရာအထံမွ ေဆးကုသမႈ ခံယူဖို႕ လြယ္ကူပါလ်က္နဲ႕ ကုသမႈ မခံယူလွ်င္ ေဆးဆရာ၏ အျပစ္မဟုတ္ေပ။ ထို႕အတူပင္ ကိေလသာေရာဂါ အဖိစီး အႏွိပ္စက္ ခံေနရသူသည္ ျမတ္စြာဘုရား၏ တရားေတာ္မ်ား ရွိေနပါလ်က္နဲ႕ တရားေဆးျဖင့္ မကုစားလွ်င္ ျမတ္စြာဘုရား၏ အျပစ္မဟုတ္ေပ။} ဗုဒၶဘာသာကိုပဲျဖစ္ေစ၊ တျခား ဘာသာတရားကိုပဲျဖစ္ေစ အဲဒီဘာသာတရားအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း နားမလည္သူမ်ားက အမွား၊ အမွန္၊ အဆိုး၊ အေကာင္း ကို မဆံုးျဖတ္သင့္ပါဘူး။
ေမး - ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ကုသိုလ္ျဖစ္ လုပ္ငန္းေတြ လုပ္ၾကတာ သိပ္မၾကားမိပါဘူး။ အဲဒါ ဘာေၾကာင့္လဲ။
ေျဖ - ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြလဲ ကုသိုလ္ျဖစ္ လုပ္ငန္းေတြ လုပ္ၾကပါတယ္။ သင္မၾကားမိတာကေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားဟာ သူတို႕လုပ္တဲ့ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြ အေၾကာင္းကို ၀ါၾကြားေျပာဆိုဖို႕ မလိုဘူးလို႕ ယူဆထားၾကလို႕ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ႏွစ္ေပါင္းေတာ္ေတာ္ၾကာဆီက ဂ်ပန္ ဗုဒၶဘာသာ ေခါင္းေဆာင္ တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ နစ္ခိုနိရ၀ါႏို ဟာ ဘာသာတရားအားလံုး ေပါင္စည္းညီၫြတ္မႈ တိုးတက္ေရးကို လုပ္ေဆာင္တဲ့အတြက္ (Templeton Prize) တင္ပယ္လ္တန္ဆုကုိ ရရွိပါတယ္။ အလားတူပဲ ထိုင္းဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး တစ္ပါးဟာ မူးယစ္ေဆး စြဲသူမ်ားကို ကုသရာမွာ ထူးခြၽန္တဲ့အတြက္ မက္ေဆးေဆး ဆုကို ရရွိခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၈၇ ခုႏွစ္တုန္းကလဲ အရွင္ ကႏၲယပိ၀တ္ ဆိုတဲ့ ထိုင္းဘုန္းႀကီးတစ္ပါးဟာ ေက်းလက္ ေတာရြာမ်ားမွာရွိတဲ့ အေျခအေနမဲ့ ကေလးမ်ားကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာေအာင္ ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တဲ့အတြက္ ]ေနာ္ေ၀ ကေလးမ်ား၏ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆု} ကို ရရွိခဲ့ပါတယ္။ အေနာက္တိုင္း ဗုဒၶဘာသာအဖြဲ႕ (Western Buddhist Order) ဟာ အိႏၵိယျပည္မွာ ဆင္းရဲသားမ်ား အတြက္ ႀကီးမားက်ယ္ျပန္႕တဲ့ လူမႈေရး လုပ္ငန္းေတြကို လုပ္ေဆာင္ေနပါတယ္။ စာသင္ေက်ာင္းေတြ၊ ကေလးျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ေရး ဌာနေတြ၊ ေဆးေပးခန္းေတြ၊ တႏိုင္ စက္မႈလုပ္ငန္း အေသးစားေတြ တည္ေထာင္ၿပီး ျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ေပးေနပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားဟာ တျခား ဘာသာ၀င္မ်ားလိုပဲ သူတစ္ပါးကို အကူအညီ ေပးရတာဟာ သူတို႕ရဲ႕ ဘာသာတရား လိုက္နာက်င့္ၾကံမႈကို ေဖၚျပတာပဲလို႕ သိျမင္မွတ္ယူၾကပါတယ္။ သို႕ေသာ္လဲ ဒါေတြကို ကိုယ့္ကိုယ္ကို မထင္ေပၚေစပဲ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ပဲ လုပ္သင့္တယ္လို႕ ယံုၾကည္ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႕ရဲ႕ ကုသိုလ္ျဖစ္လုပ္ငန္းေတြ အေၾကာင္းကို သင္ သိပ္မၾကားရတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
ေမး - ဘာေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲျပားေနပါသလဲ။
ေျဖ - လူေတြ စားသံုးၾကတဲ့ သၾကားေတြလဲ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကတာ မဟုတ္လား။ သၾကားျဖဴ၊ သၾကားညိဳ၊ ေက်ာက္သၾကား၊ သၾကားရည္၊ ေရခဲသၾကား စသည္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကတာပဲ။ သို႕ေသာ္လဲ အားလံုးဟာ သၾကားခ်ည္းပဲ ၿပီးေတာ့ သၾကားတိုင္းဟာ ခ်ိဳၾကတာခ်ည္းပဲ။ မခ်ိဳတဲ့ သၾကားရယ္လို႕ မရွိဘူး။ ဒီလို သၾကားအမ်ိဳးမ်ိဳးအစားစား ထုတ္ၾကတာက သူတို႕ကို သံုးစြဲပံု သံုးစြဲနည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကလို႕ပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာလဲ ထို႕အတူပါပဲ။ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ၊ စ်င္ ဗုဒၶဘာသာ၊ အမိတာဘာ ဗုဒၶဘာသာ၊ ေယာဂါစာရ ဗုဒၶဘာသာ၊ ၀ဇီရယာန ဗုဒၶဘာသာ စသည္ျဖင့္ ကြဲျပားေနၾကေသာ္လဲ အႏွစ္သာရအားျဖင့္ အတူတူပါပဲ။ အဲဒီ အႏွစ္သာရက ဘာလဲဆိုေတာ့ ကိေလသာမွ လြတ္ေျမာက္ျခင္း၊ ဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္ျခင္းဆိုတဲ့ အႏွစ္သာရပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာဟာ သူျဖစ္ေပၚရာ ယဥ္ေက်းမႈ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ဟပ္မိေအာင္ အသြင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္လာခဲ့ပါတယ္။ အသစ္ျဖစ္တဲ့ မ်ိဳးဆက္ အသီးသီးနဲ႕ ကိုက္ညီေအာင္ ရာစုႏွစ္မ်ား တေလ်ာက္မွာ ဗုဒၶဘာသာကို ျပန္ၿပီး အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုၾကပါတယ္။ ျပင္ပ ပံုပန္းသဏၭာန္ အေနနဲ႕ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲျပားေနတယ္လို႕ ထင္ရေသာ္လဲ အားလံုးရဲ႕ ဗဟိုခ်က္မ အႏွစ္သာရကေတာ့ သစၥာေလးပါး မဂၢင္ရွစ္ပါးပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာ အပါအ၀င္ ဘာသာႀကီးမ်ား အားလံုးဟာ ဂိုဏ္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲခဲ့ၾကပါတယ္။ သို႕ေသာ္လဲ ဗုဒၶဘာသာ ဂိုဏ္းအမ်ိဳးမ်ိဳးဟာ အခ်င္းခ်င္း ဘယ္ေတာ့မွ စစ္ပြဲေတြ မဆင္ႏႊဲခဲ့ၾကပါဘူး။ သူတို႕ဟာ အခ်င္းခ်င္း ဘယ္ေတာ့မွ ရန္မပြါး ခဲ့ၾကပါဘူး။ ခုေခတ္မွာဆိုရင္ ဂိုဏ္းတစ္ဂိုဏ္းရဲ႕ ေက်ာင္းကန္ဘုရားကို တစ္ျခား ဂိုဏ္းတစ္ခုက သြားေရာက္ၿပီး အတူတကြ ဘုရား၀တ္ျပဳၾကပါတယ္။ တျခားဘာသာေရး ေလာကမွာ တကယ္ေတာ့ အလြန္ရွားပါတယ္။
ေမး - သင္က ဗုဒၶဘာသာကို အလြန္ အထင္ႀကီးတာပဲ။ သင္ဟာ သင့္ဘာသာတရားကို မွန္တယ္လို႕ ယူဆၿပီး တျခားဘာသာ အားလံုးကို မွားတယ္လို႕ ယူဆပံုရတယ္။
ေျဖ - ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ႕ တရားေတာ္မ်ားကို နားလည္ သေဘာေပါက္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ မည္သူမဆို တျခား ဘာသာတရား မွားတယ္လို႕ မထင္ၾကပါဘူး။ တျခားဘာသာတရားမ်ားကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေ၀ဖန္စစ္ေဆးဖို႕ရာ စစ္မွန္တဲ့ လံု႕လ၀ီရိယကို ျပဳသူမွန္သမွ် ဘယ္သူမွ အဲဒီလို မထင္ၾကပါဘူး။ ဘာသာတရား အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေလ့လာတဲ့ အခါမွာ ပထမဆံုး သတိျပဳမိတာကေတာ့ ဒီဘာသာတရား ေတြဟာ အခ်င္းခ်င္း ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား တူညီၾကတယ္ ဆိုတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။ အားလံုးေသာ ဘာသာတရားမ်ားက လူသားရဲ႕ လက္ရွိ အေျခအေနဟာ ေက်နပ္ဖြယ္ မရွိဘူးလို႕ ၀န္ခံၾကတာပါပဲ။ လူသားရဲ႕ အေျခအေန တိုးတက္လိုရင္ စိတ္ေနစိတ္ထား အျပဳအမူ ေျပာင္းလဲဖို႕ လိုအပ္တယ္လို႕ အားလံုးယံုၾကည္ၾကပါတယ္။ ဘာသာတရား အားလံုးဟာ ေမတၱာ၊ က႐ုဏာ၊ ေပးကမ္းလွဴဒါန္းျခင္း၊ လူမႈေရး၊ တာ၀န္၀တ္တရားမ်ား ေဆာင္ရြက္ျခင္း စတဲ့ က်င့္၀တ္မ်ားကို သင္ၾကားေပးၾကပါတယ္။ ဒီဘာသာတရား အားလံုးက အဆံုးစြန္ ျပည့္စံုတဲ့ သေဘာတစ္ခုဟာ ပံုသဏၭာန္ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ရွိတယ္ဆိုတာ လက္ခံၾကပါတယ္။ ဘာသာတရားမ်ားက ဒီ လံုး၀အုပ္စံု ျပည့္စံုတဲ့ သဘာ၀ကို ဘာသာစကား အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ နာမည္အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အမွတ္အသား အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ရွင္းလင္း ေဖၚျပၾကပါတယ္။ အရာရာကို တစ္ဘက္သက္ ႐ႈျမင္သံုးသပ္တဲ့နည္းကို အျမင္က်ဥ္းစြာ တြယ္ကပ္ထားၾကတဲ့ အခါမွာသာ သည္းမခံႏိုင္မႈ၊ မာနတရားနဲ႕ ကိုယ္သာမွန္ စိတ္ထားေတြ ျဖစ္ပြါးေပၚေပါက္ လာတတ္ပါတယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ အဂၤလိပ္၊ ျပင္သစ္၊ တ႐ုတ္၊ အင္ဒိုနီးရွား၊ လူ ၄ ဦး ေကာ္ဖီပန္းကန္ တစ္လံုးကို ၾကည့္ၾကတယ္ ဆိုပါစို႕။ အဲဒီပန္းကန္ကို အဂၤလိပ္က Cup လို႕ေခၚတယ္။ ျပင္သစ္က Tasse လို႕ေခၚတယ္။ တ႐ုတ္က Pei ၊ အင္ဒိုနီးရွားက Cawan လို႕ေခၚတယ္။ အဲဒါ သူ႕အေခၚမွန္တယ္၊ တစ္ျခားလူ႕အေခၚ မွားတယ္လို႕ ကိုယ့္အဘိဓာန္ ကိုယ္ ကိုးကားၿပီး အေၾကာက္အကန္ ျငင္းခံုးေနၾကပါေရာ။ အဲဒီအခိုက္မွာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ဦး ေရာက္လာၿပီး ဘာမွေျပာမေနဘဲ ေကာ္ဖီပန္းကန္ကို ေကာက္ယူၿပီး ေမာ့ေသာက္ျပစ္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ သူက ဟိုလူေလးေယာက္ကို ေျပာလိုက္တယ္။ ဒီပန္းကန္ကို ဘယ္လိုပဲ မိတ္ေဆြတို႕ေခၚေခၚ လိုရင္းက ဒါကို ေကာ္ဖီေသာက္ဖို႕ အသံုးျပဳတာပါပဲ၊ ျငင္းခံုေနလို႕ ဘာအက်ိဳးရွိမလဲ၊ ေသာက္ဖို႕ပန္းကန္ကို ေသာက္လိုက္မွ အေမာေျပၿပီး လန္းဆန္းလာမွာေပါ့၊ အဲဒါ လိုရင္းပဲ။ ဒါဟာ ဘာသာတရားမ်ားအပၚ ဗုဒၶဘာသာက ျမင္တဲ့ အျမင္၊ ထားတဲ့ စိတ္ထားပါပဲ။
ဘ၀အတြက္
ပါပသၼိ ံ ရမတိ မေနာ တဲ့ စိတ္ဟာမေကာင္းမႈမွာ ေမြ႔ေလ်ာ္တယ္ လုိ႔ ဗုဒၶေဟာေတာ္မူေတာ္သည္ႏွင့္အညီ သတၱ၀ါတုိင္းမွာ မေကာင္းမႈကုိသာ ေမြ႕ေလ်ာ္ေနၿပီး ေက်နပ္ေနၾကေပသည္။
ဘ၀ရဲ႕အေမာေလးေတြကို ေခတၱေမာပန္းေျဖတာဆုိၿပီး ရပ္နားတဲ့ သူမ်ားလည္း ရွိေနေပေသးသည္။ မည္သို႔ဆိုေစေတာ့ ေကာင္းမႈကိုေတာ့ ျဖင့္ ျပဳလုပ္ဖို႔ရန္ မေမ့သင့္။
ကုိယ္ပုိင္ဘ၀ရဲ႕ လြတ္ေျမာက္ရာလမ္းကား ဤလမ္းမဟုတ္ေပဘူးလား။
ေနာက္ေနာင္ေတြရဲ႕ တုိးတက္မႈေတြဟာ ယခုဘ၀နဲ႔ သက္ဆိုင္ေနတယ္ဆိုတာ သတိရသင့္ပါသည္။
သုိ႔ေၾကာင့္ မိမိတို႔၏ ဘ၀ေရွ႕ေရးအတြက္ ေႏွာင္းျမန္မၾကာ တိုးတက္စည္ပင္ေအာင္ ကုိယ္စီ ေရေလာင္း ေပါင္းသင္ႏုိင္ၾကပါေစ..........
စာေရးသူ*** ေရႊဘုိသီလာ at 8:51 AM 0 အၾကံဳျပဳေဆြးေႏြးႏိုင္ပါသည္။
အေမဆုိတာ.......(.ျဖစ္ရပ္မွန္) -ေရႊဘုိသီလာ
ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္သားေတြက သူ႔ကိုေတြ႔တဲ႔ အခ်ိန္မွာ သူေသေနခဲ႔ၿပီ ။ ၿပိဳက်လာတဲ႔ အိမ္ပိမိၿပီး သူေသသြားတာ ။ အပ်က္အစီးေတြ ၾကားကေန ေသဆံုးေနတဲ႔ သူ႔ပံုစံကို လွမ္းၿမင္ေနရတယ္ ဒူးေကြးၿပီး ေရွ႕ကို ကိုင္းေနတဲ႔ ကိုယ္ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို အားၿပဳ ေထာက္ထားတဲ႔ သူ႔ပံုစံက ဘုရား၀တ္ၿပဳေနတဲ႔ ပံုနဲ႔တူေနတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ အသက္ရွင္မရွင္ ပိုေသခ်ာေအာင္ ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္သားေတြက သူ႔ကို စမ္းသပ္ၾကည့္ၾကတယ္ ။ ကယ္ဆယ္ေရး အလုပ္သမားတဦးက ဦးခိုက္ခ်ေသေနတဲ႔ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ထဲ ခဲရာခဲဆစ္ လက္ကိုထိုးထည့္ၿပီး ၀မ္းသာအားရ လွမ္းေအာ္လိုက္တယ္ ။
“လူရွိတယ္ ကေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္ ၊ အသက္ရွင္လ်က္ပဲ” လို႔ထေအာ္လိုက္တယ္ ။ ရွိသမွ် ခြန္အားေတြနဲ႔ သူ႔ကိုယ္ေပၚမွာ ဖိကပ္ေနတဲ႔ အုတ္ပံုေတြကို ရွင္းလင္းလိုက္ၾကတယ္ ။ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ကို ေထာင္မတ္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ႔ သံုး ၊ ေလးလသား အရြယ္ကေလး တစ္ေယာက္ကို သြားေတြ႔မိတယ္ ။ ကေလးကိုစစ္ေဆးဖို႔ ဆရာ၀န္တစ္ဦး က ေပြ႔ခ်ီလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ကေလးေက်ာပိုးစထဲကေန ဖုန္းတစ္လံုး ထြက္က်လာတယ္ ။ ဆရာ၀န္က ဖံုးကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ message တိုေလးတစ္ေၾကာင္းကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္
“သားေလးေရ တကယ္လို႔မ်ား သားေလး အသက္ရွင္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္ သားကိုအေမ အရမ္းခ်စ္တယ္ဆိုတာကို ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္ထားေပးပါ ေနာ္” တဲ့ ။ ေသသူေပါင္းမ်ားစြာကို ေတြ႔ဖူးတဲ့ ဆရာ၀န္ေတာင္မွ ပါးၿပင္ေပၚကို မ်က္ရည္ေတြ စီးက်လာခဲ့တယ္ ။
တစ္ေယာက္လက္ကို တစ္ေယာက္ကမ္းလိုက္တဲ႔ ဖံုးထဲက message ကို ဖတ္မိသူတိုင္း ရင္ထဲဆို႔နင့္သြားတဲ႔ ဒီခံစားခ်က္က ဘာနဲ႔မွ ႏႈိင္းၿပ လို႔ မရနိုင္ခဲ႔ဘူး ။ မုခ်ေသရေတာ့မယ္ ဆိုတာ သိလိုက္ရတဲ႔ အေမတစ္ေယာက္ဟာ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ သူ႔ရင္ေသြးအတြက္ ေပးဆပ္သြားခဲ႔တာ ။
ေၾသာ္…မိခင္ေတြ…မိခင္ေတြ……
၂၀၀၈ ၊ ေမလ(၁၂) ရက္ေန႔က တရုတ္နိုင္ငံ စီခၽြမ္ၿပည္နယ္မွာ လႈပ္ခဲ႔တဲ႔ ငလ်င္ရဲ႕ ၿဖစ္ရပ္မွန္ေလးတစ္ခုပါ ။
(fwd mail ပါ မည္သူေရးမွန္ေတာ႔မသိ)
--
Labels: သတိေပးစာမ်ား
စာေရးသူ*** ေရႊဘုိသီလာ at 10:19 AM 0 အၾကံဳျပဳေဆြးေႏြးႏိုင္ပါသည္။
“လူရွိတယ္ ကေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္ ၊ အသက္ရွင္လ်က္ပဲ” လို႔ထေအာ္လိုက္တယ္ ။ ရွိသမွ် ခြန္အားေတြနဲ႔ သူ႔ကိုယ္ေပၚမွာ ဖိကပ္ေနတဲ႔ အုတ္ပံုေတြကို ရွင္းလင္းလိုက္ၾကတယ္ ။ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ကို ေထာင္မတ္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ႔ သံုး ၊ ေလးလသား အရြယ္ကေလး တစ္ေယာက္ကို သြားေတြ႔မိတယ္ ။ ကေလးကိုစစ္ေဆးဖို႔ ဆရာ၀န္တစ္ဦး က ေပြ႔ခ်ီလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ကေလးေက်ာပိုးစထဲကေန ဖုန္းတစ္လံုး ထြက္က်လာတယ္ ။ ဆရာ၀န္က ဖံုးကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ message တိုေလးတစ္ေၾကာင္းကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္
“သားေလးေရ တကယ္လို႔မ်ား သားေလး အသက္ရွင္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္ သားကိုအေမ အရမ္းခ်စ္တယ္ဆိုတာကို ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္ထားေပးပါ ေနာ္” တဲ့ ။ ေသသူေပါင္းမ်ားစြာကို ေတြ႔ဖူးတဲ့ ဆရာ၀န္ေတာင္မွ ပါးၿပင္ေပၚကို မ်က္ရည္ေတြ စီးက်လာခဲ့တယ္ ။
တစ္ေယာက္လက္ကို တစ္ေယာက္ကမ္းလိုက္တဲ႔ ဖံုးထဲက message ကို ဖတ္မိသူတိုင္း ရင္ထဲဆို႔နင့္သြားတဲ႔ ဒီခံစားခ်က္က ဘာနဲ႔မွ ႏႈိင္းၿပ လို႔ မရနိုင္ခဲ႔ဘူး ။ မုခ်ေသရေတာ့မယ္ ဆိုတာ သိလိုက္ရတဲ႔ အေမတစ္ေယာက္ဟာ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ သူ႔ရင္ေသြးအတြက္ ေပးဆပ္သြားခဲ႔တာ ။
ေၾသာ္…မိခင္ေတြ…မိခင္ေတြ……
၂၀၀၈ ၊ ေမလ(၁၂) ရက္ေန႔က တရုတ္နိုင္ငံ စီခၽြမ္ၿပည္နယ္မွာ လႈပ္ခဲ႔တဲ႔ ငလ်င္ရဲ႕ ၿဖစ္ရပ္မွန္ေလးတစ္ခုပါ ။
(fwd mail ပါ မည္သူေရးမွန္ေတာ႔မသိ)
--
Labels: သတိေပးစာမ်ား
စာေရးသူ*** ေရႊဘုိသီလာ at 10:19 AM 0 အၾကံဳျပဳေဆြးေႏြးႏိုင္ပါသည္။
ေနာင္ပြင့္ေတာ္မူမည့္ ျမတ္ဗုဒၶဆယ္ဆူ(ခ) -ေရႊဘုိသီလာ
Saturday, October 9, 2010
(၂) ဗုဒၶသည္ အုတ္အုတ္-အုတ္အုတ္အသံတုိ႔ကို ၾကားသည္။ ရုတ္ရုတ္-ရုတ္ရုတ္ အေျခအေနတို႔ကို သိသည္။
ရဟန္းတို႔၊ ရဟန္းတုိ႔၊ ေရႊသကၤန္းကို အလွဴခံေသာ ရဟန္းကား သာမန္မဟုတ္။ ဘုန္းႏွင့္ ကံႏွင့္ ပါရမီႏွင့္ ၀ိေသသကို ေဆာင္သည္။ သူ႔အား အျမင္မွားျခင္းမရွိၾကလင့္။ အမွားျမင္ျခင္းမရွိၾကသင့္။ ဆုထူးပန္ျဖစ္သည္။ ဤဘဒၵကမၻာ ၌ ဆက္၍ ပြင့္မည့္ အရိေမေတၱယ်အေလာင္းေတာ္ျမတ္ ျဖစ္ေပသည္။
ဤသို႔ သံဃာေတာ္အမ်ားက အဇိတရဟန္းအား အထင္အျမင္လြဲမွားျခင္းကင္းေစရန္ ဗုဒၶက မိန္႔ေတာ္မူလုိက္သည္။
လက္ေတြ႔သည္ အေရးပါ၏။ အရာေရာက္၏။ အရာရာ၌ ရာႏႈန္းျပည့္ေအာင္ေစ၏။
ျမသပိတ္ေတာ္သည္ အနားေလးရစ္ႏွင့္ ျဖစ္သည္။ ဗုဒၶသည္ သပိတ္ေတာ္ကို လက္၀ါးေပၚတြင္ တင္သည္။ ေကာင္းကင္ထက္သို႔ လႊတ္သည္။ ျမသပိတ္ေတာ္ကို လုိက္ယူၾက။ ရဟန္းတို႔အား မိန္႔ေတာ္မူသည္။
ရွစ္ကိ်ပ္ေသာ သာ၀ကႀကီးမ်ားမစြမ္း။ ရဟန္းငယ္မ်ားမစြမ္း။ သပိတ္ပ်ံကို လုိက္ဖမ္းႏုိင္သူ တပါးမွ် မေပၚခဲ့။ မထြက္ခဲ့။
အဇိတ၊ ခ်စ္သား အဇိတ၊ ျမသပိတ္ပ်ံကို ယူေခ်ေလာ့။
ျမတ္ဗုဒၶ၊ ေကာင္းပါၿပီ၊ တပည့္အဇိတ ယူေပးပါမည္။
အဇိတရဟန္းက ၀န္ခံသည္။ ေကာင္းကင္ယံသုိ႔ စ်ာန္ယာဥ္ပ်ံျဖင့္ ၾကြသည္။ ျမသပိတ္ေတာ္ေနာက္သို႔ လုိက္သည္။ ခ်က္ခ်င္း ရရွိ၏။ ဗုဒၶအား ကပ္သည္။
ဤကား အဇိတရဟန္း၏ အစြမ္းကို လက္ေတြ႔ျဖင့္တည္ေစလုိက္ျခင္း။
တစ္ဆက္တည္းပင္ အဇိတရဟန္းက ဗုဒၶအား ေရႊဖ်ဥ္ထည္- ေရႊ၀ိတာန္ကို လွဴသည္။ ေရႊဖ်ဥ္မ်က္ႏွာက်က္အျဖစ္ သံုးစြဲေတာ္မူပါ။ ဤေကာင္းမႈေၾကာင့္ ဗုဒၶအျဖစ္ေရာက္ေသာအခါ ေရႊပန္းဆုိင္း၊ ေငြပန္းဆုိင္း၊ သႏၱာပန္းဆုိင္း၊ ပုလဲပန္းဆုိင္းတို႔ျဖင့္ တန္းဆာဆင္အပ္ေသာ (၁၂) ယူဇနာရွိ ရတနာ၀ိတာန္ႀကီး ျဖစ္ေပၚပါေစသတည္း။ ရလိုေသာဆု ယူလုိေသာဆုကို ပန္၍ ဗုဒၶအား လွဴပါသည္။
အရိေမေတၱယ် ျမတ္စြာဘုရား
(၁) နိေျဂာဓာရံု ေက်ာင္းေတာ္တစ္ခုလံုး သိမ့္သိမ့္ တုန္သြားသည္။ သံဃာ့အစည္းအေ၀းတြင္ သာ၀ကႀကီးေတြ တက္ေရာက္ၾကသည္။ ရဟန္းေတြ တက္ေရာက္ၾကသည္။
ရွစ္က်ိပ္ေသာ သာ၀ကႀကီးမ်ား နႈတ္မျမြက္။ ရဟန္းငယ္မ်ား ႏႈတ္မျမြက္။ တစ္ပါးတည္းသာ ႏႈတ္ျမြက္၏။
မဟာပဇာပတိေဂါတမီသည္ ဗုဒၶအား ေရႊသကၤန္းလွဴမည္။ ေရႊအုိးထဲ၌ ေရႊေျမမႈန္႔တုိ႔ကို ႀကဲသည္။ ေရႊ၀ါေစ့ကို စုိက္သည္။ နံ႔သာေရႊရည္ ဖ်န္းသည္။ ေရႊ၀ါပင္ေပါက္ပါေစဟု အဓိ႒ာန္ျပဳသည္။
၀ါပင္က မဟာေလွကားပြင့္ပမာ ျဖစ္သည္။ ၀ါသီးက ျမအဆင္းအလားျဖစ္သည္။ အံ့ဘြယ္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ အသီးႏွင့္ အပြင့္ႏွင့္ ေရႊဖ်ဥ္းအုိးထဲမွာ ေရႊ၀ါပင္ေပါက္သည္။
မိေထြးေတာ္၏ ပီတိကား အတုိင္းမသိ။ ဆီထိဂြမ္းကဲ့သို႔ ျဖစ္သည္။ ၀ါပင္ေပါက္တုိ႔ကို ကိုယ္တုိင္ေကာက္သည္။ ကိုယ္တုိင္ဘန္၊ ကိုယ္တုိင္ႀကိတ္၊ ကိုယ္တုိင္ ဂြမ္းလိပ္ျဖစ္ေစသည္။
ေရႊသကၤန္းကို ေရႊမ်က္ပါးခတ္သလိုရက္သည္။ သကၤန္းေတာ္ႏွစ္ထည္၊ တထည္တထည္မွာ အလ်ား(၁၄) ေတာင္၊ အနံ(၇) ေတာင္စီရွိသည္။
နီလေရာင္ျခည္ျဖာသည္။ ပီတေရာင္ျဖာသည္။ နိေျဂာဓာရံုေက်ာင္းေတာ္၀ယ္ ေျခာက္သြယ္ေရာင္ျခည္ ကြန္႔ျမဴးေနသည္။ ျမတ္ဗုဒၶက ေရႊသလြန္ထက္၌ စံေတာ္မူလွ်က္၊ သံဃာေတာ္မ်ားက အပါးမွာ ၀န္းရံေနၾကသည္။
ေရႊသကၤန္းကို ပတၱျမားၾကဳတ္တြင္ ထည့္သည္။ ပတၱျမားၾကဳတ္ကို ဦးေခါင္းေပၚမွာ ရြက္သည္။ မိေထြးေတာ္သည္ ေဂါတမဘုရားအား သကၤန္းကပ္ရန္ သာကီ၀င္မင္းသား၊ မင္းသမီး ငါးရာအၿခံအရံျဖင့္ ထြက္ခဲ့သည္။ မေ၀းလြန္း၊ မနီးလြန္း၊ အျပစ္ေျခာက္ပါးလြတ္သည့္ အရပ္မွေန၍ ျမတ္စြာဘုရားအား သူလက္အုပ္ခ်ီသည္။ ေလွ်ာက္ထားသည္။
ဘုန္းေတာ္ေျခာက္ပါးႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ျမတ္စြာဘုရား၊ ဤသကၤန္းကို ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ရက္ပါသည္ စိတ္တုိင္းက် စီမံ ပါသည္။ ျမတ္စြာဘုရားအား ရည္ရြယ္ပါ၏။ သနားေသာအားျဖင့္ ျမတ္သကၤန္းကို အလွဴခံေတာ္မူပါ။
ဗုဒၶက တထည္ကုိ အလွဴခံသည္။ တထည္ကိုမူ သံဃာေတာ္အားလွဴရန္ မိန္႔သည္။
သကၤန္းတထည္ကို မည္သူအလွဴခံမည္နည္း။
အဇိတရဟန္း။ အဇိတရဟန္းသည္ ဘုရင့္သားေတာ္။ ခမည္းေတာ္က အဇာတသတ္။ မယ္ေတာ္က ကဥၥနေဒ၀ီ။ ဗုဒၶ၏ သာသနာေတာ္ကို သူလြန္စြာ ၾကည္ညိဳသည္။ ေရႊအိမ္ေတာ္မွာမေပ်ာ္။ မင္းသားဘ၀မွာ မေမြ႔ေလ်ာ္။ ရာဇၿဂိဳဟ္ ျပည္ ေ၀ဠဳ၀န္ေက်ာင္းေတာ္သို႔ သြားသည္။ ရဟန္းျပဳေပးရန္ ျမတ္ဗုဒၶအား သူခြင့္ပန္သည္။
အဇိတမင္းသားကား လာျခင္းေကာင္းသူျဖစ္သည္။ ပါရမီေတာ္ႀကီးသည္။ ဘုန္းကံသမၻာ ရင့္သည္။ ျမင့္ေသာ အဇိတမင္းသားႏွင့္ ျမတ္ေသာ ေရႊ၀ါေရာင္သကၤန္း လုိက္ဖတ္သည္။ ဗုဒၶက ျမတ္သကၤန္းဆင္ျမန္းေပးလုိက္သည္။ ဘြဲ႔ေတာ္မွာ ဘိကၡဳအဇိတ။
ဗုဒဒသည အဇိတရဟန္းကို ေနာက္ပါျပဳသည္။ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္မွ ကပၸိလ၀တ္ျပည္သို႔ ၾကြသည္။ နိေျဂာဓာရံုသည္ ဗုဒၶသီတင္းသံုးရာ ေက်ာင္းေတာ္။
မဟာမဇာပတိေဂါတမီ၏ သကၤန္းအလွဴပြဲ။ ဗုဒၶက ဖိတ္ေခၚသည္။ ေရႊသကၤန္းကို သံဃာေတာ္မ်ားအား အလွဴခံရန္ မိန္႔ေတာ္မူသည္။
သာ၀က ရွစ္က်ိပ္တို႔လည္း ဆိတ္ဆိတ္။ အျခားရဟန္းငယ္မ်ားလည္း တိတ္တိတ္။ အေထာင္မကေသာ သံဃာ့အစည္းအေ၀းႀကီးမွာ အပ္က်လွ်င္ပင္ ၾကားရေလာက္သည္။
ေရႊသကၤန္းကို အလွဴခံၾကပါ။
ေရႊသကၤန္းကို အလွဴခံၾကပါ။ ဤသို႔ ဗုဒၶက မိန္႔ေတာ္မူျခင္းမွာ မိေထြးေတာ္ေဂါတမီအား ႀကီးမားေသာ အက်ိဳးကုိ ရေစလုိ၍ ျဖစ္သည္။
ေရႊအဆင္းကဲ့သို႔ ၀ါ၀င္းေသာ သကၤန္း။ ထုိသကၤန္းကို တပည့္ေတာ္အဇိတ အလွဴခံပါသည္။
အဇိတရဟန္းသည္ ဗုဒၶ၏ ဆႏၵေတာ္ကို သိသည္။ သိသည့္အတုိင္း ထုိဆႏၵကို ျပည့္ေစသည္။ ေၾကာက္ရြံ႕ ျခင္းကင္းသည္။ ေဂါတမီ၏ ေရႊသကၤန္းကို သူ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့အလွဴခံသည္။
ေရႊသကၤန္းကုိ ရွစ္က်ိပ္ေသာ သာ၀ကတုိ႔ အလွဴမခံ။ ရဟန္းငယ္တုိ႔အလွဴမခံ။ အညၾတ ရဟန္းေလးတစ္ပါးက ၀င္ေရာက္အလွဴခံလုိက္ျခင္း။ ဤသို႔ ေျပာၾကဆုိၾကသံေတြ သံဃာ့အစည္းအေ၀းႀကီးတစ္ခုလံုး ေသာေသာညံခဲ့သည္။ နိေျဂာဓာရံု သိမ့္သိမ့္တုန္သြားသည္။
စာေရးသူ*** ေရႊဘုိသီလာ at 10:52 PM 0 အၾကံဳျပဳေဆြးေႏြးႏိုင္ပါသည္။
(၂) ဗုဒၶသည္ အုတ္အုတ္-အုတ္အုတ္အသံတုိ႔ကို ၾကားသည္။ ရုတ္ရုတ္-ရုတ္ရုတ္ အေျခအေနတို႔ကို သိသည္။
ရဟန္းတို႔၊ ရဟန္းတုိ႔၊ ေရႊသကၤန္းကို အလွဴခံေသာ ရဟန္းကား သာမန္မဟုတ္။ ဘုန္းႏွင့္ ကံႏွင့္ ပါရမီႏွင့္ ၀ိေသသကို ေဆာင္သည္။ သူ႔အား အျမင္မွားျခင္းမရွိၾကလင့္။ အမွားျမင္ျခင္းမရွိၾကသင့္။ ဆုထူးပန္ျဖစ္သည္။ ဤဘဒၵကမၻာ ၌ ဆက္၍ ပြင့္မည့္ အရိေမေတၱယ်အေလာင္းေတာ္ျမတ္ ျဖစ္ေပသည္။
ဤသို႔ သံဃာေတာ္အမ်ားက အဇိတရဟန္းအား အထင္အျမင္လြဲမွားျခင္းကင္းေစရန္ ဗုဒၶက မိန္႔ေတာ္မူလုိက္သည္။
လက္ေတြ႔သည္ အေရးပါ၏။ အရာေရာက္၏။ အရာရာ၌ ရာႏႈန္းျပည့္ေအာင္ေစ၏။
ျမသပိတ္ေတာ္သည္ အနားေလးရစ္ႏွင့္ ျဖစ္သည္။ ဗုဒၶသည္ သပိတ္ေတာ္ကို လက္၀ါးေပၚတြင္ တင္သည္။ ေကာင္းကင္ထက္သို႔ လႊတ္သည္။ ျမသပိတ္ေတာ္ကို လုိက္ယူၾက။ ရဟန္းတို႔အား မိန္႔ေတာ္မူသည္။
ရွစ္ကိ်ပ္ေသာ သာ၀ကႀကီးမ်ားမစြမ္း။ ရဟန္းငယ္မ်ားမစြမ္း။ သပိတ္ပ်ံကို လုိက္ဖမ္းႏုိင္သူ တပါးမွ် မေပၚခဲ့။ မထြက္ခဲ့။
အဇိတ၊ ခ်စ္သား အဇိတ၊ ျမသပိတ္ပ်ံကို ယူေခ်ေလာ့။
ျမတ္ဗုဒၶ၊ ေကာင္းပါၿပီ၊ တပည့္အဇိတ ယူေပးပါမည္။
အဇိတရဟန္းက ၀န္ခံသည္။ ေကာင္းကင္ယံသုိ႔ စ်ာန္ယာဥ္ပ်ံျဖင့္ ၾကြသည္။ ျမသပိတ္ေတာ္ေနာက္သို႔ လုိက္သည္။ ခ်က္ခ်င္း ရရွိ၏။ ဗုဒၶအား ကပ္သည္။
ဤကား အဇိတရဟန္း၏ အစြမ္းကို လက္ေတြ႔ျဖင့္တည္ေစလုိက္ျခင္း။
တစ္ဆက္တည္းပင္ အဇိတရဟန္းက ဗုဒၶအား ေရႊဖ်ဥ္ထည္- ေရႊ၀ိတာန္ကို လွဴသည္။ ေရႊဖ်ဥ္မ်က္ႏွာက်က္အျဖစ္ သံုးစြဲေတာ္မူပါ။ ဤေကာင္းမႈေၾကာင့္ ဗုဒၶအျဖစ္ေရာက္ေသာအခါ ေရႊပန္းဆုိင္း၊ ေငြပန္းဆုိင္း၊ သႏၱာပန္းဆုိင္း၊ ပုလဲပန္းဆုိင္းတို႔ျဖင့္ တန္းဆာဆင္အပ္ေသာ (၁၂) ယူဇနာရွိ ရတနာ၀ိတာန္ႀကီး ျဖစ္ေပၚပါေစသတည္း။ ရလိုေသာဆု ယူလုိေသာဆုကို ပန္၍ ဗုဒၶအား လွဴပါသည္။
အရိေမေတၱယ် ျမတ္စြာဘုရား
(၁) နိေျဂာဓာရံု ေက်ာင္းေတာ္တစ္ခုလံုး သိမ့္သိမ့္ တုန္သြားသည္။ သံဃာ့အစည္းအေ၀းတြင္ သာ၀ကႀကီးေတြ တက္ေရာက္ၾကသည္။ ရဟန္းေတြ တက္ေရာက္ၾကသည္။
ရွစ္က်ိပ္ေသာ သာ၀ကႀကီးမ်ား နႈတ္မျမြက္။ ရဟန္းငယ္မ်ား ႏႈတ္မျမြက္။ တစ္ပါးတည္းသာ ႏႈတ္ျမြက္၏။
မဟာပဇာပတိေဂါတမီသည္ ဗုဒၶအား ေရႊသကၤန္းလွဴမည္။ ေရႊအုိးထဲ၌ ေရႊေျမမႈန္႔တုိ႔ကို ႀကဲသည္။ ေရႊ၀ါေစ့ကို စုိက္သည္။ နံ႔သာေရႊရည္ ဖ်န္းသည္။ ေရႊ၀ါပင္ေပါက္ပါေစဟု အဓိ႒ာန္ျပဳသည္။
၀ါပင္က မဟာေလွကားပြင့္ပမာ ျဖစ္သည္။ ၀ါသီးက ျမအဆင္းအလားျဖစ္သည္။ အံ့ဘြယ္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ အသီးႏွင့္ အပြင့္ႏွင့္ ေရႊဖ်ဥ္းအုိးထဲမွာ ေရႊ၀ါပင္ေပါက္သည္။
မိေထြးေတာ္၏ ပီတိကား အတုိင္းမသိ။ ဆီထိဂြမ္းကဲ့သို႔ ျဖစ္သည္။ ၀ါပင္ေပါက္တုိ႔ကို ကိုယ္တုိင္ေကာက္သည္။ ကိုယ္တုိင္ဘန္၊ ကိုယ္တုိင္ႀကိတ္၊ ကိုယ္တုိင္ ဂြမ္းလိပ္ျဖစ္ေစသည္။
ေရႊသကၤန္းကို ေရႊမ်က္ပါးခတ္သလိုရက္သည္။ သကၤန္းေတာ္ႏွစ္ထည္၊ တထည္တထည္မွာ အလ်ား(၁၄) ေတာင္၊ အနံ(၇) ေတာင္စီရွိသည္။
နီလေရာင္ျခည္ျဖာသည္။ ပီတေရာင္ျဖာသည္။ နိေျဂာဓာရံုေက်ာင္းေတာ္၀ယ္ ေျခာက္သြယ္ေရာင္ျခည္ ကြန္႔ျမဴးေနသည္။ ျမတ္ဗုဒၶက ေရႊသလြန္ထက္၌ စံေတာ္မူလွ်က္၊ သံဃာေတာ္မ်ားက အပါးမွာ ၀န္းရံေနၾကသည္။
ေရႊသကၤန္းကို ပတၱျမားၾကဳတ္တြင္ ထည့္သည္။ ပတၱျမားၾကဳတ္ကို ဦးေခါင္းေပၚမွာ ရြက္သည္။ မိေထြးေတာ္သည္ ေဂါတမဘုရားအား သကၤန္းကပ္ရန္ သာကီ၀င္မင္းသား၊ မင္းသမီး ငါးရာအၿခံအရံျဖင့္ ထြက္ခဲ့သည္။ မေ၀းလြန္း၊ မနီးလြန္း၊ အျပစ္ေျခာက္ပါးလြတ္သည့္ အရပ္မွေန၍ ျမတ္စြာဘုရားအား သူလက္အုပ္ခ်ီသည္။ ေလွ်ာက္ထားသည္။
ဘုန္းေတာ္ေျခာက္ပါးႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ျမတ္စြာဘုရား၊ ဤသကၤန္းကို ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ရက္ပါသည္ စိတ္တုိင္းက် စီမံ ပါသည္။ ျမတ္စြာဘုရားအား ရည္ရြယ္ပါ၏။ သနားေသာအားျဖင့္ ျမတ္သကၤန္းကို အလွဴခံေတာ္မူပါ။
ဗုဒၶက တထည္ကုိ အလွဴခံသည္။ တထည္ကိုမူ သံဃာေတာ္အားလွဴရန္ မိန္႔သည္။
သကၤန္းတထည္ကို မည္သူအလွဴခံမည္နည္း။
အဇိတရဟန္း။ အဇိတရဟန္းသည္ ဘုရင့္သားေတာ္။ ခမည္းေတာ္က အဇာတသတ္။ မယ္ေတာ္က ကဥၥနေဒ၀ီ။ ဗုဒၶ၏ သာသနာေတာ္ကို သူလြန္စြာ ၾကည္ညိဳသည္။ ေရႊအိမ္ေတာ္မွာမေပ်ာ္။ မင္းသားဘ၀မွာ မေမြ႔ေလ်ာ္။ ရာဇၿဂိဳဟ္ ျပည္ ေ၀ဠဳ၀န္ေက်ာင္းေတာ္သို႔ သြားသည္။ ရဟန္းျပဳေပးရန္ ျမတ္ဗုဒၶအား သူခြင့္ပန္သည္။
အဇိတမင္းသားကား လာျခင္းေကာင္းသူျဖစ္သည္။ ပါရမီေတာ္ႀကီးသည္။ ဘုန္းကံသမၻာ ရင့္သည္။ ျမင့္ေသာ အဇိတမင္းသားႏွင့္ ျမတ္ေသာ ေရႊ၀ါေရာင္သကၤန္း လုိက္ဖတ္သည္။ ဗုဒၶက ျမတ္သကၤန္းဆင္ျမန္းေပးလုိက္သည္။ ဘြဲ႔ေတာ္မွာ ဘိကၡဳအဇိတ။
ဗုဒဒသည အဇိတရဟန္းကို ေနာက္ပါျပဳသည္။ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္မွ ကပၸိလ၀တ္ျပည္သို႔ ၾကြသည္။ နိေျဂာဓာရံုသည္ ဗုဒၶသီတင္းသံုးရာ ေက်ာင္းေတာ္။
မဟာမဇာပတိေဂါတမီ၏ သကၤန္းအလွဴပြဲ။ ဗုဒၶက ဖိတ္ေခၚသည္။ ေရႊသကၤန္းကို သံဃာေတာ္မ်ားအား အလွဴခံရန္ မိန္႔ေတာ္မူသည္။
သာ၀က ရွစ္က်ိပ္တို႔လည္း ဆိတ္ဆိတ္။ အျခားရဟန္းငယ္မ်ားလည္း တိတ္တိတ္။ အေထာင္မကေသာ သံဃာ့အစည္းအေ၀းႀကီးမွာ အပ္က်လွ်င္ပင္ ၾကားရေလာက္သည္။
ေရႊသကၤန္းကို အလွဴခံၾကပါ။
ေရႊသကၤန္းကို အလွဴခံၾကပါ။ ဤသို႔ ဗုဒၶက မိန္႔ေတာ္မူျခင္းမွာ မိေထြးေတာ္ေဂါတမီအား ႀကီးမားေသာ အက်ိဳးကုိ ရေစလုိ၍ ျဖစ္သည္။
ေရႊအဆင္းကဲ့သို႔ ၀ါ၀င္းေသာ သကၤန္း။ ထုိသကၤန္းကို တပည့္ေတာ္အဇိတ အလွဴခံပါသည္။
အဇိတရဟန္းသည္ ဗုဒၶ၏ ဆႏၵေတာ္ကို သိသည္။ သိသည့္အတုိင္း ထုိဆႏၵကို ျပည့္ေစသည္။ ေၾကာက္ရြံ႕ ျခင္းကင္းသည္။ ေဂါတမီ၏ ေရႊသကၤန္းကို သူ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့အလွဴခံသည္။
ေရႊသကၤန္းကုိ ရွစ္က်ိပ္ေသာ သာ၀ကတုိ႔ အလွဴမခံ။ ရဟန္းငယ္တုိ႔အလွဴမခံ။ အညၾတ ရဟန္းေလးတစ္ပါးက ၀င္ေရာက္အလွဴခံလုိက္ျခင္း။ ဤသို႔ ေျပာၾကဆုိၾကသံေတြ သံဃာ့အစည္းအေ၀းႀကီးတစ္ခုလံုး ေသာေသာညံခဲ့သည္။ နိေျဂာဓာရံု သိမ့္သိမ့္တုန္သြားသည္။
စာေရးသူ*** ေရႊဘုိသီလာ at 10:52 PM 0 အၾကံဳျပဳေဆြးေႏြးႏိုင္ပါသည္။
Subscribe to:
Posts (Atom)